II OSK 2168/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Tomasz Bąkowski po rozpoznaniu w dniu 22 listopada 2023 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Gminy Długołęka na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 604/21 w sprawie ze skargi Gminy Długołęka na uchwałę Rady Gminy Wisznia Mała z dnia 30 listopada 2020 r., nr VIII/XXVI/282/20 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowościach Biskupice oraz Rogoż – MPZP BISKUPICE II - ROGOŻ CENTRUM postanawia: oddalić skargę kasacyjną. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu postanowieniem z dnia 13 lipca 2023 r., sygn. akt II SA/Wr 604/21, po rozpoznaniu sprawy ze skargi Gminy Długołęka na uchwałę Rady Gminy Wisznia Mała z dnia 30 listopada 2020 r., nr VIII/XXVI/282/20 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla obszarów położonych w miejscowości Biskupice oraz Rogoż – MPZP BISKUPICE II – ROGOŻ CENTRUM, odrzucił skargę (pkt 1) i postanowił o zwrocie stronie skarżącej wpisu od skargi w kwocie 300 (trzysta) złotych (pkt 2). Postanowienie to zostało wydane w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy. Skarżąca Gmina, powołując się na art. 101 ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2021 r. poz. 1372 z późn. zm., dalej "u.s.g."), wniosła skargę na powyższą uchwałę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wnioskując o stwierdzenie nieważności tej uchwały w całości. Wyjaśniła, że jest właścicielem działki oznaczonej geodezyjnie nr [...]1 położonej w obrębie R. na obszarze gminy D. Od terenu objętego zaskarżonym planem miejscowym działkę te oddziela jedynie działka nr [...]2 w R., przez którą przebiega linia kolejowa. W tej sytuacji interes prawny skarżącej Gminy wynika z art. 140 oraz art. 144 ustawy z dnia 23 kwietnia 1964 r. – Kodeks cywilny (Dz.U. z 2020 r. poz. 1740 z późn. zm., dalej: "k.c."). Skarżąca wskazała, że na działce nr [...]1 znajdują się grunty orne klasy II (o pow. 18048 m2) oraz grunty orne klasy IIIa (o pow. 44041 m2), które według gleboznawczej klasyfikacji gruntów określone są jako gleby orne bardzo dobre, zbliżone właściwościami dla klasy I. Podano także, że aktualnie teren ten jest wykorzystywany rolniczo, znaczna część działki (o pow. 6,2089 ha) wydzierżawiona jest z przeznaczeniem na cele rolne. Zdaniem skarżącej, ustalenia przedmiotowego planu miejscowego wpływają na wykonywanie prawa własności na opisanej wyżej nieruchomości. Na terenach oznaczonych symbolem 1P (lokalizacja zabudowy produkcyjno-usługowej oraz obiektów energetyki i ciepłownictwa) oraz 1 P/KK (lokalizacja infrastruktury kolejowej związanej z przejazdem kolejowo – drogowym oraz opisanych wcześniej obiektów) plan dopuścił inwestycje oraz działalność mogącą zawsze znacząco oraz potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie ochrony środowiska (§ 6 pkt 2 uchwały). W opinii skarżącej Gminy oznacza to, że zakres oddziaływania inwestycji, które mogą powstać na obszarze objętym planem, jest znacznie szerszy niż wynika to z granic określonych w zaskarżonej uchwale. Także z treści prognozy oddziaływania na środowisko wynika, że "realizacja zamierzeń projektu planu wpłynie negatywnie na obecny stan środowiska". W ocenie Gminy postanowienia skarżonej uchwały jednoznacznie wpływają na jej sytuację prawną. W prognozie oddziaływania na środowisko stwierdzono, że w przypadku lokalizacji elektrociepłowni wystąpi zwiększona emisja do atmosfery pyłów i gazów (oddziaływania pośrednie długotrwałe) w przypadku przemysłu wodochłonnego lub energetycznego nastąpi istotny wzrost pozyskania wody z systemów wodociągowych lub ujęć podziemnych, co może wpłynąć na ograniczenie ich zasobności. Nadto, w zakresie oddziaływania pośredniego stałego wskazano, że utwardzenie powierzchni ziemi na dużym obszarze zaburza naturalny odpływ wód opadowych i wpływa negatywnie na równowagę warunków gruntowo-wodnych. W efekcie Gmina jako właściciel nieruchomości sąsiedniej będzie musiała więcej znosić. Zdaniem strony istotne także jest i to, że teren B. graniczy z miejscowością R. (gmina D.) na obszarze której obowiązują dwa miejscowe plany zagospodarowania przestrzennego przeznaczające położone tam tereny pod zabudowę mieszkaniową. Z tego względu już na etapie opiniowania projektu Wójt Gminy Długołęka wnioskował o niewprowadzanie uciążliwości, które mogą oddziaływać na tereny mieszkaniowe w miejscowości R. W odpowiedzi na skargę strona przeciwna reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika wniosła o jej odrzucenie, ewentualnie z ostrożności procesowej oddalenie jako bezzasadnej. W piśmie procesowym z dnia 27 czerwca 2023 r. pełnomocnik Gminy Długołęka przedstawił argumentację polemiczną do stanowiska organu prezentowanego w odpowiedzi na skargę. W dniu 19 czerwca 2023 r. wpłynęło pismo procesowe pełnomocnika organu, w którym podtrzymano dotychczasowe stanowisko prezentując dodatkową argumentację dla wykazania braku naruszenia interesu prawnego strony skarżącej. W piśmie z dnia 26 czerwca 2023 r. pełnomocnik strony skarżącej ustosunkowując się do argumentacji strony przeciwnej podtrzymał dotychczasowe stanowisko, że określony w uchwale sposób zagospodarowania terenu pogorszy warunki korzystania z nieruchomości skarżącej, przytaczając na jego poparcie orzecznictwo sądowe. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu uznał, że skarga podlega odrzuceniu. W przypadku uchwały której przedmiotem jest miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego, podmiotami legitymowanymi do jego zaskarżenia zasadniczo są właściciele i użytkownicy wieczyści nieruchomości położonych na terenie planu. Wynika to z istoty planu miejscowego, który kształtuje wraz z innymi przepisami sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Skoro plan miejscowy określa przeznaczenie i sposób zagospodarowania nieruchomości, to ustalenia w tym zakresie pozostają w bezpośrednim związku z uprawnieniami i obowiązkami właścicieli nieruchomości chronionymi przepisem art. 140 k.c. Sąd zaznaczył, że w rozpoznawanej sprawie sytuacja taka nie ma jednak miejsca. Z ujawnionego i niespornego stanu faktycznego wynika, że skarżąca Gmina Długołęka swój interes prawny wywodzi z prawa własności przysługującego jej do działki oznaczonej geodezyjnie nr [...]1, obręb R., położonej poza granicami zaskarżonego planu. Gmina Długołęka zakwestionowała zatem postanowienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dotyczące terenu, do którego nie posiada żadnych praw rzeczowych. Taka sytuacja, zgodnie z aktualnie obowiązującym orzecznictwem, nie oznacza jednak że skarga – tylko z tego względu – jest niedopuszczalna. Naruszeniem interesu prawnego osoby posiadającej nieruchomość poza obszarem planu może być takie przeznaczenie nieruchomości sąsiadujących, które udaremni bądź utrudni zabudowę lub też spowoduje uciążliwość i ograniczenie w swobodnym użytkowaniu nieruchomością i rozporządzaniem prawem własności. Mając powyższe na uwadze Sąd podniósł, że zaskarżony plan dotyczy dwóch terenów, które ze sobą nie sąsiadują: R. i B. W obszarze B. plan obejmuje teren oznaczony na rysunku symbolem 1P o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa przemysłowa oraz teren oznaczony symbolem 1 P/KK o przeznaczeniu podstawowym: zabudowa przemysłowa oraz komunikacja kolejowa. Na obu tych terenach wyznaczono nieprzekraczalne linie zabudowy w odległości 17m i 10 m od linii rozgraniczających obszar planu. Na terenie 1P dopuszczono lokalizację: a/ zabudowy produkcyjno-usługowej obejmującej: obiekty produkcyjne wraz z budowlami i instalacjami technologicznymi, obiekty usługowe, magazynowe, składowe, garażowe, handlu hurtowego, centrów logistycznych, baz przeładunkowych wraz zielenią, placami składowymi, handlowymi, ekspozycyjnymi, manewrowymi, parkingami oraz infrastrukturą towarzyszącą; b/ obiektów energetyki i ciepłownictwa obejmujących: obiekty, budowle i instalacje technologiczne związane z produkcją i przesyłem energii cieplnej oraz elektrycznej (z wyłączeniem urządzeń odnawialnych źródeł energii o mocy przekraczającej 100 Kw) wraz towarzyszącymi obiektami (...). Teren oznaczony symbolem 1 P/KK obejmuje lokalizację: infrastruktury kolejowej związanej z przejazdem kolejowo-drogowym oraz opisanych wcześniej obiektów. Teren planu w obrębie R. przeznaczony natomiast został na cele sportu, rekreacji i usług publicznych. Odnosząc się do przedstawionych argumentów wskazujących na naruszenie interesu prawnego Gminy chronionego art. 140 k.c. Sąd zaznaczył, że nie pozostają one w żadnym związku z obrębem R., który znajduje się w znacznym oddaleniu od działki nr [...]1 w R. Ustalenia planistyczne dotyczące obszaru w R. nie powodują zmiany sytuacji prawnej skarżącej ze względu na ochronę własności wynikającą z art. 140 i art. 144 k.c. Nie pogarszają sytuacji Gminy w zakresie jej uprawnienia do korzystania z działki nr [...] w R. zgodnie ze społeczno-gospodarczym jej przeznaczeniem i nie powodują uciążliwości ograniczających swobodne użytkowanie tej nieruchomości. Skarżąca nie wysuwała zresztą konkretnych argumentów odnoszących się do tego obszaru. Mając jednak na uwadze, że Gmina Długołęka zaskarżyła uchwałę w całości, Sąd zobligowany był do oceny naruszenia jej interesu prawnego także w odniesieniu do ustaleń planu dotyczących obszaru w R. Ta zaś wykazała, że postanowienia kwestionowanej uchwały nie naruszają interesu prawnego Gminy Długołęki wywodzonego z art. 140 k.c. Zdaniem Sądu, także w przypadku Biskupic postanowienia planu nie wprowadzają uregulowań, które oddziaływałaby negatywnie na sytuację prawną skarżącej Gminy przez pozbawienie jej prawa do korzystania z nieruchomości albo przez ograniczenie możliwości korzystania z należącej do niej nieruchomości lub rozporządzania nią. Także w tym przypadku działka skarżącej znajduje się poza obszarem zaskarżonego planu. Ustalenia planu dotyczące terenu w B. nie zmieniają jednak przeznaczenia ani warunków zagospodarowania działki skarżącej Gminy. Nie wprowadzają też żadnych uregulowań które prowadziłby do pozbawienia skarżącej prawa własności jej działki lub też ograniczałyby możliwość rozporządzania tą działką. Strona skarżącą nie wykazuje żadnych konkretnych argumentów wskazujących, w jaki sposób przewidziane planem przeznaczenie terenu w R. miałoby oddziaływać na jej interes prawny ze względu na naruszenie wynikającej z przepisów Kodeksu cywilnego ochrony prawa do niezakłóconego działaniem innych osób korzystania z nieruchomości. Sąd podniósł, że możliwe pogorszenie parametrów związanych z ochroną środowiska w sąsiedztwie nieruchomości skarżącej przez zwiększenie w przyszłości zanieczyszczenia powietrza, nie świadczy o naruszeniu postanowieniami planu jej interesu prawnego, gdyż to negatywne oddziaływanie ma charakter przyszły a nie rzeczywisty i aktualny. Skargę kasacyjną na powyższe postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego wniosła Gmina Długołęka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika. Postanowienie zaskarżono w całości. Postanowieniu zarzucono naruszenie przepisów postępowania, tj.: 1. art. 50, art. 58 § 1 pkt 5a ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 z późn. zm., dalej: "p.p.s.a.") w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g. przez niewłaściwe ich zastosowanie i wskutek tego błędne przyjęcie przez Sąd I instancji, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały i odrzuceniu skargi, w sytuacji kiedy zaskarżona uchwala narusza interes prawny i uprawnienia skarżącej; 2. art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe ustalenie granic rozpoznania skargi i przedmiotu sprawy, niedokładne zbadanie sprawy, wyrażające się w pominięciu istotnych okoliczności podnoszonych przez skarżącą w skardze oraz wybiórczym potraktowaniu stawianych przez nią zarzutów, co doprowadziło do przyjęcia przez Sąd I instancji, że skarżąca nie posiada interesu prawnego w uchwały; 3. art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. polegające na zaniechaniu szczegółowego ustosunkowania się do wszystkich zarzutów skarżącej, skutkujące pozbawieniem możliwości weryfikacji przesłanek, którymi kierował się Sąd I instancji, wydając skarżone postanowienie; 4. art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1, 77 ust. 2 i 184 Konstytucji Rzeczypospolitej Polskiej z dnia 2 kwietnia 1997 r. (Dz.U. Nr 78, poz. 483 z późn. zm., dalej: "Konstytucja RP") przez odmówienie prawa do Sądu skarżącej, w sytuacji, gdy skarżącej prawo to przysługuje na podstawie Konstytucji RP, a odrzucenie skargi pozbawia możliwości skorzystania z tych praw. Na podstawie powyższych zarzutów wniesiono o uchylenie zaskarżonego postanowienia w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. W odpowiedzi na skargę kasacyjną Gmina Wisznia Mała, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o jej oddalenie w całości. Wskazała, że skarga nie posiada usprawiedliwionych podstaw, a zaskarżone postanowienie w pełni odpowiada prawu, przedstawiając w uzasadnieniu argumentację swoich twierdzeń. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Sprawę rozpoznano na posiedzeniu niejawnym na podstawie art. 182 § 1 p.p.s.a., zgodnie z którym, Naczelny Sąd Administracyjny może rozpoznać na posiedzeniu niejawnym skargę kasacyjną od postanowienia wojewódzkiego sądu administracyjnego kończącego postępowanie w sprawie. Według art. 174 p.p.s.a., skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Zgodnie z art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. Wobec niestwierdzenia przyczyn nieważności sprawę rozpoznano w granicach zakreślonych w skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Jak wynika z uzasadnienia zaskarżonego postanowienia oraz zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej, kluczowym przedmiotem sporu jest kwestia posiadania przez skarżącą kasacyjnie Gminę legitymacji procesowej, dającej podstawę do rozpoznania skargi na uchwałę w sprawie planu miejscowego, co z kolei wiąże się z uznaniem, że interes prawny lub uprawnienie skarżącej kasacyjnie Gminy został naruszony postanowieniami tej uchwały. W związku z tym należałoby wyjaśnić, że interes prawny jest rozumiany jako korzystny lub pożądany stan rzeczy dla danego podmiotu, przewidziany bądź dopuszczony przez obowiązujące przepisy prawa. Przy tym interes ten jest kategorią konkretną, a więc jest związany z daną sytuacją faktyczną. Powinien też być interesem aktualnym – związanym z obowiązującą normą prawną, wynikającą z konkretnych przepisów odnoszących się do uprawnień lub obowiązków danego podmiotu (por. wyrok NSA z 5.11.1999 r., I SA 2241/99, LEX nr 47248) oraz indywidualnym, czyli przypisanym do ściśle oznaczonego podmiotu (por. wyrok NSA z 12.02.2002 r., V SA 1123/01, LEX nr 1693345). Nadto interes prawny jest interesem osobistym, przez co należy rozumieć, że jest interesem niezbywalnym. Uwzględniając powyższe należało podzielić stanowisko Sądu I instancji, zgodnie z którym, skarżąca kasacyjnie nie tylko nie wykazała naruszenia interesu prawnego przez ustalenia uchwały w sprawie planu miejscowego, ale nie wykazała przede wszystkim posiadania takiego interesu w niniejszej sprawie, który mógł być wywiedziony między innymi z własności nieruchomości położonej na terenie objętym planem bądź wpływu ustaleń planu na jej sytuację prawną jako właściciela nieruchomości lub podmiotu władającego ograniczonym prawem rzeczowy, do nieruchomości, pozostającej poza granicami obszaru objętego regulacją planistyczną. W niniejszej sprawie ustalenia planu, jak słusznie zaznaczył to Sąd w zaskarżonym postanowieniu, nie powodują ograniczenia w korzystaniu z nieruchomości skarżącej kasacyjnie, czy też w rozporządzaniu prawem własności do tej nieruchomości. Podnoszone przez skarżącą kasacyjnie przyszłe potencjalne zagrożenia (emisja pyłów i gazów do atmosfery, zaburzenie warunków wodno-gruntowych, zwiększenie zacienienia działki przez dopuszczenie wysokiej zabudowy) są przedmiotem weryfikacji na dalszym etapie procesu inwestycyjno-budowlanego, a mianowicie w postępowaniu w sprawie pozwolenia na budowę, zaś ochrona przewidziana w art. 144 k.c., który sam w sobie nie stanowi o interesie prawnym, dotyczy zjawisk już występujących, a nie przyszłych i hipotetycznych. Można się więc na nią powoływać na etapie budowy obiektów. Zatem źródłem interesu prawnego, legitymującego właściciela działki sąsiedniej nie może być perspektywa potencjalnych i przyszłych uciążliwości, jakie może nieść za sobą realizacja planowanej inwestycji. Uznanie naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia uchwałą rady gminy, które jest warunkiem koniecznym do skutecznego jej zaskarżenia, wymaga by naruszenie to było na tyle aktualne, zindywidualizowane i skonkretyzowane, żeby można było stwierdzić, że bezpośrednio pozbawia skarżącą przysługujących jej praw albo ogranicza ją w sposobach czynienia użytku z dotychczas przysługującego im uprawnienia (por. wyrok NSA z 17.02.2022 r., I OSK 117/19, LEX nr 3352798 oraz wyrok NSA z 4.03.2009 r., I OSK 1157/08, LEX nr 594934.), co w niniejszej sprawie nie miało miejsca. Brak zaś wykazania istnienia realnego związku ustaleń zaskarżonej uchwały z prawną sytuacją skarżącej i ich negatywnego wpływu na jej sferę materialnoprawną skutkuje odrzuceniem skargi, stosownie do art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. Z tych też względów zarzuty naruszenia art. 50, art. 58 § 1 pkt 5a p.p.s.a. w zw. z art. 3 § 2 pkt 5 p.p.s.a. i art. 101 ust. 1 u.s.g. przez niewłaściwe ich zastosowanie i wskutek tego błędne przyjęcie, że skarżąca nie wykazała interesu prawnego w zaskarżeniu uchwały oraz art. 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a. w zw. z art. 45 ust. 1, 77 ust. 2 i 184 Konstytucja RP przez odmówienie skarżącej prawa do sądu, należało uznać za niezasadne. Nadto wypada zaznaczyć, że przywołany w przytoczonych zarzutach art. 50 p.p.s.a. został podzielony na jednostki redakcyjne – paragrafy, zaś skarżąca kasacyjnie nie wskazała, który z paragrafów został w jej ocenie naruszony przez Sąd I instancji. Gdyby nawet przyjąć, że przedmiotem naruszenia miał być 50 § 1 p.p.s.a., to nie mógł on mieć zastosowania w niniejszej sprawie, albowiem w przypadku skargi na uchwałę rady gminy, art. 101 ust. 1 u.s.g. stanowi lex specialis w stosunku do 50 § 1 p.p.s.a. (postanowienie NSA z 10.12.2010 r., I OSK 1333/10, LEX nr 741527). Stąd też w przypadku zaskarżania takich uchwał nie jest wystarczające wywodzenie interesu prawnego, ale konieczne jest przy tym wykazanie, że tenże interes prawny został naruszony zaskarżoną uchwałą. We wskazanych zarzutach również błędnie został przywołany 3 § 2 pkt 6 p.p.s.a., który nie odnosi się do uchwał w sprawie planów miejscowych, będących aktami prawa miejscowego. Nie mógł również odnieść zamierzonego skutku zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 3 § 1 p.p.s.a. w zw. z art. 134 § 1 p.p.s.a. przez niewłaściwe ustalenie granic rozpoznania skargi i przedmiotu sprawy oraz niedokładne zbadanie sprawy. Wskazany w podstawie kasacyjnej art. 3 § 1 p.p.s.a. jest przepisem ogólnym o charakterze kompetencyjnym stanowiącym, że sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Tak więc do naruszenia art. 3 § 1 p.p.s.a. doszłoby wówczas, gdyby Sąd uchylił się od obowiązku wykonania kontroli, o której mowa w tym przepisie, do czego w niniejszej sprawie nie doszło, chociaż z uwagi na stwierdzenie braku legitymacji skargowej podmiotu wnoszącego skargę, sądowa kontrola nie objęła legalności zaskarżonej uchwały. Także naruszenie zaskarżonym postanowieniem art. 134 § 1 p.p.s.a. przez brak wszechstronnego rozważenia całego zebranego materiału dowodowego nie jest zasadne. Skuteczność zarzutu naruszenia art. 134 § 1 p.p.s.a. zależy bowiem od wykazania, że Sąd I instancji dokonał oceny zgodności z prawem innej sprawy bądź przekroczył granicę rozpoznawanej sprawy. W odniesieniu do zaskarżonego postanowienia skarżąca kasacyjnie nie wykazała, by doszło do wymienionych wyżej naruszeń. Sąd I instancji nie miał natomiast obowiązku badania aspektów sprawy, które nie miały znaczenia dla oceny naruszenia interesu prawnego. Za nieuzasadniony należało też uznać zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. w zw. z art. 166 p.p.s.a. Zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a.: "Uzasadnienie wyroku powinno zawierać zwięzłe przedstawienie stanu sprawy, zarzutów podniesionych w skardze, stanowisk pozostałych stron, podstawę prawną rozstrzygnięcia oraz jej wyjaśnienie. Jeżeli w wyniku uwzględnienia skargi sprawa ma być ponownie rozpatrzona przez organ administracji, uzasadnienie powinno ponadto zawierać wskazania co do dalszego postępowania." Zarzut naruszenia tego przepisu może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku, a w tym przypadku postanowienia, jest sporządzone w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, a w szczególności, gdy nie zawiera któregoś z elementów konstrukcyjnych wymienionych w tym przepisie. Sąd I instancji dopełnił obowiązku wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwia Naczelnemu Sądowi Administracyjnemu przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia. Uzasadnienie zaskarżonego postanowienia zawiera wszystkie wymagane elementy, a zatem zostało sporządzone zgodnie z art. 141 § 4 p.p.s.a. Zarzutem naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie można zaś skutecznie zwalczać przyjętego przez Sąd I instancji stanu faktycznego lub dokonanej wykładni prawa. Brak szczegółowego odniesienia się przez Sąd I instancji do argumentacji skarżącej nie świadczy o naruszeniu art. 141 § 4 p.p.s.a. Z powołanego przepisu nie wynika bowiem, że Sąd musi się odnieść do wszystkich argumentów podnoszonych przez strony. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a. w zw. z art. 182 § 1 i 3 p.p.s.a., orzekł jak sentencji.