III OSK 2851/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Małgorzata Pocztarek Sędziowie: Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz (spr.) Sędzia del. NSA Grzegorz Jankowski po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Wójta Gminy [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 635/19 w sprawie ze skargi P. K., J. W., S. B. na niewykonanie wyroku przez Wójta Gminy [...] w przedmiocie wymierzenia organowi grzywny za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2011 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16 oddala skargę kasacyjną Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, wyrokiem z dnia 6 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/Gl 635/19, wymierzył Wójtowi Gminy [...] grzywnę w wysokości 500 zł za niewykonanie wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16 (pkt 1); stwierdził, że bezczynność organu miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa (pkt 2); zasądził od organu na rzecz strony skarżącej solidarnie zwrot kosztów postępowania sądowego (pkt 3) oraz odmówił przyznania od organu na rzecz każdego ze skarżących sumy pieniężnej (pkt 4). W uzasadnieniu wskazano na następujący stan faktyczny i prawny sprawy: Pismem z dnia 6 czerwca 2019 r. P. K., J. W. i S. B. wnieśli do WSA w Gliwicach za pośrednictwem Wójta Gminy [...] skargę na niewykonanie przez ten organ wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16, utrzymanego w mocy wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477Z17. Skarżący podnieśli, że WSA w Gliwicach wyrokiem z dnia 11 października 2016 r.: 1) zobowiązał Wójta Gminy [...] do załatwienia wniosku skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. w terminie 14 dni; 2) stwierdził, że organ dopuścił się bezczynności; 3) stwierdził, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 4) oddalił wniosek o wymierzenie organowi grzywny oraz 5) zasądził od organu na rzecz każdego ze skarżących po 100 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wyrok uprawomocnił się wskutek oddalenia skargi kasacyjnej organu wyrokiem NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17. Po tym wyroku, organ pismem z dnia 8 maja 2019 r. załatwił częściowo wniosek skarżących, ale nie odpowiedział na pytania zawarte we wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r., tj.: po pierwsze, w zakresie pytania nr 2 wniosku organ podał nieprawdziwą informację publiczną, ponieważ skarżący odrębnie pozyskali całość dokumentacji wydanych przez organ zezwoleń na sprzedaż piwa w okresie od 2014 r. do 2018 r. i brak jest tam zezwolenia dla P. W. Poza tym organ, jako odpowiedzialny za organizację i rozliczenie festynu pod nazwą [...] Smaki Jesieni (co przyznał w pkt 1 pisma z dnia 8 maja 2019 r.), powinien posiadać wiedzę na temat tego, czy sprzedaż była rejestrowana przy użyciu kasy fiskalnej. Nawet, jeżeli Wójt z niewiadomych powodów nie posiadał tej wiedzy, to w celu załatwienia wniosku mógł skierować pytanie do przedsiębiorcy o przedstawienie tej informacji; po drugie: w zakresie pytania nr 5 wniosku, organ nie odpowiedział na pytanie "Kto w czasie trwania festynu prowadził wydawanie ww. produktów dla uczestników festynu". Organ odpowiedział, że dysponentem zakupionych produktów był Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji. Nie stanowi to odpowiedzi na zadane pytanie, ponieważ dysponent niekoniecznie jest osobą wydającą dany produkt. Poza tym wydawanie produktów musiały prowadzić osoby fizyczne; po trzecie: w zakresie pytania nr 6 wniosku organ w ogóle nie odpowiedział na pytanie: w jaki sposób zostały wykorzystane towary i produkty. Organ wskazał jedynie na kserokopię faktur i ich wartość nie wskazując na sposób wykorzystania objętych fakturami towarów i produktów. Organ nie określił, czy są to wszystkie towary i produkty zakupione z funduszy pozyskanych na organizację festynu. Pismem z dnia 29 maja 2019 r. skarżący wezwali organ do wykonania wyroku. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie alternatywnie o jej oddalenie. Ustosunkowując się do zarzutów skargi podał, że: po pierwsze, odnośnie do pytania nr 2 odpowiedział zgodnie z posiadaną wyłącznie nieudokumentowaną informacją przekazaną przez Dyrektora Gminnego Ośrodka Kultury i Rekreacji [...], który był partnerem w realizacji projektu [...] Smaki Jesieni, że handel piwem prowadził przedsiębiorca na podstawie posiadanego zezwolenia. Podkreślił, że handel piwem na terenie Gminy [...] mógł odbywać się nie tylko i wyłącznie na podstawie zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy [...], lecz na podstawie tzw. zezwolenia cateringowego, wydanego przez organ właściwy dla siedziby przedsiębiorcy. Tymczasem skarżący powołują się na zezwolenia wydane przez Wójta Gminy [...] w okresie od 2014 r. do 2018 r. Zaakcentował, że wbrew twierdzeniom skarżących, nie miał obowiązku posiadania wiedzy czy sprzedaż była prowadzona w oparciu o kasę fiskalną, gdyż nie mieści się to w zakresie jego właściwości rzeczowej. Odnośnie do pytania nr 5 odpowiedział zgodnie z posiadaną informacją publiczną, że dysponentem produktów był Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...]. Zaznaczył, że nie posiada w tym przedmiocie bardziej szczegółowej informacji publicznej (w szczególności co do osób fizycznych), skoro dysponentem produktów była jednostka organizacyjna Gminy [...], tj. partner projektu – Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...]. Odnośnie do pytania nr 6 udzielił informacji publicznej poprzez przedłożenie faktur obejmujących towary i produkty zakupione na organizację festynu, z rozdziałem na podmioty odpowiedzialne za rozdysponowanie i wykorzystanie poszczególnych towarów i produktów. Z treści poszczególnych faktur wynika również sposób wykorzystania poszczególnych towarów i produktów. Powołanym na wstępie wyrokiem, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach, uznał, że skarga jest zasadna. W motywach rozstrzygnięcia wskazał, że skarżący kwestionują brak odpowiedzi organu na pytania nr 2, 5 i 6 sformułowane we wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r., zaś organ neguje nieudzielenie odpowiedzi na te pytania. We wniosku tym skarżący wnieśli o: 1. udostępnienie dokumentów do przeglądania (i ewentualnie kopiowania) w UG [...] w uzgodnionym terminie, 2. przesłanie informacji pocztą pod adresy wnioskodawców, 3. udostępnienie informacji dla mieszkańców Gminy [...] w biurze Rady Gminy łącznie ze sprawozdaniem wraz z załącznikami (paragraf 2 pkt 5 i 6 umowy z dnia 2 listopada 2015 r.). Zatem na wstępie odniesienia się do meritum sporu, wskazania i przypomnienia wymaga konstrukcja (zakres) pytań zawartych we wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r., odpowiedzi nie zawarte w piśmie organu z dnia 8 maja 2019 r., wespół z oceną prawną i wskazaniami co do zakresu i treści wymaganej w odpowiedzi zawartej w wyroku Sądu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16, i wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17, a także sposobem realizacji czy też wykonania żądania. I tak, na pytanie nr 2 w brzmieniu: czy w czasie trwania festynu [...] Smaki Jesieni na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] było dopuszczalne prowadzenie sprzedaży alkoholu?, a) Kto i na jakiej podstawie prowadził handel piwem w czasie trwania festynu (fakt ten potwierdzają uczestnicy festynu i został utrwalony na zdjęciu)?, b) Czy handlujący piwem posiadał wymaganą koncesję na sprzedaż alkoholu (piwa) na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] i czy prowadził handel w oparciu o kasę fiskalną? Organ odpowiedział: "w czasie trwania festynu [...] Smaki Jesieni na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] była dopuszczalna sprzedaż piwa. Handel piwem prowadziła firma Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. W. na podstawie posiadanego zezwolenia. Handlujący piwem posiadał wymaganą koncesję na sprzedaż napojów alkoholowych. Gmina [...] nie posiada informacji czy sprzedaż piwem prowadzona była w oparciu o kasę fiskalną". Z kolei na pytanie nr 5 w brzmieniu: Kto w czasie trwania festynu prowadził wydawanie produktów dla uczestników festynu w postaci zakupionej w ilości 163 kg golonki marynowanej przedniej oraz 10,8 kg golonki gotowanej. W pytaniu tym - wobec ujawnionej wątpliwości podyktowanej relacjami mieszkańców, radnych i współorganizatorów, że golonki w ogóle nie były wydawane w czasie trwania festynu - wnieśli o wskazanie: na jaki inny cel zostały one przeznaczone? jeżeli uznamy, że produkty te zostały zakupione i odebrane? Organ odpowiedział: "dysponentem zakupionych produktów spożywczych był Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...]. Produkty niewykorzystane na imprezie [...] Smaki Jesieni zostały wykorzystane na innych imprezach organizowanych przez Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...] dla mieszkańców gminy". Natomiast na pytanie 6 w brzmieniu: jakie towary i produkty oraz w jakiej ilości zostały zakupione z funduszy pozyskanych na organizację festynu [...] Smaki Jesieni, w jaki sposób zostały wykorzystane i kto był odpowiedzialny za właściwe ich rozdysponowanie i wykorzystanie. Organ odpowiedział "kserokopie faktur w załączeniu: Produkty spożywcze i rękodzieła poz. 1- 16 o wartości łącznej 13921,15 zł - odpowiedzialny za rozdysponowanie i wykorzystanie - GOKiR [...]; Produkty pozostałe poz. 17-32 o wartości łącznej 57298,25 zł - odpowiedzialny za rozdysponowanie i wykorzystanie - Gmina [...]. Przy tak skonstruowanych pytaniach i zachowaniu organu Sąd pierwszej instancji przypomniał, że WSA i NSA orzekając w tej sprawie wskazały, że "udostępniona informacja publiczna powinna być bowiem na tyle dokładna, precyzyjna, wyczerpująca oraz sporządzona w taki sposób, aby nie nasuwała jakichkolwiek wątpliwości i nie zmuszała żądającego do domniemywania bądź do domyślania się jej treści. W sprawie odpowiedź organu w tym zakresie takim warunkom nie odpowiada" - tak NSA w wyroku z 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17 wydanym na kanwie tej sprawy. NSA jednoznacznie w przywołanym powyżej wyroku w aspekcie wymogu odpowiedzi na pytanie 2 wyjaśnił, że z odpowiedzi ma wynikać czy podmiot sprzedający piwo posiadał zezwolenie na sprzedaż (alkoholu) piwa na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...]. Jednocześnie orzekł, że fakt, iż koncesję na sprzedaż napojów alkoholowych posiadała firma Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. W. "nie stanowiła wyczerpującej odpowiedzi dotyczącej pkt 2 wniosku skarżących, gdyż nie wynikało z niej, że obejmowała teren Parku, w którym w dniu 11 listopada 2015 r. był organizowany festyn. Natomiast podjęta przez autora na etapie skargi kasacyjnej, próba wyjaśnienia kwestii dotyczącej prowadzenia handlu piwem w oparciu o kasę fiskalną, poprzez stwierdzenie, że organ nie był w posiadaniu tej informacji, czy też że nie stanowiła ona informacji publicznej, była bezskuteczna. Kwestia ta powinna być bowiem rozważona przez organ przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej". W ocenie WSA w Gliwicach, wymogom tym, czyli dokładnego, precyzyjnego i wyczerpującego odniesienia się do pytania, nie sprostał organ i nie udzielił jednoznacznej odpowiedzi: czy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. W. posiadało koncesję czy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, piwa, na terenie Parku, w którym w dniu 11 listopada 2015 r. był organizowany festyn. Sposób sformułowania odpowiedzi nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie i uznanie czy ww. podmiot prowadził de facto legalną sprzedaż alkoholu podczas festynu organizowanego w dniu 11 listopada 2015 r. w Parku Aktywnej Rekreacji [...]. Nie wiadomo na podstawie jakiego zezwolenia handel ten odbywał się i czy w ogóle zezwolenie takowe było wydane, przez kogo i na jakich warunkach. Analogicznie Sąd ocenił jako niepełne, niejasne i niedające odpowiedzi na jasno skonstruowane pytania 5 i 6 stanowisko organu wyrażone w piśmie z dnia 8 maja 2019 r. Karkołomna, zdaniem Sądu, próba polemiki z zasadnością zarzutów podjęta w odpowiedzi na skargę i stanowisko organu o niedoprecyzowaniu wątpliwości w wezwaniu do wykonania wyroku nie zasługuje na zaaprobowanie. Organ, dysponując środkami publicznymi, odpowiadając za ich wydatkowanie, posiadając przy tym narzędzia prawne, profesjonalnych urzędników winien tak reagować na pojawiające się pytania i przedstawiać dowody na ich poparcie, ażeby uczynić zadość kontroli tego obszaru czy to społecznej, czy wyspecjalizowanej. Wszak dostęp do informacji publicznej jest swoistego rodzaju wyrazem kontroli społecznej zatem sprowadza się ona do ustalenia stanu faktycznego i zbadaniu ewentualnych rozbieżności i ich przyczyn. Tymczasem przy tak skonstruowanych odpowiedziach jak na pytanie 5 i 6, po ich lekturze nadal nie wiadomo kto personalnie z ramienia organizatorów, a zarazem władz i podmiotów publicznych, działający bowiem w ich imieniu i na ich rzecz, odpowiedzialny był za dysponowanie danym towarem, a zatem także jego rozliczenie i jak ono nastąpiło czy w ogóle takowe rozliczenie było. Organ odpowiedział lakonicznie: "dysponentem zakupionych produktów spożywczych był Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...]. Produkty niewykorzystane na imprezie [...] Smaki Jesieni zostały wykorzystane na innych imprezach organizowanych przez Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...] dla mieszkańców gminy" – pytanie 5, a także na pytanie 6 "kserokopie faktur w załączeniu: Produkty spożywcze i rękodzieła poz. 1- 16 o wartości łącznej 13921,15 zł – odpowiedzialny za rozdysponowanie i wykorzystanie - GOKiR [...]; Produkty pozostałe poz. 17- 32 o wartości łącznej 57298,25 zł - odpowiedzialny za rozdysponowanie i wykorzystanie - Gmina [...]". Przy czym wskazania wymaga, że organ w żaden sposób nie wyjaśnił w jaki sposób odpowiedzialność za działania wskazane w pytaniu wnioskodawców realizowała Gmina [...] i GOKiR. Kwestię tę poruszył NSA w przytoczonym powyżej wyroku wskazując, że twierdzenie za "realizację zadania" wymaga wskazania "Kto" bezpośrednio był odpowiedzialny zarówno za organizację, jak i rozliczenie. Jednocześnie zauważając potrzebę jasnych i pełnych odpowiedzi WSA w Gliwicach w wyroku z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16 zwrócił uwagę, że żądane przez skarżących we wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. informacje, jako bezpośrednio związane z działalnością i funkcjonowaniem, w tym de facto gospodarowaniem mieniem publicznym, są informacjami publicznymi, a zatem organ wykonawczy gminy był zobowiązany do ich udzielenia w terminie i kształcie wskazanym przez prawodawcę w ustawie o dostępie do informacji publicznej. W wyroku Sądu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16 zobowiązującym organ do załatwienia wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. skierowanego przez skarżących w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej jak i utrzymującym go w mocy wyroku NSA z 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17 wskazano, że przedstawione pytanie wymagało szczegółowej, precyzyjnej odpowiedzi, w której należało wyjaśnić chociażby to, kto był dysponentem golonki. Zatem rację ma strona skarżąca wywodząc nieudzielenie przez organ odpowiedzi na pytanie 2, 5 i 6 jej wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r., do czego został on zobowiązany mocą wyroku Sądu z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/Gl 117/16, utrzymanego w mocy wyrokiem NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477Z17. Równocześnie mając na uwadze tak zakreślony spór, jak i stanowisko prezentowane przez organ oraz uznając niewykonanie zobowiązania wynikającego z tych wyroków Sąd pierwszej instancji wyjaśnił, że na organach wydających zezwolenie na imprezę masową spoczywa odpowiedzialność za to, aby taka impreza przebiegła w bezpiecznych warunkach. Dlatego wójt, burmistrz i prezydent miasta musi kontrolować, czy impreza masowa przebiega zgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu na taką imprezę. Jeśli organizator nie spełnia warunków określonych w zezwoleniu, uprawniony przedstawiciel wójta, burmistrza lub prezydenta miasta może przerwać imprezę. Nierzadko, co potwierdza objęta zapytaniem impreza, jednostki samorządowe także są organizatorami imprez masowych i na nich wówczas spoczywają obowiązki organizatora takiego przedsięwzięcia. Zatem jawi się potrzeba wskazania, że imprezy można klasyfikować przy wykorzystaniu szeregu kryteriów. Z prawnego punktu widzenia najistotniejszy wydaje się podział na imprezy masowe i tzw. niemasowe (zwykłe), a więc nieposiadające cech, o których mowa w art. 3 pkt 1 ustawy z dnia 20 marca 2009 r. o bezpieczeństwie imprez masowych (Dz. U. z 2015 r., poz. 2129, dalej: u.b.i.m.). Istotność wskazanego podziału wynika m.in. z obowiązku uzyskania w przypadku imprez masowych zezwolenia na ich przeprowadzenie. Kwestie szczegółowe dotyczące wspomnianego zezwolenia zostały uregulowane w Rozdziale V u.b.i.m. Na wyróżnienie zasługuje okoliczność, że wydawane jest ono na wniosek organizatora, nie później niż na 30 dni przed planowanym terminem rozpoczęcia imprezy (w wyjątkowych i uzasadnionych przypadkach termin może ulec skróceniu do 14 dni). Zgodnie z art. 24 w związku z art. 3 pkt 18 u.b.i.m. organem wydającym zezwolenie, w drodze decyzji, jest wójt (burmistrz, prezydent miasta) właściwy ze względu na miejsce przeprowadzenia imprezy. W przypadku imprez organizowanych przez gminę na terenach pozostających w jej dyspozycji ustalenie właściwości miejscowej nie będzie wywoływało problemów. W praktyce wątpliwości może wywoływać kwestia czy organ wykonawczy gminy będącej organizatorem imprezy masowej może rozpoznać sprawę i wydać stosowne zezwolenie. W związku z treścią art. 4 u.b.i.m., poszukując odpowiedzi na tak postawione pytanie, należy odwołać się do przepisów k.p.a. Katalog przesłanek wyłączających organ został zawarty w art. 25 k.p.a. i ma on charakter zamknięty. Analiza przywołanych przepisów prawnych skłania do wniosku, że oprócz uzyskania zezwolenia, organizator obowiązany jest zwrócić się do organów wskazanych w art. 25 ust. 1 pkt 2 u.b.i.m. z wnioskiem o wydanie opinii, a niekiedy również do skierowania powiadomień, o których mowa w art. 25 ust. 1 pkt 3 u.b.i.m, a także, że to on ponosi odpowiedzialność za jej prawidłowy przebieg, a zatem ciąży na nim obowiązek kontroli legalności jej przebiegu. Prawo dopuszcza, z wyłączeniem imprezy masowej podwyższonego ryzyka, na sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych zawierających nie więcej niż 3,5% alkoholu. Sprzedaż i podawanie mogą prowadzić jedynie podmioty posiadające zezwolenie zgodnie z ustawą o wychowaniu w trzeźwości. Ważne jest ażeby przed wydaniem zezwolenia osoby odpowiedzialne za jej przebieg zweryfikowany, czy podmiot, który będzie prowadził na imprezie masowej sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych, posiadał odpowiednie zezwolenie. I jakkolwiek przepisy ustawy o bezpieczeństwie imprez masowych nie nakładają wprost na organizatora obowiązku informowania o tym, jaki podmiot będzie podawał lub sprzedawał napoje alkoholowe podczas imprezy, jak i załączania do wniosku o zgodę informacji o posiadanym przez ten podmiot zezwoleniu na sprzedaż napojów alkoholowych, to obowiązek taki należy wyprowadzić z interesu publicznego i roli i zadań organu oraz związanych z tym bezpieczeństwem i legalności działania. Toteż, czego zdaje się nie dostrzega organ bądź wadliwie interpretuje owe powinności, w zezwoleniu wydanym na przeprowadzenie imprezy masowej ważne jest uwzględnienie czy wydano zgody na sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających nie więcej niż 3,5% alkoholu, ażeby zapobiec ryzyku nielegalnego ich spożywania. Z powyższym koreluje to, że do władz samorządowych, a zwłaszcza organów wykonawczych, na terenie których właściwości odbywać taka impreza, należy: 1) zapewnienie rzetelnego wydawania zezwoleń na organizację imprez masowych, 2) egzekwowanie od organizatorów imprez masowych przedkładania kompletu dokumentów wymaganych przepisami ustaw, 3) wydawanie zezwoleń na organizację imprez masowych w terminach przewidzianych przepisami prawa, 4) terminowe przekazywanie kopii zezwoleń na organizację imprez masowych wszystkim uprawnionymi podmiotom, a także 5) kontrolowanie imprez masowych, innych niż podwyższonego ryzyka, organizowanych na terenie miasta czy gminy. Zgodnie bowiem z art. 5 u.b.i.m. za jej bezpieczeństwo w miejscu i w czasie jej trwania odpowiada jej organizator – w niniejszej sprawie Wójt Gminy [...], jako jej organ wykonawczy. Przy czym, czego zdaje się on nie dostrzega kreując w piśmie z dnia 8 maja 2019 r. odpowiedzi na pytania 2, 5 i 6 zawarte we wniosku strony skarżącej z dnia 24 czerwca 2016 r., że stosownie do ust. 2 art. 5 u.b.i.m.: bezpieczeństwo imprezy masowej obejmuje spełnienie przez organizatora wymogów w zakresie: 1) zapewnienia bezpieczeństwa osobom uczestniczącym w imprezie; 2) ochrony porządku publicznego; 3) zabezpieczenia pod względem medycznym; 4) zapewnienia odpowiedniego stanu technicznego obiektów budowlanych wraz ze służącymi tym obiektom instalacjami i urządzeniami technicznymi, w szczególności przeciwpożarowymi i sanitarnym. Z kolei mocą jego ust. 3 obowiązek zabezpieczenia imprezy masowej spoczywa na organizatorze, a w zakresie określonym w tej ustawie i innych przepisach także na: wójcie, burmistrzu, prezydencie miasta, wojewodzie, Policji, Państwowej Straży Pożarnej i innych jednostkach organizacyjnych ochrony przeciwpożarowej, służbach odpowiedzialnych za bezpieczeństwo i porządek publiczny na obszarach kolejowych, służbie zdrowia, a w razie potrzeby także innych właściwych służbach i organach. W art. 5 ust. 4 ustanowiono, że Minister właściwy do spraw zdrowia określi, w drodze rozporządzenia, minimalne wymagania dotyczące zabezpieczenia pod względem medycznym imprezy masowej, mając na uwadze liczbę uczestników imprezy, jej rodzaj, a także zapewnienie bezpieczeństwa jej uczestników. Tym samym mając powyższe na uwadze w tym zwłaszcza sposób zredagowania tak wniosku i sformułowanego w nim pytania 2 w zakresie wskazania czy osoba sprzedająca alkohol na terenie, na którym odbywał się Festiwal [...] Smaki Jesieni, posiadała zezwolenie na sprzedaż alkoholu na tym terenie, jak i odpowiedzi na nie zawartą w piśmie organu z dnia 8 maja 2019 r. jawi się potrzeba wskazania i powtórzenia, z odwołaniem się do regulacji prawnych, że zgodnie z art. 8a) u.b.i.m., dozwolona jest sprzedaż napojów alkoholowych: po pierwsze, na imprezie masowej, z wyłączeniem imprezy masowej podwyższonego ryzyka, dozwolone są sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych zawierających nie więcej niż 3,5% alkoholu; po drugie, sprzedaż, podawanie i spożywanie napojów alkoholowych mogą odbywać się wyłącznie w miejscach do tego wyznaczonych; po trzecie: sprzedaż i podawanie napojów alkoholowych mogą być prowadzone wyłącznie przez podmioty posiadające zezwolenie, o którym mowa w art. 181 jednorazowe zezwolenia na sprzedaż alkoholu ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi (Dz.U. z 2018 r. poz. 2137 ze zm.); po czwarte: niedozwolona jest sprzedaż napojów alkoholowych w twardych opakowaniach, w szczególności wykonanych ze szkła, metalu lub tworzyw sztucznych, które wykorzystane niezgodnie z ich przeznaczeniem mogą stanowić zagrożenie dla życia lub zdrowia ludzkiego oraz po piąte: do wniosku o wydanie zezwolenia na przeprowadzenie imprezy masowej organizator dołącza informację o rozmieszczeniu miejsc i czasie, w których będą sprzedawane, podawane lub spożywane napoje alkoholowe. Tym samym niepełna czy niejednoznaczna odpowiedź organu zawarta w powyższym piśmie nie daje odpowiedzi konkretnej i nie pozwala na kategoryczne uznanie: czy osoba sprzedająca alkohol w tym czasie i miejscu posiadała zezwolenie na konkretną sprzedaż alkoholu w danym, skonkretyzowanym, czasie i miejscu. Nie było intencją pytającego, co wynika wprost z klarownego zapytania, na co zresztą zwróciły uwagę Sądy administracyjne obu instancji, uzyskanie odpowiedzi czy osoba ta w ogóle posiadała zezwolenie, ale czy posiadała zezwolenia na sprzedaż alkoholu w opisanych wyżej warunkach. Przy czym jak wynika z przytoczonych powyżej powinności organu wyznaczonych konkretnymi normami prawnymi wiedza ta winna być mu znana jako zarówno jako organizatorowi, jak i przede wszystkim organowi na terenie właściwości którego odbywał się festiwal "[...] Smaki Jesieni". W zakresie rejestracji sprzedaży przy użyciu kasy fiskalnej, NSA orzekł, że "(...) Natomiast podjęta przez autora na etapie skargi kasacyjnej, próba wyjaśnienia kwestii dotyczącej prowadzenia handlu piwem w oparciu o kasę fiskalną, poprzez stwierdzenie, że organ nie był w posiadaniu tej informacji, czy też że nie stanowiła ona informacji publicznej, była bezskuteczna. Kwestia ta powinna być bowiem rozważona przez organ przy rozpoznawaniu wniosku o udzielenie informacji publicznej" – wymogi te zrealizował organ wskazując na nieposiadanie w tym przedmiocie wiedzy. Stanowisko to nie wymaga zatem szerszej analizy albowiem kwestia rejestracji sprzedaży, w okolicznościach sprawy jest, na obecnym etapie, niewymagającą dalszego rozwijania, wobec ujawnienia wiedzy organu w tym zakresie i podawanych powyżej i poniżej obowiązkach organu. W tych okolicznościach Sąd uznał zarzuty i wątpliwości z niego wynikające podnoszone przez stronę skarżąca za zasadne. Kwestia jednoznacznej odpowiedzi na to i pozostałe zakwestionowane pytanie jest o tyle istotna, albowiem zgodnie z art. 58 u.b.i.m. organizacja imprezy masowej bez wymaganego zezwolenia lub niezgodnie z warunkami określonymi w zezwoleniu albo przeprowadzenie jej wbrew wydanemu zakazowi jest przestępstwem, a jego sprawca podlega grzywnie nie mniejszej niż 240 stawek dziennych, karze ograniczenia wolności albo pozbawienia wolności od 6 miesięcy do 8 lat. Analogicznie zatem, jak odnoszące się do zrealizowania zaleceń Sądów I i II intencji, w zakresie pytania 2 skład orzekający ocenił pozostałe zarzuty. Tym samym WSA w Gliwicach uznał, że w sprawie zaistniały podstawy stwierdzenia, że organ nie wykonał wyroku, co miało charakter rażący, bowiem pomimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wydał decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych skarżącemu za granicą w terminie wskazanym powyżej. Takie postępowanie organu spowodowało nadmierne odsunięcie w czasie merytoryczne załatwienie wniosku. Równocześnie Sąd pierwszej instancji wskazał, że brak jest podstaw do przyznania skarżącym sumy pieniężnej W dniu 13 lutego 2020 r skargę kasacyjną na powyższy wyrok złożył Wójt Gminy [...], zaskarżając ten wyrok w całości. Organ wniósł o uchylenie w całości wyroku WSA w Gliwicach z dnia 25 listopada 2019 r., sygn. akt III SA/GI 635/19 oraz oddalenie skargi w całości, ewentualnie o uchylenie w całości zaskarżonego i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania WSA w Gliwicach oraz o zasądzenie kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie: 1. art. 154 § 1, § 2 i § 6 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. poprzez wymierzenie organowi grzywny w wysokości 500,00 złotych za niewykonanie wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/GI 117/16 oraz poprzez stwierdzenie, że bezczynność organu miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa, w sytuacji kiedy z akt sprawy wynika, iż organ załatwił wniosek skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. w terminie wskazanym w punkcie 1 wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/GI117/16; 2. art. 3 pkt 1, art. 3 pkt 2, art. 3 pkt 18, art. 4, art. 5 ust. 1-3, art. 24, art. 25 ust. 1 pkt 2 i 3, art. 58 u.b.i.m. poprzez niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że okoliczności faktyczne sprawy uzasadniają zastosowanie w sprawie przepisów u.b.i.m.; 3. art. 18(1) ust. 4 u.b.i.m. w związku z art. 43 ust. 1 ustawy z dnia 26 października 1982 r. o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi poprzez niezastosowanie polegające na przyjęciu, że w stanie faktycznym sprawy niedopuszczalna była sprzedaż napojów alkoholowych (piwa) na podstawie jednorazowego zezwolenia wydanego na okres dwóch lat. Zdaniem skarżącego kasacyjnie organu WSA w Gliwicach dokonał niewłaściwej wykładni art. 154 § 1 P.p.s.a. w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, gdyż z uzasadnienia zaskarżonego wyroku wynika, że skarga została uwzględniona nie ze względu na to, że organ nie podjął działań po otrzymaniu odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami administracyjnymi, lecz dlatego, iż zdaniem WSA w Gliwicach, organ przy załatwianiu wniosku skarżących nie zastosował się do wskazań zawartych w uzasadnieniach wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/GI 117/16 oraz wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17, czemu jednak organ zaprzecza. Zaskarżony wyrok stanowi zatem ingerencję w merytoryczne załatwienie wniosku skarżących z dnia 24 września 2016 r., co nie jest istotą ukarania organu za niewykonanie wyroku w trybie art. 154 P.p.s.a. Ewentualne nierespektowanie przy ponownym rozstrzyganiu wniosku skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. oceny prawnej czy wskazań co do dalszego postępowania wyrażonych w uzasadnieniach wyroku WSA w Gliwicach z dnia 11 października 2016 r., sygn. akt IV SAB/GI 117/16 oraz wyroku NSA z dnia 22 lutego 2019 r., sygn. akt I OSK 477/17, mogłoby być co najwyżej podnoszone tak w toku postępowania instancyjnego, jak i w skardze do sądu administracyjnego (art. 153 P.p.s.a.), nie może natomiast stanowić podstawy do żądania wymierzenia grzywny, o której mowa w art. 154 P.p.s.a. Nadto Sąd pierwszej instancji błędnie przyjął, że festyn [...] Smaki Jesieni był imprezą masową w rozumieniu przepisów u.b.i.m. WSA w Gliwicach poczynił takie ustalenia faktyczne w oderwaniu od zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego, w którym brak jest choćby jednego dowodu, który wskazywałby na masowy charakter festynu. WSA w Gliwicach nie przeprowadził postępowania dowodowego celem ustalenia charakteru festynu i z tych przyczyn twierdzenie wskazujące na masowy charakter imprezy, pojawia się w niniejszej sprawie po raz pierwszy w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Powyższe uchybienie procesowe związane z błędnym ustaleniem stanu faktycznego sprawy ma bardzo istotne znaczenie dla wyniku sprawy albowiem WSA w Gliwicach właśnie w oparciu o przekonanie o masowym charakterze festynu, uznał, że organ nie udzielił odpowiedzi na pytania numer 2., 5., 6. wniosku skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. WSA w Gliwicach w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku zasygnalizował jedynie, że z prawnego punktu widzenia najistotniejszy jest podział na imprezy masowe i tzw. niemasowe (zwykłe), jednakże wszelkie dalsze rozważania ukierunkował wyłącznie na imprezę masową, pomijając imprezy nieposiadające cech, o których mowa w art. 3 pkt 1 u.b.i.m., a do której należało zaliczyć festyn. WSA w Gliwicach tego bardzo istotnego faktu w ogóle nie rozważył. Zgodnie z art. 3 pkt 1 u.b.i.m. przez imprezę masową należy rozumieć imprezę masową artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej, o których mowa w pkt 2-4, z wyjątkami imprez wymienionych w lit. a-f tego ustępu. Aby zatem dana impreza mogła być uznana za imprezę masową, musi to być impreza masowa artystyczno-rozrywkowa lub masowa impreza sportowa. Zgodnie z art. 3 pkt 2 u.b.i.m. przez imprezę artystyczno-rozrywkową należy rozumieć imprezę o charakterze artystycznym, rozrywkowym lub zorganizowane publiczne oglądanie przekazu telewizyjnego na ekranach lub urządzeniach umożliwiających uzyskanie obrazu o przekątnej przekraczającej 3 m, która ma się odbyć: a) na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1000, b) w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500. Zgodnie z art. 3 pkt 3 u.b.i.m. przez masową imprezę sportową należy rozumieć imprezę masową mającą na celu współzawodnictwo sportowe lub popularyzowanie kultury fizycznej, organizowaną na: a) stadionie lub w innym obiekcie niebędącym budynkiem, na którym liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1000, a w przypadku hali sportowej lub innego budynku umożliwiającego przeprowadzenie imprezy masowej - nie mniej niż 300, b) terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na którym liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób wynosi nie mniej niż 1000. Festyn nie spełnia żadnej z powyższych definicji, gdyż była to impreza plenerowa nieposiadająca cech, o których mowa w art. 3 pkt 1 u.b.i.m., została zorganizowana na terenie parku w wynajętej hali namiotowej o wymiarach 35m x 20m, która nie spełnia wymogów, o których mowa w art. 3 pkt 2 i pkt 3 u.b.i.m. Wadliwość stanu faktycznego ustalonego przez WSA w Gliwicach potwierdza przede wszystkim powierzchnia wynajętej hali, która nie może pomieścić ilości osób jak przy imprezie masowej, zwłaszcza, że znaczna część powierzchni wynajętej hali namiotowej została zajęta przez scenę, stragany, stoiska przeznaczone na warsztaty garncarstwa i wikliniarstwa, stoisko promocyjne obsługiwane przez pracowników Urzędu Gminy [...], stoisko prowadzone przez pracowników Gminnego Ośrodka Kultury i Sportu [...] (warsztaty wykonawstwa witraży), stoisko Agencji Restrukturyzacji i Modernizacji Rolnictwa, a nadto stoliki wraz z ławami dla osób uczestniczących w imprezie. Ponadto festyn został zorganizowany w dniu 11 listopada 2015 r., a więc także ze względów atmosferycznych nie było możliwości zorganizowania tej imprezy poza powierzchnią wynajętej hali namiotowej. Organ w celu potwierdzenia powyższych twierdzeń przedkłada dowody w postaci: umowy z dnia [...] listopada 2015 r., nr [...]; protokół z wyboru dostawy stoisk wystawienniczych; zlecenie przeprowadzenie warsztatów wikliniarstwa; zlecenie przeprowadzenia warsztatów garncarstwa. Prawidłowo ustalony stan faktyczny sprawy nie odpowiada zatem normom prawnym zawartym w hipotezach zarzucanym w petitum skargi kasacyjnej przepisów u.b.i.m., co w konsekwencji doprowadziło do niesłusznego uznania przez WSA w Gliwicach, że w trakcie festynu sprzedaż piwa nie mogła odbywać się w oparciu o zezwolenie wydane przez inny organ aniżeli Wójt Gminy [...], a przede wszystkim przez organ właściwy dla siedziby przedsiębiorcy prowadzącego sprzedaż piwa. W konsekwencji tego WSA w Gliwicach błędnie uznał, że organ pismem z dnia 8 maja 2019 r. nie udzielił skarżącym dokładnych, precyzyjnych i wyczerpujących odpowiedzi na kwestionowane pytania. WSA w Gliwicach uznał za niejasne i niejednoznaczne odpowiedzi organu w zakresie punktu 2 wniosku skarżących, czy Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. W. posiadało koncesję czy zezwolenie na sprzedaż napojów alkoholowych, piwa, na terenie Parku, w którym w dniu 11 listopada 2015 r. był organizowany festyn. Zdaniem WSA w Gliwicach, sposób sformułowania odpowiedzi nie pozwala na jednoznaczne przyjęcie i uznanie czy ww. podmiot prowadził de facto legalną sprzedaż alkoholu podczas festynu organizowanego w dniu 11 listopada 2015 r. w Parku Aktywnej Rekreacji [...]. Nie wiadomo na podstawie jakiego zezwolenia handel ten odbywał się, i czy w ogóle zezwolenie takowe było wydane, przez kogo i na jakich warunkach. Tymczasem odpowiedzi na wszystkie powyższe kwestie zostały zawarte w punkcie 2. pisma organu z dnia 8 maja 2019 r., w którym organ podał, że w czasie trwania festynu [...] Smaki Jesieni na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] była dopuszczalna sprzedaż piwa. Handlem piwem prowadziła firma Przedsiębiorstwo Wielobranżowe P. W. na podstawie posiadanego pozwolenia. Handlujący piwem posiadał wymaganą koncesję na sprzedaż napojów alkoholowych. Gmina [...] nie posiada informacji czy sprzedaż była prowadzona w oparciu o kasę fiskalną. Z odpowiedzi organu wynika zatem jednoznacznie, że podmiot sprzedający piwo posiadał zezwolenie i koncesję na sprzedaż piwa na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] w trakcie festynu [...] Smaki Jesieni. WSA w Gliwicach nie rozważył, że handel piwem w czasie festynu [...] Smaki Jesieni na terenie Parku Aktywnej Rekreacji [...] mógł odbywać się nie tylko na podstawie zezwolenia wydanego przez Wójta Gminy [...], lecz na podstawie tzw. zezwolenia cateringowego, wydanego przez organ właściwy dla siedziby przedsiębiorcy. Skarżący w skardze w niniejszej sprawie powołują się na pozyskane zezwolenia wydane przez Wójta Gminy [...] w okresie od 2014 r. do 2018 r., jednakże nie taki był zakres wniosku skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. Zgodnie bowiem z art. 181 ust. 4 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, przedsiębiorcom, których działalność polega na dostarczaniu żywności na imprezy zamknięte organizowane w czasie i miejscu wyznaczonym przez klienta, w oparciu o zawartą z nim umowę, zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych mogą być wydawane na okres do dwóch lat (tzw. zezwolenie cateringowe). WSA w Gliwicach nie dostrzegł, że w czasie festynu to na przedsiębiorcy spoczywał obowiązek prowadzenia sprzedaży alkoholu zgodnie z przepisami prawa albowiem zgodnie z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi, kto sprzedaje lub podaje napoje alkoholowe w wypadkach, kiedy jest to zabronione, bez wymaganego zezwolenia lub wbrew jego warunkom, podlega grzywnie. W związku z powyższym należało uznać, że organ odpowiedział skarżącym na wszystkie pytania zawarte w punkcie 2 wniosku, a nie tylko w zakresie prowadzenia handlu w oparciu o kasę fiskalną. WSA w Gliwicach niewłaściwie ocenił także odpowiedzi na pytania sformułowane przez skarżących w punktach 5 i 6 wniosku. Zdaniem WSA w Gliwicach, po lekturze odpowiedzi organu zawartych w punktach 5. i 6. pisma z dnia 8 maja 2019 r. nadal nie wiadomo, kto personalnie z ramienia organizatorów, a zarazem władz i podmiotów publicznych, odpowiedzialny był za rozdysponowanie danym towarem, a zatem także jego rozliczenie i jak ono nastąpiło, czy w ogóle rozliczenie było. WSA w Gliwicach wypowiadając taki pogląd nie wziął jednak pod uwagę, że w przedmiocie odpowiedzialności za działania wskazane w tych pytaniach, organ udzielił tej informacji już w punkcie 1 pisma z dnia 8 maja 2019 r., odpowiadając na pytanie z punktu 1 wniosku skarżących. Organ podał, iż bezpośrednio odpowiedzialnym zarówno za organizację, jak i rozliczenie festynu była Gmina [...] reprezentowana przez Wójta Gminy [...] M. S., a więc w tej sytuacji bezprzedmiotowe było ponowne zawarcie tej samej informacji w odpowiedziach na pytania zawarte w punktach 5 i 6 wniosku. Skarżący w punkcie 5 wniosku zawarli dwa pytania: 1) Kto w czasie trwania festynu prowadził wydawanie produktów dla uczestników festynu w postaci zakupionej w ilości 163 kg golonki marynowanej przedniej oraz 10,8 kg golonki gotowanej oraz 2) Na jaki cel zostały one przeznaczone, jeżeli uznamy, że produkty te zostały zakupione i odebrane. Pismo Organu z dnia 8 maja 2019 r. w pełni odpowiada także na powyższe pytania, skoro organ podał, że dysponentem zakupionych produktów był Gminny Ośrodek Sportu i Rekreacji [...] (co stanowi odpowiedź na pytanie 1). Produkty niewykorzystane na imprezie [...] Smaki Jesieni zostały wykorzystane na innych imprezach organizowanych przez Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...] dla mieszkańców gminy (co stanowi odpowiedź na pytanie 2). Z treści udzielonej informacji wynika zatem zarówno sposób rozdysponowania/wydawania towarów, jak również cel na jaki zostały przeznaczone niewykorzystane towary. Skarżący w punkcie 6 wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. zawarli pytanie: Jakie towary i produkty oraz w jakiej ilości zostały zakupione z funduszy pozyskanych na organizację festynu [...] Smaki, w jaki sposób zostały wykorzystane i kto był odpowiedzialny za właściwe ich rozdysponowanie i wykorzystanie? W kontekście tych pytań, organ nie podziela stanowiska WSA w Gliwicach, że dostarczone do pisma z dnia 8 maja 2019 r. faktury nie stanowią realizacji wniosku skarżących w powyższym zakresie. Z przedłożonych faktur wynika bowiem rodzaj towaru i produktu, ich ilość, a nadto organ podał kto i w jakim zakresie był odpowiedzialny za rozdysponowanie i wykorzystanie, tj. Gminny Ośrodek Kultury i Rekreacji [...] (w zakresie faktur oznaczonych numerami 1-16) oraz Gmina [...] (w zakresie faktur oznaczonych numerami 17-32). Przedłożone faktury odpowiadają także na pytanie skarżących w zakresie sposobu wykorzystania poszczególnych towarów i produktów, skoro wszystkie pytania zawarte we wniosku skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. dotyczyły organizacji festynu [...] Smaki Jesieni. W kontekście tego niezrozumiałe jest stwierdzenie WSA w Gliwicach zawarte na stronie 15 uzasadnienia, jakoby podczas festynu nie doszło do rozdysponowania ww. towarów czy usług, zwłaszcza, że w aktach sprawy brak jest dowodu dla postawienia tak daleko idącej tezy. Zgodnie z art. 134 ust. 1 P.p.s.a. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Naruszenie wskazanego przepisu przez Sąd pierwszej instancji polega również na tym, że doszło do orzeczenia poza granice niniejszej sprawy, której przedmiotem jest skarga na niewykonanie prawomocnego wyroku zobowiązującego organ do załatwienia wniosku skarżących o udostępnienie informacji publicznej. Wskazać należy, że na stronie 14 uzasadnienia wyroku WSA w Gliwicach stwierdził, że "Tym samym Sąd uznaje, że w przedmiotowej sprawie zaistniały podstawy stwierdzenia, że organ nie wykonał miało charakter rażący, bowiem pomimo prowadzonego postępowania wyjaśniającego nie wydał decyzji o przyznaniu bądź odmowie przyznania zwrotu kosztów świadczeń opieki zdrowotnej udzielonych skarżącemu za granicą w terminie wskazanym powyżej". W konsekwencji naruszenia przepisów postępowania oraz prawa materialnego, WSA w Gliwicach stanął na błędnym stanowisku, że w sprawie zaistniała bezczynność, która miała charakter rażącego naruszenia prawa. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: W świetle art. 174 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (dz. U. z 2022 r., poz. 329, dalej "P.p.s.a.") skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1. naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2. naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 P.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 P.p.s.a., a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak, to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna złożona w sprawie nie zawiera usprawiedliwionych podstaw. Nie zasługiwał na uwzględnienie, jako oczywiście niezasadny - zarzut naruszenia art. 154 § 1, § 2 i § 6 P.p.s.a. w związku z art. 134 § 1 P.p.s.a. Z opisu zarzutów skargi kasacyjnej wynika, że jej autor uznaje, że formalne udzielnie odpowiedzi na pytania nr 2, 5 i 6 z wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. wnioskodawców o udostępnienie informacji publicznej niejako "załatwia sprawę" niezależnie od treści udzielonej odpowiedzi, a ewentualne nierespektowanie przy ponownym rozpatrywaniu wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. oceny prawnej w wydanych wcześniej wyrokach sądów administracyjnych dotyczącej sprawy mogłoby być najwyżej podnoszone w toku ewentualnego postępowania instancyjnego lub skardze do sądu, ale nie może stanowić podstawy do uznania, że organ nie wykonał orzeczenia. Na wstępie należy przypomnieć, że zgodnie z art. 61 ust. 1 Konstytucji RP "Obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa". Powyższy przepis stanowi konstytucyjne normatywne źródło publicznego prawa podmiotowego do informacji o działalności podmiotów wskazanych w tym przepisie. Przepis ten znajduje się w Rozdziale II Konstytucji zatytułowanym "Wolności, prawa i obowiązki człowieka i obywatela" w części dotyczącej wolności i praw politycznych. Jest to istotna systemowa wskazówka interpretacyjna art. 61 ust. 1 Konstytucji RP uzasadniająca wykładnię literalnego brzmienia tego przepisu w kierunku jak najpełniejszego realizowania powyższych wartości. U podstaw prawa dostępu do informacji publicznej jako prawa politycznego leżą wartości leżące również u podstaw sprawowania władzy w ustroju demokratycznego państwa prawnego, wśród których istotną pozycję zajmuje jawność ukierunkowana na to, aby działanie instytucji publicznych cechowało się rzetelnością i sprawnością (preambuła Konstytucji), było podejmowane na podstawie i w granicach prawa (art. 7 Konstytucji), z poszanowaniem i ochroną przyrodzonej i niezbywalnej godności człowieka (art. 30), przy równym traktowaniu przez władze publiczne (art. 32 ust. 1), które nie mogą pozyskiwać, gromadzić i udostępniać innych informacji o obywatelach niż niezbędne w demokratycznym państwie prawnym (art. 51 ust. 2), ani zobowiązywać nikogo do ujawnienia swojego światopoglądu, przekonań religijnych lub wyznania (art. 53 ust. 7). Na takie wartości leżące u podstaw prawa dostępu do informacji publicznej wskazuje również Naczelny Sąd Administracyjny przyjmując, że celem wprowadzenia prawa do informacji publicznej była m.in. realizacja idei jawności życia publicznego oraz jego demokratyzacja (por. wyrok NSA z dnia 30 sierpnia 2012 r., I OSK 799/12). Celem prawa do informacji publicznej jest zatem zapewnienie obywatelom prawa do faktycznej kontroli sposobu funkcjonowania instytucji wykonujących zadania Państwa oraz gospodarowania środkami publicznymi. Oznacza to, że podmioty zobowiązane do udostępnienia informacji publicznej nie mogą poprzestać na udzieleniu "jakiekolwiek" informacji publicznej, lecz realizując swoją służebną rolę wobec Polaków udzielić im informacji, która w pełni odpowiada na zadane pytania we wniosku o udostępnienie informacji publicznej. W ten bowiem sposób społeczna (obywatelska) kontrola instytucji publicznych może być w pełni zrealizowana. Przyjmując natomiast sposób rozumowania wyrażony w skardze kasacyjnej w zakresie informacji publicznej doprowadzono by do sytuacji, że uprawnienie do kontroli społecznej (obywatelskiej) za pomocą informacji publicznej stałoby się fikcyjne, ponieważ doprowadzono by uznania, że organy zobowiązane odpowiadając na wnioski o udostępnienie informacji publicznej niechlujnie, niepełnie lub nawet przedstawiając dane nieprawdziwe – realizują uprawnienie z art. 61 Konstytucji. W zakresie zaś stosowania art. 153 P.p.s.a. przypomnieć należy, że orzecznictwo jak i doktryna prawa wielokrotnie ponosiły, że przepis ten ma charakter bezwzględnie obowiązujący, wobec czego ani organ administracji publicznej, ani sąd administracyjny orzekając ponownie w tej samej sprawie, nie mogą pominąć oceny prawnej wyrażonej we wcześniej wydanym orzeczeniu (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 kwietnia 2013 r., sygn. akt I OSK 2041/11, z dnia 18 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 3315/18 oraz z dnia 6 października 2021 r., sygn. akt III OSK 4086/21 M. Kamiński, Związanie oceną prawną wynikającą z prawomocnego wyroku sądu administracyjnego oddalającego skargę na tle dopuszczalności weryfikacji prawomocnej decyzji w nadzwyczajnych trybach postępowania administracyjnego, cz. II, ZNSA 2019, nr 4, s. 25-36). W sprawie organ, jak słusznie podniósł to Sąd pierwszej instancji, był zobowiązany do wykonania wydanych w sprawie wyroków sądów administracyjnych, kierując się nie tylko rozstrzygnięciem, ale również wskazaniami zwartymi w uzasadnieniach obu wydanych w sprawie orzeczeń. Odnosząc się do zarzutów naruszenia przez WSA w Gliwicach przepisów prawa materialnego również należy uznać je za niezasadne. W skardze kasacyjnej podkreślono, że festyn [...] Smaki Jesienni, którego organizacji dotyczy wniosek skarżących z dnia 24 czerwca 2016 r. nie miał w ogóle charakteru imprezy masowej, ponieważ faktycznie odbywała się ona hali namiotowej, a więc nie odpowiadała ona definicji imprezy masowej z art. 3 pkt 1 u.b.i.m. Wskazać należy, że zgodnie z ww. przepisem przez imprezę masową należy rozumieć imprezę artystyczno-rozrywkową, masową imprezę sportową, w tym mecz piłki nożnej. Natomiast impreza artystyczno-rozrywkowa, wedle treści art. 3 pkt 2 u.b.i.m. to impreza o charakterze artystycznym, rozrywkowym lub zorganizowane publiczne oglądanie przekazu telewizyjnego na ekranach lub urządzeniach umożliwiających uzyskanie obrazu o przekątnej przekraczającej 3 m, która ma się odbyć: na stadionie, w innym obiekcie niebędącym budynkiem lub na terenie umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, na których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 1000 lub w hali sportowej lub w innym budynku umożliwiającym przeprowadzenie imprezy masowej, w których liczba udostępnionych przez organizatora miejsc dla osób, ustalona zgodnie z przepisami prawa budowlanego oraz przepisami dotyczącymi ochrony przeciwpożarowej, wynosi nie mniej niż 500. Wskazuje się w doktrynie, że "zgodnie z definicją ustawową do imprez masowych zalicza się imprezy sportowe (m.in. mecze piłkarskie, imprezy motorowe, biegowe), koncerty oraz festiwale, targi, konferencje, wydarzenia artystyczne i religijne, które odgrywają ważną rolę w funkcjonowaniu społeczeństwa. Stały się one jednym z elementów życia społecznego, kulturalnego oraz politycznego. Ich zróżnicowany charakter wywołuje wiele emocji i przeżyć, czyniąc dane "widowisko" czymś szczególnym" (A. Popławski, Bezpieczeństwo imprez masowych- wybrane zagadnienia, Coolloqum, Kwartalnik AMW w Gdyni, z. 3 rok 2016 s, 134), a definicja imprezy masowej nie ma charakteru zamkniętego, ustawodawca albowiem określa jedynie w art. 3 pkt 1 lit. a-g, jakie rodzaje imprez nie mają charakteru masowego (por. C. Kąkol [w:] Bezpieczeństwo imprez masowych. Komentarz, wyd. II, Warszawa 2020, art. 3), oznacza to zatem, że za imprezę masową należy uznać każde zdarzenie o charakterze kulturalnym, rozrywkowym lub sportowym, jeżeli może w niej uczestniczyć duża liczba osób. Jak wynika z samej treści skargi kasacyjnej festyn [...] Smaki Jesienni miały charakter plenerowy i został zorganizowany na terenie parku, a w wynajętej hali namiotowej mieściły się stoiska (s. 5 skargi kasacyjnej), a zatem festyn odpowiadał ww. definicji imprezy masowej. Odnosząc się do zarzutu obrazy art. 18(1) ust. 4 u.b.i.m. w związku z art. 43 ust. 1 ustawy o wychowaniu w trzeźwości i przeciwdziałaniu alkoholizmowi wskazać należy, że Sąd pierwszej instancji nie ustalił w sprawie, że niezasadna była sprzedaż piwa podczas festynu na podstawie jednorazowego zezwolenia. Rozpoznawana bowiem sprawa nie dotyczyła wydania zezwolenia na sprzedaż napojów alkoholowych, lecz Sąd pierwszej instancji podniósł jedynie, że odpowiedź na pytanie 2 zwarte we wniosku z dnia 24 czerwca 2016 r. nie była wystarczająca, a organ, odpowiadając na wniosek, powinien odnieść się do obowiązujących w tym zakresie przepisów (s. 12-13 uzasadnienia). Biorąc zatem pod uwagę, że skarga kasacyjna nie zawierała usprawiedliwionych podstaw, Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji.