II OSK 2152/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Robert Sawuła Sędziowie sędzia NSA Tomasz Bąkowski sędzia del. WSA Anna Szymańska (spr.) po rozpoznaniu w dniu 14 lutego 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej P. G. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 258/22 w sprawie ze skargi P. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu z dnia 7 marca 2022 r., nr SKO-4213/39/22 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy oddala skargę kasacyjną Wyrokiem z 7 czerwca 2022 r., sygn. akt II SA/Po 258/22, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu (dalej: "WSA w Poznaniu", "Sąd wojewódzki", "Sąd I instancji") po rozpoznaniu skargi P. G. (dalej: "inwestor", "skarżący", "skarżący kasacyjnie") na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kaliszu (dalej: "Kolegium", "SKO") z 7 marca 2022 r., nr SKO-4213/39/22 w przedmiocie odmowy ustalenia warunków zabudowy – oddalił skargę. Wyrok został wydany w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Wnioskiem z 27 lipca 2021 r. skarżący wystąpił o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie siedmiu budynków jednorodzinnych wraz z wewnętrzną drogą dojazdową, na terenie położonym w K., przy ul. [...], oznaczonym w ewidencji gruntów juko działka nr ew. [...] i [...] (obręb [...]). Decyzją z 31 grudnia 2021 r. nr 246/21 Prezydent Miasta Kalisza (dalej: "Prezydent", "organ I instancji") odmówił ustalenia warunków zabudowy. W uzasadnieniu stwierdzono, że nie została spełniona przesłanka z art. 61 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz. U. z 2021 r., poz. 741 ze zm.), dalej: "u.p.z.p." w zakresie kontynuacji zagospodarowania terenu. Kolegium, po rozpoznaniu odwołania skarżącego, decyzją z 7 marca 2022 r. utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu wskazano, że planowana inwestycja spełnia warunek kontynuacji funkcji zabudowy, albowiem na terenie analizowanym występuje zabudowa mieszkaniowa jednorodzinna, to jednak, w granicach obszaru analizowanego brak jest jakiegokolwiek zespołu zabudowy mieszkaniowej jednorodzinnej zrealizowanego w formie osiedla znajdującego się na terenach niezabudowanych i obsługiwanego drogą wewnętrzną. Odnosząc się do zarzutów zawartych w odwołaniu SKO stwierdziło, że w świetle poczynionych ustaleń nie zasługują one na uwzględnienie. W ocenie Kolegium występujące w obszarze analizowanym pojedyncze budynki mieszkalne jednorodzinne nie uzasadniają realizacji "budynków mieszkaniowych jednorodzinnych na terenie niezabudowanym, wykorzystywanym rolniczo". Podkreślono, że w bezpośrednim sąsiedztwie terenu inwestycji jest prowadzone gospodarstwo rolne. WSA w Poznaniu nie uwzględnił skargi. Z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że Sąd wojewódzki podzielił stanowisko organów I i II instancji, że planowana inwestycja nie realizuje zasady dobrego sąsiedztwa. W ocenie Sądu I instancji wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji oznaczałoby wprowadzenie obiektu budowlanego mającego charakter dominujący na terenie analizowanym. Dopuszczenie realizacji inwestycji, polegającej na budowie 7 budynków mieszkalnych, do których dostęp byłby zapewniony przez projektowaną drogę wewnętrzną, w sytuacji gdy brak jest tego typu zabudowy na terenie analizowanym, nie byłby równoznaczny z kontynuacją funkcji, lecz oznaczałby wprowadzenie nowego rodzaju zabudowy, którą de facto byłaby budowa osiedla mieszkaniowego w głąb terenów mających obecnie charakter terenów rolnych. Podniesiono, że nie są kwestionowane możliwości realizacji infrastruktury technicznej, a więc przyłączy do sieci energetycznej, gazowej, czy też wodnokanalizacyjnej, jednakże również powyższa kwestia nie przesądza o spełnieniu zasady wynikającej z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Sąd wojewódzki zaznaczył, że kluczowe znaczenie dla określenia czy spełnione zostały warunki, o jakich mowa w u.p.z.p. ma istniejąca zabudowa, a nie zaś zabudowa, która może powstać w przyszłości, na podstawie wydanych decyzji o warunkach zabudowy. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku złożył P. G., zaskarżając go w całości. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1. na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.), dalej: "p.p.s.a." naruszenie przepisów postępowania, to jest: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 7, art 77 § 1, art. 80 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm.), dalej: "k.p.a." poprzez dowolne dokonanie ustaleń faktycznych, iż wydanie zgody na warunki zabudowy doprowadzi do budowy "osiedla jednorodzinnego pośród terenów zabudowy rolnej" w sytuacji, gdy teren inwestycji jest umiejscowiony pośród zabudowy jednorodzinnej, a wokół brak zabudowy i terenów rolnych, a nadto poprzez przyjęcie, iż niemożliwa jest przyszła zabudowa pomimo tego, iż w obszarze analizowanym znajduje się szereg budynków mieszkalnych jednorodzinnych, - art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez nie odniesienie się do zarzutów skargi i brak rozważań w zakresie prawidłowości kwestionowanych przez skarżącego ustaleń organu, iż sporna działka znajduje się wśród terenów upraw rolnych, w sytuacji gdy stwierdzenie to jest ewidentnie nieprawdziwe, o czym świadczy chociażby analiza urbanistyczna czy też zapoznanie się z mapą wskazującą na gęstą zabudowę jednorodzinną. 2. na podstawie art. 174 pkt 1 p.p.s.a. naruszenie przepisów prawa materialnego, to jest: - art. 151 p.p.s.a. w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię i uznanie, iż pomimo tego, iż możliwe jest ustalenie wszelkich parametrów przyszłej zabudowy (co wynika wprost z analizy urbanistycznej) nie można wydać pozytywnej decyzji o warunkach zabudowy, albowiem naruszałoby to zasadę sąsiedztwa, w sytuacji gdy zasada sąsiedztwa dotyczy możliwości wprowadzenia innego typu zabudowy na danym obszarze nie występującym, a nie może być podstawą do odmowy wydania warunków w sytuacji, gdy na terenie analizowanym istnieje 25 budynków jednorodzinnych, a tym samym projektowana zabudowa będzie tożsama z zabudową istniejącą, - art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej (RP) poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady równości poprzez odmowę wydania warunków w sytuacji, gdy dla terenu obecnej działki nr ew. [...] (stanowiącej dawniej działkę nr [...]) zostały już wydane warunki zabudowy, podobnie jak dla działki nr ew. [...]. Na podstawie przywołanych zarzutów, skarżący kasacyjnie wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy WSA w Poznaniu do ponownego rozpoznania; ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i uchylenie zaskarżonych decyzji organów I i II instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania; zasądzenie zwrotu kosztów postępowania za I i II instancję, jednocześnie oświadczając, że zrzeka się rozprawy. Pismem z 29 listopada 2023 r. skarżący kasacyjnie podtrzymał swoje stanowisko podnosząc, że kontynuacja zagospodarowania terenu odnosi się do kontynuacji zagospodarowania terenu daną zabudową, np. jednorodzinną, usługową, zatem nie może być rozpatrywana w kontekście tego czy obok występują grunty rolne. Naczelny Sąd Administracyjny (dalej: "NSA") zważył, co następuje: Rozpoznając wniesioną skargę kasacyjną, przypomnieć należy, że zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a. NSA rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres sądowej kontroli przez NSA. Skarga kasacyjna zawiera zarzuty naruszenia zarówno przepisów postępowania, jak i prawa materialnego. Zarzuty procesowe koncentrują się na wykazaniu, że organ nieprawidłowo ustalił stan faktyczny, mianowicie wbrew dowodom znajdującym się w aktach przyjął, że inwestycja będzie zlokalizowana pośród terenów zabudowy rolnej w sytuacji, gdy teren inwestycji jest umiejscowiony pośród zabudowy jednorodzinnej, a wokół brak terenów rolnych. Zdaniem NSA zarzut ten nie jest zasadny i w istocie zmierza do podważenia kluczowego dowodu w postępowaniu, jakim jest analiza urbanistyczna. Zgodnie z art. 61 ust. 6 u.p.z.p. właściwy minister określił w drodze rozporządzenia sposób ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu. Tym aktem jest rozporządzenie Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego (Dz. U. z 2003 r., nr 164, poz. 1588), dalej: "rozporządzenie", które w dacie orzekania przez Kolegium zawierało definicję obszaru analizowanego, jak również wskazywało sposób wyznaczenia takiego obszaru. Zgodnie z § 3 rozporządzenia w celu ustalenia wymagań dla nowej zabudowy i zagospodarowania terenu właściwy organ wyznacza wokół działki budowlanej, której dotyczy wniosek o ustalenie warunków zabudowy, obszar analizowany i przeprowadza na nim analizę funkcji oraz cech zabudowy i zagospodarowania terenu w zakresie warunków, o których mowa w art. 61 ust. 1-6 u.p.z.p. (ust. 1); granice obszaru analizowanego wyznacza się na kopii mapy, o której mowa w art. 52 ust. 2 pkt 1 u.p.z.p., w odległości nie mniejszej niż trzykrotna szerokość frontu działki objętej wnioskiem o ustalenie warunków zabudowy, nie mniejszej jednak niż 50 m (ust. 2). Część mapowa analizy stanowiła kluczowy dowód, na podstawie którego organy ustaliły stan faktyczny sprawy. Nie ma racji skarżący kasacyjnie, że teren inwestycyjny nie jest umieszczony pośród terenów rolniczych niezabudowanych. Sąd zgodnie z art. 133 § 1 p.p.s.a. wydaje wyrok po zamknięciu rozprawy na podstawie akt sprawy, chyba że organ nie wykonał obowiązku, o którym mowa w art. 54 § 2 p.p.s.a. Przeprowadzony natomiast przez skład orzekający NSA wgląd do akt administracyjnych (załącznik mapowy do analizy urbanistycznej) w ramach zarzutu skargi kasacyjnej, potwierdza stan faktyczny przyjęty w zaskarżonej decyzji i zaakceptowany przez Sąd wojewódzki. Otóż teren inwestycji jest oddzielony od drogi publicznej innymi działkami o nr ew. [...], [...], [...] i [...]. Działka nr ew. [...] stanowi drogę dojazdową do właściwego terenu inwestycyjnego, który stanowi działkę nr ew. [...]. Dalej - teren inwestycyjny, tj. działka nr [...] ma kształt prostokąta o bardzo długim dłuższym boku i działka ta wchodzi niejako klinem w tereny upraw rolnych, gdzie nie występuje żadna zabudowa. Działka ta sięga aż do K. B. Proponowana zabudowa ma polegać na zabudowaniu od tego K. kolejno pojedynczymi domami w kierunku drogi publicznej. Skomunikowanie poszczególnych domów składających się na osiedle domów jednorodzinnych będzie musiało wspólnie przebiegać działką nr [...] do drogi wewnętrznej, stanowiącej działkę nr [...], a następnie do drogi publicznej. Rację ma skarżący kasacyjnie, że w obszarze analizy znajduje się duża ilość budynków mieszkalnych jednorodzinnych (a zatem o tożsamej funkcji do planowanej) po obydwu stronach drogi publicznej, tj. ul. [...], która stanowi oś występującej w tym obszarze zabudowy. Jednakże nie zmienia ta okoliczność prawidłowo przyjętych ustaleń, że planowana inwestycja stanowi osiedle domów jednorodzinnych pośród terenów rolnych, usytuowane w oddaleniu od drogi publicznej, wokół której koncentruje się występująca zabudowa - zarówno jednorodzinna, jak i zagrodowa. Nie jest także uzasadniony zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w stopniu, który mógłby mieć wpływ na wynik sprawy (art. 174 pkt 2 p.p.s.a.). Zarzut ten skarżący kasacyjnie łączy z błędnym jego zdaniem ustaleniem elementu stanu faktycznego, jakim jest usytuowanie terenu inwestycyjnego wśród terenów rolnych. Przepis ten stanowi, że uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania. Zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skutecznie postawiony w dwóch przypadkach: gdy uzasadnienie wyroku nie zawiera wszystkich elementów, wymienionych w tym przepisie i gdy w ramach przedstawienia stanu sprawy, sąd wojewódzki nie wskaże, jaki i dlaczego stan faktyczny przyjął za podstawę orzekania (por. uchwała składu siedmiu sędziów NSA z 15 lutego 2010 r., sygn. akt I FPS 8/09, np. wyrok NSA z 20 grudnia 2023 r., sygn. akt II OSK 344/23, z 12 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 792/21, z 5 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 457/23 i inne). Naruszenie to musi być przy tym na tyle istotne, aby mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Za jego pomocą nie można natomiast skutecznie zwalczać prawidłowości przyjętego przez sąd stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego. Tymczasem skarżący kasacyjnie stawiając zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w istocie zarzuca Sądowi wojewódzkiemu błędne zastosowanie art. 151 p.p.s.a. poprzez zaakceptowanie przyjętego przez organy stanu faktycznego, tj. stanu zagospodarowania wokół działek stanowiących teren inwestycyjny. Jak wyżej wywiedziono ustalenia faktyczne były prawidłowe, a postępowaniu wyjaśniającemu nie można skutecznie postawić zarzutu naruszenia art. 7, art 77 § 1, i art. 80 k.p.a. Jako niezasadny należy uznać zarzut naruszenia art. 151 p.p.s.a w zw. z art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. poprzez błędną wykładnię. Zgodnie z art. 59 ust. 1 u.p.z.p. zmiana zagospodarowania terenu w przypadku braku planu miejscowego, polegająca na budowie obiektu budowlanego lub wykonaniu innych robót budowlanych, wymaga ustalenia, w drodze decyzji, warunków zabudowy. Stosownie natomiast do art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wydanie decyzji o warunkach zabudowy uzależnione jest od istnienia co najmniej jednej działki sąsiedniej, dostępnej z tej samej drogi publicznej oraz zabudowanej w sposób pozwalający na określenie wymagań dotyczących nowej zabudowy w zakresie kontynuacji funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Przepis ten wprowadza do polskiego systemu prawnego zasadę dobrego sąsiedztwa, uzależniającą zmianę w zagospodarowaniu terenu od dostosowania się do określonych cech zagospodarowania przestrzennego. Zasadne jest stanowisko Sądu I instancji, że ratio legis art. 61 ust. 1 u.p.z.p. jest ochrona ładu przestrzennego, określonego w art. 2 pkt 1 u.p.z.p. jako ukształtowanie przestrzeni, które tworzy harmonijną całość oraz uwzględnia w przyporządkowanych relacjach wszelkie uwarunkowania i wymagania funkcjonalne, gospodarczo-społeczne, środowiskowe, kulturowe oraz kompozycyjno – estetyczne. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy nie tylko do występującej w obszarze analizowanym funkcji, ale także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym (zagospodarowanie obszaru) i architektonicznym (ukształtowanie wzniesionych obiektów). Powstająca w sąsiedztwie zabudowanych już działek nowa zabudowa powinna odpowiadać charakterystyce urbanistycznej (kontynuacja funkcji, parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, linii zabudowy i intensywności wykorzystania terenu) i architektonicznej (gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych) zabudowy już istniejącej (vide np. wyroki NSA: z 26 maja 2020 r. sygn. akt II OSK 1478/19; z 3 lutego 2017 r. sygn. akt II OSK 707/16). W obszarze analizowanym występuje duża ilość budynków stanowiących zabudowę mieszkaniową jednorodzinną. Przy czym zabudowa ta koncentruje się wokół drogi publicznej ul. [...]. W potocznym rozumieniu "kontynuacja" to inaczej dalszy ciąg (Słownik Wyrazów Obcych PWN, Warszawa 1980, s. 388), to dalsze działanie tego samego typu, to rozwijanie czegoś już istniejącego. Planowana inwestycja to realizacja zespołu 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych w oddaleniu od ul. [...], lokowana wśród rolniczej przestrzeni produkcyjnej. Taka zabudowa grupowa lokalizowana w oddaleniu od występującej w obszarze analizowanym zabudowy - zdaniem NSA - nie spełnia koniecznego wymogu tzw. dobrego sąsiedztwa. Z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. wynika, że pojęcie "dobrego sąsiedztwa" nie ogranicza się tylko do kontynuacji funkcji zabudowy, ale także kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Takie stanowisko prezentowane jest w judykaturze (por. wyrok NSA z 25 sierpnia 2017 r. sygn. akt II OSK 3031/15, z 17 lipca 2018 r. sygn. akt II OSK 2076/16). W tych okolicznościach charakter planowanej inwestycji – budowa zespołu 7 budynków mieszkalnych jednorodzinnych pośród terenów upraw rolnych nie będzie stanowić kontynuacji parametrów, cech i wskaźników kształtowania istniejącej zabudowy oraz zagospodarowania terenu, w tym gabarytów i formy architektonicznej obiektów budowlanych, linii zabudowy oraz intensywności wykorzystania terenu. Celem normy art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. jest zagwarantowanie ładu przestrzennego, a zatem zgodnie z zasadą dobrego sąsiedztwa należy badać wpływ inwestycji na otoczenie w sensie urbanistycznym. Zasada dobrego sąsiedztwa wymaga dostosowania nowej zabudowy do funkcji wyznaczonych przez zastany w danym miejscu stan dotychczasowej zabudowy, a także do cech i parametrów o charakterze urbanistycznym i architektonicznym. Wyznacznikiem spełnienia ustawowego wymogu są zatem faktyczne warunki panujące na konkretnym obszarze. Analiza stanu zagospodarowania wskazuje, że zabudowa zarówno jednorodzinna, jak i zagrodowa koncentruje się wokół drogi publicznej. Budynki te występują w pierwszej lub drugiej linii zabudowy. Są to pojedyncze, samodzielne budynki, nie zaś zabudowa tworząca pewnego rodzaju funkcjonalną całość w ramach osiedla domów jednorodzinnych. Natomiast proponowany zakres zabudowy wykracza poza istniejący stan zagospodarowania. Skoro na obszarze analizowanym nie występuje przynajmniej jedna działka, dostępna z tej samej drogi publicznej, na której istniałaby zabudowa pozwalająca na uznanie istnienia tzw. dobrego sąsiedztwa, to nie został spełniony w odniesieniu do przedsięwzięcia warunek z art. 61 ust. 1 pkt 1 u.p.z.p. Wystarczy, że nie został spełniony jeden z warunków określonych w art. 61 ust. 1 u.p.z.p. i wówczas nie jest możliwe wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy. Tym samym badanie pozostałych wymogów podanych w art. 61 ust. 1 pkt 2-6 u.p.z.p. należało uznać za bezprzedmiotowe. Jako niezasadny NSA uznał zarzut naruszenia art. 59 ust. 1 i art. 61 ust. 1 pkt 1-6 u.p.z.p. w zw. z art. 32 ust. 1 Konstytucji RP poprzez niewłaściwe zastosowanie i naruszenie zasady równości poprzez odmowę wydania warunków w sytuacji, gdy dla terenu obecnej działki nr ew. [...] (stanowiącej dawniej działkę nr [...]) zostały już wydane warunki zabudowy, podobnie jak dla działki nr ew. [...]. W tym zakresie należy podkreślić, że każda sprawa administracyjna ma indywidualny charakter i jest rozpatrywana na gruncie konkretnego stanu faktycznego i prawnego. Nie można tłumaczyć dopuszczenia zabudowy w tej sprawie faktem, że została wydana dla działki nr [...] decyzja o warunkach zabudowy. Znajdująca się w aktach decyzja Prezydenta Miasta Kalisza z 22 stycznia 2018 r. nie podlega ocenie w niniejszym postępowaniu. Ponadto jako teren inwestycyjny wskazuje ona całą działkę nr [...] przed jej podziałem geodezyjnym, kiedy miała ona bezpośredni dostęp do drogi publicznej i tym samym zabudowa mieściła się w granicach osi ul. [...]. Oznacza to, że usytuowanie budynków jednorodzinnych nie wkraczałoby w przestrzeń użytkowaną rolniczo w takim stopniu, jaki ma miejsce w tej sprawie. Ponadto dotyczy ona budowy czterech budynków, nie zaś siedmiu. Co się tyczy decyzji wydanej dla działki nr [...] (decyzja nr 157/21 z 25 sierpnia 2021 r.) ma ona za przedmiot pojedynczy budynek mieszkalny jednorodzinny, nie zaś osiedle domów jednorodzinnych. Z ustanowionej na gruncie art. 32 ust. 1 Konstytucji RP zasady wynika nakaz jednakowego traktowania podmiotów znajdujących się w zbliżonej sytuacji oraz zakaz różnicowania w tym traktowaniu bez przyczyny znajdującej należyte uzasadnienie w przepisie rangi co najmniej ustawowej. Zasady sprawiedliwości wymagają przy tym, aby zróżnicowanie prawne podmiotów pozostawało w adekwatnej relacji do różnic w ich sytuacji faktycznej jako adresatów danych norm prawnych (vide wyrok NSA z 16 października 2020 r. sygn. akt II OSK 2301/19). Wykazane wyżej różnice wskazują, że skarżący kasacyjnie nie znajduje się w niniejszej sprawie w sytuacji zbliżonej do tych omówionych w decyzjach ustalających warunki zabudowy. Mając powyższe na uwadze, NSA na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił. Wobec tego, że strona skarżąca zrzekła się rozprawy, a pozostali uczestnicy postępowania nie zażądali przeprowadzenia rozprawy, NSA na podstawie art. 182 § 2 i 3 p.p.s.a., skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów.