II SA/Po 574/22

[...] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 8 listopada 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Tomasz Świstak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Danuta Rzyminiak - Owczarczak Asesor WSA Arkadiusz Skomra Protokolant st. sekr. sąd. Ewa Wąsik po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 listopada 2022 r. sprawy ze skargi P. B. na uchwałę Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska z dnia 17 maja 2016 r. nr XXVIII/245/2016 w przedmiocie miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego I. stwierdza nieważność zaskarżonej uchwały oraz załącznika graficznego nr 5 do zaskarżonej uchwały w części obejmującej działkę nr [...] obręb [...] W. , II. zasądza od Gminy Pobiedziska na rzecz skarżącego kwotę 797,- zł (siedemset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Rada Miejska Gminy Pobiedziska, działając na podstawie art. art. 18 ust. 2 pkt 5 ustawy z 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 446, dalej: "u.s.g.") oraz art. 20 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 199 ze zm., dalej: "u.p.z.p."), podjęła uchwałę z 17 maja 2016 r., nr XXVIII/245/2016, w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2016 r., poz. 3704, dalej: "uchwała XXVIII/245/2016"). Integralną częścią uchwały uczyniono m.in. rysunek planu, zwany dalej "rysunkiem", zatytułowany "Miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego terenów rolnych Gminy Pobiedziska" w skali 1:2.000, stanowiący załącznik nr 1-18. Granicę obszaru objętego planem przedstawia rysunek (por. § 1 ust. 2 uchwały). W § 10 uchwały postanowiono, że na terenach rolniczych i zieleni otwartej, oznaczonych na rysunku symbolami R/ZO, ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: 1) zachowanie dotychczasowego rolniczego sposobu zagospodarowania, w tym zachowanie istniejących zadrzewień i zakrzewień; 2) zachowanie funkcji istniejącego systemu melioracji; 3) dopuszczenie realizacji stawów przy uwzględnieniu zapisów 5 pkt 9; 4) zakaz zabudowy za wyjątkiem urządzeń infrastruktury technicznej i teletechnicznej; 5) dopuszczenie usytuowania dróg gruntowych stanowiących dojazdy do pól; 6) zakaz grodzenia terenów, z wyjątkiem przypadków wynikających z przepisów odrębnych; 7) podział na działki zgodnie z przepisami odrębnymi w zakresie podziału gruntów rolnych; 8) dopuszczenie wydzielania działek pod obiekty infrastruktury technicznej pod warunkiem swobodnego dostępu z drogi publicznej; 9) dostępność komunikacyjną terenu z przyległych terenów dróg publicznych i dróg wewnętrznych; 10) dopuszczenie zalesienia nieużytków i gruntów rolnych nieprzydatnych do produkcji rolnej; 11) zakaz lokalizacji wolno stojących reklam. Skargę do tut. Sądu złożył – reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika w osobie radcy prawnego – P. B. zaskarżając powyższą uchwałę w części dotyczącej § 10 pkt 4 w zw. z załącznikiem nr 5 w zakresie, w jakim dotyczą nieruchomości gruntowej położonej w miejscowości W. w gminie Pobiedziska, dla której Sąd Rejonowy w G. Wydział [...] Ksiąg Wieczystych prowadzi KW nr [...], składającej się z działki ewid. nr [...], albowiem naruszają one interes prawny skarżącego. Zaskarżonej uchwale zarzucono: 1. naruszenie art. 6 u.p.z.p., przez przekroczenie granic władztwa planistycznego, polegające na nieuzasadnionej prawnie i faktycznie ingerencji w prawo własności skarżącego, poprzez: a. zmianę kwalifikacji gruntów składających się na przedmiotową nieruchomość ze sfery oznaczonej nr II – rolno-przyrodniczej na tereny oznaczone symbolem R/ZO (rolnicze/ zieleń otwarta) bez uwzględnienia założeń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego obowiązujących przed wprowadzeniem planu miejscowego, b. zakwalifikowanie zaskarżoną uchwałą nieruchomości jako grunt spełniający kryteria oznaczone symbolem R/ZO (rolnicze/ zieleń otwarta), to jest kryteria wyłączające ten grunt ze sfery zabudowy mieszkaniowej, w tym zabudowy jednorodzinnej, pomimo że nieruchomości sąsiadujące zabudowane są domami jednorodzinnymi w ramach tzw. zabudowy siedliskowej, c. nieuwzględnienie okoliczności, że działka nr [...] jest działką położoną poza tzw. pasem ekologicznym, co umożliwia jej zabudowę chociażby na warunkach tzw. zabudowy siedliskowej, 2. naruszenie art. 20 ust. 1 u.p.z.p., przez nieuwzględnienie w uchwalonym zaskarżoną uchwałą planie miejscowym założeń studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego terenu, to jest obszaru Wójtostwo, odnośnie do możliwości zabudowy spornej działki. Skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności zaskarżonej uchwały w zakresie, w jakim jej postanowienia i załącznik nr 5 dotyczą nieruchomości obejmującej działkę ewid. nr [...]. W uzasadnieniu skargi wskazano, że skarżący występował z wnioskiem do Burmistrza Miasta i Gminy [...] o wydanie warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego dwukondygnacyjnego na przedmiotowej nieruchomości. Zaskarżona uchwała nie tylko naruszono jego interes prawny w uzyskaniu warunków zabudowy dla będącej jego własnością nieruchomości, ale zrobiono to w sposób celowy, opóźniając wydanie decyzji w sprawie ustalenia warunków zabudowy do czasu uchwalenia planu miejscowego. Sprawa ta w ogóle nie została rozstrzygnięta, lecz umorzona z przyczyn formalnych, to jest z powodu uchwalenia planu miejscowego, po upływie ponad 6 lat o jej wszczęcia. W dalszej kolejności podniesiono, że do czasu wejścia planu miejscowego nie było żadnych przeciwskazań dla wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego, tak ze względu na powierzchnię nieruchomości, jak ze względu na przeznaczenie gruntów składających się na tę nieruchomość. Uchwalony plan tej okoliczności w ogóle nie uwzględnił, czym naruszył art. 20 ust. 1 u.p.z.p. Kwalifikując przedmiotowe grunty jako rolnicze i zieleń otwartą w zasadzie wykluczono możliwość ich zabudowy, czym w ewidentny sposób naruszono interes skarżącego. Dopuszczono się także naruszenia art. 6 i art. 1 ust. 1 pkt 7 u.p.z.p., bowiem uchwalając plan miejscowy wykazano się daleko posuniętą dowolnością. Przede wszystkim w sposób dowolny, bez uwzględnienia interesu prawnego skarżącego, zmieniono status przedmiotowej nieruchomości. Ponadto, w ogóle nie wzięto pod uwagę okoliczności, że działki sąsiadujące z nieruchomością skarżącego posiadają prawo zabudowy i prawo to zostało skutecznie zrealizowane. Nie dokonano przy tym żadnej rzeczowej analizy jakie kryteria faktycznie spełnia rzeczona nieruchomość, czy jej zabudowa jest wykluczona z uwagi na interes publiczny, czy też jest ona możliwa bez uszczerbku interesów osób trzecich, w tym interesów gminy. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie, podnosząc, iż skarżący nie złożył ani wniosku do sporządzanego planu miejscowego, ani uwag do jego projektu. Zachowano przy tym procedurę planistyczną. Zwrócono także uwagę na prowadzone postępowanie w sprawie warunków zabudowy i stwierdzono, że planowana inwestycja powstałaby w sprzeczności ze studium. Podniesiono następnie, odnosząc się do zarzutów skargi, że plan uchwalony został przy uwzględnieniu zapisów studium. Uchwalenie miejscowego planu nie doprowadziło do zmiany klasyfikacji gruntów, a ustalenia przeznaczające działkę nr [...] pod tereny rolnicze i zieleni otwartej (R/ZO) są zgodne z studium, które przewiduje przeznaczyć ten teren pod strefę II rolno-przyrodniczą. Skarżący nie wskazał w jaki sposób nieuwzględnione zostały założenia studium. Bezzasadny jest zarzut z pkt 1 lit. b. Zgodnie z danymi z mapy ewidencyjnej, wbrew oświadczeniom skarżącego, nieruchomości sąsiadujące nie są zabudowane. Najbliższa zabudowa mieszkaniowa zlokalizowana jest na działce nr [...] w odległości ponad 100 m, co nie ma wpływu na zapisy planu. Zwrócono także uwagę, że działka położona jest w otulinie Parku Krajobrazowego Promno, w bliskim sąsiedztwie obszarów Natura 2000 "Ostoja koło Promna". Powoływanie się w pkt 1 lit. c na fakt, że działka jest poza tzw. pasem ekologicznym jest niezrozumiałe i nie ma wpływu na możliwość realizacji zabudowy siedliskowej. Zdaniem organu skarżący nie wykazał by zaskarżona uchwała naruszała obowiązujące przepisy prawa w szczególności, aby doszło do naruszenia procedury planistycznej i tym samym przekroczenia władztwa planistycznego. O przekroczeniu władztwa planistycznego można mówić wyłącznie wtedy, gdy rozwiązania planistyczne okażą się dowolne i pozbawione uzasadnienia merytorycznego, a taka sytuacja nie miała miejsca. Na rozprawie przed tut. Sądem, która odbyła się 8 listopada 2022 r., pełnomocnik skarżącego wniósł i wywiódł, jak w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie wskazać trzeba, że skarga ta złożona została na podstawie art. 101 ust. 1 u.s.g. Zgodnie z tym przepisem każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Skarżący wykazał – wymagane w świetle powyższej regulacji – naruszenie interesu prawnego, wskazując na prawo własności, jakie przysługuje mu do nieruchomości składającej się z działki ewid. nr [...], obręb W., gmina Pobiedziska, objętej kwestionowanym planem miejscowym. W świetle art. 6 ust. 1 u.p.z.p. ustalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego kształtują, wraz z innymi przepisami, sposób wykonywania prawa własności nieruchomości. Toteż nie budzi wątpliwości, że to podmiot, któremu prawo własności przysługuje, może kwestionować postanowienia planu miejscowego. Skarżący podważa przy tym wyłącznie § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016 w zakresie, w jakim odnosi się on do będącej jego własnością nieruchomości. Zgodnie z przewidzianą tam regulacją na terenach rolniczych i zieleni otwartej, oznaczonych na rysunku symbolami R/ZO, ustala się następujące parametry i wskaźniki kształtowania zabudowy oraz zagospodarowania terenu: zakaz zabudowy za wyjątkiem urządzeń infrastruktury technicznej i teletechnicznej. Przechodząc do oceny zaskarżonej uchwały w nakreślonym powyżej zakresie wyjaśnić trzeba, że ocena, czy miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego obarczony jest wadą skutkującą stwierdzeniem jego nieważności na podstawie art. 147 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: "P.p.s.a.") dokonuje się przez pryzmat przesłanek z art. 28 ust. 1 u.p.z.p. Ostatnio przywołany przepis przewiduje, że nieważność uchwały rady gminy w całości lub w części powodują istotne naruszenie zasad sporządzania planu miejscowego, istotne naruszenie trybu jego sporządzania, a także naruszenie właściwości organów w tym zakresie. W rozpatrywanym przypadku Sąd nie doszukał się ani istotnego naruszenia trybu sporządzania planu miejscowego, ani naruszenia właściwości organów, toteż wskazać trzeba, że pozostałe użyte w przywołanym art. 28 ust. 1 u.p.z.p. pojęcie: "zasad sporządzania planu miejscowego" – których uwzględnienie stanowi przesłankę materialnoprawną zgodności planu miejscowego z przepisami prawa – wiązać należy z samym sporządzeniem (opracowaniem) aktu planistycznego, a więc z merytoryczną zawartością tego aktu (część tekstowa, graficzna i załączniki), zawartych w nim ustaleń, a także standardów dokumentacji planistycznej (por. wyrok NSA z 25 maja 2009 r., sygn. akt II OSK 1778/08, z 11 września 2008 r., sygn. akt II OSK 215/08, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie: https://orzeczenia.nsa.gov.pl/). Z perspektywy merytorycznej zawartości planu miejscowego niezmiernie istotnego znaczenia nabiera realizacja przez gminę przysługującego jej władztwa planistycznego i to w tym względzie rację przyznać trzeba skarżącemu, że ustanawiając wobec jego nieruchomości przewidziany w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016 zakaz zabudowy, Gmina Pobiedziska nadużyła instytucję władztwa planistycznego. Nie można jednak zgodzić się z całością prezentowanej w tym względzie przez skarżącego argumentacji. Przede wszystkim nie sposób zgodzić się z tą częścią argumentacji skarżącego, w której powołuje się on na prowadzone uprzednio z jego inicjatywy postępowanie w sprawie określenia warunków zabudowy dla wspomnianej powyżej nieruchomości. Dość stwierdzić, że prezentowane w tym zakresie twierdzenia zmierzają w istocie do zakwestionowania prawidłowości tamtego postępowania, poprzez próbę wykazania, że prowadzone ono było w sposób przewlekły. Tymczasem kontrola tego stanu rzeczy wykracza poza zakres obecnie rozpoznawanej sprawy. Tym bardziej nie jest rolną tut. Sądu spekulowanie za skarżącym, jakoby przed podjęciem kwestionowanej obecnie uchwały: "nie było żadnych przeciwskazań do wydania warunków zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie domu jednorodzinnego". Skoro wspomniane postępowanie zakończyło się decyzją o jego umorzeniu, a zatem nie doszło w nim do merytorycznego rozstrzygnięcia o jakichkolwiek prawach skarżącego związanych z możliwością zabudowy rzeczonej nieruchomości, to nie sposób z tego wywodzić dalszych konsekwencji prawnych dla poddanej aktualnie sądowej kontroli uchwały. Jeżeli natomiast skarżący nie zgadzał się ze sposobem prowadzenia przez organ postępowania, w tym z kierowanymi do niego wówczas indywidualnymi aktami administracyjnymi w postaci postanowień, czy decyzji, to powinien korzystać – co też przynajmniej po części czynił – z przysługujących mu środków zaskarżenia, otwierających ewentualną dalszą drogę sądową. Zgodnie z art. 4 ust. 1 u.p.z.p. ustalenie przeznaczenia terenu, rozmieszczenie inwestycji celu publicznego oraz określenie sposobów zagospodarowania i warunków zabudowy następuje w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy, w tym uchwalanie studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy oraz miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, z wyjątkiem morskich wód wewnętrznych, morza terytorialnego i wyłącznej strefy ekonomicznej oraz terenów zamkniętych, należy do zadań własnych gminy, co wynika już z art. 3 ust. 1 u.p.z.p. Ostatnio przywołane przepisy wprowadzają tzw. "władztwo planistyczne", w ramach którego gmina samodzielnie rozstrzyga w planie miejscowym o przeznaczeniu danego terenu, czy określeniu sposobu jego zagospodarowania i warunków zabudowy. Władztwo planistyczne nie może być jednak utożsamiane z dowolnością działania gminy. Kształtowanie ładu przestrzennego, w tym przez ustalenia planu miejscowego, powinno pozostawać w zgodzie z podstawowymi w tym zakresie zasadami konstytucyjnymi, uwarunkowaniami wynikającymi z ustaw odrębnych oraz z zasadami planowania i zagospodarowania przestrzennego określonymi w przepisach u.p.z.p., w tym zasadą uwzględniania w planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym wartości wysoko cenionych, wymienionych w art. 1 ust. 2 u.p.z.p. (por. wyrok NSA z 29 czerwca 2022 r., sygn. akt II OSK 2852/19, CBOSA). Przewidziany w przywołanym powyżej art. 6 ust. 1 u.p.z.p. aspekt współkształtowania prawa własności do nieruchomości przez postanowienia planu miejscowego oznacza przy tym konieczność wyważenia interesu prywatnego właściciela z interesem publicznym. O ważeniu tych interesów świadczyć powinno przeprowadzenie przez organ rozważań jakie są możliwości ich pogodzenia w okolicznościach istniejącego na terenie objętym planem stanu zagospodarowania (por. wyrok NSA z 16 lutego 2022 r., sygn. akt II OSK 2527/19, CBOSA). Prawo własności, które w Rzeczypospolitej Polskiej jest konstytucyjnie chronione (art. 21 ust. 1 Konstytucji RP), nie jest prawem bezwzględnym i w określonych sytuacjach doznaje ograniczeń, które dopuszcza Konstytucja RP przewidując w art. 64 ust. 3, że własność może być ograniczona w drodze ustawy i tylko w takim zakresie, w jakim nie narusza to istoty prawa własności, a więc z poszanowaniem zasady proporcjonalności, to jest zakazem nadmiernej w stosunku do chronionej wartości ingerencji w sferę praw i wolności jednostki. Z kolei stosownie do regulacji art. 31 ust. 3 Konstytucji RP ograniczenia w zakresie korzystania z konstytucyjnych wolności i praw mogą być ustanawiane tylko w ustawie i tylko wtedy, gdy są konieczne w demokratycznym państwie dla jego bezpieczeństwa lub porządku publicznego, bądź dla ochrony środowiska, zdrowia i moralności publicznej, albo wolności i praw innych osób. Ingerencja w sferę prawa własności musi pozostawać w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do wskazanych celów, dla osiągnięcia których ustanawia się określone ograniczenia, przy czym ograniczenia te powinny być dokonane wyłącznie w formie przepisów ustawowych. W rozpatrywanym przypadku takimi przepisami ustawowymi są przepisy cytowanej ustawy upoważniające gminę do uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (art. 3 ust. 1 w zw. z art. 4 ust. 1 u.p.z.p.). Kwestionowany przez skarżącego § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016 znajduje przy tym ustawowe umocowanie – tak jak wymaga tego Konstytucja RP – w postanowieniach art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p., zgodnie z którym w planie miejscowym określa się obowiązkowo szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu, w tym zakaz zabudowy. Zakres władztwa planistycznego gminy nie został precyzyjnie określony przez ustawodawcę, każdorazowo wymaga wobec tego oceny w odniesieniu do stanu faktycznego i prawnego danej sprawy, przy uwzględnieniu zasady ochrony praw podmiotowych jednostek z jednej strony i zasady samodzielności samorządu terytorialnego z drugiej. Pozbawienie właściciela nawet znacznej części atrybutów korzystania z rzeczy nie musi oznaczać ingerencji w istotę jego prawa własności. Kształtowanie i prowadzenie polityki przestrzennej na terenie gminy nie może mieć jednak charakteru arbitralnego. Kreowanie przez plan miejscowy polityki przestrzennej na tym szczeblu, co zostało już powyżej zasygnalizowane, niejednokrotnie wymaga rozstrzygania konfliktów pomiędzy interesem indywidualnym a interesem publicznym. W trakcie rozwiązywania tych konfliktów uwzględnić trzeba ogólne zasady konstytucyjne, w tym zwłaszcza wyrażoną w art. 31 ust. 3 Konstytucji RP zasadę proporcjonalności oraz wyrażoną w art. 2 Konstytucji RP zasadę demokratycznego państwa prawnego. Zezwalają one na ograniczenie prawa własności jedynie wówczas, gdy niezbędnie wymaga tego inne dobro chronione w postaci np. ochrony środowiska. W razie kolizji przyznanie prymatu jednemu interesowi ponad drugim wymaga każdorazowo porównania wartości chronionych z tymi, które w efekcie wprowadzanej regulacji ulec mają ograniczeniu. W konsekwencji uczynienie jednego z interesów nadrzędnym wymaga rozwagi i umotywowania (por. wyroki NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 165/15, z 21 czerwca 2016 r., sygn. akt II OSK 2541/14, z 1 października 2015 r., sygn. akt II OSK 269/14, CBOSA). W ocenie Sądu w rozpatrywanym przypadku Gmina Pobiedziska nie wykazała okoliczności, które uzasadniałyby ustanowienie na nieruchomości skarżącego zakazu zabudowy w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016, a tut. Sąd dostrzega wręcz takie okoliczności, które uwydatniają arbitralny charakter działania Gminy w tym zakresie. W pierwszej kolejności wskazać należy, że odpowiedniego wyjaśnienia dla rzeczonego zakazu zabudowy próżno szukać w uzasadnieniu do uchwały XXVIII/245/2016. Z uzasadnienia tego, w części odnoszącej się do postanowień art. 1 ust. 2 u.p.z.p., wyczytać można jedynie, że szczególne warunki zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu miałyby ograniczać się do postanowień § 20 uchwały, gdy tymczasem zakaz zabudowy wprowadzony został również w rozważanym § 10 pkt 4. Chociaż w dalszym fragmencie zwrócono uwagę na uwzględnienie walorów ekonomicznych przestrzeni (por. art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.), poprzez ustalenie zasad kształtowania zabudowy i wskaźników zagospodarowania terenu, a także powierzchni biologicznie czynnej oraz obszarów wyłączonych z zabudowy: tereny rolnicze, tereny rolnicze i zieleni otwartej – w żaden sposób nie sprecyzowano o jakie konkretnie walory ekonomiczne przestrzeni miałoby chodzić, a także dlaczego przemawiają one akurat za wprowadzeniem rzeczonego zakazu zabudowy. W orzecznictwie zwraca się uwagę na to, że ze względu na znaczną ingerencję w prawo własności nieruchomości uwzględnienie celów, jakie chce osiągnąć gmina, musi być jednoznacznie wyartykułowane i uzasadnione. Kształt sporządzonego planu miejscowego jest bowiem wynikiem przeprowadzonych analiz, które są znane jedynie organowi sporządzającemu jego projekt i w tym przypadku uzasadnienie projektu planu stanowi wyjaśnienie intencji prawodawcy gminnego Ocena, czy gmina działa w granicach wyznaczonych w art. 4 ust. 1 u.p.z.p. powinna być dokonana przez odniesienie projektowanych zamierzeń planistycznych do zasad obowiązujących w zagospodarowaniu przestrzennym wynikających z art. 1 ust. 2 tej ustawy, uprawnień właścicieli terenów wskazanych w art. 6 ustawy, a także zasady wynikającej z art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. Z treści prawidłowo sporządzonego uzasadnienia planu skarżący powinien móc się dowiedzieć, jakimi motywami kierowała się Gmina wprowadzając zakaz zabudowy na jego działce (por. wyrok WSA w Poznaniu z 5 kwietnia 2018 r., sygn. akt II SA/Po 748/17, CBOSA). Uzasadnienie uchwały powinno zawierać argumentację pozwalającą uznać, że gmina dołożyła należytej staranności w przestrzeganiu zasad obowiązujących przy podejmowaniu działań planistycznych, w tym rozważyła inne warianty zrealizowania zamierzenia planistycznego w ramach przyjętej koncepcji, albo że przyjęte rozwiązanie planistyczne, pomimo konieczności dokonania ingerencji w sferę prawa własności, jest jedynym możliwym w danych warunkach (por. wyrok NSA z 28 października 2016 r., sygn. akt II OSK 165/15, CBOSA). Podanej ostatnio argumentacji nie tylko nie dostarcza analiza uzasadnienia uchwały XXVIII/245/2016, lecz ponadto nie wynika ona z przedstawionej wraz z uchwałą dokumentacji planistycznej. Na szczególną uwagę zasługuje to, że w odpowiedzi na skargę poza zdawkowym odniesieniem się do argumentów skarżącego w żaden sposób nie poruszono nawet sedna sprawy, to jest nie odniesiono się do zakwestionowanego § 10 pkt 4 i wynikającego stąd na działce skarżącego zakazu zabudowy. W konsekwencji nie sposób stwierdzić, co zdaniem Gminy za wprowadzeniem tego postanowienia w rzeczywistości przemawiało, co nie tyle utrudnia sprawowaną przez tut. Sąd kontrolę, ile po prostu nie pozwala ocenić prawidłowości stanowiska Gminy, skoro pozostaje ono nieznane. Przed dalszymi merytorycznymi rozważaniami, odnoszącymi się do istoty sprawy, zauważyć jeszcze trzeba, że Gmina błędnie identyfikuje położenie nieruchomości skarżącego podając, że znajduje się ona w otulinie Parku Krajobrazowego Promno. Analiza uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 30 września 2013 r., nr XXXVII/728/13, w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2013 r., poz. 5742) prowadzi do wniosku, że działka ewid nr [...], z której składa się rzeczona nieruchomość, mieści się w granicach tego parku, nie zaś w jego otulinie. Już tylko to wskazuje, że Gmina nie przeprowadziła właściwej analizy sytuacji faktycznej i prawnej tejże działki, starając się jedynie post factum obronić wprowadzone wobec niej ograniczenia. Wypada w tym miejscu zauważyć, że z art. 73 ust. 1 pkt 1 ustawy z 27 kwietnia 2001 r. – Prawo ochrony środowiska (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 672) wynika, iż w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego uwzględnia się w szczególności ograniczenia wynikające z ustanowienia w trybie ustawy z 16 kwietnia 2004 r. o ochronie przyrody (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 1651 ze zm., dalej: "u.o.p.") parku krajobrazowego. Ten ostatni, o czym stanowi już art. 6 ust. 1 pkt 3 u.o.p., jest jedną z form ochrony przyrody. Jak przewiduje art. 16 ust. 1 u.o.p. park krajobrazowy obejmuje obszar chroniony ze względu na wartości przyrodnicze, historyczne i kulturowe oraz walory krajobrazowe w celu zachowania, popularyzacji tych wartości w warunkach zrównoważonego rozwoju. Wspomniana powyżej uchwała Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 30 września 2013 r., nr XXXVII/728/13, w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno w § 5 ust. 1 wprowadza obowiązujące na terenie parku zakazy, które w żadnym razie nie stanowią dostatecznego uzasadnienia dla wprowadzenia dla działki ewid nr [...] tak daleko idącego zakazu zabudowy, jak ten który przewidziany został w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016. Wprawdzie w pkt 7 wspomnianego § - w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 21 marca 2016 r., nr XVI/443/16, zmieniającej uchwałę w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2016 r., poz. 2541) – przewidziano zakaz budowania nowych obiektów budowlanych w pasie szerokości 100 m od: a) linii brzegów rzek, jezior i innych naturalnych zbiorników wodnych, b) zasięgu lustra wody w sztucznych zbiornikach wodnych usytuowanych na wodach płynących przy normalnym poziomie piętrzenia określonym w pozwoleniu wodnoprawnym - z wyjątkiem obiektów służących turystyce wodnej, gospodarce wodnej lub rybackiej, to zakaz ten ani nie pokrywa się z rozważanym postanowieniem planu miejscowego, ani nie sposób stwierdzić, aby obejmował całość działki skarżącego, znajdującej się jedynie od zachodniej strony w pobliżu jeziora Wójtostwo. Poza tym we wspomnianej uchwale nowelizującej do § 5 dodano ust. 2b, który wykluczył zastosowanie przywołanego zakazu do obszarów przeznaczonych pod zabudowę w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy obowiązujących w dniu wejścia w życie tej uchwały. O istotnych w tym względzie postanowieniach studium będzie jeszcze mowa w dalszej części uzasadnienia. Działka skarżącego nie znajduje się przy tym w strefie ochrony krajobrazu, o której traktuje art. 20 ust. 4 pkt 7 u.o.p., a w której to strefie wprowadzony może zostać stosownie do postanowień art. 17 ust. 1a pkt 1 lit. a u.o.p. zakaz lokalizowania nowych obiektów budowlanych. Ustanowienie tych stref w planach ochrony parku krajobrazowego wprowadzono do wspomnianego przepisu dopiero z dniem 11 września 2015 r. na mocy art. 9 pkt 5 lit. b ustawy z 24 kwietnia 2015 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze wzmocnieniem narzędzi ochrony krajobrazu (Dz. U. z 2015 r., poz. 774). Jednocześnie wyżej skazana ustawa nowelizująca w art. 12 ust. 5 przewidziała, że plany ochrony parków krajobrazowych obowiązujące w dniu jej wejścia w życie zachowują moc do czasu wejścia w życie planów ochrony wydanych na podstawie ustawy zmienianej w art. 9 w brzmieniu nadanym tą ustawą. Dla przedmiotowego parku plan ochrony przewidziano zaś w rozporządzeniu Wojewody Wielkopolskiego z 3 czerwca 2009 r., nr 4/9, w sprawie ustanowienia planu ochrony dla Parku Krajobrazowego Promno (Dz. Urz. Woj. Wlkp. z 2009 r. Nr 130, poz. 2138). Zawarte tam ustalenia dla studiów uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin, czy miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, o których mowa w art. 20 ust. 4 pkt 6 u.o.p., nie są skierowane do skarżącego i jako takie nie mogą stanowić bezpośredniego źródła zakazu zabudowy wprowadzonego do § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016. Warto jednocześnie wskazać, że stosownie do art. 16 ust. 6 u.o.p. grunty rolne i leśne oraz inne nieruchomości znajdujące się w granicach parku krajobrazowego pozostawia się w gospodarczym wykorzystaniu. Oznacza to, że objęcie gruntu rolnego granicami parku krajobrazowego nie może per se wykluczać jego zabudowy, o ile określona zabudowa mieści się w jego gospodarczym wykorzystaniu. Na uwagę w tym względzie zasługuje definicja gruntu rolnego wprowadzona w art. 2 ust. 1 ustawy z 3 lutego 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych (tekst jedn. Dz. U. z 2015 r., poz. 909 ze zm.), która w pkt 3 i 4 do kategorii tej zalicza odpowiednio grunty pod wchodzącymi w skład gospodarstw rolnych budynkami mieszkalnymi oraz innymi budynkami i urządzeniami służącymi wyłącznie produkcji oraz przetwórstwu rolno-spożywczemu oraz pod budynkami i urządzeniami służącymi bezpośrednio do produkcji rolniczej uznanej za dział specjalny, stosownie do przepisów o podatku dochodowym od osób fizycznych i podatku dochodowym od osób prawnych. Tym bardziej za przesądzającą dla sprawy nie może być uznana lokalizacja działki skarżącego w pobliżu obszarów Natura 2000 "Ostoja koło Promna". Podobnie jak w przypadku parku krajobrazowego taka jej lokalizacja może wykluczać realizację określonych przedsięwzięć, jak chociażby mogących znacząco oddziaływać na środowisko w rozumieniu ustawy z 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (tekst jedn. Dz. U. z 2016 r., poz. 353; por. § 5 ust. 1 pkt 1 uchwały Sejmiku Województwa Wielkopolskiego z 30 września 2013 r. w sprawie utworzenia Parku Krajobrazowego Promno), co nie stanowi jednak dostatecznego uzasadnienia do wprowadzenia zakazu zabudowy, spod którego wykluczono jedynie urządzenia infrastruktury technicznej i teletechnicznej, jak ma to miejsce w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016. Dalszej ocenie poddać trzeba zatem to, czy zakwestionowane przez skarżącego rozwiązanie planistyczne, przyjęte w zaskarżonym planie miejscowym, znajduje uzasadnienie w postanowieniach studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy Pobiedziska przyjętego uchwałą z 24 lutego 2011 r. Rady Miejskiej Gminy Pobiedziska, nr V/40/2011. Studium jest aktem o charakterze ogólnym, jako że wyznacza podstawowe kierunki zagospodarowania gminy, zaś uszczegółowienie zasad zagospodarowania terenów następuje w miejscowych planach zagospodarowania przestrzennego. W orzecznictwie słusznie wskazuje się, że stopień związania planów ustaleniami studium zależy w dużym stopniu od brzmienia tych ustaleń. Jednym z założeń polityki przestrzennej gminy jest związanie planowania miejscowego przez ustalenia studium, którego stopień może być – w zależności od szczegółowości ustaleń studium – silniejszy albo słabszy. Ustalenia studium nie muszą być przeniesione wprost do postanowień planów miejscowych, ale nie mogą być między sobą sprzeczne. Studium jest formą realizacji obowiązku prowadzenia polityki przestrzennej przez samorządowe władze lokalne i jest nie tylko aktem określającym założenia lokalnej polityki przestrzennej, lecz zawiera ustalenia wiążące przy sporządzeniu planów. Studium z założenia ma być aktem elastycznym, który jednak zawiera nieprzekraczalne ramy dla swobody planowania przestrzennego (por. Ustawa o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Komentarz, pod red. Z. Niewiadomskiego, 2021 wyd. 12, Legalis). W myśl art. 9 ust. 4 u.p.z.p. ustalenia studium są wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, zaś zgodnie z art. 20 ust. 1 u.p.z.p. plan miejscowy uchwala rada gminy, po stwierdzeniu, że nie narusza on ustaleń studium. Na gruncie art. 20 ust. 1 u.p.z.p. należy przyjąć, że ustalenia studium są w tym znaczeniu wiążące dla organów gminy przy sporządzaniu planów miejscowych, że plany te nie mogą naruszać ustaleń studium (zob. wyroki NSA z 16 lutego 2021 r., sygn. akt II OSK 1599/18, z 12 czerwca 2014 r., sygn. II OSK 66/13, z 6 grudnia 2017 r., sygn. akt II OSK 1107/16, CBOSA). Zauważyć wobec ostatniego należy, że jako główne cele polityki przestrzennej w studium wskazano m.in. kreowanie wizerunku gminy turystyczno-rekreacyjnej, w tym poprzez bezwzględną ochronę najcenniejszych wartości środowiska przyrodniczego i kulturowego, zaś w kierunkach zmian zapisano – właściwe wykorzystanie rolniczej przestrzeni produkcyjnej z wyłączeniem możliwości lokalizowania zabudowy mieszkaniowej (s. 37-38 studium). Działka skarżącego została w studium objęta strefą II rolno-przyrodniczą. W strukturze przestrzennej Gminy Pobiedziska wyodrębniono trzy strefy, w tym właśnie strefę II rolno-przyrodniczą z terenami użytkowanymi rolniczo, terenami komunikacji i infrastruktury technicznej, a także wyznaczonymi obszarami ciągów ekologicznych (s. 38-39 studium). Strefa ta obejmuje tereny przeznaczone na cele produkcji rolniczej wraz z rozproszoną zabudową siedliskową (poza terenami ciągów ekologicznych, które powinny być wolne od jakiejkolwiek zabudowy). W ramach tej strefy mogą występować także tereny związane z obsługą produkcji w gospodarstwach rolnych, hodowlanych, ogrodniczych itp. Głównie w ramach tej strefy powinny powstawać nowe zalesienia i zadrzewienia. Zakłada się docelowo powiązanie zieleni ze strefy przyrodniczej poprzez strefę rolno-przyrodniczą w ciągły system przestrzenny. Powinno to nastąpić przez wyznaczone na gruntach rolnych ciągi ekologiczne. Ciągi ekologiczne są terenami bez możliwości lokalizowania jakiejkolwiek zabudowy, użytkowane wyłącznie rolniczo, jednak z możliwością zadrzewień, przede wszystkim wzdłuż cieków i wodnych oczek śródpolnych (s. 41). Analiza części graficznej studium pozwala w sposób nie budzący wątpliwości stwierdzić, że działka skarżącego nie została w studium uznana za ciąg ekologiczny, lecz mieści się w strefie II rolno-przyrodniczej, w której dopuszczono lokalizację zabudowy siedliskowej. Tut. Sąd dostrzega, że w studium wskazano jednocześnie, iż Park Krajobrazowy Promno objęty zostaje strefą III przyrodniczą (s. 41). Jednak wspomniana już część graficzna studium przesądza o tym, że działka skarżącego, choć zlokalizowana w granicach rzeczonego parku, nie została objęta strefą III, lecz strefą II rolno-przyrodniczą. Dalsza analiza treści studium prowadzi do wniosku, zgodnie z którym objęcie Parku Krajobrazowego Promno strefą III przyrodniczą nie ma charakteru bezwzględnego. Studium zawiera bowiem postanowienia odnoszące się do terenów zabudowy położonych w granicach tego parku, w których wprost odwołano się do ustaleń zawartych w planie jego ochrony. Odniesiono się także do przypadków wyznaczenia w graniach parku krajobrazowego strefy I zurbanizowanej, co znajduje zresztą potwierdzenie w części granicznej studium, w ramach której dopuszczono zabudowę mieszkaniową i usługową (s. 41-42). Ponadto, działka skarżącego znajduje się w krajobrazowym korytarzu ekologicznym, jednak studium nie traktuje już bezpośrednio o problematyce możliwości zabudowy tego rodzaju terenów. Mając na uwadze przywołane powyżej postanowienia studium samo uznanie działki skarżącego w zaskarżonym planie miejscowym za tereny rolnicze i zieleni otwartej, oznaczone na rysunku symbolami R/ZO, nie powinno budzić wątpliwości. Całkowicie niezrozumiałe stają się w tym względzie twierdzenia skarżącego, jakoby doszło przez to do zmiany kwalifikacji gruntów, skoro zachowano ich rolnicze przeznaczenie. Jednakże nie można uznać, aby z postanowień studium wynikał dla działki skarżącego zakaz zabudowy. Wręcz przeciwnie studium obejmując tę działkę strefą II rolno-przyrodniczą, nie zaliczając jej do ciągów ekologicznych, dopuściło jej zabudowę zastrzegając możliwość lokalizacji zabudowy siedliskowej. W postanowieniach studium próżno wobec tego szukać podstaw do wprowadzenia tak drastycznego, generalnego zakazu zabudowy, jaki przewidziany został w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016, choć jednocześnie próżno szukać aprobaty dla twierdzeń skarżącego, jakoby na jego działce miała być dopuszczona zabudowa jednorodzinna. Podobnie bowiem jak nie budzi wątpliwości to, że działka skarżącego nie stanowi ani ciągu ekologicznego, ani nie została objęta strefą III przyrodniczą, tak również nie budzi wątpliwości i to, że nie została ona objęta strefą I zurbanizowaną, co uczyniono zresztą przy jednoczesnym odwołaniu się w studium do postanowień przywołanego już powyżej planu ochrony Parku Krajobrazowego Promno. O ile zatem nie budzi jakichkolwiek wątpliwości tut. Sądu to, że prawidłowo nie zrezygnowano w zaskarżonym planie z rolnego przeznaczenia działki skarżącego, o tyle brak jest dostatecznego uzasadnienia tego, dlaczego na tej działce przewidziano bezwzględny zakaz zabudowy, o jakim stanowi § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016. Zastosowanie art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. w sposób, w jaki uczyniono to w kontrolowanej sprawie, wymaga nie budzącego wątpliwości wykazania, dlaczego wprowadzany jest tak ukształtowany zakaz zabudowy na danych gruntach i to pomimo takiego ich przeznaczenia, które tej zabudowy ze swej istoty nie wyklucza. Wymogowi temu Gmina Pobiedziska nie sprostała. Bez znaczenia dla oceny legalności zakwestionowanego rozwiązania planistycznego pozostaje przy tym bierna postawa skarżącego na etapie opracowywania planu miejscowego. Okoliczność ta nie sanuje bowiem naruszeń, których dopuszczono się przyjmując kwestionowany zapis. W powyższych okolicznościach stwierdzić należy, że zakaz zabudowy, jaki wprowadzony został w § 10 pkt 4 uchwały XXVIII/245/2016 w części obejmującej działkę skarżącego ingeruje w jego prawo własności arbitralnie i w sposób nadmierny. Dodać trzeba, że art. 15 ust. 2 pkt 9 u.p.z.p. stanowi o określeniu w planie miejscowym szczególnych warunków zagospodarowania terenów oraz ograniczenia w ich użytkowaniu "w tym zakazu zabudowy", co oznacza, że zakaz ten jest jedynie jednym z możliwych rozwiązań, jakie można na podstawie tej regulacji przyjąć. W okolicznościach niniejszej sprawy wymaga rozważenia to, czy cele wynikające z konieczności uwzględnienia walorów ekonomicznych przestrzeni (art. 1 ust. 2 pkt 6 u.p.z.p.), a – zważywszy na usytuowanie i charakter wspomnianej działki – przede wszystkim z walorów krajobrazowych (pkt 2), jak również wymagań ochrony środowiska, w tym ochrony gruntów rolnych (pkt 3), nie zostaną osiągnięte przez ograniczenia (w tym zakazy) odnoszące się do zabudowy określonego rodzaju bądź charakterystyki, a więc czy nie okażą się bardziej adekwatne rozwiązania mniej ingerujące w prawo własności skarżącego. Gmina Pobiedziska powinna bowiem wybrać takie rozwiązanie, które jest niezbędne, a więc które będzie chronić określone wartości w stopniu, jaki nie mógłby zostać osiągnięty przy zastosowaniu innych rozwiązań. Spośród możliwych rozwiązań powinna wybrać najmniej uciążliwe. Ograniczenie prawa własności skarżącego musi pozostawać w odpowiedniej proporcji do celów, których ochrona uzasadnia jego ustanowienie. W realiach niniejszej sprawy nie wykazano natomiast, aby wspomniane cele nie mogły być osiągnięte w inny sposób, przez co omawiany zakaz zabudowy nie pozostaje w racjonalnej i odpowiedniej proporcji do celów, dla osiągnięcia których został ustanowiony, prowadząc do naruszenia zasady proporcjonalności. Na nieakceptowana w demokratycznym państwie prawnym działania Gminy Pobiedziska wskazuje dodatkowo okoliczność, że działka skarżącego – jak wynika już z analizy rysunku stanowiącego załącznik graficzny nr 5 do zaskarżonej uchwały – została w sposób dowolny objęta postanowieniami planu miejscowego w sytuacji gdy wszystkie pozostałe działki bezpośrednio z nią sąsiadujące zostały spod postanowień tego planu wyłączone. Warte podkreślenia jest to, że kwestia ta była podnoszona w toku procedury planistycznej. W piśmie z 26 czerwca 2015 r., Burmistrz Miasta i Gminy Pobiedziska poinformował bowiem inną osobę zwracającą się o wyjaśnienie tego zagadnienia, że działki ewid. nr [...], [...], [...], [...], [...], położone w obrębie W., gmina Pobiedziska, należą do zasobu działek gminnych. Nieruchomości te użytkowane są w sposób rolniczy, a w przypadku gdyby Gmina chciała zrealizować inwestycję celu publicznego, na którejkolwiek z nich konieczna byłaby zmiana planu miejscowego, co powodowałoby koszty związane z procedurą i wymagałoby czasu na jej realizację. Z kolei działka nr [...] (przed podziałem) nie została objęta uchwałą ponieważ zostały wydane decyzje o warunkach zabudowy i ustalenie przeznaczenia na tereny rolnicze mogłoby narazić Gminę na roszczenia właściciela z tytułu obniżenia wartości nieruchomości. W świetle powyższego pisma tym bardziej nieaprobowalne staje się to, że Gmina w planie miejscowym ustanawia na działce skarżącego przewidziany w § 10 pkt 4 bezwzględny zakaz zabudowy, zaś na działkach sąsiednich – w drodze indywidualnych aktów administracyjnych – dopuszcza zabudowę. Całkowicie nieakceptowalne, w świetle zasady demokratycznego państwa prawnego wyrażonej w art. 2 Konstytucji RP, jest to, że Gmina jednocześnie należące do niej grunty rolne celowo wyłącza spod postanowień planu miejscowego nie poddając ich takim samym rygorom jak prywatne grunty skarżącego, aby tylko nie zamykać sobie drogi dla przyszłych, hipotetycznych inwestycji. Powyższe świadczy nie tylko o dowolnym potraktowaniu działki skarżącego, lecz także wskazuje na naruszenie zasady równości (art. 32 ust. 1 Konstytucji RP). Uwzględnienie skargi wymagało stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały nie tylko w części obejmującej jej § 10 pkt 4, przy pozostawieniu w mocy dla nieruchomości skarżącego pozostałych zapisów planu, lecz w części obejmującej całość postanowień dotyczących nieruchomości skarżącego. Zauważyć bowiem trzeba, iż tut. Sąd nie jest kompetentny do przyjmowania rozwiązań planistycznych za gminę, a wyrok sądu nie powinien generować zagrożeń dla ładu przestrzennego na obszarze nim objętym. Z taką zaś sytuacją mielibyśmy do czynienia w przypadku stwierdzenia odnośnie działki skarżącego nieważności jedynie § 10 pkt 4 zaskarżonej uchwały. Przyjęcie odmiennego stanowiska i ograniczenie się do stwierdzenia nieważności zapisu planu wprowadzającego zakaz zabudowy doprowadziłoby do tego, że tut. Sąd w istocie zastępowałby gminę w realizacji jej władztwa planistycznego. Podkreślić zaś trzeba, iż to do Gminy Pobiedziska należy ustanowienie względem działek skarżącego takich rozwiązań planistycznych, które będą adekwatne na gruncie zasady proporcjonalności, jak i zasady równości. Tut. Sąd przyjął wobec tego rozwiązanie skutkujące – w przypadku uprawomocnienia się wyroku – w stosunku do działki ewid. nr [...], obręb W., powstaniem takiej sytuacji, jak gdyby obszar ten nie był w ogóle objęty postanowieniami tegoż planu. Wobec powyższego na podstawie art. 147 § 1 P.p.s.a. orzeczono, jak w pkt I. sentencji wyroku. O kosztach postępowania – obejmujących uiszczony wpis w kwocie 300 zł, koszty zastępstwa procesowego w kwocie 480 zł (§ 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych, tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 265 ze zm.) oraz opłatę skarbową od pełnomocnictwa w kwocie 17 zł – postanowiono w pkt II. sentencji wyroku na postawie art. 200 w zw. z art. 205 § 2 P.p.s.a.