II SA/Po 893/18

Dnia 20 lutego 2019 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wiesława Batorowicz (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Elwira Brychcy Asesor WSA Jan Szuma Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 20 lutego 2019 roku sprawy ze skargi G. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] lipca 2018 roku Nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze (dalej również: Kolegium, organ II Instancji) decyzją z dnia [...] lipca 2017 r. znak [...], działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2017 r., poz. 1257, dalej jako: "K.p.a."), umorzyło postępowanie odwoławcze od decyzji Wójta Gminy K. z dnia [...] marca 2018 r. o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego dla budowy wieży kratowej - stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na dz. geod. nr [...], obręb B., gmina K., zainicjowanego odwołaniami [...] Sp. z o.o. w G., oraz odwołaniami mieszkańców wsi B.: J. G., B. F., M. D., T. D., H. H., M. B., W. W., J. W., A. S., M. L., M. L., J. M., J. Z., P. G., T. C., H. C., M. P., Z. P., K. P., M. P., I. Ż., M. Ż., M. Ż., K. I., Z. S., C. S., K. G., J. T., Ż. T., L. K., L. M., D. M., B. W., A. B., Z. B., K. R., M. M. i S. M., A. B.. Uzasadniając powyższe stanowisko wskazano, że decyzją z dnia [...] marca 2018 r. Wójt Gminy K. ustalił lokalizację inwestycji celu publicznego dla tego zamierzenia. Decyzja ta została zakwestionowana przez spółkę [...] Sp. z o.o. w G., która jest współwłaścicielem zespołu parkowo - pałacowego na działkach nr [...] i nr [...]. Działki te znajdują się w odległości ok 300 metrów od miejsca planowanej inwestycji. Kolejne odwołanie złożyli mieszkańcy wsi B., reprezentowani przez A. F., kwestionując zasadność tego zamierzenia z uwagi na naruszenie ich uprawnień. Rozpoznając wniesione odwołanie Kolegium uznało, że osoby wnoszące odwołanie nie są stronami postępowania zakończonego kwestionowaną decyzją, gdyż nie legitymują się interesem prawnym. Organ II instancji przytoczył treść przepisów ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym oraz K.p.a. w zakresie legitymacji strony, a następnie wskazał, że pojęcie interesu prawnego w każdej konkretnej sprawie badane jest w oparciu o normy zawarte w konkretnym akcie prawa materialnego, rangi ustawy. W tym przypadku tą ustawą jest ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Nie ma bowiem uniwersalnego "interesu prawnego" występującego we wszystkich postępowaniach administracyjnych. Każde bowiem postępowanie jest związane ze złożeniem indywidualnego wniosku, który winien być badany pod kątem konkretnych norm prawa materialnego. Na gruncie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym każda z osób negujących to zamierzenie musiałaby wykazać, że to zamierzenie w sposób oczywisty ogranicza możliwości zagospodarowania ich działki i to w sposób znaczny. Stacje bazowe telefonii komórkowej są realizowane w konkretnym celu, zapewnienia stałej i nieprzerwanej możliwości prowadzenia połączeń telefonicznych i transmisji danych. Nie jest ich celem osiąganie wyjątkowych walorów estetycznych a tylko i wyłącznie zapewnienie stałej i nieprzerwanej łączności. Zdaniem Kolegium, ponieważ zasięg oddziaływania stacji bazowych istnieje, ale na wysokości kilkudziesięciu metrów nad powierzchnią ziemi, czyli w strefie niedostępnej dla tych mieszkańców, Kolegium uznało, że nie wykazali oni swojego interesu prawnego, a negowanie inwestycji wynika wyłącznie z interesu faktycznego tych osób. Brak dostępności osób fizycznych do stref negatywnego oddziaływania stacji wynika wprost z akt sprawy. Skargę na powyższe postanowienie wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu [...] Sp. z o.o. w G. podnosząc zarzut naruszenia: art. 28 K.p.a. poprzez jego nieprawidłowe zastosowanie i uznanie, że Skarżący nie jest stroną toczącego się postępowania administracyjnego, chociaż jego nieruchomość znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji polegającej na budowie wieży kratowej - stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej na działce nr [...], obręb B., gmina K.; art. 105 i art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. poprzez ich bezpodstawne zastosowanie w niniejszej sprawie i wydanie decyzji umarzającej postępowanie w sytuacji, gdy okoliczności sprawy pozwalały na wydanie decyzji co do jej istoty, co stanowi rażące naruszenie przepisów postępowania odwoławczego i pozbawia Skarżącego możliwości obrony jego praw; art. 7 i art. 77 K.p.a, poprzez wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o niepełny materiał dowodowy i nie rozpatrzenie materiału dowodowego w sposób wyczerpujący. W ocenie skarżącej bezspornym jest, że stroną postępowania w niniejszej sprawie jest wnioskodawca, który żąda ustalenia lokalizacji inwestycji. Jednakże nie powinno budzić również najmniejszej wątpliwości, że stronami postępowania o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego, posiadającymi interes prawny, rozumiany jako interes mający umocowanie w przepisach prawa, są właściciele nieruchomości, na które rozciąga się wpływ planowanej inwestycji. Wnioskodawca wnoszący o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego winien określić we wniosku obszar oddziaływania planowanej inwestycji. Nie zwalnia to jednak organu, do którego został skierowany wniosek o wydanie decyzji, od zbadania rzeczywistego obszaru oddziaływania inwestycji, a nie tylko obszaru zakreślonego we wniosku. Organ wydający decyzję o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego ma obowiązek zbadać faktyczny zakres oddziaływań inwestycji (który nie musi być zgodny z informacjami i danymi przedstawionymi we wniosku oraz dołączonymi do niego dokumentami) i na tej podstawie ustalić rzeczywisty krąg osób, których prawa do korzystania z nieruchomości mogą zostać naruszone lub ograniczone poprzez oddziaływanie na nie inwestycji wskazanej we wniosku. Tymczasem, zarówno Wójt Gminy K. jak i Samorządowe Kolegium Odwoławcze swoją decyzję oparło wyłącznie na danych i informacjach zwartych we wniosku [...] S.A. w W. o wydanie decyzji o ustaleniu lokalizacji inwestycji celu publicznego i załączonych do niego dokumentach oraz nie przeprowadziło rzetelnego i wyczerpującego postępowania dowodowego w niniejszej sprawie. W ocenie skarżącej nie budzi wątpliwości to, że skarżąca, mieszkańcy sołectwa Bieganowo i A. B. posiadają interes prawny w kwestionowaniu decyzji Wójta Gminy K., jak i to, że są stronami postępowania odwoławczego i mogą skutecznie złożyć odwołania od tej decyzji. Jak podkreślono, zasięg oddziaływania wiązek promieniowania anten instalowanych na wieżach stacji telefonii komórkowych, zwłaszcza w przypadku późniejszego rozbudowywania przez inwestora tych stacji lub zwiększania mocy nadawanego sygnału, nie ogranicza się tylko i wyłącznie do nieruchomości, na których wieże są posadowione, ale sięga znacznie dalej i obejmuje również sąsiednie i często niesąsiadujące bezpośrednio nieruchomości. Jak wynika z dołączonych do wniosku [...] S.A, w W. dokumentów, zakres oddziaływania wiązek promieniowania będzie wynosił co najmniej 200 metrów (co oznacza, że ich zasięg będzie większy niż 200 metrów). Tymczasem nieruchomość skarżącej znajduje się tylko w odległości 300 metrów od planowanej inwestycji. Zatem skarżąca i mieszkańcy Bieganowa oraz ich nieruchomości będą znajdowały się w zasięgu oddziaływania promieniowania emitowanego z inwestycji i chociaż sama inwestycja nie będzie prowadzona na tych nieruchomościach, to i tak będzie na nie oddziaływała. Oddziaływanie to może spowodować konieczność zmiany sposobu lub zakresu korzystania z tych nieruchomości oraz wpłynąć na ich wartość rynkową. Zdaniem skarżącej w przypadku konstrukcji stacji bazowych telefonii komórkowej dochodzi ono do kilku kilometrów i w sposób trwały ingeruje w walory architektoniczne i krajobrazowe znajdującej się wokół tej inwestycji okolicy. O ile można zrozumieć konieczność budowy stacji bazowych telefonii komórkowej ze względu na potrzeby łączności komórkowej, o tyle trudno jest zaakceptować degradację ładu urbanistyczno - krajobrazowego i tym samym zmniejszenie wartości lub konieczność zmiany sposobu korzystania lub zagospodarowania nieruchomości znajdujących się w pobliżu inwestycji na skutek takiej degradacji. Skarżąca podniosła wreszcie, że zarówno skarżąca, jak i mieszkańcy gminy K. byli stroną postępowania na etapie wydania Decyzji Wójta Gminy K. w sprawie ustalenia warunków inwestycji, o czym świadczy między innymi prowadzenie korespondencji pomiędzy Sołtysem Sołectwa [...] a Wójtem Gminy K. oraz obwieszczenia dotyczące wszczęcia postępowania w sprawie wydania decyzji, a następnie o wydaniu decyzji. Decyzja Wójta Gminy K., jako dotycząca ich interesu prawnego, skutkuje możliwością skutecznego złożenia przez nich odwołania od i wszczęcia postępowania odwoławczego. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje. Uprawnienia wojewódzkich sądów administracyjnych, określone między innymi art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 2107) oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1302 ze zm., dalej P.p.s.a.), sprowadzają się do kontroli działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, tj. kontroli zgodności zaskarżonego aktu z przepisami postępowania administracyjnego, a także prawidłowości zastosowania i wykładni norm prawa materialnego. Jednocześnie zgodnie z art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Sąd obowiązany jest zatem dokonać oceny zgodności z prawem zaskarżonej decyzji także wtedy, gdy dany zarzut nie został podniesiony w skardze. W rozpatrywanej sprawie przedmiotem sporu pozostaje, czy skarżąca mogła zostać uznana za stronę postępowania w przedmiocie lokalizacji inwestycji celu publicznego: budowy wieży kratowej - stacji bazowej telefonii komórkowej, przewidzianej do realizacji na dz. geod. nr [...], obręb B., gmina K.. Rozpoznając przedmiotową sprawę wskazać należy w pierwszej kolejności, że podstawę umorzenia postępowania odwoławczego stanowi przepis art. 105 § 1 K.p.a., który zezwala organowi administracji publicznej na wydanie decyzji o umorzeniu postępowania, gdy postępowanie to z jakiejkolwiek przyczyny stało się bezprzedmiotowe. Umorzenie postępowania odwoławczego na podstawie art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. jest możliwe w następujących sytuacjach: gdy strona skutecznie cofnie odwołanie, gdy organ odwoławczy stwierdzi, że wnoszący odwołanie nie jest stroną w rozumieniu art. 28 K.p.a. oraz gdy niemożliwym jest wydanie rozstrzygnięcia na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 lub 2 albo § 2 k.p.a. Przepis art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a. nie określa przyczyn umorzenia postępowania odwoławczego, wobec czego w każdej sprawie należy poszukiwać konkretnej przyczyny bezprzedmiotowości, mając na uwadze treść art. 105 K.p.a. Rozpatrując odwołanie strony, organ administracji może wydać rozstrzygnięcie tylko na podstawie art. 138 K.p.a., co w wypadku bezprzedmiotowości postępowania organu II instancji oznacza, że organ odwoławczy powinien wydać decyzję umarzającą postępowanie odwoławcze (art. 138 § 1 pkt 3 K.p.a.). O bezprzedmiotowości postępowania w sprawie można zatem mówić, gdy zachodzi brak jego strony lub brak przedmiotu, czyli gdy brak jest podstaw prawnych i faktycznych do rozpatrzenia i rozstrzygnięcia sprawy. Stosownie do treści art. 127 § 1 K.p.a. prawo do wniesienia odwołania przysługuje bowiem wyłącznie stronie. Należy przy tym podkreślić, że prawo do wniesienia odwołania służy nie tylko stronie, która brała udział w postępowaniu przed organem pierwszej instancji, ale także stronie, która nie brała udziału w tym postępowaniu. Oznacza to, że odwołanie może wnieść także podmiot, który mógł być stroną w postępowaniu przed organem pierwszej instancji. W świetle treści art. 53 ust. 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 1945) przymiot strony w postępowaniu dotyczącym ustalenia lokalizacji inwestycji celu publicznego przysługuje zawsze inwestorowi a także właścicielowi oraz użytkownikowi wieczystemu nieruchomości, na której będzie lokalizowana inwestycja celu publicznego. Okolicznością niekwestionowaną jest to, że skarżący nie są właścicielem (użytkownikiem wieczystym) działki na której ma przebiegać inwestycja, co oznacza, iż nie należą do kręgu ww. osób. Natomiast przywołany wyżej art. 53 ust. 1 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wskazuje, że stronami w takim postępowaniu mogą być także inne podmioty niż właściciele (użytkownicy wieczyści) nieruchomości, przez które ta inwestycja przebiega. Jednocześnie, przepis ten nie zawiera unormowania odnoszącego się do pojęcia strony w sprawach dotyczących ustalenia lokalizacji celu publicznego. Powyższe oznacza, że dla ustalenia przymiotu strony będzie miał zastosowanie art. 28 K.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Postępowanie dotyczy interesu prawnego określonego podmiotu wówczas, gdy rozstrzygnięcie w sprawie oddziałuje na sytuację prawną tego podmiotu. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym utrwalony jest obecnie pogląd, że mieć interes prawny w postępowaniu administracyjnym znaczy to samo, co ustalić przepis prawa materialnego, powszechnie obowiązującego, na którego podstawie można skutecznie żądać czynności organu z zamiarem zaspokojenia jakiejś potrzeby albo żądać zaniechania lub ograniczenia czynności organu sprzecznych z potrzebami danego podmiotu - strony postępowania. Obowiązkiem organu jest zatem zbadanie czy taki interes strona wykazuje, czy też zainteresowanie sprawą wynika z interesu faktycznego a nie prawnego. W postępowaniu zmierzającym do wydania decyzji lokalizacyjnej krąg stron takiego postępowania ustala się więc na zasadach ogólnych z uwzględnieniem art. 28 K.p.a. Decyzja lokalizacyjna jest podejmowana w postępowaniu administracyjnym którego podstawy materialne, procesowe i kompetencyjne regulują przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. To zatem z tej ustawy wynikać powinien przede wszystkim interes prawny pozwalający na przyjęcie, iż określonemu podmiotowi przysługuje uprawnienie świadczące o jego interesie prawnym w rozumieniu art. 28 K.p.a. W świetle powyższego decyzja lokalizacyjna niewątpliwie jest bliższa decyzji ustalającej warunki zabudowy, a nie decyzji środowiskowej. Tak więc ustawa środowiskowa oraz fakt, że przedsięwzięcie było wyłączone z kwalifikowania go do sporządzenia raportu, ma w omawianym przypadku znaczenie drugorzędne. O tym czy określonemu podmiotowi przysługują uprawnienia strony przesądzają przepisy prawa materialnego. Interes prawny wyrażać się winien w możliwości zastosowania normy prawa materialnego w konkretnej sytuacji określonego podmiotu prawa. Od tak pojmowanego interesu prawnego należy odróżnić interes faktyczny, to jest sytuację, w której dany podmiot jest wprawdzie bezpośrednio zainteresowany rozstrzygnięciem sprawy administracyjnej, nie może jednak tego zainteresowania poprzeć przepisami prawa, mającego stanowić podstawę skierowania żądania w zakresie podjęcia stosownych czynności przez organ administracji. Przy ocenie, czy dana osoba jest stroną postępowania nie ma znaczenia, czy został naruszony interes prawny tej osoby, a jedynie to, czy interes taki osobie przysługuje. Art. 28 K.p.a. stanowi, że stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Przepis powyższy, określając stronę w postępowaniu w sprawie lokalizacji inwestycji celu publicznego pozwala na przyjęcie, że przymiot strony w tym postępowaniu ma właściciel nieruchomości sąsiednich w takim zakresie, w jakim inwestycja ta oddziałuje na jego uzasadnione, chronione prawem interesy. Nie jest więc wymagane przy ocenie interesu prawnego właścicieli sąsiednich nieruchomości ustalenie takiego oddziaływania, które stanowi naruszenie określonych norm. Naruszenie przepisów obowiązującego prawa miałoby znaczenie przy badaniu dopuszczalności samej inwestycji, a więc przy merytorycznej ocenie co do istoty sprawy, a nie badaniu interesu prawnego podmiotu występującego z wnioskiem o dopuszczenie go do udziału w postępowaniu lokalizacyjnym. Rozważenia przez organ administracji w niniejszej sprawie wymagało więc to, czy skarżąca jest właścicielem nieruchomości sąsiadującej z planowaną inwestycją i czy inwestycja ta może na ich nieruchomości oddziaływać. Bowiem, już sama możliwość oddziaływania inwestycji na nieruchomość świadczyć może o interesie prawnym w rozumieniu art. 28 k.p.a., a przymiot strony daje określonemu podmiotowi możliwość uczestniczenia w takim postępowaniu i wpływania na kształt rozstrzygnięcia w ramach posiadanego interesu prawnego, który nie powinien być mniej chroniony niż interes prawny inwestora. Przechodząc na grunt niniejszej sprawy wskazać trzeba, że skarżąca powoływała się na przysługujący jej interes prawny, jako współwłaściciel zespołu parkowo - pałacowego na działkach nr [...] i nr [...]. Działki te znajdują się w odległości ok. 300 metrów od miejsca planowanej inwestycji, a więc znajdują się jej zdaniem w obszarze oddziaływania inwestycji objętej kwestionowaną decyzją organu I instrancji. Sąd podkreśla, że ocena twierdzeń skarżącej, a więc jej interesu w tej sprawie winna być przeprowadzona z uwzględnieniem szerszego kontekstu prawnego, w tym norm art. 140 i 144 Kodeksu cywilnego oraz w oparciu o przepisy regulujące cały proces inwestycyjny zamierzonego przedsięwzięcia. Takie stanowisko wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 09 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 46/13, Baza NSA, zwracając uwagę, że mimo odrębności każdego z etapów procesu inwestycyjnego, istotna jest występująca między poszczególnymi postępowaniami współzależność. Dlatego podmioty należące potencjalnie do kręgu stron w sprawie dotyczącej lokalizacji inwestycji lub pozwolenia na budowę, mają niewątpliwie interes prawny aby brać udział w postępowaniu prowadzonym w przedmiocie środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia inwestycyjnego. A więc i odwrotnie, interes prawny w postępowaniu lokalizacyjnym może wynikać z przepisów ochrony środowiska, czy też regulacji prawa budowlanego i zawartego w nim wymogu uwzględnienia w procesie inwestycyjnym występujących w obszarze oddziaływania obiektu uzasadnionych interesów osób trzecich. Sąd orzekający podziela powyższy pogląd. Jak trafnie wskazano w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 13 października 2011 r., sygn. akt II OSK 1434/10, Baza NSA, stosownie do art. 143 Kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, a zatem niezależnie od tego, na jakiej wysokości anteny stacji bazowej zostaną umieszczone, oddziaływanie danej inwestycji będzie rozciągało się także na grunt sąsiedni. Skoro społeczno - gospodarcze przeznaczenie nieruchomości jest związane z nieskrępowanym z niej korzystaniem, to ustalenie, że oddziaływanie anten rozciąga się na teren nieruchomości stanowiącej własność skarżących, oznacza więc potencjalne ograniczenie ich swobody i stanowi uciążliwość. Kwestią sporną w niniejszej sprawie pozostaje, czy nieruchomość skarżącej znajduje się w obszarze oddziaływania planowanego obiektu, a więc na terenie, gdzie mogą wystąpić uciążliwości związane z przedsięwzięciem. Niewątpliwie o obszarze oddziaływania obiektu za każdym razem decydują indywidualne cechy obiektu budowlanego, jego przeznaczenie i sposób zagospodarowania terenu, a w procesie zmierzającym do jego wyznaczenia nie chodzi jedynie o wykazanie negatywnego wpływu inwestycji na działki znajdujące się w otoczeniu projektowanego obiektu, lecz także o możliwość spowodowania szkodliwego oddziaływania inwestycji na teren otaczający działkę inwestora w związku z zamierzeniem budowlanym. W przedmiotowej sprawie planowane przedsięwzięcie obejmuje realizacje inwestycji polegającej na budowie instalacji radiokomunikacyjnej emitujące pola elektromagnetyczne o częstotliwościach od 0,03 MHz do 300 000 MHz, w których równoważna moc promieniowana izotropowo wyznaczona dla pojedynczej anteny wynosi nie mniej niż 10 000 W. Jest to tym samym przedsięwzięcie, które nie zalicza się do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Równocześnie przedstawiona na potrzeby prowadzonego postępowania kwalifikacja przedsięwzięcia, przy uwzględnieniu dopuszczalnych odległości środków elektrycznych anten od miejsc dostępnych dla ludności, które zostały wyznaczone przez ustawodawcę z poszanowaniem zasady przezorności oraz wystarczającego szerokiego marginesu bezpieczeństwa, wskazuje, że zakres oddziaływania planowanej inwestycji zamyka się w dopuszczalnym obszarze wynoszącym 200 m. Innymi słowy, z przedłożonej karty informacyjnej przedsięwzięcia – ocenionej na tym etapie przez Sąd – wynika, że negatywne oddziaływanie planowanej inwestycji zmieści się na obszarze 200 m od planowanej stacji bazowej. Przenosząc powyższe rozważania do niniejszej sprawy zauważyć należy, że nieruchomość skarżącej znajduje się w odległości dalszej niż 200 m. a tym samym oddziaływanie anten nie dotyka bezpośrednio sfery jej praw i obowiązków. Niewątpliwie stosownie do art. 143 Kodeksu cywilnego własność gruntu rozciąga się na przestrzeń nad i pod jego powierzchnią, a zatem niezależnie od tego, na jakiej wysokości anteny stacji bazowej zostaną umieszczone, oddziaływanie danej inwestycji może rozciągać się także na grunt sąsiedni. Jednakże w niniejszej sprawie nie budzi wątpliwości Sadu, że oddziaływanie anten, zgodnie z przedstawioną kartą informacyjną, nie rozciąga się na teren nieruchomości stanowiącej własność skarżącego, a więc nie może potencjalnie ograniczać jego swobody, czy też stanowić źródła uciążliwość. Fakt realizacji stacji bazowej telefonii nie ogranicza zatem prawa zabudowy nieruchomości, czy też innych praw przysługujących skarżącej jako właścicielowi nieruchomości, co jednoznacznie potwierdza zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Mając powyższe na względzie Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu działając na podstawie art. 151 ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi oddalił skargę.