VII SA/Wa 787/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Wojciech Sawczuk (spr.), Sędzia WSA Tomasz Janeczko, Asesor WSA Anna Milicka-Stojek, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 listopada 2022 r. sprawy ze skargi H. U., J. S., J. G., L. P., M. B. i M. N. na decyzję Wojewody [...] z dnia [...] lutego 2022 r. nr [...] w przedmiocie umorzenia postępowania odwoławczego oddala skargę I. Decyzją z [...] września 2021 r. nr [...], Prezydent [...] zatwierdził projekt zagospodarowania działki oraz projekt architektoniczno-budowlany i udzielił Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]" w W., pozwolenia na budowę obejmującego budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego z garażem podziemnym i zagospodarowaniem terenu na działce nr ew. nr [...], obręb [...] przy ul. [...] w W. II. Po rozpatrzeniu odwołania, wywiedzionego od ww. decyzji przez L. S., Z. D., J. S., C. K., H. K., J. J., H. M., A. M.-T., J. D., B. Z., G. W., J. O., Z. L., T. G., M. I., M. G., J. G., W. J., J. G.-P., J. S. oraz B. D., H. U., R. B., W. D., T. G., K. C., L. P., I. Z., M. B., M. N.-G. oraz H. D., Wojewoda Mazowiecki decyzją z 22 lutego 2022 r. nr 169/OPON/2022 umorzył postępowanie odwoławcze, z uwagi na brak interesu prawnego odwołujących się. Wojewoda wyjaśnił, że w postępowaniu w sprawie dotyczącej decyzji o pozwoleniu na budowę, interes prawny uczestników ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., który jako przepis szczególny względem art. 28 k.p.a., ogranicza pojęcie strony do inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu, w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Skarżący, na wezwanie organu, przedłożyli dokumentację (tytuły prawne do lokali mieszkalnych), mającą świadczyć o tym, że posiadają interes prawny w sprawie. Wojewoda podkreślił również, że w jego ocenie nie może dojść do sytuacji, w której interes osób trzecich będzie najważniejszym i jedynym kryterium, jakie bierze się pod uwagę przy wydawaniu pozwolenia na budowę. Respektowanie uzasadnionych interesów osób trzecich nie może być rozumiane jako przedkładanie interesów tych osób nad interesy inwestorów, lecz muszą one być stosownie wyważone. Ochrona takich interesów w procesie inwestycyjnym nie może bowiem prowadzić do sytuacji, w której to osoby trzecie, a nie inwestorzy - właściciele nieruchomości, na której mają powstać planowane inwestycje, decydowały będą o dopuszczalności wybudowania obiektów budowlanych, miejscu posadowienia takich obiektów, rodzaju obiektu budowlanego i to nawet z naruszeniem ogólnego interesu społecznego. Pojęcie uzasadnionych interesów osób trzecich powinno być zatem interpretowane w oparciu o przesłanki obiektywne, a więc o zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi. Przeprowadzona przez organ odwoławczy analiza materiału dowodowego wykazała, że: - planowana inwestycja jest zgodna z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego rejonu ulicy [...] - część północna A. uchwała Nr [...] Rady Miasta [...] z [...] lipca 2014 r., - projekt zagospodarowania terenu jest zgodny z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, tj. rozporządzeniem Ministra Infrastruktury z 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 1065 ze zm.), - przedłożony projekt budowlany jest kompletny, posiada wymagane opnie, uzgodnienia i pozwolenia, projekt budowlany został sporządzony i sprawdzony przez uprawnione osoby. Nie ulega w ocenie Wojewody wątpliwości to, że odwołujący się są właścicielami lokali w budynku przy ul. [...] w W., znajdującego się w sąsiedztwie planowanej inwestycji. Niemniej jednak sam tytuł własności do nieruchomości znajdującej się w sąsiedztwie planowanej inwestycji, nie przesądza o posiadaniu interesu prawnego w postępowaniu o pozwoleniu na budowę. Zdaniem Skarżących, realizacja przedmiotowej inwestycji, spowoduje, że normy nasłonecznienia należących do nich lokali mieszkalnych nie zostaną zachowane. Zgodnie jednak z materiałem dowodowym zebranym w niniejszej sprawie, normy nasłonecznienia nie zostaną naruszone, a tym samym nie można mówić o naruszeniu § 60 rozporządzenia technicznego. Teren oznaczony w planie symbolem 3A UMW, zgodnie z § 23 pkt 2 lit. f przynależy do obszaru zabudowy śródmiejskiej. Zgodnie z § 60 ust. 2 rozporządzenia, w mieszkaniu wielopokojowym dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia pokoi mieszkalnych, do co najmniej do jednego pokoju. Przynależność z kolei danego terenu (3A UMW, na którym znajduje się projektowany budynek i budynki sąsiednie) do zabudowy śródmiejskiej skutkuje tym, że dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Przepisy nie precyzują, czy czas nasłonecznienia powinien być zapewniony w sposób ciągły, zatem można wnosić, że ustawodawca dopuszcza spełnienie wymogu jako sumy odrębnych interwałów nasłonecznienia. Wymóg można więc spełnić "łapiąc" pojedynczym oknem częściowo światło wschodnie i zachodnie lub też dwoma różnie zorientowanymi oknami w tym samym pomieszczeniu. Innymi słowy wymóg nasłonecznienia dla danego pomieszczenia należy uznać za spełniony, jeśli suma wszystkich interwałów nasłonecznienia dla jednego pomieszczenia odpowiada normie 90 minut. Przedstawiona przez Inwestora analiza nasłoneczniania (pismo z 16 listopada 2021 r.) wskazuje rzuty lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] w W. Rozkład pomieszczeń przez projektanta jest zgodny z rozkładem, który Skarżący przedłożyli w odpowiedzi na wezwanie Wojewody Mazowieckiego z 9 listopada 2021 r. Z przedłożonego dokumentu wynika, że czasy ekspozycji słońca na okna ww. mieszkania, spełnia wymagany czas nasłonecznienia przez minimum 90 minut dziennie dla wszystkich okien od strony planowanej inwestycji. Materiał dowodowy w zakresie problemu nasłonecznienia lokali Skarżących jest pełny i wystarczający, do zbadania przedmiotowej kwestii. Ponadto, przy piśmie z 29 listopada 2021 r. została przedłożona przez Skarżących, odrębna ekspertyza techniczna, jednak, zdaniem organu nie została wykonana w sposób prawidłowy z uwagi na sporządzenie jej jedynie na podstawie dokumentacji fotograficznej. Odnosząc się do kwestii zacienienia terenu działki sąsiedniej stwierdzono, że planowana inwestycja, nie wpływa negatywnie na zapewnione w przepisach prawa nasłonecznienie budynku przy ul. [...] (dz. ew. [...], ob. [...]). Po weryfikacji analizy nasłonecznienia, Wojewoda stwierdził, że po wybudowaniu budynku na działce ew. nr [...], właściciele lokali przy ul. [...] (dz. ew. [...]) będą mieli zapewnione nasłonecznienie zgodne z obowiązującymi przepisami. Również warunki ochrony przeciwpożarowych budynków nowoprojektowanego oraz istniejącego przy ul. [...] w W. zostały spełnione. Ściany bez otworów okiennych i drzwiowych w projektowanym budynku są usytuowane w odległości powyżej 3 m od granicy działki sąsiedniej, a ściany z otworami okiennymi i drzwiowymi w odległości powyżej 4 m. Odległość ścian w północnej części budynku, ze względu na odległości mniejsze niż 7 m w stosunku do sąsiedniego budynku przy ul. [...], zaprojektowano w klasie odporności ogniowej REI 120, więc projektowane ściany zewnętrzne budynku posiadają wymaganą odporność ogniową w zbliżeniu do sąsiedniego budynku. Usytuowanie takie jest zgodne z § 271 warunków technicznych. Projektowany budynek spełnia obowiązujące przepisy dotyczące wymogów bezpieczeństwa pożarowego, a potwierdzeniem spełniania tych wymogów jest pozytywna opinia rzeczoznawcy do spraw przeciwpożarowych. W ocenie Wojewody, lokale należące do Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym zwłaszcza w oparciu o przepisy § 57, § 60 ust. 1 oraz § 13 rozporządzenia technicznego. Powyższe potwierdzają analizy załączone do projektu budowlanego. Realizacja spornej inwestycji nie wpływa na warunki ochrony przeciwpożarowej (§ 271 i inne rozporządzenia technicznego). Kwestia przesłaniania, nasłonecznienia i zacieniania sąsiednich budynków została przedstawiona w analizach stanowiących integralną część projektu budowlanego, z których wynika, iż nieruchomość należąca do Wnioskodawcy, nie będą miały ograniczonego dostępu do światła słonecznego, ponad normę przewidzianą w przepisach. Należy także zauważyć, że nieruchomość należąca do Skarżących nie znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji wyznaczonym w oparciu o § 19 rozporządzenia dotyczący usytuowania miejsc postojowych. Ograniczenia w zabudowie działki nie wynikają również z § 23 (odległość miejsc na pojemniki i kontenery na odpady stałe od budynków z pomieszczeniami przeznaczonymi na stały pobyt ludzi). Zgodnie z § 12 ust. 9 rozporządzenia w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie - odległości podziemnej części budynku, a także budowli podziemnej spełniającej funkcje użytkowe budynku, znajdujących się całkowicie poniżej poziomu otaczającego terenu, od granicy działki budowlanej nie ustała się. W odniesieniu do oceny zgodności projektowanego budynku z wymaganiami ochrony środowiska, w szczególności normami dopuszczalnego poziomu hałasu w środowisku, Wojewoda wskazał, że wytwarzanie hałasu, zwiększenie zanieczyszczenia powietrza, śmiecenie czy nieprzyjemny zapach należą do tzw. immisji pośrednich. Przekroczenie dopuszczalnych granic immisji może uzasadniać powstanie po stronie osób poszkodowanych odpowiednich roszczeń o charakterze cywilnoprawnym. Fakt "immisji pośrednich" z jednej nieruchomości na inną nie uzasadnia jednak przyznania osobie poszkodowanej tymi niekorzystnymi oddziaływaniami przymiotu strony w rozumieniu art. 28 ust. 2 P.b. Żaden przepis prawa budowlanego nie uzależnia przy tym wydania pozwolenia na budowę od tego by budynek znajdujący się na sąsiedniej działce nie zmniejszył swej wartości. Spadek wartości nieruchomości oraz problemy powstające w trakcie realizacji inwestycji nie mają żadnego związku z interesem prawnym w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Reasumują, zdaniem Wojewody, będąca przedmiotem niniejszego postępowania inwestycja nie wpływa negatywnie na stan nasłonecznienia lokali Skarżących, a w konsekwencji nie utrudnia dotychczasowego korzystania z nieruchomości sąsiedniej. Lokale należące do odwołujących się nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt. 20 P.b., tym samym nie przysługuj im przymiot strony w niniejszym postępowaniu. III. Skargę na powyższą decyzję wnieśli mieszkańcy budynku przy ul. [...], tj. B. D. (lokal nr [...]), H. U. (lokal nr [...]), R. B. (lokal nr [...]), W. D. (lokal nr [...]), T. G. (lokal nr [...]), K. C. (lokal nr [...]), L. P. (lokal nr [...]), I. Z. (lokal nr [...]), M. B.(lokal nr [...]), M. N.-G. (lokal nr [...]), H. D. (lokal nr [...]), J. G.-P. (lokal nr [...]), M. G. (lokal nr [...]), J. S. (lokal nr [...]), B. Z. (lokal nr [...]), H. E. K. (lokal nr [...]), E. R. (lokal nr [...]), M. I. (lokal nr [...]), A. L.(lokal nr [...]), zaskarżając ją w całości. Postanowieniem z 29 czerwca 2022 r., Sąd odrzucił skargę E. R., A. L. i H. K. Kolejnym postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r., Sąd odrzucił skargę B. D., R. B., W. D., T. G., K. C., H. D., I. Z., M. G., B. Z. i M. I. Ostatecznie, do rozpoznania pozostały zatem skargi H. U., J. S., J. G.-P., L. P., M. B. i M. N.-G. W skardze zarzucono naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1. art. 3 pkt 20 P.b. poprzez bezpodstawne uznanie, że lokale należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, w szczególności uznanie, że planowana inwestycja nie wpływa negatywnie na stan nasłonecznienia lokali skarżących i w konsekwencji przyjęcie, że nie przysługuje skarżącym przymiot strony; 2. art 35 P.b. poprzez niesprawdzenie projektu budowlanego z wymogami ochrony środowiska, zgodności projektu zagospodarowania działki z przepisami, w tym techniczno-budowlanymi, wymaganymi opiniami, bezpieczeństwem i ochroną zdrowia; II. przepisów postepowania, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, mianowicie: 1. art. 28 ust. 2 P.b. w zw. z art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy brak było przesłanek do uznania, że skarżący nie są stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i nie mogą wnieść skutecznego odwołania od decyzji Prezydenta [...] Nr [...] z [...] września 2021 r., przez co skarżący bez własnej winy nie brali udziału w postępowaniu co stanowi podstawę do wznowienia postępowania, o której mowa w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.; 2. art. 105 § 1 k.p.a. w zw. z art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a. poprzez wydanie decyzji umarzającej postępowanie odwoławcze w sytuacji, gdy brak było przesłanek do umorzenia postępowania co stanowi podstawę do stwierdzenia nieważności decyzji, o której mowa w art. 156 § 1 pkt 7 k.p.a.; 3. art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. poprzez umorzenie postępowania odwoławczego w sytuacji, gdy brak było przesłanek do zastosowania wskazanego przepisu w rozumieniu art. 105 § 1 k.p.a. 4. art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. przez niepodjęcie wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, brak wyczerpującego zebrania i rozpatrzenia materiału dowodowego, a w szczególności zupełne pominięcie dowodu złożonego przez stronę do akt sprawy w postaci opinii technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej nr [...] na fakt zbadania, czy nowo projektowany budynek spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej w zakresie odległości między ścianami zewnętrznymi budynków nowo projektowanego budynku i budynku istniejącego w którym znajdują się lokale skarżących oraz odmówienie wiarygodności dowodu złożonego przez stronę do akt sprawy w postaci ekspertyzy technicznej z dnia 16 listopada 2021 r., dotyczącej wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek w którym znajdują się lokale skarżących w zakresie zgodności z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych w szczególności jeżeli chodzi o ograniczenie nasłonecznienia lokali należących do skarżących; jakie drgania będą przekazywane przez podłoże na istniejący 11 kondygnacyjny budynek, przez kafar wbijający pale znajdujące się w odległości co najmniej 20 m od istniejącego budynku; w jaki sposób inwestycja wpłynie na środowisko naturalne, zdrowie ludzi w szczególności na istniejący wokół ekosystem w postaci drzew (lipy, klony) oraz chronionych gatunków ptaków, które zamieszkują działkę [...] na której ma być przeprowadzona inwestycja; 5. art. 84 § 1 k.p.a. przez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw architektoniczno-budowlanych poprzez przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego w zakresie jakie drgania będą przekazywane przez podłoże na istniejący 11 kondygnacyjny budynek, przez kafar wbijający pale znajdujące się w odległości co najmniej 20 m od istniejącego budynku w którym znajdują się lokale skarżących (wg PN-85/B-02170) oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw ogólnobudowlanych na okoliczność ustalenia w zakresie zgodności z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych, w szczególności jeżeli chodzi o ograniczenie nasłonecznienia lokali należących do skarżących, a także dowodu z opinii biegłego do spraw ochrony przeciwpożarowej i zabezpieczeń przeciwpożarowych na okoliczność ustalenia, czy nowo projektowany budynek spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej w zakresie odległości między ścianami zewnętrznymi budynków nowo projektowanego budynku i budynku istniejącego, w którym znajdują się lokale skarżących; 6. art. 107 § 3 k.p.a. poprzez brak wskazania przez organ w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej w szczególności lakoniczne uznanie, że ekspertyza techniczna z dnia 16 listopada 2021 r. dotycząca wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego sporządzona przez mgr inż. arch. M. P. zdaniem organu "nie została wykonana w sposób prawidłowy z uwagi na sporządzenie jej jedynie na podstawie dokumentacji fotograficznej" oraz zupełne pominiecie w ocenie i nie odniesienie się w uzasadnieniu do treści opinii technicznej nr [...] w zakresie ochrony przeciwpożarowej sporządzonej przez rzeczoznawcę ds. zabezpieczeń przeciwpożarowych mgr inż. P. J., co mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Skarżący wnieśli o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji Prezydenta [...] z [...] września 2021 r. oraz o orzeczenie o kosztach postępowania. Zdaniem skarżących, organ odwoławczy naruszył art. 28 ust. 2 P.b. poprzez uznanie, że nie są oni stroną postępowania o wydanie pozwolenia na budowę i nie mogą wnieść skutecznego odwołania od decyzji Prezydenta [...]. Organ odwoławczy błędnie jednak uznał, że skarżący nie posiadają statusu strony, ponieważ nie stwierdził naruszeń i niezgodności planowanej inwestycji z przepisami prawa budowlanego, na podstawie których wydana została decyzja zezwalająca na budowę, wskazując na przepisy art. 32 ust. 4 oraz 35 ust. 1 P.b. oraz swobodnie przyjął, że lokale należące do skarżących nie znajdują się w obszarze oddziaływania obiektu, czym naruszył przepisy prawa materialnego. W rozpoznawanej sprawie organy nie dokonały pełnej i rzetelnej oceny spełnienia wymagań określonych w art. 32 ust. i art. 35 ust. 1 P.b. Projekt budowlany nie spełnia w szczególności przepisów techniczno-budowlanych. Lakonicznie uznano, że ekspertyza techniczna z 16 listopada 2021 r. dotycząca wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego jest nieprzydatna w sprawie, przez co opinia inwestora dotycząca nasłonecznienia budynku jest prawidłowa, pomimo, że nie uwzględnia cienia rzucanego przez wysokościowiec stojący przy ul. [...] ([...]) i zmian klimatycznych, które doprowadziły do kilkumiesięcznych okresów bez słońca, co doprowadziło do uznania. Doprowadziło to do błędnego uznania, że lokale wnioskodawców nie znajdują się w obszarze oddziaływania planowanej inwestycji w rozumieniu art. 3 pkt 20 P.b. Organ odwoławczy zupełne pominął zbadanie przepisów zabezpieczenia pożarowego, na które wskazywała opinia techniczna nr [...], w której wskazano, że w projekcie budowlanym nie uwzględniono wszystkich przepisów dotyczących usytuowania budynku z uwagi na bezpieczeństwo pożarowe, co może skutkować, tym, że niewłaściwie mogła zostać przyjęta podstawowa odległość 8 m między ścianami zewnętrznymi istniejącego 11 kondygnacyjnego budynku mieszkalnego, a projektowanym budynkiem mieszkalnym. W szczególności nie określono jaki procent ściany zewnętrznej istniejącego budynku ma na powierzchni klasę odporności ogniowej oraz nie określono czy ściana zewnętrzna i przykrycie dachu 11 kondygnacyjnego budynku mieszkalnego są nie rozprzestrzeniające ognia. W projekcie budowlanym nie zawarto stosowych informacji o klasie odporności ogniowej ściany zewnętrznej w związku z tym przeprowadzono analizę przypadku z którego wynika, że przeszklenie szkłem zwykłym ściany zewnętrznej 11 kondygnacyjnego budynku mieszkalnego od strony południowej (w polu oddziaływania na ścianę zewnętrzną projektowanego budynku mieszkalnego) wynosi 39%. Klasa odporności ogniwowej jest na 61% ściany zewnętrznej, co skutkuje tym, że podstawowa odległość między ścianami zewnętrznymi budynków zgodnie z § 271 ust. 4 rozporządzenia technicznego, powinna zostać zwiększona o 50% czyli powinna wynosić 12 m. W projekcie budowlanym nie zawarto zdaniem Skarżących stosownych informacji o tym, że ściana zewnętrzna i przekrycie dachu 11 kondygnacyjnego budynku mieszkalnego są nierozprzestrzeniające ognia (ściana zewnętrzna ocieplona jest styropianem, a dach pokryty papą) co może wiązać się z tym, że zgodnie z § 271 ust. 2 rozporządzenia technicznego odległość między ścianami zewnętrznymi istniejącego budynku i projektowanego budynku powinna zostać dodatkowo zwiększona. Ponadto nieprawidłowe ustalenie dopuszczalnych odległości między budynkami może skutkować nieprawidłowym doborem biernych zabezpieczeń przeciwpożarowych (m.in. nieprawidłowym przebiegiem ścian oddzielenia przeciwpożarowego). Zdaniem Skarżących, nawet gdy osoba składająca odwołanie została błędnie nie uznana za stronę postępowania przez organ I instancji, zasadne jest wydanie przez organ odwoławczy decyzji na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. czyli uchylenie decyzji organu I instancji i umorzenie postępowania w I instancji w całości. Przyczyną umorzenia postępowania stało się bezpodstawne stwierdzenie przez organ, że skarżący nie mają statusu strony, wskutek braku możliwości wykazania własnego interesu prawnego w postępowaniu. Takie stanowisko organu jest ogólnikowe i spowodowane swobodnym i nie rzetelnym przyjęciem, że skarżący nie posiadają przymiotu strony. Odmowa uznania skarżących za stronę, narusza uzasadniony interes i jest podstawą wznowienia postępowania w sprawie o wydanie pozwolenia na budowę. Organ zupełne pominą dowód złożony przez stronę do akt sprawy w postaci opinii technicznej w zakresie ochrony przeciwpożarowej nr [...], w zakresie zbadania, czy nowo projektowany budynek spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej w zakresie odległości między ścianami zewnętrznymi budynków nowo projektowanego budynku i budynku istniejącego, w którym znajdują się lokale skarżących. Niezasadnie odmówiono wiarygodności dowodu złożonego przez stronę w postaci ekspertyzy technicznej z 16 listopada 2021 r., dotyczącej wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego na budynek w którym znajdują się lokale skarżących w zakresie zgodności z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych. Zdaniem Strony ciężar dowodu w postępowaniu administracyjnym spoczywa na organie, stąd ten powinien przeprowadzić dowód z urzędu na okoliczność mająca znaczenie dla sprawy. W niniejszej sprawie wynik dotychczasowego postępowania dowodowego nie był wystarczający do ustalenia rzeczywistego stanu rzeczy, a strona wskazywała na konkretny środek dowodowy, którego organ odwoławczy nie przeprowadził. Opinia techniczna nr [...] w zakresie ochrony przeciwpożarowej oraz ekspertyza techniczna z 16 listopada 2021 r. dotycząca wpływu projektowanego budynku mieszkalnego wielorodzinnego w zakresie nasłonecznienia, które organ administracji powinien we własnym zakresie dopuścić i przeprowadzić stosowne dowody z opinii biegłych, świadczą o naruszeniu prawa. Organ odwoławczy naruszył art. 84 § 1 k.p.a. poprzez zaniechanie przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw architektoniczno-budowlanych i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego co do tego jakie drgania będą przekazywane przez podłoże na istniejący 11 kondygnacyjny budynek, gdy kafar wbijający pale znajduje się w odległości co najmniej 20 m od istniejącego budynku, w którym znajdują się lokale skarżących (wg PN -85/B-02170) oraz przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego do spraw ogólnobudowlanych na okoliczność ustalenia w zakresie zgodności z przepisami § 13 i § 60 warunków technicznych jeżeli chodzi o ograniczenie nasłonecznienia lokali należących do skarżących, a także dowodu z opinii biegłego do spraw ochrony przeciwpożarowej i zabezpieczeń przeciwpożarowych na okoliczność ustalenia, czy nowo projektowany budynek spełnia wymagania ochrony przeciwpożarowej w zakresie odległości między ścianami zewnętrznymi budynków nowo projektowanego budynku i budynku istniejącego w którym znajdują się lokale skarżących. W ocenie Strony, w niniejszej sprawie niewątpliwie istniała konieczność pozyskania wiadomości specjalnych z zakresu ochrony przeciwpożarowej, nasłonecznienia lokali skarżących, a także drgań wywołanych przez kafary wbijające pale podczas budowy nowego budynku. Odnosząc się do kwestii drgań, strona zwróciła uwagę na to, że w projekcie architektoniczno-budowlanym zaproponowano płytę fundamentową budynku w wykopie głębokim oraz w osłonie z obudowy ścianki berlińskiej. Obudowa ta ma pełnić tymczasową konstrukcję oporową zabezpieczającą wykop. Według literatury fachowej obudowa berlińska to stalowe słupy pionowe oraz poziome elementy opinki. W trakcie wbijania pali powstają zjawiska towarzyszące takie jak drgania przenoszone przez podłoże gruntowe na budynki i ludzi, hałas i jego szkodliwość, podnoszenie się gruntu. Drgania rozchodzą się jako fala przestrzenna składająca się z fali podłużnej i poprzecznej oraz fala powierzchniowa. Są to drgania parasejsmiczne. Wyciągnięto zatem wniosek, że drgania przekazywane przez podłoże na budynek mogą być pomijane w przypadku, gdy kafar wbijający pale znajduje się w odległości co najmniej 20 m od budynku (wg PN-85/B-02 170). Stwierdzono również brak szkodliwości oddziaływania akustycznego młota wbijającego pale na otoczenie, dopiero w odległości 25 m od kafara wg. niemieckiej normy budowlanej DIN 4150. Wniosek jest taki, że odległość 25 m od istniejącego budynku również nie może być osiągnięta, jak w poprzednim przypadku. W oparciu o badania, normy i prawo budowlane w zakresie wykonania głębokiego wykopu stwierdzić należy, że działka Inwestora jest zbyt mała i położona zbyt blisko budynku przy ul. [...], aby inwestycja mogła być zrealizowana zaproponowaną technologią. Istnieje niebezpieczne ryzyko dla budynku istniejącego i ludzi. W W. jest niekorzystna struktura geologiczna. Stolica zna wiele przypadków katastrof budowlanych w czasie budowy linii metra, czy też stabilizowanie się konstrukcji [...] przy pl. [...] przez ok. 25 lat. Ponadto drgania i wibracje wpłyną niekorzystnie na sieć wod.-kan. zaopatrującą budynek w wodę i odprowadzanie ścieków. Zdaniem Skarżącego, podmiot, do którego adresowana jest decyzja, ma prawo wiedzieć, jakimi przesłankami kierował się organ, który wydawał w sprawie rozstrzygnięcie. Strona wskazała także, że właściciele lokali przy ul. [...] ponoszą opłaty z tytułu wieczystego użytkowania działki o nr [...], na której ma być planowana inwestycja Spółdzielni. Dlatego też, jako osoby zobowiązane do zapłaty w części za wskazaną powyżej nieruchomość jako majątek wspólny członków Spółdzielni nie wyrażają zgody na zabudowę przedmiotowej działki. Organ I instancji i organ odwoławczy nie zauważył, że istnieje konflikt interesów, Inwestor SM "[...]" jest stroną procesu budowlanego. Stroną są również właściciele praw do lokali. SM "[...]" nie powinna zatem jednocześnie działać jako inwestor i jako osoba reprezentująca swoich członków, ponieważ te interesy mogą być sprzeczne i w istocie sprzeczne są. Organy błędnie zakładają, że w budynku przy ul. [...] w W. istnieje Wspólnota Mieszkaniowa. To SM "[...]" sprawuje zarząd powierzony nad wskazanym budynkiem. Właściciele lokali mieszkalnych nie utworzyli w tym budynku wspólnoty mieszkaniowej do której maja zastosowanie przepisy o własności lokali. Wspólnota powstałaby z mocy prawa, gdyby wszystkie lokale zostały wyodrębnione, tak jednak się nie stało. IV. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując wcześniej wyrażone stanowisko. Również uczestnik postępowania - inwestor Spółdzielnia Mieszkaniowa "[...]" wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: V. Skarga H. U., J. S., J. G.-P., L. P., M. B. i M. N.-G. jest nieuzasadniona. Spór w sprawie sprowadza się do oceny istnienia interesu prawnego wymienionych wyżej skarżących w świetle art. 28 ust. 2 w zw. z art. 3 pkt 20 P.b., a w konsekwencji do prawidłowości zastosowania przez organ II instancji art. 138 § 1 pkt 3 k.p.a. (w myśl tego przepisu, organ odwoławczy wydaje decyzję, w której umarza postępowanie odwoławcze). W orzecznictwie i doktrynie podkreśla się (por. wyrok NSA z 24 września 2014 r. sygn. akt I OSK 1317/13, a także B. Adamiak "Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz" B. Adamiak, J. Borkowski, wyd. 12, str. 525 i n.), że umorzenie postępowania odwoławczego może nastąpić jedynie w dwóch przypadkach, tj. gdy strona postępowania cofnie odwołanie (zażalenie), bądź w toku postępowania organ odwoławczy ustali, że wnoszący odwołanie nie jest stroną. W niniejszej sprawie, Wojewoda słusznie zdaniem Sądu uznał, że zachodzi ów drugi przypadek i postępowanie odwoławcze powinno zostać umorzone. W konsekwencji, Sąd już w tym miejscu wskazuje, że nie są trafne uwagi skargi, że ewentualne ustalenie braku przymiotu strony Skarżących i tak zobowiązywało organ odwoławczy do wydania decyzji uchylającej decyzję organu I instancji i umorzenie postępowania przed tym organem. Taka sytuacja zachodziłaby zdaniem Sądu wtedy, gdyby to wnioskujący o wszczęcie postępowania (tu Spółdzielnia), nie miał przymiotu strony. Wówczas rzeczywiście organ odwoławczy winien uchylić decyzję pierwszoinstancyjną i umorzyć postępowanie przed tym organem z uwagi, że wszczęto je na wniosek podmiotu, który nie miał legitymacji w sprawie. Przechodząc do merytorycznej oceny sprawy należy wskazać, że w postępowaniu administracyjnym, zgodnie z art. 28 k.p.a., stroną jest każdy, czyjego interesu prawnego lub obowiązku dotyczy postępowanie albo kto żąda czynności organu ze względu na swój interes prawny lub obowiązek. Pojęcie interesu prawnego immanentnie związane jest - co do zasady - z normami prawa materialnego, tj. należy ustalić powszechnie obowiązujący przepis prawa, na podstawie którego można skutecznie żądać czynności organu (tak NSA w wyroku z 12 lipca 2007 r. sygn. akt I OSK 1559/06). Interes prawny pojawia się zatem zawsze wtedy, gdy ustalony zostanie związek pomiędzy obowiązującą normą prawa materialnego, a sytuacją prawną konkretnego podmiotu, polegający na tym, że akt stosowania normy prawnej może mieć wpływ na sytuację podmiotu ustaloną właśnie przepisem prawa materialnego (zob. wyrok NSA z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SA 2164/97). Cechą wyróżniającą interesu prawnego jest przy tym to, że jest on indywidualny, konkretny, aktualny i obiektywnie sprawdzalny, a jego istnienie znajduje potwierdzenie w okolicznościach faktycznych, będących przesłankami stosowania danego przepisu prawa. W postępowaniu budowlanym, dotyczącym decyzji o pozwoleniu na budowę, tak określony interes prawny ustala się na podstawie art. 28 ust. 2 P.b., a więc w nieco węższym podmiotowo zakresie, bowiem odwołującym się do wymienionych w tym przepisie osób, tj. inwestora oraz właścicieli, użytkowników wieczystych lub zarządców nieruchomości, znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu. Obszar oddziaływania obiektu jest przy tym definiowany w art. 3 pkt 20 P.b. i rozumie się go aktualnie (po nowelizacji Prawa budowlanego z 19 września 2020 r.) jako teren wyznaczony w otoczeniu obiektu budowlanego na podstawie przepisów odrębnych, wprowadzających związane z tym obiektem ograniczenia w zabudowie tego terenu. Obecnie jedynie więc ograniczenia w zabudowie innej działki (a nie również jej zagospodarowania) przez planowany do realizacji budynek, stanowią przesłankę uznania interesu prawnego danego podmiotu. Nowelizacja prawa w tym zakresie stanowi kontynuację ograniczania podmiotowego spraw budowlanych. VI. Nie jest w sprawie sporne, że obszar oddziaływania inwestycji przewidzianej do realizacji na działce nr ew. [...] (identyfikator [...]), obejmuje m.in. działkę nr ew. [...] (identyfikator [...]), na której znajduje się budynek przy ul. [...], w którym lokale mieszkalne mają skarżący. Prawidłowo zatem za stronę postępowania w sprawie uznano Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", będącą jednocześnie inwestorem oraz zarządcą i użytkownikiem wieczystym nieruchomości obejmującej działkę nr ew. [...] (zabudowanej blokiem mieszkalnym przy ul. [...]). Niewątpliwie trafne jest też stwierdzenie, że w budynku tym nie została utworzona wspólnota mieszkaniowa, która zgodnie z ustawą z 24 czerwca 1994 r. o własności lokali (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1048 ze zm.), powstaje dopiero w chwili wykupienia (wyodrębnienia) ostatniego lokalu, bądź kiedy wspólnota taka ustanowiona zostanie przez minimum połowę właścicieli lokali wyodrębnionych, znajdujących się w budynku. Dotychczas taka sytuacja nie miała jednak miejsca, stąd podmiotem uprawnionym do zarządzania nieruchomością wspólną, przynależną poszczególnym właścicielom wyodrębnionych lokali i Spółdzielni, jest ta ostatnia. Z kolei działka inwestycyjna nr ew. [...] objęta jest księgą wieczystą o nr [...]. Właścicielem tej nieruchomości jest Miasto [...], zaś jej użytkownikiem wieczystym Spółdzielnia. Nie jest zdaniem Sądu trafne stwierdzenie, że z uwagi na to, że skarżący partycypują w opłatach, jakie obciążają Spółdzielnię z tytuł wieczystego użytkowania działki nr ew. [...], przysługuje im na tej podstawie status strony postępowania w odniesieniu do tej właśnie działki. To, że spółdzielcy są zobowiązani do partycypowania w opłatach związanych z funkcjonowaniem spółdzielni, do której przynależą, nie oznacza, że mają z tego tytułu jakiekolwiek roszczenia, w tym związane z podziałem majątku spółdzielni bądź roszczenia z tytułu uiszczanych opłat. Spółdzielcy niewątpliwie mają prawo współdecydowania o losach spółdzielni, kierunku jej działania, w tym także przyszłych zamierzeniach, jednakże, jeżeli nie pełnią funkcji w organach wykonawczych spółdzielni, czynią to poprzez walne zgromadzenie członków, nie zaś indywidualnie. Wszelkie więc krytyczne uwagi, co do funkcjonowania Spółdzielni Mieszkaniowej "[...]", w tym w szczególności zastrzeżenia, co do zgodności z prawem działania osób nią zarządzających, mających działać w warunkach konfliktu interesu i na niekorzyść mieszkańców bloku przy ul. [...], spółdzielcy mogą wyrażać w ramach uprawień walnego zgromadzenia bądź zawiązując wspólnotę mieszkaniową i pozbywając się zarządu powierzonego Spółdzielni. Brak istnienia wspólnoty mieszkaniowej oznacza, że stosownie do art. 27 ust. 1-2 ustawy z 15 grudnia 2000 r. o spółdzielniach mieszkaniowych (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 1208 ze zm.), w zakresie nieuregulowanym w ustawie, do prawa odrębnej własności lokalu odpowiednio stosuje się przepisy ustawy o własności lokali, przy czym zarząd nieruchomościami wspólnymi stanowiącymi współwłasność spółdzielni jest wykonywany przez spółdzielnię jako zarząd powierzony. Nie ma zatem wątpliwości co do tego, że w takim przypadku stroną postępowania w sprawie pozwolenia na budowę na działce nr ew. [...] (jego uczestnikiem), jest Spółdzielnia "[...]", gdyż to ona reprezentuje prawa przysługujące względem tej nieruchomości i za swoje działania będzie też rozliczana przez członków. O ile powyższa sytuacja stanowi swoistą zasadę, tak jak w przypadku wspólnoty mieszkaniowej, gdy to ona, a nie ogół współwłaścicieli nieruchomości wspólnej jest stroną postępowania, tak od tej zasady istnieją wyjątki. W każdej zatem sprawie, w której występuje tego rodzaju sytuacja rodzajowa, niezbędne jest co najmniej wstępne zbadanie, czy również innym podmiotom, np. właścicielom konkretnych i wyodrębnionych lokali mieszkalnych, nie przysługuje również przymiot strony, powodowany cechami indywidualnymi. Jakkolwiek bowiem to wspólnota bądź spółdzielnia jest stroną reprezentującą ogół współwłaścicieli nieruchomości wspólnej i zarządza nią w odniesieniu do owych interesów wspólnych, tak nie można z góry wykluczyć istnienia interesów indywidualnych, związanych z prawem własności już konkretnego lokalu, stanowiącego w świetle prawa, przedmiot odrębnej własności, pomimo ulokowania go w ramach wspólnego budynku mieszkalnego wielorodzinnego. Organ zasadnie zatem dokonał oceny, wobec podnoszonych zastrzeżeń przez kilku właścicieli poszczególnych lokali w bloku przy ul. [...], czy w odniesieniu do nich, projektowana inwestycja nie wprowadza ograniczenia w nasłonecznieniu lub przesłanianiu. Zdaniem Sądu, z uwagi na przedmiot postępowania o pozwolenie na budowę, predysponowany przede wszystkim pojęciem obszaru oddziaływania inwestycji, którego głównym aspektem jest przy tym ograniczenie zabudowy, jak również biorąc pod uwagę charakter odrębnego lokalu mieszkalnego, którego immanentną cechą jest to, że znajduje się właśnie w budynku wielorodzinnym, którym zarządza (częściami wspólnymi) wspólnota mieszkaniowa (w przypadku tzw. dużej wspólnoty) lub spółdzielnia mieszkaniowa, w zasadzie interes prawny właścicieli odrębnych lokali mieszkalnych dotyczy kwestii nasłonecznienia lub przesłaniania. Nie można natomiast przyjąć, że kwestie ochrony pożarowej, odnoszące się do budynku jako takiego, mogą być źródłem interesu prawnego właścicieli poszczególnych lokali. W związku z powyższym należy wyjaśnić, że w odniesieniu do skarżących stan władania ich lokalami, możliwy do ustalenia poprzez przegląd księgi wieczystej dla nieruchomości nr ew. [...] o nr [...], kształtuje się następująco ("kondygnacja" uwzględnia również parter budynku wielorodzinnego przy ul. [...], zatem numeracja piętra jest zawsze mniejsza o 1): 1. H. U. - ul. [...], KW nr [...], lokal znajduje się na 4 kondygnacji; 2. Ja. S. - ul. [...], KW nr [...], lokal znajduje się na 4 kondygnacji; 3. J. G.-P. - ul. [...], KW nr [...], lokal znajduje się na 5 kondygnacji; 4. L. P. - skarga wskazuje, że lokal tego skarżącego nosi numer [...] i znajduje się na 3 kondygnacji; jednakże przegląd księgi wieczystej dla tego właśnie lokalu nr [...] wskazuje, że jego właścicielem jest H. O., niebędąca skarżącą w niniejszej sprawie; analiza akt sprawy wykazała jednak, że znajduje się w nich akt notarialny nr Rep. A [...], sporządzony przed notariuszem P. D. w W., stanowiący protokół dziedziczenia po H. P.; akt ten, będący dokumentem urzędowym, wskazuje, że L. P. zajmuje lokal nr [...] o nr [...], lokal ten znajduje się na 6 kondygnacji; 5. M. B. - ul. [...], brak księgi wieczystej, lokal znajduje się na 5 kondygnacji; z analizy akt sprawy wynika, że aktem notarialnym sporządzonym przez notariusza J. S. Rep. [...] z [...] listopada 2002 r. skarżący M. B. zakupił od B. P. spółdzielcze własnościowe prawo do lokalu nr [...] w budynku przy ul. [...] w W., brak księgi wieczystej wskazuje, że temu skarżącemu przysługuje jedynie ograniczone prawo rzeczowe, nie zaś własność odrębnego lokalu; 6. M. N.-G. - ul. [...], KW nr [...], lokal znajduje się na 5 kondygnacji. Mając powyższe na uwadze Sąd wyjaśnia, że co do zasady skarżący M. B., legitymujący się jedynie ograniczonym prawem rzeczowym do lokalu nr [...] i reprezentowany jest zatem przez Spółdzielnię Mieszkaniową "[...]", albowiem nie ma odrębnego prawa własności. Niemniej jednak w dalszych rozważaniach Sąd uwzględnił również tego skarżącego, przyjmując, że zajmowany przez niego lokal mieszkalny należy rozważyć z punktu widzenia ewentualnych ograniczeń w nasłonecznieniu lub przesłanianiu. Jest to przy tym działanie in favorem tej strony niniejszego postępowania. Zgodnie zatem z § 13 ust. 1 rozporządzenia ws. warunków technicznych (określający tzw. dostęp do nieboskłonu), odległość budynku z pomieszczeniami przeznaczonymi na pobyt ludzi od innych obiektów powinna umożliwiać naturalne oświetlenie tych pomieszczeń - co uznaje się za spełnione, jeżeli: 1) między ramionami kąta 60°, wyznaczonego w płaszczyźnie poziomej, z wierzchołkiem usytuowanym w wewnętrznym licu ściany na osi okna pomieszczenia przesłanianego, nie znajduje się przesłaniająca część tego samego budynku lub inny obiekt przesłaniający w odległości mniejszej niż: a) wysokość przesłaniania - dla obiektów przesłaniających o wysokości do 35 m, b) 35 m - dla obiektów przesłaniających o wysokości ponad 35 m, 2) zostały zachowane wymagania, o których mowa w § 57 i 60. Zgodnie z § 13 ust. 4 ww. rozporządzenia, odległości, o których mowa w ust. 1 pkt 1, mogą być zmniejszone nie więcej niż o połowę w zabudowie śródmiejskiej. W niniejszej sprawie kwestia przesłaniania nie może być, i to w sposób oczywisty, źródłem interesu prawnego żadnego ze skarżących, gdyż mamy do czynienia z zabudową śródmiejską. Inwestycja spełnia przy tym zarówno normy przesłaniania przewidziane dla zabudowy śródmiejskiej jak i zwykłej. Nadto, zarówno opracowanie przedłożone przez inwestora, jak i kontr-opracowanie skarżących (ekspertyza techniczna z 16 listopada 2021 r.), są w tym zakresie zgodne, wskazując, że norma przesłaniania nie mogła zostać w ogóle naruszona. Z kolei zgodnie z § 60 ust. 1 rozporządzenia (czas nasłonecznienia lokali bezpośrednimi promieniami słonecznymi), pomieszczenia przeznaczone do zbiorowego przebywania dzieci w żłobku, klubie dziecięcym, przedszkolu, innych formach opieki przedszkolnej oraz szkole, z wyjątkiem pracowni chemicznej, fizycznej i plastycznej, powinny mieć zapewniony czas nasłonecznienia wynoszący co najmniej 3 godziny w dniach równonocy w godzinach 800-1600, natomiast pokoje mieszkalne - w godzinach 700-1700. Z kolei § 60 ust. 2 i 3 rozporządzenia przewiduje, że w mieszkaniach wielopokojowych wymagania ust. 1 powinny być spełnione przynajmniej dla jednego pokoju, zaś w przypadku budynków zlokalizowanych w zabudowie śródmiejskiej dopuszcza się ograniczenie wymaganego czasu nasłonecznienia, określonego w ust. 1, do 1,5 godziny, a w odniesieniu do mieszkania jednopokojowego w takiej zabudowie nie określa się wymaganego czasu nasłonecznienia. Wskazany § 60 rozporządzenia technicznego, stanowi główne źródło twierdzeń wszystkich skarżących o przysługującym im interesie prawnym. Przeprowadzona przez Sąd analiza lokalizacji poszczególnych lokali należących do skarżących, zwłaszcza zaś to, że najniżej położone z nich znajdują się dopiero na 4 kondygnacji (3 piętro), z równoczesnym odniesieniem ich położenia do wyników analizy nasłonecznienia, sporządzonej na zlecenie inwestora, przekonuje, że a limine lokale te nie mogą zostać pozbawione dostępu do bezpośrednich promieni słonecznych w wymiarze dopuszczonym przez obowiązujące prawo. Jest to przy tym kwestia oczywista, a nie pozostająca na pograniczu niepewności i wynika już z wartości normatywnego nasłonecznienia przewidzianej w opinii przygotowanej dla inwestora, gdzie stosowne czasy nasłonecznienia znacząco przekraczają normatywne 1,5 h w zabudowie śródmiejskiej. Jednocześnie opinia przedłożona przez skarżących niczego w tej kwestii nie zmienia, a wręcz twierdzenia te potwierdza. Dzieje się tak dlatego, że zastrzeżenia autora opracowania z 16 listopada 2021 r. dotyczą jedynie trzech lokali mieszkalnych w budynku przy ul. [...] oznaczonych jako nr [...],[...] i [...], zlokalizowanych na 2 piętrze. Nawet więc lokal nr [...], błędnie wskazywany jako należący do L. P., nie jest w opinii przygotowanej na zlecenie skarżących przewidziany jako chociażby narażony na mniejsze niż normatywne nasłonecznienie. W związku z powyższym, w sposób oczywisty z przytoczonych argumentów wynika, że żadnemu ze skarżących nie przysługuje przymiot strony postępowania. Uwzględniając nawet to, że interes prawy nie musi zostać naruszony by istniał, wskazać trzeba, że w tym przypadku jego brak jest oczywisty i nie ma co do tego wątpliwości. Odnośnie do kwestii wibracji powodowanych robotami budowlanymi w trakcie fundamentowania zaprojektowanego budynku, jak również emitowanego hałasu, należy wskazać, że po pierwsze odnoszą się one do obiektu budowlanego jakim jest budynek przy ul. [...], po drugie zaś, są to immisje pośrednie, związane wyłącznie z etapem realizacji inwestycji i nie wprowadzające ograniczeń w zabudowie nieruchomości. Stąd nie mogą stanowić źródła interesu prawnego skarżących. Odnośnie zaś kwestii przeciwpożarowych Sąd wyjaśnia, że projekt budowlany budynku przewidzianego na działce nr ew. [...], przewiduje od strony budynku przy ul. [...] ścianę oddzielenia przeciwpożarowego w rozumieniu § 271 ust. 1 rozporządzenia technicznego. Nie jest to jednak źródło interesu prawnego skarżących. Po pierwsze, bezpieczeństwo pożarowe odnosi się do budynków, a nie poszczególnych lokali mieszkalnych, zatem reprezentantem w tym zakresie jest Spółdzielnia. Po drugie, ważniejsze, przedłożona opinia błędnie wskazuje na naruszenie norm przeciwpożarowych. Pomijając to, że jest to kwestia techniczna, której organy od lipca 2003 r. w ogóle nie kontrolują w ramach obowiązkowych sprawdzeń projektu budowlanego, to nadto § 271 ust. 1 rozporządzenia technicznego wyznacza minimalne odległości między zewnętrznymi ścianami budynków niebędącymi ścianami oddzielenia przeciwpożarowego. Wnioskując zatem z przeciwieństwa, wyznaczone tam odległości nie dotyczą lokalizacji obiektów, z których chociażby jeden posiada ścianę oddzielenia przeciwpożarowego. Jeżeli więc, jeden z budynków posiada zewnętrzną ścianę oddzielenia przeciwpożarowego, to odległości, o jakich mowa w tej regulacji nie muszą zostać zachowane. W kontekście powyższego, Wojewoda słusznie wskazał, po zbadaniu interesu prawnego skarżących, że nie przysługuje im interes prawny, który znajdowałby uzasadnienie w przepisach prawa. Stąd umorzenie postępowania odwoławczego, jako zainicjowanego przez podmioty nieuprawnione, należy uznać za prawidłowe. W konsekwencji wszystkie zarzuty skargi, poza ostatnim, Sąd uznał za nieuzasadnione. Sąd podziela zarzut naruszenia przez organ art. 107 § 3 k.p.a. Rzeczywiście od Wojewody należałoby oczekiwać bardziej przekonującego wyjaśnienia przyczyn odmowy uznania interesu skarżących, w szczególności powiązania go z położeniem konkretnych lokali i podważenia dowodów przedłożonych przez skarżących. Uchybienie w tym względzie nie miało jednak decydującego wpływu na wynik sprawy, bowiem pomimo niedostatecznego odniesienia się do tych kwestii, organ orzekł w sposób prawidłowy. Pozostałe zarzuty Sąd uznał, jak wskazano, za chybione, co wynika z powyższej przedstawionego stanowiska. Z oczywistych względów w sprawie nie było konieczności prowadzenia dowodu z opinii biegłych, skoro w aktach sprawy znajdują się dwie opinie, których wnioski, wbrew twierdzeniu skarżących, są w ocenie Sądu w istocie zbieżne. W tej sytuacji Sąd, na podstawie art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 329 ze zm.) oddalił skargi.