I SA/Bd 226/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Tomasz Wójcik Sędziowie sędzia WSA Leszek Kleczkowski (spr.) sędzia WSA Agnieszka Olesińska po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 5 lipca 2022 r. sprawy ze skargi J. W.-Z. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w B. z dnia [...] r., nr [...] w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej 1. oddala skargę, 2. zwraca skarżącej ze Skarbu Państwa – Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy kwotę 200 (dwieście) złotych tytułem nadpłaconego wpisu od skargi. Naczelnik [...] Urzędu Celno-Skarbowego wydał decyzję z [...] października 2021 r., którą nałożył na firmę [...] J. W.-Z. karę pieniężną w wysokości [...] zł w związku z wykonywaniem przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów. Po rozpatrzeniu odwołania, Dyrektor Izby Administracji Skarbowej decyzją z [...] stycznia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu organ podał, że w dniu [...] października 2020 r. w miejscowości [...] funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd silnikowy marki [...] z naczepą marki [...], kierowany przez P. U.. Kierowca skontrolowanego pojazdu posiadał kartę przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu [...], z której wynikało, że transport obejmuje jedynie odpady o kodzie 15 01 01 – "Opakowania z papieru i tektury". W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanych na miejsce kontroli inspektorów Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatury we [...] stwierdzono natomiast, że znajdujące się w przestrzeni ładunkowej naczepy opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów. Inspektorzy WIOŚ określili je jako mieszaninę odpadów o kodzie 15 01 01 – "Opakowania z papieru i tektury" oraz odpadów o kodzie 15 01 02 – "Opakowania z tworzyw sztucznych", co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli "Formularza określenia składu morfologicznego odpadów". W wyniku kontroli drogowej zostało stwierdzone zatem, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, których prawidłowa klasyfikacja w [...] Odpadów zawartym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10) to kod: 15 01 06 obejmujący "Zmieszane odpady opakowaniowe". Stwierdzone naruszenie przepisów opisane zostało w protokole kontroli drogowej z dnia [...] października 2020 r., podpisanym przez kontrolujących i kierowcę P. U., który nie wniósł do niego żadnych zastrzeżeń. Organ podał, że zasady dotyczące działalności w zakresie przewozów drogowych, w tym zasady dotyczące odpowiedzialności za naruszenia obowiązków lub warunków przewozu drogowego, określa ustawa z [...] września 2001 r. o transporcie drogowym (dalej: "u.t.d."). W ocenie organu, mając na względzie kserokopię wypisu nr [...] z zezwolenia nr [...] z dnia [...] lipca 2020 r. na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego osób/rzeczy, wydanego stronie przez Starostę [...] oraz przedstawionego podczas kontroli dokumentu awizacji dostawy, stronę należy uznać za podmiot wykonujący przewóz drogowy. Z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, dokumentem właściwym w niniejszej sprawie jest karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach, obejmująca odpady znajdujące się na środku transportu. Zgodnie z pozycją [...] załącznika nr [...] do u.t.d., wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia [...] grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi [...] zł. Odnosząc się do twierdzeń odwołania organ stwierdził, że strona błędnie interpretuje treść art. 14 § 2 k.p.a., gdyż wyjaśnienia, na które strona wskazuje powinny zostać złożone na piśmie lub w siedzibie organu ustnie do protokołu, w terminie wyznaczonym przez organ, jak to strona kilkukrotnie wcześniej uczyniła w postępowaniu. Ponadto organ podkreślił, że z dokumentów przekazanych kierowcy strony przez zlecającego transport jasno wynika, że jego przedmiotem miały być odpady opakowań z papieru i tektury, a obowiązkiem strony było zweryfikowanie towaru przekazanego do przewozu. W rezultacie przewóz odpadów stanowiących przedmiot sprawy nie powinien mieć miejsca bez uzupełnienia, poprawienia bądź wymiany stosownych dokumentów. Realizując przewóz bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów strona naraziła się ryzyko otrzymania kary. Jednocześnie nie można usprawiedliwiać braku dbałości kierowcy przy wykonywaniu obowiązków związanych z przewozem towaru, w tym nieobecność przy załadunku, dbałością o zdrowie i ilością zakażeń COVID w regionie. Oględzin towaru można było bezpiecznie dokonać przed zamknięciem przestrzeni ładunkowej pojazdu, stojąc w bezpiecznej odległości od osób trzecich, co należało do obowiązków kierowcy. Dyrektora Izby Administracji Skarbowej uznał, że strona organizując przewóz skontrolowanych odpadów nie dołożyła należytej staranności i nie uczyniła wszystkiego, czego można od niego rozsądnie wymagać przy realizacji skontrolowanego przewozu odpadów. Okoliczności sprawy i dowody nie wskazują, że strona wykonując przewozy nie miała wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których nie mogła jako podmiot profesjonalnie świadczący usługi przewozu rzeczy, w tym wielokrotnie odpadów, przewidzieć. W skardze do tut. Sądu skarżąca wniosła o uchylenie decyzji oraz zobowiązanie organu do wydania w określonym terminie decyzji wskazując sposób załatwienia sprawy przez uchylenie kar pieniężnych oraz o uchylenie decyzji organu I instancji. Zarzuciła naruszenie: - art. 7 k.p.a. w zw. z art. 77 § 1 k.p.a w zw. z 80 k.p.a. polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i niepodjęcia wszelkich kroków niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego i załatwienia sprawy; - art. 8 § 1 k.p.a. w zw. z art. 14 § 2 k.p.a. w zw. z art. 67 k.p.a. polegające na postępowaniu przez organ administracji publicznej w sposób niebudzący zaufania jego uczestników przez niezaprotokołowanie wyjaśnień J. W.-Z. złożonych telefonicznie i nieuwzględnienie ich w procesie wydania decyzji; - art. 7a § 1 k.p.a. w zw. z art. 105 § 1 k.p.a. przez nierozpatrzenie okoliczności w postępowaniu, w którym przedmiotem jest nałożenie na stronę obowiązku, gdy w sprawie pozostały wątpliwości co do treści normy prawnej, a rozstrzygnięcie tych wątpliwości przemawiałyby na korzyść strony, w związku z czym postępowanie stałoby się bezprzedmiotowe, a w następstwie czego organ obowiązany jest sprawę umorzyć; - art. 92 a, art. 93 ust. 1, art. 87 u.t.d przez obwinienie i nałożenie kary pieniężnej na przewoźnika, kiedy zgodnie z prawem za dokumentacje przewozową i umieszczenie w niej danych i informacji niezgodnych ze stanem faktycznym odpowiada nadawca, spedytor, odbiorca, organizator transportu lub inny podmiot zlecający przewoź, którymi firma [...] J. W.-Z. nie jest. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Sąd administracyjny bada zgodność zaskarżonej decyzji organu odwoławczego z punktu widzenia jej legalności, tj. zgodności tej decyzji z przepisami powszechnie obowiązującego prawa. Z brzmienia art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej: "p.p.s.a."), wynika, że zaskarżona decyzja winna ulec uchyleniu wtedy, gdy Sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy. Na wstępie należy zauważyć, że Sąd rozpoznał niniejszą sprawę na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 15zzs(4) ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (t.j. Dz. U. z 2021 r., poz. 2095 ze zm.). W będącej przedmiotem kontroli sądowej sprawie Przewodniczący Wydziału skierował sprawę do rozpoznania na posiedzeniu niejawnym. Przed wydaniem wyroku umożliwiono skarżącej wypowiedzenie się w sprawie. Oceniając zaskarżoną decyzję z punktu widzenia jej zgodności z prawem stwierdzić należy, że decyzja ta nie narusza prawa. Z akt sprawy wynika, że w dniu [...] października 2020 r. we [...], funkcjonariusze służby celno-skarbowej zatrzymali pojazd marki [...] z naczepą marki [...]. Przewoźnikiem była firma [...] J. W.-Z.. W trakcie kontroli kierowca pojazdu okazał kartę przekazania odpadów w formie papierowego wydruku z systemu [...], z której wynikało, że transport obejmuje odpady o kodzie 15 01 01 – "Opakowania z papieru i tektury" (por. protokół z kontroli drogowej – k. 20-22 akt adm.). W wyniku oględzin towaru dokonanych przez funkcjonariuszy celno-skarbowych oraz wezwanego na miejsce kontroli inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w B., Delegatury we [...], stwierdzono natomiast, że znajdujące się w przestrzeni ładunkowej naczepy opady nie odpowiadają zadeklarowanym w karcie przekazania odpadów. Inspektor WIOŚ określił je jako mieszaninę odpadów o kodzie 15 01 01 – "Opakowania z papieru i tektury" oraz odpadów o kodzie 15 01 02 – "Opakowania z tworzyw sztucznych", co znalazło wyraz w treści sporządzonego na miejscu kontroli "Formularza określenia składu morfologicznego odpadów" (k. 7-10 akt adm.). W wyniku kontroli drogowej zostało zatem stwierdzone, że zatrzymanym do kontroli pojazdem przewożone były odpady, którym powinien być przypisany kod 15 01 06 obejmujący "Zmieszane odpady opakowaniowe", zgodnie z klasyfikacją w [...] Odpadów zawartym w rozporządzeniu Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 10). W konsekwencji organ wymierzył skarżącej, na podstawie art. 92a ust. 1 u.t.d., karę pieniężną w wysokości [...] zł. Kwestionując rozstrzygnięcie organu strona uważa, że to nie po stronie przewoźnika leży zweryfikowanie dostarczanego towaru. Wskazuje na regulację zawartą w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zarzuca też organowi brak zaprotokołowania jej wyjaśnień złożonych telefonicznie. Materialnoprawną podstawę rozstrzygnięcia stanowiły przepisy u.t.d. Zgodnie z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f) u.t.d. podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy wykresówki, zapisy, odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa w art. 31 ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto, wykonując przewóz drogowy rzeczy, dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów. W myśl § 8 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742), wydanego na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2021 r. o odpadach (dalej: "u.o."), odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów. Stosownie do § 8 ust. 2 powyższego rozporządzenia dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o.; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 u.o.; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów; 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. W rozpatrywanej sprawie z uwagi na rodzaj wykonywanego przez stronę przewozu, właściwym dokumentem była karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a) u.o. Karta taka powinna zawierać m.in. kod i rodzaj odpadów. Art. 92a ust. 1 u.t.d. stanowi, że podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12.000 złotych za każde naruszenie. Stosownie do treści ust. 3 tego artykułu, suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1 nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli, nie może przekroczyć kwoty [...]złotych. Zgodnie natomiast z pozycją 4.7 załącznika nr 3 do u.t.d., wysokość kary za wykonywanie przewozu drogowego odpadów przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, wynosi [...] zł. Jak to już podkreślono w rozpatrywanej sprawie dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów była karta odpadów, przy czym jako rodzaj odpadów w karcie tej powinny być wskazane zmieszane odpady opakowaniowe o kodzie 15 01 06. Bezsprzecznie kierowca nie miał takiej karty. W judykaturze podkreśla się, z czym należy się zgodzić, że podmiot wykonujący transport odpadów winien dysponować dokumentami potwierdzającymi rzeczywisty rodzaj transportowanych odpadów i żądać od podmiotu zlecającego przemieszczanie odpadów odpowiednich dokumentów odpowiadających rodzajowi odpadów oraz prawidłowego sklasyfikowania według kodów (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). W konsekwencji, biorąc pod uwagę wskazane regulacje prawne, organ zasadnie wymierzył skarżącej karę pieniężną w wysokości [...] zł. Wbrew twierdzeniom zawartym w skardze, nie było podstaw do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. Zgodnie z tym przepisem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 92a ust. 1, na podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem, a postępowanie wszczęte w tej sprawie umarza się, jeżeli okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot wykonujący przewozy lub inne czynności związane z przewozem nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których podmiot nie mógł przewidzieć. Nie można jednak nie zauważyć, że odpowiedzialność administracyjna podmiotu wykonującego przewóz drogowy ma charakter odpowiedzialności obiektywnej i jako taka obciąża podmiot wykonujący ten przewóz w sytuacji, gdy wystąpił zakazany przez prawo skutek, a jedynie na zasadzie wyjątku ustawodawca przewidział sytuacje, w których odpowiedzialność ta zostaje wyłączona (art. 92b i art. 92c u.t.d.). Skoro wymieniony przepis ma charakter wyjątkowy, powinien podlegać interpretacji ścieśniającej (por. wyrok NSA z dnia 27 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 485/20). Analizując treść 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. stwierdzić należy, że dla uwolnienia się podmiotu wykonującego przewóz drogowy od odpowiedzialności, wymagane jest kumulatywne spełnienie dwóch przesłanek: brak wpływu tego podmiotu na powstałe naruszenie oraz niemożność przewidzenia zdarzeń lub okoliczności, które do powstania tegoż naruszenia doprowadziły. Niezbędne jest łączne wystąpienie tych dwóch przesłanek, by postępowanie w przedmiocie nałożenia kary pieniężnej nie zostało wszczęte, a wszczęte umorzone. W orzecznictwie sądowym wskazuje się, że przepis ten odnosi się jedynie do wyjątkowych sytuacji i to takich, których doświadczony i profesjonalny podmiot wykonujący przewóz drogowy, przy zachowaniu najwyższej staranności i przezorności, nie był w stanie przewidzieć (por. wyrok NSA z dnia 23 września 2021 r., sygn. akt II GSK 611/21). Skarżąca nie wykazała, aby okoliczności te wystąpiły w rozpatrywanej sprawie. Jak wynika z akt sprawy (por. wypis z zezwolenia nr [...] na wykonywanie zawodu przewoźnika drogowego – k. 17 akt adm.) skarżąca zawodowo świadczy usługi transportowe, a to nakłada na nią pełną odpowiedzialność za wykonywany transport. Niewątpliwie do jej obowiązków należało posiadanie wszystkich dokumentów potrzebnych do wykonania przewozu odpadów i przekazanie ich kierowcy wykonującego w jej imieniu przewóz. Okolicznością zwalniającą ją od odpowiedzialności nie jest wadliwie sklasyfikowanie odpadów przez nadawcę. Zadaniem przedsiębiorcy (przewoźnika) jest wprowadzenie takich organizacyjnych rozwiązań, które będą umożliwiały dokonanie sprawdzenia przewożonych odpadów i dokumentów. Przewoźnik nie może wykluczyć tego że odpady, które ma transportować, mogą być wadliwie sklasyfikowane. Dlatego też podmiot wykonujący transport odpadów powinien w drodze umowy z podmiotami dokonującymi przemieszczanie odpadów zagwarantować sobie możliwość sprawdzenia odpadów z otrzymanymi dokumentami. Przyjęcie stanowiska, że transport odpadów wadliwie sklasyfikowanych może powodować wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika, z uwagi na to, że został wyposażony w niewłaściwe dokumenty, mogłoby prowadzić do daleko idących, wprost niebezpiecznych skutków. Przewoźnik mógłby bowiem zawsze zasłaniać się tym, że skoro to nadawca dokonał załadowania niewłaściwego towaru, to bez jakichkolwiek konsekwencji może taki przewóz wykonać. Za przyjęciem przeciwnego stanowiska przemawia przede wszystkim charakter odpowiedzialności przewoźnika, która jest niezależna od winy czy dobrej lub złej woli, wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia polegającego na wykonywaniu przejazdu bez właściwego dokumentu (por. wyrok NSA z dnia 17 czerwca 2021 r., sygn. akt II GSK 1968/18). Stanowiska skarżącej nie uzasadniają również powołane w skardze przepisy prawa przewozowego. Strona podnosi także, że okolicznością, która miała wpływ na zaistniałą sytuację była pandemia COVID-19, co miałoby usprawiedliwiać nieobecność kierowcy przy załadunku. Z protokołu kontroli drogowej wynika jednak, że kierowca był obecny przy załadunku odpadów, obserwował załadunek z dalszej odległości, lecz szczegółowo nie przyglądał się co było ładowane na naczepę. Dopiero w trakcie kontroli, podczas oględzin, zauważył, że oprócz papieru i tektury, znajdują się też odpady z tworzywa sztucznego. Załączona do protokołu dokumentacja zdjęciowa wskazuje (k. 81-85 akt adm.), że nawet z kilku metrów można było dostrzec, że przewożony towar to nie tylko odpady z papieru i tektury. Weryfikacji przewożonych towarów można było więc dokonać w bezpiecznej odległości od osób trzecich, z zachowaniem rygorów sanitarnych. W realiach rozpatrywanej sprawy epidemia koronawirusa nie może wyłączać odpowiedzialności skarżącej. Nie zasługuje również na uwzględnienie zarzut braku zaprotokołowania wyjaśnień skarżącej złożonych telefonicznie. Strona błędnie w tym zakresie wskazuje na treść art. 14 § 2 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, stanowiącym odstępstwo od ogólnej zasady prowadzenia i załatwiania spraw na piśmie, utrwalonym w postaci papierowej lub elektronicznej, organ administracji publicznej może załatwić sprawę ustnie, telefonicznie, za pomocą środków komunikacji elektronicznej w rozumieniu art. 2 pkt 5 ustawy z 18 lipca 2002 r. o świadczeniu usług drogą elektroniczną (Dz.U. z 2020 r. poz. 344) lub za pomocą innych środków łączności, gdy przemawia za tym interes strony, a przepis prawny nie stoi temu na przeszkodzie. Z regulacji tej nie można wywnioskować, aby strona mogła domagać się od organu zaprotokołowania jej wyjaśnień złożonych przez telefon. Adresatem tego przepisu jest organ, a nie strona. Telefoniczne załatwienie sprawy to rozstrzygnięcie sprawy administracyjnej poprzez zakomunikowanie stronie treści decyzji przy użyciu telefonu stacjonarnego lub komórkowego (por. A. Wróbel (w:) M. Jaśkowska, M. Wilbrant-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, Lex/el 2022, Komentarz do art. 14). Należy także zauważyć, że skarżąca wniosła skargę na dwie decyzje Dyrektora Izby Administracji Skarbowej wymierzające stronie karę pieniężną ze wskazanego powyższej tytułu. Jednakże w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wyjaśnił (k. 41 akt sądowych), że wobec skarżącej została wydana jedna decyzja wymierzająca jej karę pieniężną, o czym strona została poinformowana w piśmie z dnia [...] czerwca 2022 r. (k. 45 akt sądowych). Zdaniem Sądu, organ zgromadził w sprawie wystarczający do podjęcia rozstrzygnięcia materiał dowodowy, który poddał wyczerpującej ocenie. Rozpatrując ten materiał, nie pominięto żadnych istotnych dowodów. Za pomocą logicznej, wspartej okolicznościami sprawy argumentacji, organ wykazał w decyzji bezpodstawność twierdzeń strony. Podniesiony przez skarżącą zarzut przekroczenia granic swobodnej oceny dowodów byłby uzasadniony, gdyby organ rzeczywiście pominął istotne dowody dla rozstrzygnięcia sprawy, włączył do podstawy ustaleń dowody nieujawnione, naruszył reguły prawidłowego logicznego rozumowania, uchybił wskazaniom wiedzy lub życiowego doświadczenia. Zdaniem Sądu, żadnym regułom czy wskazaniom w tym względzie organ nie uchybił. Dokonana w zaskarżonej decyzji ocena dowodów nie wykracza poza granice swobodnej oceny dowodów. Mając powyższe na uwadze, na podstawie art. 151 p.p.s.a., Sąd oddalił skargę. Zwrotu nadpłaconego wpisu od skargi dokonano na podstawie art. 225 p.p.s.a.