II SAB/Kr 186/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Joanna Człowiekowska (spr.) Sędzia WSA Piotr Fronc Sędzia WSA Sebastian Pietrzyk po rozpoznaniu w dniu 4 listopada 2022 r. na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi A. K. na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. - Powiat Grodzki w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej I. stwierdza, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki dopuścił się bezczynności, która nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; II. zobowiązuje Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki do wydania aktu lub dokonania czynności w terminie 14 dni od dnia doręczenia prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; III. zasądza od Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w K. – Powiat Grodzki na rzecz skarżącej A. K. kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Wnioskiem z dnia 27 czerwca 2022 r. A. K. zwróciła się do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki (dalej w skrócie PINB) o udostępnienie informacji publicznej w zakresie odnoszącym się do prowadzonych przez organ postępowań egzekucyjnych w sprawie wykonania administracyjnoprawnego obowiązku rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego zlokalizowanego na działkach nr [...] i nr [...] obr. [...]. ewid. P., położonych przy ul. [...] w K.. Wniosła o przesłanie wytworzonych przez PINB dokumentów urzędowych (decyzji, postanowień) w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z których wynikał fakt ostatecznego zakończenia postępowań egzekucyjnych w w/w sprawach wskutek stwierdzenia wykonania obowiązku rozbiórki ww. obiektu budowlanego. Wniosek obejmował przy tym udostępnienie orzeczenia kończącego postępowanie egzekucyjne w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego wynikającego z prawomocnej decyzji nr 440/2012 z dnia 13 lipca 2012 r. znak WOB.7721.177.2012.MPUS oraz przesłanie kopii wszystkich protokołów oględzin (kontroli) przeprowadzonych przez PINB w terenie (wraz ze sporządzoną w toku tych czynności dokumentacją zdjęciową), z których wynikał fakt stwierdzenia przez upoważnionych kontrolerów PINB wykonania obowiązku rozbiórki obiektów objętych wnioskiem. Pismem z dnia 13 lipca 2022 r. znak RPE.0133.85.2022.FPU PINB organ powiadomił skarżącą o odmowie udzielenia informacji. Organ stanął na stanowisku, że wnioskowane dokumenty nie stanowią informacji publicznej. Podniósł, że prawo do informacji publicznej dotyczy spraw publicznych rozumianych jako przejaw takiej działalności podmiotów wskazanych w Konstytucji RP, jaka ukierunkowana jest na wypełnienie określonych zadań publicznych . Pismem z dnia 2 sierpnia 2022 r. A. K. złożyła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na bezczynność Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki w przedmiocie rozpoznania wniosku z dnia 27 czerwca 2022 r. Powiatowemu Inspektorowi Nadzoru Budowlanego w Krakowie - Powiat Grodzki skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów art. 1 ust. 1, art. 2 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 pkt 1 i art. 6 ust. 1 pkt 4 lit. a i art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zw. z art. 61 ust. 1 i ust. 2 Konstytucji RP. Powołując się na treść przepisów art. 6 i 13 ust. 1 oraz art. 16 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej skarżąca podniosła, że żądane informacje mają charakter informacji publicznych. W świetle bowiem regulacji art. 1 ust. 1 i 6 ust. 1 pkt 4 lit. a) ustawy, informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych, a w szczególności dane publiczne w postaci dokumentów urzędowych takich jak: akty administracyjne. Do aktów administracyjnych należy zaliczyć orzeczenia wydawane przez organy administracji publicznej, w tym decyzje, postanowienia. Dokumentem urzędowym są także protokoły z czynności procesowych, sporządzone przez uprawnionych pracowników organu w ramach sprawy administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 6 ust. 2 ustawy dokumentem urzędowym w rozumieniu ustawy jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Dokumenty wytworzone przez PINB w postępowaniach egzekucyjnych objętych wnioskiem z dnia 27 czerwca 2022 r. odpowiadają więc w pełni przytoczonej wyżej definicji dokumentu urzędowego zawartej w ustawie. Dodała, że w orzecznictwie sądów administracyjnych wskazuje się, że przy wykładni wymienionych przepisów należy kierować się art. 61 Konstytucji RP, zgodnie z którym prawo do informacji jest publicznym prawem obywatela, realizowanym na zasadach skonkretyzowanych w ustawie. Informacją publiczną będzie każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub mieniem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Jest nią treść dokumentów wytworzonych przez organy władzy publicznej, treść wystąpień i ocen przez nie dokonywanych, niezależnie, do jakiego podmiotu są one kierowane i jakiej sprawy dotyczą. Informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z funkcjonowaniem organu bez względu na to, co jest ich przedmiotem. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio wytworzonych przez organ, jak i te, których organ używa przy realizacji przewidzianych prawem zadań, a także te, które tylko w części dotyczą organu, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. W orzecznictwie sądów administracyjnych jednolite jest stanowisko, iż akta każdej sprawy administracyjnej, jako odnoszące się do działania podmiotów publicznych, stanowią informację publiczną (vide np. wyroki NSA z dnia 30 października 2002 r. sygn. akt II SA 1956/02 oraz z dnia 11 maja 2006 r. sygn. akt II OSK 812/05; por. także wyrok WSA w Warszawie z dnia 25 marca 2009 r. sygn. akt II SAB/Wa 195/08). W odpowiedzi na skargę organ administracji wniósł o jej oddalenie. Wskazał, że skarżąca była zobowiązaną w postępowaniu egzekucyjnym obejmującym obowiązek wynikający z ostatecznej decyzji Małopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 440/2012 z dnia 13 lipca 2012 r., znak: WOB.7721.177.2012.MPUS (co więcej była adresatem ww. decyzji) obejmującej obowiązek rozbiórki części obiektu przy ul. [...] w K.. Jednak w toku postępowania zbyła nieruchomość (udział w nieruchomości), co pociągnęło za sobą przejście obowiązku na inny podmiot. Powyższe - zdaniem organu - przekonuje, że przedmiotowy wniosek o udostępnienie informacji publicznej został złożony w celu realizacji partykularnych interesów wnioskodawczyni. Podkreślił, że stosownie do art. 1 ust. 1 u.d.i.p. jedynie informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną. Określenia istoty pojęcia "sprawa publiczna" powinno się dokonywać na podstawie kryterium interesu ogólnego i jednostkowego. Sprawami publicznymi nie będą zatem konkretne i indywidualne sprawy określonej osoby lub podmiotu. W orzecznictwie sądów administracyjnych utrwalił się pogląd, że pisma składane w indywidualnych sprawach, przez podmioty, których interesów sprawy te dotyczą, nie mają waloru informacji publicznej. Ich przedmiotem nie jest problem czy kwestia, która ma znaczenie dla większej ilości osób, czy grup obywateli lub jest ważna dla funkcjonowania organów państwa. Konsekwencją stwierdzenia, że informacje objęte wnioskiem nie stanowią informacji publicznej, jest fakt, że sprawa nie podlega załatwieniu w formie decyzji administracyjnej. Zgodnie bowiem z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. tylko odmowa udostępnienia informacji publicznej oraz umorzenie postępowania o udostępnienie informacji w przypadku określonym w art. 14 ust. 2 u.d.i.p. następują w drodze decyzji. Zatem, a contrario, art. 16 ust. 1 u.d.i.p. nie obejmuje sytuacji, w której żądana informacja nie jest informacją publiczną. W takim wypadku odmowa jej udzielenia winna nastąpić zwykłym pismem (zob. np. wyrok WSA w Gliwicach z 9.07.2020 r., III SAB/G1 75/20, LEX nr 3034883). W niniejszej sprawie powyższego obowiązku dochowano poprzez skierowanie do wnoszącej zawiadomienia z dnia 13 lipca 2022 r., z zachowaniem 14 dniowego terminu ustawowego, określonego wart. 13 ust. 1 u.d.i.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie, zważył co następuje: Zgodnie z art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. 2022 r. poz. 329, dalej: P.p.s.a.) sprawa niniejsza ze skargi na bezczynność została rozpoznana w trybie uproszczonym, na posiedzeniu niejawnym, w składzie trzech sędziów. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 i ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137 ze zm.) w zw. z art. 3 § 1 P.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 P.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Rozpoznając skargę na bezczynność, sąd kontroluje co do zasady, czy w sprawie zaistniał stan bezczynności, tzn. czy organ podjął określone czynności i załatwił sprawę na danym etapie postępowania. Zgodnie z art. 149 § 1 P.p.s.a. Sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1–4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Z kolei § 1a powołanego przepisu stanowi, że jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Wedle § 1b art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Zgodnie z § 2 art. 149 Sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1, może ponadto orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 lub przyznać od organu na rzecz skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6. Natomiast w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości lub w części (art. 151 P.p.s.a.). Stosownie do art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. 2022 r. poz. 902, dalej u.d.i.p) do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy P.p.s.a., z tym że: 1) przekazanie akt i odpowiedzi na skargę następuje w terminie 15 dni od dnia otrzymania skargi, 2) skargę rozpatruje się w terminie 30 dni od dnia otrzymania akt wraz z odpowiedzią na skargę. Skarga do sądu administracyjnego na bezczynność w przedmiocie dostępu do informacji publicznej nie wymaga poprzedzenia jej środkiem zaskarżenia wskazanym w art. 52 P.p.s.a. Skarga w przedmiotowej sprawie okazała się zasadna. Prawo dostępu do informacji publicznej wyrażone zostało w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP, który stanowi, że obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne. Prawo to obejmuje również uzyskiwanie informacji o działalności organów samorządu gospodarczego i zawodowego, a także innych osób oraz jednostek organizacyjnych w zakresie, w jakim wykonują one zadania władzy publicznej i gospodarują mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Stosownie do art. 61 ust. 2 Konstytucji RP prawo do uzyskiwania informacji obejmuje dostęp do dokumentów oraz wstęp na posiedzenia kolegialnych organów władzy publicznej pochodzących z powszechnych wyborów, z możliwością rejestracji dźwięku lub obrazu. Sposób realizacji prawa do informacji publicznej określa ww. ustawa z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej. Określa ona m.in., że każda informacja o sprawach publicznych stanowi informację publiczną w rozumieniu ustawy i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w tej ustawie (art. 1 ust. 1), a nadto określa podmioty zobowiązane do udzielania informacji publicznej (art. 4), jak też katalog informacji (otwarty) mieszczących się w zakresie przedmiotowym prawa do informacji publicznej (art. 6). Rozpatrzenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej wymaga ustalenia następujących kwestii: czy organ (podmiot zobowiązany) jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia żądanej informacji, czy przedmiot wniosku dotyczy informacji publicznej w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. (informacja o sprawach publicznych), czy żądana informacja publiczna znajduje się lub może się znajdować w posiadaniu zobowiązanego podmiotu, czy jest informacja prosta czy przetworzona, czy udostępnienie żądanych informacji nie podlega ograniczeniu ze względu na wartości prawnie chronione, czy organ posiada środki techniczne umożliwiające udostępnienie informacji w sposób wskazany przez wnioskodawcę. Jeśli zatem, przedmiotem żądania wnioskodawcy jest informacja publiczna w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p., a organ będący adresatem wniosku, taką informację posiada, udostępnia ją w terminie 14 dni od dnia otrzymania wniosku (art. 13 ust. 1 u.d.i.p.). Udostępnienie informacji następuje w formie czynności materialno-technicznej i nie wymaga podjęcia jakiegokolwiek rozstrzygnięcia. Jeśli natomiast udostępnienie informacji publicznej jest niedopuszczalne z przyczyn określonych w ustawie, organ powinien odmówić udostępnienia informacji publicznej, co wymaga podjęcia rozstrzygnięcia w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). Podstawy do wydania takiej decyzji zachodzą na przykład w sytuacji, gdy żądana informacja, pomimo posiadania walorów informacji publicznej, jest informacją chronioną na zasadach przewidzianych w art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.i.p. Nie wydaje się natomiast decyzji odmownej w sytuacji, w której żądana informacja nie posiada waloru informacji publicznej lub, gdy adresat wniosku nie posiada żądanej informacji publicznej, a także gdy wnioskodawca żąda udzielenia informacji publicznych, w stosunku do których dostęp odbywa się na odrębnych zasadach. Obowiązkiem organu jest wówczas zawiadomić wnioskodawcę o przyczynie, która uniemożliwia zrealizowanie wniosku. Niesporne pozostawało w okolicznościach sprawy, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie – jako organ władzy publicznej – stanowi, co do zasady, podmiot zobowiązany do udostępnienia informacji publicznej. Podmioty zobowiązane zostały w ww. ustawie określone bardzo szeroko. W art. 4 ust. 1 u.d.i.p. wskazano mianowicie, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: 1) organy władzy publicznej; 2) organy samorządów gospodarczych i zawodowych; 3) podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa; 4) podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego; 5) podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym, oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. Zdaniem Sądu wniosek skarżącej także w aspekcie przedmiotowym dotyczył informacji publicznej. Jak wskazano wyżej, pojęcie informacji publicznej określono w art. 61 ust. 1 Konstytucji RP i w art. 1 ust. 1 i art. 6 u.d.i.p. W myśl tych przepisów informacją publiczną jest informacja o działalności organów władzy publicznej i osób pełniących funkcje publiczne, stanowiącej sprawy publiczne. W szczególności informacją publiczną jest informacja o sprawach wymienionych w art. 6 u.d.i.p., przy czym wskazany w tym przepisie katalog spraw nie jest zamknięty. Jego funkcją jest wskazanie najbardziej typowych kategorii informacji publicznych. Uwzględniając wszystkie aspekty wynikające z treści tych przepisów, należy przyjąć, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa. Informacja publiczna dotyczy sfery faktów. Charakter informacji publicznej mają również informacje niewytworzone przez wskazane podmioty, lecz do nich się odnoszące. Informację publiczną stanowi zatem treść wszelkiego rodzaju dokumentów, nie tylko bezpośrednio zredagowanych i wytworzonych przez wskazany podmiot. Przymiot taki posiada także treść dokumentów, których podmiot używa do zrealizowania powierzonych mu prawem zadań. Charakter publiczny należy zatem przypisać tym informacjom, które odnoszą się do publicznej sfery działalności. O zakwalifikowaniu określonej informacji jako podlegającej udostępnieniu w rozumieniu ustawy o dostępie do informacji publicznej decyduje kryterium rzeczowe, a więc treść i charakter informacji (wyrok NSA z 19 kwietnia 2021 r. sygn. akt III OSK 317/21, LEX nr 3184899 oraz postanowienie NSA z 1 marca 2022 r., III OSK 359/22, orzeczenia.nsa.gov.pl). W przedmiotowej sprawie niesporna pozostaje okoliczność, że w dniu 27 czerwca 2022 r. skarżąca zwróciła do Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki w trybie u.d.i.p. o informację, czy organ ten prowadził postępowanie egzekucyjne w sprawie wykonania obowiązku rozbiórki jakiegokolwiek obiektu budowlanego na dz. nr [...] i [...] przy ul. [...] A w K., obr[...] jedn. ewid. P.; a także o udostępnienie kopii wszystkich decyzji lub postanowień wydanych przez ten organ w trybie przepisów ustawy o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, z których wynika fakt ostatecznego zakończenia postępowania egzekucyjnego na skutek dokonania rozbiórki; o przesłanie orzeczenia kończącego postępowanie egzekucyjne w sprawie rozbiórki obiektu budowlanego na podstawie decyzji z dnia 13 lipca 2012 r. nr 440/2012; o przesłanie kopii wszystkich protokołów oględzin przeprowadzonych przez ten organ w terenie wraz z dokumentacją zdjęciową, z których wynika fakt dokonania ww. rozbiórki. W okolicznościach sprawy bezsporne jest również to, że organ udzielił skarżącej odpowiedzi na ww. wniosek pismem z dnia 13 lipca 2022 r. wskazując, że wnioskowana informacja nie jest informacja publiczną. W ocenie Sądu stanowisko organu jest błędne, a żądana przez skarżącą informacja jest informacją publiczną, jako że dotyczy działalności organów władzy publicznej w postaci dokumentów urzędowych, o których stanowi art. 6 ust. 1 pkt 4 oraz ust. 2 u.d.i.p. W świetle tego ostatniego przepisu dokumentem urzędowym jest treść oświadczenia woli lub wiedzy, utrwalona i podpisana w dowolnej formie przez funkcjonariusza publicznego w rozumieniu przepisów Kodeksu karnego, w ramach jego kompetencji, skierowana do innego podmiotu lub złożona do akt sprawy. Takimi dokumentami są w szczególności akty administracyjne wydane w postępowaniu egzekucyjnym, jak i protokoły kontroli sporządzone przez organ lub upoważnione przez niego osoby. Bez wątpienia dokumenty te stanowią przejaw działalności organów nadzoru budowlanego. Skoro tak, należało, z zachowaniem terminu 14-dniowego, zgodnie z art. 13 ust. 1 u.d.i.p. udzielić skarżącej żądanej informacji (chyba że zachodziły przesłanki uzasadniające wydanie decyzji odmownej lub umarzającej postępowanie), czego jednak skarżony organ nie uczynił. Odnosząc się do orzeczeń sądów administracyjnych przywołanych w uzasadnieniu odpowiedzi na skargę, to należy wskazać, iż wydane zostały w oparciu o stany faktyczne odmienne od istniejącego w przedmiotowej sprawie. Podobnie nietrafiona jest argumentacja organu odnosząca się realizowania uprawnień wynikających z prawa do informacji publicznej "w swojej własnej sprawie". Po pierwsze, stanowisko organu odnosi się do okoliczności faktycznych niepoddających się kontroli sądu administracyjnego; nie wynikają one bowiem z dokumentów zalegających w aktach sprawy. Po drugie, pojęcie sprawy "własnej" nie nawiązuje, zdaniem Sądu, do ustawowych kryteriów pojęcia informacji publicznej, nie kształtuje zatem granic prawa do informacji publicznej. Co więcej, z art. 2 ust. 2 u.d.i.p. wynika, że istnienie interesu faktycznego czy prawnego po stronie podmiotu uprawnionego nie może mieć znaczenia dla realizacji prawa do informacji publicznej. Wobec powyższego należało uznać, że Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Krakowie dopuścił się bezczynności, o czym Sąd orzekł w punkcie I sentencji wyroku. Oceniając charakter zaistniałej bezczynności – jak tego wymaga art. 149 § 1a P.p.s.a. – Sąd, po analizie całokształtu okoliczności faktycznych sprawy, uznał, że nie miała ona miejsca z rażącym naruszeniem prawa. W orzecznictwie wskazuje się, że kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z dnia 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z dnia 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z dnia 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18). W niniejszej sprawie sytuacja taka nie wystąpiła. Ponieważ do dnia wyrokowania żądana informacja publiczna nie została skarżącej udzielona, należało zobowiązać organ do wydania aktu lub dokonania czynności w zakreślonym terminie, na podstawie art. 149 § 1 P.p.s.a., co też Sąd uczynił w punkcie II sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł w punkcie III sentencji wyroku na podstawie art. 200 w zw. z art. 205 § 1 P.p.s.a. zasądzając od organu na rzecz skarżącego kwotę 100 zł uiszczoną przez skarżącego tytułem wpisu sądowego od skargi.