I FSK 1642/22

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Ryszard Pęk (spr.), Sędzia NSA Sylwester Golec, Sędzia del. WSA Elżbieta Olechniewicz, Protokolant Agnieszka Plekan, po rozpoznaniu w dniu 4 września 2025 r. na rozprawie w Izbie Finansowej skargi kasacyjnej Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 8 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 80/22 w sprawie ze skargi P. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 3 listopada 2021 r. nr 0114-KDIP4-1.4012.490.2021.2.MK w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) oddala skargę kasacyjną, 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz P. kwotę 480 (słownie: czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1. Wyrok sądu pierwszej instancji. 1.1. Wyrokiem z 8 lipca 2022 r. sygn. akt III SA/Wa 80/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie po rozpoznaniu skargi Powiatu [...] (dalej Powiat) uchylił interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: organ interpretacyjny) z 3 listopada 2021 r. w części uznającej stanowisko Powiatu za nieprawidłowe oraz zasądził na rzecz Powiatu zwrot kosztów postępowania sądowego. 2. Uzasadnienie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie. 2.1. Sąd pierwszej instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku wskazał, że we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie podatku od towarów i usług, po przedstawieniu stanu faktycznego, Powiat zadał następujące pytania: 1) czy wykonywane przez Powiat czynności odpłatnego udostępniania hali sportowej i lodowiska, o których mowa w opisanym stanie faktycznym, należy uznać za usługi opodatkowane VAT? 2) czy w przypadku pozytywnej odpowiedzi na pytanie nr 1, Powiatowi będzie przysługiwało prawo do odliczenia podatku VAT od wydatków na realizację inwestycji polegającej na budowie hali sportowej i lodowiska zgodnie z prewspółczynnikiem "czasowym", skalkulowanym dla tego obiektu na podstawie art. 86 ust. 2h ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (Dz. U. z 2021 r., poz. 685 ze zm.; dalej: ustawa o VAT)? 2.2. W stanowisku własnym Powiat przyjął, że wykonywane przez niego czynności odpłatnego udostępniania hali i lodowiska, o których mowa w opisanym we wniosku stanie faktycznym, należy na gruncie VAT uznać za stanowiące usługi opodatkowane VAT oraz że ma prawo do odliczenia kwoty podatku VAT od wydatków ponoszonych na realizację inwestycji zgodnie z prewspółczynnikiem "czasowym", skalkulowanym dla tego obiektu na podstawie art. 86 ust. 2h ustawy o VAT. 2.3. W wydanej interpretacji indywidualnej organ interpretacyjny stwierdził, że stanowisko Powiatu jest prawidłowe w zakresie dotyczącym uznania świadczonych odpłatnych usług udostępniania hali sportowej i lodowiska za czynności podlegające opodatkowaniu VAT, a nieprawidłowe w zakresie dotyczącym prawa do odliczenia części podatku naliczonego z faktur dokumentujących wydatki inwestycyjne, według proporcji "czasowej". 2.4. Sąd pierwszej instancji uwzględniając skargę wniesioną przez Powiat na powyższą interpretację indywidualną w części, w której stanowisko własne Powiatu zostało uznane na nieprawidłowe, zwrócił uwagę na to, że ponieważ działalność Powiatu cechuje charakter mieszany, przekłada się to w sposób oczywisty na rozmiar dokonywanych przez niego odliczeń w zakresie podatku VAT. Podkreślił, że przepisy dotyczące określania proporcji odliczenia w przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazują, że ustawodawca nie narzuca rozwiązań, których stosowanie miałoby być obligatoryjne. Zaznaczył jednak, że metoda ustalenia prewspółczynnika musi odpowiadać kryteriom z art. 86 ust. 2a-2b ustawy o VAT, które stanowią w istocie odzwierciedlenie i rozwinięcie fundamentalnej dla podatku VAT zasady neutralności w odniesieniu do działalności o charakterze mieszanym. 2.5. Sąd pierwszej instancji argumentował, że o ile metody wskazane rozporządzeniu Ministra Finansów z dnia 17 grudnia 2015 r. w sprawie sposobu określania zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej w przypadku niektórych podatników (Dz.U. 2021 r., poz. 999; dalej: rozporządzenie Finansów) w istocie skierowane są do jednostek samorządu terytorialnego – jako co do zasady najbardziej odpowiadające specyfice prowadzonej przez nie działalności – o tyle nie jest też tak, że w każdej sytuacji jednostka samorządu terytorialnego (jej jednostka organizacyjna/zakład budżetowy) jest zobowiązana do stosowania prewspółczynnika z rozporządzenia Ministra Finansów. Sąd pierwszej instancji podkreślił, że należy uwzględnić m.in. specyfikę funkcjonowania danej jednostki i nie można pomijać działalności związanej z obiektem (hala sportowa i lodowisko), z którym związane są wydatki, które wygenerowały podatek naliczony, w tym przede wszystkim, niewątpliwie inną proporcję czynności opodatkowanych do nieopodatkowanych, niż w przypadku innych aktywności Powiatu, gdzie działalność opodatkowana ma charakter marginalny. W takiej sytuacji zastosowanie prewspółczynnika z rozporządzenia Ministra Finansów może niezasadnie ograniczać prawo danej jednostki samorządu terytorialnego do odliczenia podatku naliczonego. 2.6. Sąd pierwszej instancji nie zgodził się z oceną organu interpretacyjnego, jakoby Powiat nie wykazał, że sugerowana przez niego metoda jest bardziej reprezentatywna niż proporcja przewidziana w rozporządzeniu Ministra Finansów. Podkreślił, że w oparciu o wskazany w Regulaminie harmonogram, Powiat jest w stanie precyzyjnie określić udział, w jakim hala sportowa i lodowisko będą przeznaczone do odpłatnego udostępniania, w stosunku do całkowitego czasu kiedy możliwe jest korzystanie z obiektu. Zgodnie bowiem z Regulaminami, od poniedziałku do piątku w godzinach 8.00-15.30 możliwość wejścia na lodowisko podczas roku szkolnego mają grupy uczniów przebywające pod opieką nauczyciela, natomiast na hali realizowane są zajęcia w-f. Jednocześnie zarówno hala sportowa, jak i lodowisko będą udostępniane odpłatnie dla zainteresowanych w pozostałych godzinach otwarcia obiektu tj. w dni powszednie od 15.30 do 22.00, a w weekendy od 9.00 do 22.30. Hala i lodowisko w okresie wakacji, ferii, innych przerw wynikających z organizacji roku szkolnego nie są udostępniane nieodpłatnie. 2.7. W podsumowaniu Sąd pierwszej instancji przyjął, że zasadne były zasadnicze zarzuty skargi, w których podniesiono, że w niniejszej sprawie doszło do naruszenia art. 86 ust. 2a i ust. 2b oraz ust. 2h ustawy o VAT, albowiem brak było podstaw do zakwestionowania sposobu liczenia proporcji wskazanego przez Powiat. Trafny w jego ocenie był również zarzut naruszenia art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 w związku z art. 14h ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz.U. z 2021 r. poz. 1540 ze zm.: dalej: Ordynacja podatkowa), gdyż w istocie uzasadnienie interpretacji ograniczało się do przedstawienia przez organ interpretacyjny swojego stanowiska jedynie w zakresie odrzucenia "czasowej" metody określenia prewspółczynnika. Organ interpretacyjny nie odniósł się natomiast w uzasadnieniu do argumentacji przedstawionej przez Powiat w zakresie w jakim wskazuje ona na nieadekwatność i niereprezentatywność przyjęcia metody "obrotowej", jaka wynika z przepisów rozporządzenia Ministra Finansów. Naruszenie to jest o tyle istotne, że nie pozwala na poznanie, z jakich powodów organ interpretacyjny uznał, że metoda "obrotowa" będzie bardziej reprezentatywnie oddawała specyfikę działalności Powiatu niż metoda "czasowa". 3. Skarga kasacyjna. 3.1. Od powyższego wyroku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej złożył skargę kasacyjną, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania przez Sąd pierwszej instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm przepisanych. 3.2. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r. poz. 329 ze zm., dalej ustawa – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi) naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej przez błędne przyjęcie, że organ interpretacyjny przy wydaniu swojego rozstrzygnięcia dopuścił się naruszenia wskazanych przepisów, dokonując lakonicznego uzasadnienia, które ograniczyło się jedynie do odrzucenia zaproponowanej przez Powiat metody, podczas gdy organ interpretacyjny przy wydaniu interpretacji w oparciu o przedstawiony stan faktyczny zawarł jednoznaczne stanowisko wskazując przyczyny, oparte na przepisach prawa, dla których uznał je za nieprawidłowe i tym samym nie naruszył zasad sporządzania interpretacji indywidualnych, jak również zasady ogólnej wynikającej z art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej. 3.3. Ponadto zaskarżonemu wyrokowi zarzucono na podstawie art. 174 pkt 1 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 86 ust. 2a i ust. 2b oraz ust. 2h ustawy o VAT w związku z § 3 ust. 1 - 5 rozporządzenia Ministra Finansów, przez błędną wykładnię i w konsekwencji nieprawidłową ocenę co do możliwości zastosowania, polegającą na przyjęciu przez Sąd pierwszej instancji, że Powiat ma prawo skorzystać z prawa do odliczenia podatku naliczonego w związku z infrastrukturą hali i lodowiska w oparciu o przedstawiony przez siebie sposób kalkulacji, zgodnie z prewspółczynnikiem "czasowym", podczas gdy całokształt okoliczności faktycznych nie pozwala na przyjęcie powyższej tezy, albowiem metoda wyliczenia proporcji podana przez Powiat nie może zostać uznana za najbardziej odpowiadającą specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych nabyć, a prewspółczynnik powinien być ustalony według wzoru określonego w § 3 ust. 3 rozporządzenia Ministra Finansów, jako najbardziej odpowiadającego specyfice wykonywanej działalności oraz dokonywanych nabyć. 3.4. Powiat złożył odpowiedź na skargę kasacyjną, w której wniósł o jej oddalenie oraz o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania wraz z kosztami zastępstwa procesowego według norm prawem przepisanych. 4. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje. 4.1. Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, gdyż przyjęta przez Sąd pierwszej instancji ocena zgodności z prawem zaskarżonej interpretacji nie została skutecznie podważona. 4.2. Ze sformułowanego w pkt 3.3. skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego wynika, że zasadniczy spór w sprawie sprowadzał się do odpowiedzi na pytanie, czy Powiat ma prawo na podstawie art. 86 ust. 2h oraz art. 86 ust. 2a i 2b ustawy o VAT dokonać odliczenia kwoty podatku naliczonego, związanego z działalnością prowadzoną w wybudowanej hali sportowej oraz lodowisku w ramach zadań własnych jak i komercyjnych, stosować własną metodę kalkulacji prewspółczynnika, opartą o stosunek liczby godzin, w jakich sala wykorzystywana jest do czynności opodatkowanych w ogólnej liczbie godzin, w jakich obiekty te są wykorzystywane do czynności opodatkowanych i pozostających poza zakresem opodatkowania, a więc sposób inny, niż wymieniony w § 3 ust. 1 - 5 rozporządzenia Ministra Finansów. 4.3. Odnotować w związku z tym należy, że w art. 86a ust. 2a - 2 h i ust. 22 ustawy o VAT (w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r.), uwzględniając stanowisko zajęte przez Trybunał Sprawiedliwości Unii Europejskiej (zob. wyroki w sprawie C-511/10 oraz w sprawie C-437/06), doprecyzowano metody kalkulacji tzw. prewspółczynnika. W myśl art. 86 ust. 2a ustawy o VAT, w przypadku nabycia towarów i usług wykorzystywanych zarówno do celów wykonywanej przez podatnika działalności gospodarczej, jak i do celów innych niż działalność gospodarcza (z wyjątkami nie mającymi znaczenia dla przedmiotowej sprawy), gdy przypisanie tych towarów i usług w całości do działalności gospodarczej podatnika nie jest możliwe, kwotę podatku naliczonego, oblicza się zgodnie ze sposobem określenia zakresu wykorzystywania nabywanych towarów i usług do celów działalności gospodarczej, zwanym dalej "sposobem określenia proporcji". Sposób określenia proporcji powinien najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć. Zgodnie natomiast z ust. 2b tego przepisu, sposób określenia proporcji najbardziej odpowiada specyfice wykonywanej przez podatnika działalności i dokonywanych przez niego nabyć, jeżeli: 1) zapewnia dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz 2) obiektywnie odzwierciedla część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza, gdy przypisanie tych wydatków w całości do działalności gospodarczej nie jest możliwe. W kolejnych ustępach tego przepisu wskazano na przykładowe sposoby określenia proporcji (ust. 2c), precyzując ogólne zasady obliczania prewspółczynnika (zakres czasowy danych uwzględnianych przy kalkulacji, możliwość oparcia się na danych szacunkowych czy nakaz procentowego ustalenia proporcji w stosunku rocznym - ust. 2d-2f). Jednocześnie w art. 86 ust. 22 ustawy o VAT zamieszczono delegację dla ministra właściwego do spraw finansów publicznych do wydania rozporządzenia określającego w przypadku niektórych podatników sposób określenia proporcji uznany za najbardziej odpowiadający specyfice wykonywanej przez tych podatników działalności i dokonywanych przez nich nabyć. 4.4. Istotne jest to, że ustawodawca zastrzegł, że w przypadku gdy podatnik, dla którego sposób określenia proporcji wskazują przepisy wydane na podstawie ust. 22, uzna, że wskazany zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie ust. 22 sposób określenia proporcji nie będzie najbardziej odpowiadać specyfice wykonywanej przez niego działalności i dokonywanych przez niego nabyć, może zastosować inny bardziej reprezentatywny sposób określenia proporcji. Korzystając z upoważnienia ustawowego, Minister Finansów w rozporządzeniu – w przypadku niektórych podatników – określił stosowne wzory pozwalające przyjąć proporcje odliczenia dla wybranych podatników (ich jednostek), w tym urzędu obsługującego jednostkę samorządu terytorialnego, jednostki budżetowej i zakładu budżetowego (§ 3 rozporządzenia). Wzory te zakładają porównanie wielkości rocznego obrotu z działalności gospodarczej z całokształtem rocznych obrotów (metoda "obrotowa"), przy czym kategoria obrotu całkowitego oparta została tu na kryterium dochodu/przychodu wykonanego (zdefiniowanych w rozporządzeniu w § 2 pkt 9, 10 i 11). Przyjęta konstrukcja sprowadza się do konieczności uwzględnienia po stronie obrotu całkowitego (a więc w mianowniku danego wzoru) wszelkich źródeł finansowania działalności jednostek samorządu terytorialnego (w tym środków unijnych, subwencji, czy dotacji). 4.5. Powyższe przepisy dotyczące określenia proporcji odliczenia w przypadku wykonywania działalności o charakterze mieszanym wskazują, że sposób określenia proporcji ma obiektywnie odzwierciedlać część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza. Oznacza to, że prewspółczynnik, aby realizował te oraz pozostałe kryteria wskazane w cytowanych przepisach, powinien w sposób najbardziej zbliżony do stanu rzeczywistego, odzwierciedlać specyfikę danej działalności, w ramach której dokonywane są nabycia towarów i usług. Swoboda przyznana jednostkom samorządu terytorialnego (tu powiatom) w ramach art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, ma umożliwić wybór bardziej reprezentatywnego, aniżeli zawarty w rozporządzeniu, sposobu określenia proporcji, najbardziej odpowiadającego specyfice wykonywanej działalności i dokonywanych nabyć. Takie założenie pozwala na optymalną realizację zasad, aby dokonanie obniżenia kwoty podatku należnego o kwotę podatku naliczonego następowało wyłącznie w odniesieniu do części kwoty podatku naliczonego proporcjonalnie przypadającej na wykonywane w ramach działalności gospodarczej czynności opodatkowane oraz obiektywnie odzwierciedlało część wydatków przypadającą odpowiednio na działalność gospodarczą oraz na cele inne niż działalność gospodarcza (tak m.in. Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 29 października 2024 r., sygn. akt I FSK 418/21 i z 13 marca 2025 r., sygn. akt I FSK 2126/21 oraz w przywołanym w uzasadnieniach tych wyroków orzecznictwie; dostępne w internetowej bazie orzeczeń sądów administracyjnych: orzeczenia.nsa.gov.pl – dalej CBOSA). 4.6. W kontekście przywołanych wyżej zasad Naczelny Sąd Administracyjny podziela przyjętą przez Sąd pierwszej instancji ocenę, że zaproponowana przez Powiat metoda obliczenia prewspółczynnika, która opiera się na kryterium określenia liczby godzin, w których hala sportowa oraz lodowisko są faktycznie wykorzystywane/udostępnione odpłatnie lub nieodpłatnie najlepiej oddaje specyfikę zarówno działalności Powiatu w tym zakresie, jak i realizowanych w związku z tą działalnością nabyć (art. 86 ust. 2a ustawy o VAT). W tej sytuacji zastosowanie może znaleźć art. 86 ust. 2h ustawy o VAT, ale tylko wówczas, gdy Powiat będzie w stanie określić zakres udostępniania tych obiektów podmiotom zewnętrznym, w całkowitej ilości godzin wykorzystywania wspomnianego obiektu sportowego (zarówno przez podmioty zewnętrzne, jak i na własne potrzeby). Takie stanowisko zostało wyrażone w wyrokach Naczelnego Sądu Administracyjnego: z 26 czerwca 2018 r., sygn. akt I FSK 219/18, z 19 grudnia 2018r., sygn. akt I FSK 715/18, sygn. akt I FSK 794/18, sygn. akt I FSK 795/18, sygn. akt I FSK 1448/18 i sygn. akt I FSK 1532/18; z 10 stycznia 2019 r., sygn. akt I FSK 1662/18 i sygn. akt I FSK 444/18; z 15 marca 2019 r., sygn. akt I FSK 701/18; z 10 maja 2019 r., sygn. akt I FSK 1971/18; z 17 stycznia 2020 r., sygn. akt I FSK 1015/19; z 19 lutego 2020 r., sygn. akt I FSK 1609/17, czy z 24 listopada 2023 r., sygn. akt I FSK 315/23; z 3 października 2024 r., sygn. akt I FSK 274/21 oraz z 29 października 2024 r., sygn. akt I FSK 418/21; dostępne w CBOSA) wydanych w analogicznych lub zbliżonych stanach faktycznych. Naczelny Sąd Administracyjny podziela powyższe stanowisko, gdyż nie znajduje podstaw do odstąpienia od dotychczasowej linii orzeczniczej. 4.7. Naczelny Sąd Administracyjny nie podziela argumentów przedstawionych w uzasadnieniu skargi kasacyjnej kwestionujących możliwość zastosowania przez Powiat metody "czasowej". W uzasadnieniu skargi kasacyjnej skupiono się na argumentacji, że metoda "czasowa" nie uwzględnia faktu, że koszty utrzymania hali i lodowiska są i będą generowane również w trakcie świąt, dni ustawowo wolnych od pracy, przerw na naprawy i konserwacje, czy czasu po przewidzianym czasie pracy hali i lodowiska, gdy nikt nie będzie z nich korzystał (np. energia elektryczna, ogrzewanie, itp.). Podkreślono, że nie budzi wątpliwości, że w tych okresach czasu hala i lodowisko nie będą użytkowane i wobec tego tą metodą nie da się precyzyjnie obliczyć kosztów związanych ze stopniem wykorzystywania hali i lodowiska do działalności gospodarczej. Argumentacja ta nie mogła doprowadzić do uwzględnienia skargi kasacyjnej. To bowiem, że poza godzinami udostępniania obiekty będą zamknięte nie ma istotnego znaczenia, bowiem w godzinach ich zamknięcia, kiedy Powiat ponosi przykładowo koszty związane z jego ogrzewaniem, koszty takie dotyczą tak samo działalności opodatkowanej VAT, wykonywanej w czasie otwarcia obiektu, jak i działalności niegospodarczej. Identycznie działa to przy pozostałych kosztach ogólnych. Odmienne założenie prowadziłoby do przyjęcia, że wytworzone podczas godzin nocnych ciepło, zapewniona ochrona, czy też dostarczony prąd w żadnym stopniu nie wpłynęły na możliwość odpłatnego udostępnienia obiektu dla potencjalnych korzystających. Za przyjęciem takiego stanowiska przemawia również argumentacja, że podczas zamknięcia obiektu nie dochodzi na jego terenie do świadczenia usług związanych z działalnością opodatkowaną lub niepodlegającą opodatkowaniu, tj. nie dochodzi do zaburzenia stosunku godzin wykorzystania obiektu na cele komercyjne do całkowitego czasu otwarcia obiektu, w konsekwencji czego wykorzystanie obiektu w godzinach nocnych nie jest w żadnym stopniu odmienne od wykorzystania w czasie godzin otwarcia. Nawet gdyby przyjąć, że godziny, w których obiekt jest/będzie zamknięty powinny być uwzględniane w kalkulacji klucza czasowego, to udział wykorzystania obiektu do działalności gospodarczej i niegospodarczej w tych godzinach powinien być analogiczny jak ten, stosowany w godzinach, w których jest/będzie on otwarty (analogicznie Naczelny Sąd Administracyjny w uzasadnieniu wyroku z 29 października 2024 r., sygn. akt I FSK 418/21; dostępny w CBOSA). 4.8. Mając powyższe na względzie Naczelny Sąd Administracyjny przyjął, że zasadnicze dla zawisłego sporu zarzuty kasacyjne dotyczące naruszenia art. 86 ust. 2a i ust. 2b oraz ust. 2h ustawy o VAT w związku z § 3 ust. 1 - 5 rozporządzenia Ministra Finansów, nie były zasadne. Co się natomiast tyczy podniesionego w pkt 3.2. skargi kasacyjnej zarzutu naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi w związku z art. 14c § 1 i § 2 oraz art. 121 § 1 i art. 14h Ordynacji podatkowej, zgodzić się należy z oceną przyjętą przez Sąd pierwszej instancji, że w uzasadnieniu zaskarżonej interpretacji indywidualnej nie odniesiono się do argumentacji przedstawionej przez Powiat w zakresie w jakim powoływał się na nieadekwatność i niereprezentatywność przyjęcia metody "obrotowej". 4.9. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził niezasadność sformułowanych w skardze kasacyjnej zarzutów i na podstawie art. 184 ustawy – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania kasacyjnego orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 tej ustawy. Elżbieta Olechniewicz Ryszard Pęk Sylwester Golec sędzia WSA del. sędzia NSA sędzia NSA ----------------------- 10