I OSK 2396/20

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Piotr Przybysz (spr.) Sędziowie sędzia NSA Mariola Kowalska sędzia del. WSA Anna Wesołowska po rozpoznaniu w dniu 14 czerwca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej H. L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 30 lipca 2020 r. sygn. akt II SA/Po 877/19 w sprawie ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P. z dnia 26 czerwca 2019 r. nr S[...] w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddala skargę kasacyjną Uzasadnienie: Wyrokiem z 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 877/19, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu po rozpoznaniu sprawy ze skargi H. L. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] z 26 czerwca 2019 r., nr S[...], w przedmiocie odmowy uchylenia decyzji oddalił skargę. Wyrok ten, podobnie jak i pozostałe wyroki sądów administracyjnych przywołane poniżej, jest dostępny na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl/. Od powyższego wyroku skargę kasacyjną złożyła H. L. reprezentowana przez radcę prawnego, zaskarżając wyrok w całości. Powyższemu wyrokowi zarzuciła: I. naruszenie przepisów postępowania: 1) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c), art. 135 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2019 r. poz. 2325), zwanej dalej p.p.s.a., w zw. z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., art. 138 § 1 pkt 1 i 2, § 2 k.p.a. oraz art. 10 k.p.a., art. 61 § 4 k.p.a., art. 109 § 1 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, a nie uchylenie zaskarżonych decyzji organów I i II instancji, w wyniku uznania, że zaskarżone decyzje zostały wydane prawidłowo, gdy tymczasem decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które to naruszenie miało istotny wpływ na wynik sprawy art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., poprzez odmowę uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji dotychczasowej, podczas gdy istniały podstawy do wznowienia postępowania i uchylenia w wyniku wznowienia postępowania decyzji dotychczasowej określone w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. (strona nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy); 2) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c oraz § 2, art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez oddalenie skargi, a nie uchylenie zaskarżonych decyzji organów I i II instancji i orzeczenie o stwierdzeniu nieważności decyzji Wójta Gminy C. nr S[...] z 2 września 2016 r., znak: S[...] i decyzji z Wójta Gminy C. z 10 listopada 2016 r., nr S[...], w wyniku uznania, że zaskarżone decyzje zostały wydane prawidłowo, gdy tymczasem decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów postępowania administracyjnego, które zostało wskazane w pkt 1 zarzutów skargi oraz istniały podstawy do stwierdzenia nieważności na podstawie art. 156 § 1 pkt 3 k.p.a. decyzji Wójta Gminy C. z 10 listopada 2016 r., nr S[...], o ustaleniu odpłatności, gdyż w obrocie prawnym nadal pozostają uprzednio wydane decyzje o ustaleniu odpłatności: decyzja Wójta Gminy C. z 17 listopada 2015 r., nr S[...], znak: S[...], decyzja Wójta Gminy C. nr S[...] z 2 września 2016 r., znak: S[...]; 3) art. 151 i art. 145 § 1 pkt 1 lit. a), b), c), art. 135 p.p.s.a. w zw. z art. 61 ust. 2 pkt 2, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507), zwanej dalej ustawą o pomocy społecznej, poprzez oddalenie skargi, a nie uchylenie zaskarżonych decyzji organów I i II instancji, w wyniku uznania, że zaskarżone decyzje zostały wydane prawidłowo, gdy tymczasem decyzje te zostały wydane z naruszeniem przepisów materialnego, które to naruszenie miało wpływ na wynik sprawy - naruszenie art. 61 ust. 2 pkt 2, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507) w sposób wskazany w naruszeniu prawa materialnego poniżej; II. naruszenie prawa materialnego, to jest art. 61 ust. 2 pkt 2, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507) poprzez błędne zastosowanie i uznanie, że istniała podstawa do wydania decyzji o utrzymaniu w mocy decyzji z 10 listopada 2016 r., nr S[...]. W oparciu o powyższe zarzuty skarżąca kasacyjnie wniosła o: - uchylenie w całości zaskarżonego wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z 30 lipca 2020 r., sygn. akt II SA/Po 877/19, i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Poznaniu do ponownego rozpoznania; - zasądzenie od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w P[...] na rzecz skarżącej zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego; - przeprowadzenie rozprawy. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w P[...] w odpowiedzi na skargę kasacyjną wniosło o oddalenie skargi kasacyjnej oraz o zasądzenie od Skarżącej na rzecz Kolegium kosztów postępowania według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie jest zasadna. Na wstępie wymaga wyjaśnienia, że sprawa została skierowana do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym zarządzeniem Przewodniczącego Wydziału I Izby Ogólnoadministracyjnej. Podstawę tego zarządzenia stanowił art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID - 19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz.U. z 2020 r. poz. 374 ze zm.). Biorąc pod uwagę gwarancję prawa do obrony, strona musi mieć zapewnione prawo do przedstawienia swojego stanowiska, tym samym odstępstwo od zachowania formy posiedzenia jawnego powinno nastąpić z zachowaniem wymogów rzetelnego procesu sądowego. Strony zostały powiadomione o skierowaniu sprawy na posiedzenie niejawne i miały możliwość zajęcia stanowiska w sprawie, co oznacza, że standardy ochrony praw stron i uczestników zostały zachowane. Rozpoznanie przedmiotowej sprawy na posiedzeniu niejawnym było więc dopuszczalne. Zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., a zatem w zakresie wyznaczonym w podstawach kasacyjnych przez stronę wnoszącą omawiany środek odwoławczy, z urzędu biorąc pod rozwagę tylko nieważność postępowania, której przesłanki w sposób enumeratywny wymienione zostały w art. 183 § 2 tej ustawy, a które w niniejszej sprawie nie występują. Związanie podstawami skargi kasacyjnej polega na tym, że wskazanie przez stronę skarżącą naruszenia konkretnego przepisu prawa materialnego, czy też procesowego, określa zakres kontroli Naczelnego Sądu Administracyjnego. Zmiana lub rozszerzenie podstaw kasacyjnych ograniczone jest określonym w art. 177 § 1 p.p.s.a. terminem do wniesienia skargi kasacyjnej. Rozwiązaniu temu towarzyszy równolegle uprawnienie strony postępowania do przytoczenia nowego uzasadnienia podstaw kasacyjnych sformułowanych w skardze. Wywołane skargą kasacyjną postępowanie przed Naczelnym Sądem Administracyjnym podlega więc zasadzie dyspozycyjności i nie polega na ponownym rozpoznaniu sprawy w jej całokształcie, lecz ogranicza się do rozpatrzenia poszczególnych zarzutów przedstawionych w skardze kasacyjnej w ramach wskazanych podstaw kasacyjnych. Istotą tego postępowania jest bowiem weryfikacja zgodności z prawem orzeczenia wojewódzkiego sądu administracyjnego oraz postępowania, które doprowadziło do jego wydania. Przystępując do rozważań na tle podstaw kasacyjnych i ich uzasadnienia należało wspomnieć, że według art. 193 zdanie drugie p.p.s.a., w brzmieniu obowiązującym od dnia 15 sierpnia 2015 r., uzasadnienie wyroku oddalającego skargę kasacyjną zawiera ocenę zarzutów skargi kasacyjnej. W ten sposób wyraźnie określony został zakres, w jakim Naczelny Sąd Administracyjny uzasadnia z urzędu wydany wyrok w przypadku, gdy oddala skargę kasacyjną. Regulacja ta, jako mająca charakter szczególny, wyłącza przy tego rodzaju rozstrzygnięciach odpowiednie stosowanie do postępowania przed tym Sądem wymogów dotyczących elementów uzasadnienia wyroku, przewidzianych w art. 141 § 4 w związku z art. 193 zdanie pierwsze p.p.s.a. Mając to na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny mógł zrezygnować z przedstawienia pełnej relacji co do przebiegu sprawy i sprowadzić swoją dalszą wypowiedź już tylko do rozważań mających na celu ocenę zarzutów postawionych wobec wyroku Sądu I instancji. Ze skargi kasacyjnej wynika, że jej autor oparł postawione w niej zarzuty na obydwu podstawach określonych w art. 174 p.p.s.a. Gdy w skardze kasacyjnej zarzuca się zarówno naruszenie przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, to z zasady w pierwszej kolejności należy rozpoznać ten drugi z zarzutów, ponieważ dopiero po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. Istota sporu w rozpoznawanej sprawie dotyczy prawidłowości stanowiska Sądu I instancji, który podzielił ocenę organu wyrażoną w zaskarżonej decyzji, że nie istniały przesłanki wznowieniowe, wobec czego zasadna była odmowa uchylenia decyzji wydanej w postępowaniu zwykłym. W skardze kasacyjnej został natomiast podniesiony szereg zarzutów dotyczących zarówno naruszenia przepisów postępowania, jak i przepisów prawa materialnego. Zarzuty te w większości zmierzają do wykazania, że istniały podstawy do uchylenia w wyniku wznowienia postępowania "decyzji dotychczasowej". Skarżąca kasacyjnie podnosi również, że nie brała udziału w postępowaniu bez swojej winy, co oznacza, że ziściła się przesłanka wznowieniowa określona w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. Przechodząc do oceny zarzutów skargi kasacyjnej należy wskazać, że zaskarżona decyzja została wydana w postępowaniu wznowieniowym. Wójt Gminy C. postanowieniem z 22 marca 2017 r. wznowił postępowanie w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł. zakończone decyzją ostateczną z 10 listopada 2016 r. Organ I instancji podał dwie podstawy wznowienia: z art. 145 § 1 pkt 4 i pkt 5 k.p.a. Rozpoznawana sprawa dotyczy zatem prawidłowości rozstrzygnięć wydanych w postępowaniu wznowieniowym dotyczącym postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 10 listopada 2016 r. w sprawie ustalenia odpłatności za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł.. Mówiąc inaczej, postępowanie w sprawie wznowienia postępowania jest samodzielnym postępowaniem administracyjnym, którego istotą jest jedynie ustalenie, czy postępowanie prowadzone w trybie zwykłym jest dotknięte jedną z wad wymienionych w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a, art. 145aa lub w art. 146b k.p.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny nie może się odnieść do zarzutów skargi kasacyjnej dotyczących decyzji w przedmiocie ustalenia odpłatności za pobyt G. P. w Domu Pomocy Społecznej w Ł., które zostały wydane w odrębnych postępowaniach. Decyzje takie mieszczą się poza granicami rozpoznawanej sprawy, to jest sprawy wznowieniowej dotyczącej prawidłowości postępowania zakończonego decyzją ostateczną z 10 listopada 2016 r. Należy podkreślić, że przedmiotem postępowania wznowieniowego nie jest sprawa w znaczeniu materialnoprawnym będąca przedmiotem postępowania zwykłego, ale sprawa prawidłowości postępowania zwykłego – w rozpoznawanej sprawie postępowania zakończonego decyzją z 10 listopada 2016 r. W konsekwencji należy również uznać, że Sąd I instancji nie naruszył art. 135 p.p.s.a., upoważniającego sąd do stosowania przewidzianych ustawą środków w celu usunięcia naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Tylko podmiot, który uznaje, że bez swej winy nie brał udziału w postępowaniu, jest uprawniony do podnoszenia tego zarzutu. Inne podmioty nie mogą się skutecznie na tę okoliczność powoływać w postępowaniu o wznowienie postępowania (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2022 r., I OSK 1897/21). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że wyłącznie skarżąca mogła złożyć wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., powołując się na to, że bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu. W sytuacji, gdy postępowanie wznowieniowe prowadzone jest na wniosek strony, organ jest związany podstawami wznowieniowymi zawartymi we wniosku inicjującym takie postępowanie i nie może odnosić się do innych podstaw nie wskazanych przez stronę. Podana przez stronę w podaniu o wznowienie postępowania podstawa tego wznowienia wiążąco wyznacza granice tego nadzwyczajnego postępowania (wyrok NSA z 9 listopada 2021 r., II OSK 3335/18). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że skoro skarżąca wystąpiła z wnioskiem o wznowienie postępowania administracyjnego zakończonego decyzją Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. wydaną 10 listopada 2016 r. uzasadniając wniosek faktem, że decyzji tej nie otrzymała i dowiedziała się o jej treści dopiero z decyzji Dyrektora GOPS w C. wydanej w dniu 22 grudnia 2016 r., to organy nie były uprawnione w postępowaniu wznowieniowym do rozpatrywania innych podstaw wznowieniowych. Tym niemniej organ I instancji w postanowieniu o wznowieniu postępowania podał dwie podstawy wznowienia, to jest: i) brak udziału w postępowaniu strony bez własnej winy (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) oraz ii) wyjawienie nowych dowodów lub okoliczności faktycznych, istniejących w dniu wydania decyzji, nieznanych organowi, który ją wydawał (art. 145 § 1 pkt 5 k.p.a.). Fakt wskazania w postanowieniu o wznowieniu postępowania określonych okoliczności jako podstaw wznowienia postępowania nie oznacza, że organ dokonał oceny istotności okoliczności przywołanych we wniosku o wznowienie postępowania. Na tym etapie postępowania zadaniem organu jest jedynie zbadanie, czy strona we wniosku o wznowienie postępowania powołała się na przesłanki wznowienia postępowania wskazane w art. 145 § 1 pkt 1-8, art. 145a, art. 145aa lub w art. 146b k.p.a. Dopiero po wydaniu postanowienia o wznowieniu postępowania organ przystępuje do weryfikacji istnienia przesłanek wznowieniowych wskazanych w tym postanowieniu, a w razie stwierdzenia ich istnienia może dokonywać ustaleń stanowiących podstawę do rozstrzygnięcia istoty sprawy (art. 149 § 2 k.p.a.). W okolicznościach rozpoznawanej sprawy, Sąd I instancji zaakceptował stanowisko organu zaprezentowane w zaskarżonej decyzji co do nieistnienia przesłanek wznowieniowych wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania. Skarżąca kasacyjnie kwestionuje to stanowisko wskazując, że skarżącej nie doręczono decyzji Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z dnia listopada 2016 r., nr S[...], a uprzednio nie zawiadomiono o wszczęciu postępowania w sprawie wydania tej decyzji oraz o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Tym samym naruszono zasadę zapewnienia stronie czynnego udziału w postępowaniu i wynikające z tej zasady obowiązki organu administracji zawiadomienia strony o wszczęciu postępowania, prawie zapoznania się z aktami sprawy oraz doręczenia stronie decyzji. Należy w tym miejscu wskazać, że zgodnie z art. 10 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są zapewnić stronom czynny udział w każdym stadium postępowania, a przed wydaniem decyzji umożliwić im wypowiedzenie się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. Organ stwierdził, że skarżącej doręczono decyzję z 27 października 2016 r. o skierowaniu G. P. do DPS, w której organ wskazał, że decyzja ustalająca odpłatność zostanie wydana po weryfikacji dochodowej osób zobowiązanych do odpłatności. Tak więc skarżąca została powiadomiona, że zostanie wszczęte postępowanie w przedmiocie odpłatności za pobyt G. P. w DPS. Ponadto skarżącej doręczono w dniu 21 października 2016 r. pismo z 18 października 2016 r., w którym organ wzywał skarżącą do dostarczenia dokumentów w przedmiocie dochodów jej i decyzji emerytalnej jej męża. Pismo zawiera sformułowanie "...dokumentacja niezbędna jest w celu ustalenia dochodu osoby zobowiązanej do wnoszenia opłaty za pobyt w domu pomocy społecznej..." W odpowiedzi skarżąca listem nadanym 26 października 2016 r. przesłała organowi zaświadczenie o dochodach. Ponadto mąż skarżącej oraz sama skarżąca rozmawiali przez telefon w tej sprawie z pracownikiem Ośrodka Pomocy Społecznej. Zatem w ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, jakkolwiek nie wydano i nie doręczono skarżącej postanowienia w sprawie wszczęcia postępowania w przedmiocie ustalenia odpłatności, to niewątpliwie skarżąca miała świadomość toczenia się postępowania w tej sprawie i mogła brać w nim udział w szczególności poprzez przedkładanie dowodów czy wnoszenie żądań. Niepodejmowanie przez skarżącą dalej idących działań w tym zakresie, wykraczających poza działania przez nią podjęte, winno być oceniane jako będące wyrazem braku jej woli podejmowania działań w tej sprawie, a nie jako przejaw pozbawienia jej możności brania udziału w postępowaniu. Skarżąca nie zakwestionowała ustalenia organu, zaakceptowanego przez Sąd I instancji, że decyzja Dyrektora Gminnego Ośrodka Pomocy Społecznej w C. z 10 listopada 2016 r. została wysłana w dniu 16 listopada 2016 r. na prawidłowy adres skarżącej, w dniu 17 listopada 2016 r. dokonano awizacji, a następnie powtórnej awizacji 17 listopada 2016 r., zaś 5 grudnia 2016 r. przesyłka została zwrócona do nadawcy. Stosownie zatem do art. 44 § pkt 1 k.p.a. w zw. z art. 44 § 4 k.p.a. skutek doręczenia pisma należało przyjąć z upływem ostatniego dnia przewidzianego na odbiór przesyłki. Oznacza to, że jakkolwiek przesyłka z przedmiotową decyzją nie dotarła do rąk własnych skarżącej, lecz została doręczona w trybie tzw. doręczenia zastępczego, to odpowiedzialność za doręczenie przesyłki w tym trybie ponosi skarżąca, która pomimo dwukrotnego awizowania przesyłki nie odebrała jej w placówce pocztowej. W tych okolicznościach doręczenie zastępcze decyzji nie świadczy o tym, że skarżąca bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. Konkludując należy uznać za prawidłowe stanowisko SKO, zaakceptowane przez Sąd I instancji, że skarżąca wiedziała o toczącym się postępowaniu oraz że brała w nim udział, jakkolwiek organ nie zawiadomił strony o wszczęciu postępowania oraz o prawie zapoznania się z aktami sprawy. Niedokonanie tych czynności w sytuacji, gdy strona wiedziała o wszczętym postępowaniu i mogła brać w nim udział, jak i wzięła udział w określonych czynnościach, nie może być jednak kwalifikowane jako sytuacja, w której strona bez swojej winy nie brała udziału w postępowaniu. W skardze kasacyjnej nie podniesiono zarzutów dotyczących prawidłowości zaakceptowania przez Sąd I instancji stanowiska organu odwoławczego, że nie pojawiły się w sprawie żadne nowe dowody. Powyższe oznacza, że nie zostało stwierdzone zaistnienie przesłanek wznowienia postępowania wskazanych w postanowieniu o wznowieniu postępowania. W takiej sytuacji organ prowadzący postępowanie wznowieniowe jest z mocy art. 151 § 1 pkt 1 k.p.a. zobligowany do wydania decyzji, w której odmawia uchylenia decyzji dotychczasowej (wyrok NSA z 25 czerwca 2010 r., II OSK 1069/09). Sąd I instancji oddalając skargę nie naruszył zatem art. 145 § 1 pkt 1 lit. b) i c) p.p.s.a. nie stosując tych przepisów, ani art. 151 p.p.s.a. poprzez jego zastosowanie, w związku z art. 151 § 1 pkt 1 i 2 k.p.a., w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. W skardze kasacyjnej nie uzasadniono zarzutu naruszenia art. 138 § 1 pkt 1 i 2, § 2 k.p.a., dlatego Naczelny Sąd Administracyjny nie może odnieść się do tego zarzutu, podobnie jak do zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. oraz zarzutu naruszenia art. 61 ust. 2 pkt 2, art. 103 ust. 1 i 2 oraz art. 64 pkt 2 ustawy z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2019 r. poz. 1507). W odniesieniu do tego ostatniego zarzutu należy dodać, że SKO nie rozstrzygało sprawy merytorycznie, zatem nie mogło naruszyć przepisów prawa materialnego. W rezultacie przepisów tych nie mógł naruszyć również i Sąd I instancji. Z przedstawionych powyżej powodów, skoro zaskarżony wyrok odpowiada prawu, Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 184 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r. poz. 329) oddalił skargę kasacyjną. Nie orzeczono w przedmiocie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, ponieważ Kolegium nie było reprezentowane przez profesjonalnego pełnomocnika, a przy tym nie przedstawiło dowodów na poniesienie kosztów, o których mowa w art. 205 § 1 tej ustawy.