III SA/Gl 749/22

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Anna Apollo (spr.), Sędzia WSA Barbara Brandys-Kmiecik, Asesor WSA Aleksandra Żmudzińska, , , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 2 lutego 2023 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. w W. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Katowicach z dnia 17 sierpnia 2022 r. nr 2401-IOA.48.44.2022.BS w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. W dniu 10 kwietnia 2019 r. funkcjonariusze Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w K. w godzinach od 8:25 do 9:35, przeprowadzili na autostradzie A2 Z. kontrolę przewozu drogowego towarów dokonywanego przez przewoźnika: P Sp. z o.o. z siedzibą w W. (dalej określanej jako Spółka lub Skarżąca), zespołem pojazdów składającym się z ciągnika samochodowego marki Volvo o numerze rejestracyjnym [...] oraz naczepy ciężarowej o numerze rejestracyjnym [...]. Kontrola obejmowała przestrzeganie obowiązków wynikających z przepisów ustawy z dnia 9 marca 2017r. o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi (t.j. Dz. U. z 2021r. poz. 1857 ze zm.), określanej dalej jako ustawa SENT. Do przedmiotowego przewozu dokonane było zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...], które dotyczyło oleju surowego klasyfikowanego do pozycji CN 1514, w ilości 25.000 kg. Towar przewożony był z Niemiec do Polski. Stwierdzono nieprawidłowości w przekazywaniu danych GPS. Szczegółowe ustalenia z przeprowadzonej kontroli zawarte zostały w protokole kontroli z 10 kwietnia 2021r. znak [...], do którego nie zgłoszono uwag. Protokół został podpisany przez kontrolujących i kierującego zespołem pojazdów. W odpowiedzi na zapytanie skierowane10 czerwca 2021 r. przez Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach do Centrum Informatyki Resortu Finansów, pismem z 21 czerwca 2021 r., Dyrektor CIRF poinformował, że lokalizator nr [...], przypisany do zgłoszenia [...], rozpoczął przekazywanie danych do systemu 9 kwietnia 2021r. o godz. 15:52 z lokalizacji o koordynatach [...] (S3 S.) i zakończył 10 kwietnia 2021r. o godz. 08:22 w lokalizacji o koordynatach [...] (A4 MOP K.). Po konsultacji z Instytutem Łączności nie stwierdzono, w bazie danych systemu SENT GEO informacji wskazujących na nieprawidłowości w odbiorze danych dla podanego lokalizatora w wskazanym okresie. Ponadto, w dniach 8-10 kwietnia 2021r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od operatorów ZSL lub lokalizatorów Mobilnych Aplikacji Krajowych. Do pisma dołączono zestawienie koordynat dla ww. urządzenia lokalizacyjnego. Postanowieniem z 6 października 2021 r., nr [...] Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach. (powoływany dalej jako: "NŚUCS", "organ pierwszej instancji"), wszczął wobec Spółki postępowanie w sprawie wymierzenia kary pieniężnej za naruszenie przepisów ustawy SENT. Jednocześnie pismem z tego samego dnia, poinformowano Spółkę o możliwości zastosowania odstąpienia przez organ od nałożenia kary pieniężnej na podstawie przepisów art. 22 ust. 3 oraz 26 ust. 3 ustawy o systemie monitorowania przewozu towarów, wzywając jednocześnie do wskazania czy występują okoliczności potwierdzające ważny interes przewoźnika, które uzasadniałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Po przeprowadzeniu postępowania Naczelnik Śląskiego Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach decyzją z 14 kwietnia 2022r. wymierzył Spółce karę pieniężną w kwocie 10.000 zł z tytułu niewykonania obowiązku przewoźnika określonego w art.10a ww. ustawy, polegającego na zapewnieniu przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych podczas całej trasy przewozu środka transportu, realizującego przewóz towaru objętego zgłoszeniem o numerze [...]. W odwołaniu od decyzji Spółka zarzuciła: Zaskarżonej decyzji zarzucili Państwo: - niezastosowanie art. 22 ust. 3 w związku z art. 26 ust. 3 ustawy SENT; - naruszenie art. 1 ust. 1, art. 3 i art. 8 rozporządzenia Komisji (UE) nr 1407/2013 z dnia 18 grudnia 2013r. w sprawie stosowania art. 107 i art. 108 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej do pomocy de minimis (Dziennik Urzędowy Unii Europejskiej L352/1), w związku z art. 2a ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa poprzez jego niezastosowanie; - art. 2a, art. 120, art. 121 § 1, art. 122 ustawy z 27 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (tekst jednolity Dz. U. z 2021 r. poz. 1547 ze zm., dalej określanej skrótem O.p.) poprzez brak zastosowania wskazanych przepisów, skutkujących naruszeniem praw postępowania gwarantowanych Spółce, jako podatnikowi. W uzasadnieniu odwołania Spółka podniosła, że organ pierwszej instancji przyjął zawężającą wykładnię oraz sposób interpretacji zwrotów "ważny interes przewoźnika" oraz "interes publiczny", dokonując ich w sposób wyłącznie profiskalny, nieuwzględniający interesów spółki jako przewoźnika i podatnika. Takie postępowanie jest sprzeczne z art. 121 § 1 O.p. Ponadto wskazała, że na dokonane w okresie od 18 kwietnia 2017 r. do 11 października 2021 r. w systemie SENT [...] zgłoszenia, wpłynęły do Spółki jedynie 42 protokoły ze stwierdzonymi naruszeniami, a tylko w kolejnych 23 sprawach wszczęto postępowanie, co oznacza, że nieprawidłowości stwierdzono w przypadku 4 promili przewozów. Już sam ten fakt powinien spowodować zastosowanie instytucji "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" przez organ I instancji. Po rozpoznaniu odwołania Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach zaskarżoną decyzją z 17 sierpnia 2022 r. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji. Po przytoczeniu norm art. 10a, art. 10b pk 1b i pkt 2b oraz art. 6 ust. 3 pkt 1 i art. 22 ust. 2a ustawy SENT organ odwoławczy ustalił, że Spółka jako przewoźnik realizowała przewóz w oparciu o zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...]. Z protokołu kontroli oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że kontrolę rozpoczęto w dniu 10 kwietnia 2021r. o godz. 08:25, a zakończono o godz. 09:35. W trakcie kontroli nie stwierdzono naruszenia obowiązków nałożonych na przewoźników przez przepis art. 6 ust. 3 pkt. 1 ustawy SENT. Stwierdzono natomiast, że od chwili rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju geolokalizator, którego numer wpisany był zgłoszeniach SENT, nie przekazywał danych o pozycji geograficznej pojazdu, którym przewożony był towar podlegający systemowi kontroli. Pojazd był wyposażony w zewnętrzny system lokalizacji nr [...]. W wyniku analizy działania lokalizatora oraz odczytów kamer ANPRS stwierdzono, że wjazd pojazdu na terytorium kraju nastąpił przez przejście graniczne w K., 9 kwietnia 2021r. o godz. 15:30, co potwierdził kierowca. Z systemu SENT GEO wynika natomiast, że monitorowanie pojazdu rozpoczęło się dopiero po przejechaniu na terenie Polski około 20-30 km. W rubryce Lista zdarzeń widnieje zapis 09.04.2021, godz. 15:57:07 - pojazd ruszył. Jak wynika z informacji uzyskanych z Centrum Informatyki Resortu Finansów- - lokalizator rozpoczął przekazywanie danych do systemu 9 kwietnia 2021 r. o godz. 15:52 z lokalizacji o koordynatach [...] (S3, S.), tj. ponad dwadzieścia minut po przekroczeniu granicy. W dniach od 8 do 10 kwietnia 2021r. nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych od Operatorów ZSL. Dane z tachografu potwierdzają, że przedmiotowy pojazd był w ruchu 9 kwietnia 2021r. w godz. Od 14:53 do 17:07 ( wg. czasu UTC z tachografu godz. 12:53 -15:07). W ocenie organu odwoławczego zarejestrowane w systemie dane dotyczące lokalizatora nie pozwalały na prawidłowe odtworzenie trasy przejazdu środka transportu wykonującego przewóz drogowy objęty ww. zgłoszeniem, gdyż urządzenie ZSL o numerze [...] nie przekazywało danych geolokalizacyjnych do systemu przez ponad 20 minut od miejsca przekroczenia granicy, pomimo że zgodnie z art. 10a. ust. 1 ustawy SENT przewoźnik zobowiązany był na całej trasie przewozu zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu, objętego zgłoszeniem. Tym samym cel, jaki niosła ze sobą nowelizacja ustawy SENT z 15 czerwca 2018r., polegający na zapewnieniu bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów wskazanych w ustawie poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, nie został w przedmiotowej sprawie osiągnięty. Niewykonanie obowiązków nałożonych na uczestników obrotu sankcjonowane jest karami wskazanymi w ustawie w określonej wysokości. Przy czym nie ma znaczenia czy niedopełnienie obowiązków wynikało z celowego działania, zaniechania, niedbalstwa, czy też wadliwości urządzenia zainstalowanego w pojeździe, służącego do przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej za niewykonanie obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1 następuje wówczas, jeżeli jego niedopełnienie wynikało z niedostępności rejestru - (art. 22 ust. 2b ustawy SENT). Z akt sprawy wynika, iż od chwili zarejestrowania zgłoszeń w systemie SENT do chwili rozpoczęcia czynności kontrolnych nie odnotowano wadliwego działania systemu SENT GEO, które mogłoby wpłynąć na przyjmowanie danych. Wobec powyższego brak jest podstaw do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej na podstawie art. 22 ust. 2 b ustawy SENT. Brzmienie przywołanych wyżej przepisów prawa wskazuje, że zarówno wydanie decyzji nakładającej karę jak i jej wysokość, nie zależą od uznania organu, bowiem w omawianych przepisach nie użyto zwrotu "może". Organ nakładając karę nie ma podstaw do badania przyczyn, dla których przewoźnik nie wywiązał się z nałożonych na niego obowiązków. Omawiana ustawa nie przewiduje możliwości miarkowania wysokości kary pieniężnej nakładanej za dane naruszenie obowiązku nałożonego na uczestnika obrotu /tu: przewoźnika/. Odnosząc się do zarzutów odwołania Dyrektor IAS kary wynikające z przepisów ustawy SENT nie zależą od częstotliwości występowania nieprawidłowości ale są wymierzane w związku z faktem ich zaistnienia. Ustawa ta nie uzależnia również nałożenia kary od powstania uszczupleń należności na rzez Skarbu Państwa. Ustawa SENT zawiera instrumenty służące m. in. "uszczelnianiu" systemu podatkowego, nie zawiera zaś przepisów kreujących jakiekolwiek obowiązki podatkowe. Z treści przepisów ustawy SENT nie wynika, aby nakładanie kar pieniężnych w przypadkach wymienionych w ustawie uzależnione było od powstania uszczupleń podatkowych wskutek naruszenia przepisów tej ustawy. Nadto brak przekazywania danych geolokalizacyjnych, za które odpowiedzialny był przewoźnik, ma charakter poważny, bowiem uniemożliwiało to monitorowanie kontroli przewozu na podstawie danych z systemu, a zatem niweczyło cel ustawy. Oceny tej nie może zmienić okoliczność dokonania legalnego przewozu, który został zgłoszony oraz brak uszczupleń należności Skarbu Państwa. W niniejszej sprawie nie wystąpiły wątpliwości co do interpretacji przepisów prawa materialnego. Stan faktyczny jest bezsporny i nie jest przez Państwo kwestionowany, gdyż wynika wprost z dowodów znajdujących się w aktach sprawy. Odnosząc się do możliwości odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej organ odwoławczy wyjaśnił, z dniem 14 czerwca 2018 r.. ustawą z dnia 10 maja 2018 r. o zmianie ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów oraz niektórych innych ustaw, wprowadzono zmianę treści ww. art. 26 ust. 4 ustawy SENT zmieniając delegację ustawową dla Rady Ministrów do wydania rozporządzenia z obligatoryjnej ("określi") na fakultatywną ("może określić"). Z uzasadnienia projektu ww. ustawy zmieniającej wynika, iż stosowny akt normatywny będzie mógł być wydany, gdy odpowiednie organy Unii Europejskiej wydadzą akty normatywne zawierające warunki dopuszczalności udzielania pomocy państwa. Rada Ministrów do chwili obecnej nie wydała przepisów wykonawczych w oparciu o delegację wynikająca z art. 26 ust. 4 ustawy SENT. Podkreślić jednak należy, iż jak wynika z przytoczonych wyżej przepisów, w przypadku uzasadnionym ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej w jednym z trybów określonych w trzech punktach art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Pierwsza możliwość dotyczy sytuacji, gdy odstąpienie nie stanowi pomocy publicznej. Druga - gdy stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie i rybołówstwie i jest udzielona z uwzględnieniem warunków dopuszczalności pomocy w przepisach prawa Unii Europejskiej. W końcu trzecia możliwość - gdy ulga stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie art. 26 ust 4. Tak więc brak przepisów wykonawczych, o których mowa powyżej, powoduje jedynie brak możliwości zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w art. 26 ust. 3 pkt 3. Pozostaje jednak bez wpływu na funkcjonowanie regulacji zawartych w art. 26 ust 3 pkt 1 i 2 i w przypadku zaistnienia ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego, o których mowa w art. 22 ust. 3 oraz art. Art. 24 ust.3 ustawy SENT i nie pozbawia strony możliwości ubiegania się o taką pomoc. Z kolei analiza zebranego w sprawie materiału dowodowego nie pozwala na uznanie, że zachodzi przypadek ważnego interesu przewoźnika lub ważnego interesu publicznego uzasadniający odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Zarówno ustawa SENT jak i ustawa Ordynacja podatkowa, której przepisy, w zakresie nieuregulowanym w ww. ustawie, stosuje się odpowiednio do kar pieniężnych nie definiuje omawianych pojęć. Przy czym użycie słowa "ważny", podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Jako "ważny interes podatnika" należy rozumieć sytuację, w której z powodu nadzwyczajnych, losowych przypadków, podatnik nie jest w stanie uregulować zobowiązań podatkowych. Oznacza to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Jednakże pojęcia "ważnego interesu podatnika" nie można ograniczać tylko i wyłącznie do sytuacji nadzwyczajnych czy też zdarzeń losowych. Winno się uwzględniać również normalną sytuację ekonomiczną podatnika, wysokość uzyskiwanych przez niego dochodów oraz wydatków, to utratę możliwości zarobkowania lub też utratę majątku. Zatem w postępowaniu dotyczącym przyznania ulgi jaką jest odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej organ winien przeprowadzić również analizę sytuacji majątkowej i gospodarczej podatnika. Pomimo, że wymaga ono ustalenia sytuacji majątkowej podmiotu oraz skutków ekonomicznych, jakie wystąpią w wyniku realizacji zobowiązania dla niego, to trzeba mieć też na uwadze, że względy społeczne wymagają, żeby zobowiązania były realizowane, a zobowiązany nie był pochopnie z nich zwalniany. W ocenie organu odwoławczego, przedłożone dokumenty finansowe za lata 2018-2020 oraz do 31 sierpnia 2021r. i nie wskazują aby sytuacja ekonomiczna uległa pogorszeniu w stopniu uniemożliwiającym uregulowanie kary pieniężnej nałożonej za niewykonanie ustawowych obowiązków. Wprawdzie w 2020r. przedsiębiorstwo zanotowało stratę netto w wysokości 6 606 99,68 zł, jednakże należy zauważyć, iż już w 2021r. sytuacja ta uległa poprawie i na dzień 31 sierpnia 2021r, przedsiębiorstwo osiągnęło zysk netto w wysokości 2 495 758,20 zł. W poprzednich latach działalność spółki także nie przynosiła strat. Sama strata nie może stanowić okoliczności wyróżniających sytuację spółki od sytuacji innych podmiotów. Za takie okoliczności nie może bowiem uchodzić sama strata, która oznacza tylko nadwyżkę kosztów nad przychodami. Sama w sobie nie przesądza jeszcze o tym, że podmiot, który ją poniósł nie posiada środków finansowych. W znajdującym się stronie internetowej Ministerstwa Sprawiedliwości rocznym sprawozdaniu finansowym przeprowadzonym przez biegłego rewidenta, za 2020r. wskazano, że krótkoterminowe zobowiązania i rozliczenia międzyokresowe spółki przekraczają aktywa obrotowe, jednakże tak sytuacja występowała historycznie w latach ubiegłych i nigdy nie stanowiła zagrożenia płynności przy specyfice działalności spółki. Oceniając ryzyko płynności wskazano, że: Spółka posiada płynność wystarczającą do regulowania wymaganych zobowiązań, zarówno w normalnej jak i kryzysowej sytuacji, bez narażania na niedopuszczalne straty lub podważenie reputacji Spółki. Ponadto w punkcie w punkcie 22 pt. "Kontynuacja działalności" wskazano: "Spółka w 2020r. pomimo trwającej pandemii zrealizowała o ponad 3% wyższe przychody na podstawowej działalności transportowej, realizując również większa ilość zleceń transportowych niż w roku 2019. W 2021r. planujemy osiągnąć dalszy wzrost przychodów transportowych o kolejne 4-5%.(...) Powyższe okoliczności uzasadniają przyjęte założenie, że Spółka będzie dysponować wystarczającymi zasobami, aby kontynuować swą działalność gospodarczą przez okres co najmniej 12 miesięcy od dnia bilansowego. Zarząd spółki uważa, iż nie występuje znacząca niepewność dotycząca zdarzeń i okoliczności, które budziłyby poważne wątpliwości co do zdolności Spółki do kontynuowania działalności." W świetle powyższego, w ocenie organu odwoławczego, uprawniony jest wniosek, że obciążenie w niniejszym postępowaniu karą pieniężną strony nie wiąże się z zagrożeniem dla jej istotnego interesu. Dolegliwość wynikająca z zapłaty kary jest oczywista, ale sama w sobie nie stanowi o ważnym interesie przewoźnika, uzasadniającym odstąpienie od nałożenia kary. Badając relacje między wysokością nałożonej kary, a wysokością kosztów działalności operacyjnej spółki ustaliłem, że w okresie od 1 stycznia do 31 sierpnia 2021 r. koszty te wynosiły 146 927 822,22 zł. W latach 2018-2020 koszty wynosiły odpowiednio 182 116 000 zł. w 2018r, 201 976 270 zł, w 2019 r. oraz 196 223 311 zł w 2020r. W latach 2018-2020 średnia roczna wysokość kosztów operacyjnych wynosiła 193 438 527 zł. Zatem kara pieniężna w wysokości 10.000 zł stanowi 0,005% średnich rocznych kosztów operacyjnych. W kwestii stosunku wysokości kary pieniężnej do powstałych kosztów działalności gospodarczej, nałożenie kary pieniężnej nie ma na tyle istotnego negatywnego wpływu na sferę ekonomiczną przedsiębiorstwa, aby spełniać kryterium "ważnego interesu przewoźnika". Wreszcie dolegliwość kary pieniężnej jest celowym zamierzeniem ustawodawcy. Kara jest wysoka, tak by niedopełnienie obowiązku rejestracji, i aktualizacji wpisów było "nieopłacalne" dla podmiotów uczestniczących w przewozie "wrażliwych" towarów. Zdaniem DIAS w sprawie nie wystąpiły okoliczności nadzwyczajne czy też zdarzenia losowe, które umożliwiałyby odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej. Fakt nieuzupełnienia zgłoszenia o dane, o których mowa w art. 6 ust.3 ustawy SENT nie był spowodowany okolicznościami, na które strona nie miała wpływu, bowiem nie mogą stanowić podstawy odstępstwa od nałożenia kary okoliczności związane z brakiem rzetelności i staranności w realizacji tych obowiązków. Zaistniały stan faktyczny bez wątpienia nie jest skutkiem ponadprzeciętnych i losowych zdarzeń, nie stanowi o wystąpieniu sytuacji wyjątkowej, na którą odwołujący się nie miał wpływu i której nie mógł przewidzieć. Tym bardziej, że nie jest to pierwszy przypadek nieprawidłowości w zakresie przekazywania danych geolokalizacyjnych. W ocenie organu odwoławczego w sprawie odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej nie leży w interesie publicznym. W interesie publicznym jest to, by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dróg dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. Dokonując w przedmiotowej sprawie oceny przesłanek "interesu publicznego" na gruncie pozaekonomicznym organ wskazał, ż kary pieniężne wynikające z naruszenia przepisów materialnych ustawy SENT ustanawiają odpowiedzialność administracyjną, a nie karnoadministracyjną podmiotów wykonujących przewóz towarów wrażliwych. Odpowiedzialność ta ma charakter obiektywny. Drugorzędne znaczenie ma przyczyna powstania stwierdzonych naruszeń, gdyż nawet w przypadku popełnienia oczywistej omyłki, niezamierzonego ludzkiego błędu, okoliczności te same w sobie nie zwalniają z określonych w ustawie SENT sankcji. Niewłączenie urządzenia GPS, a także niezadbanie o to, aby działało sprawnie i bez zakłóceń uniemożliwia lub co najmniej bardzo utrudnia sprawowanie kontroli nad przewozem. Godzi w podstawowe założenia i cel ustawy o SENT. W interesie publicznym natomiast jest by system kontroli był szczelny, skuteczny i bezpieczny, bez możliwości omijania go, a także by podmioty trudniące się przewozem towarów objętych systemem monitorowania dochowały należytej staranności w wypełnianiu swoich obowiązków. W sprawie Spółka nie wykazała, aby niewłączenie lokalizatora było wynikiem okoliczności uzasadniających taki stan rzeczy, które można by było uznać za zasadne w kontekście odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na interes publiczny. Zatem nie zachodzą przesłanki do odstąpienia od nałożenia kary z uwagi na ważny interes publiczny. Na powyższą decyzję Spółka wniosła skargę zarzucając jej naruszenie: 1) prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, tj., art. 10c ust. 1 ustawy SENT w związku z art. 120 O.p., 2) art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez naruszenie zasady zaufania do organów podatkowych przez zastosowanie wykładni rozszerzającej i profiskalnej przy rozstrzyganiu w przedmiotowej sprawie; Wobec podniesionych zarzutów Spółka wniosła o uchylenie decyzji organów obu instancji i zasądzenie na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania. Ponadto wniosła o rozpoznanie sprawy w trybie uproszczonym i dopuszczenie jako dowód w sprawie decyzji Naczelnika Śląskiego Urzędu Celno- Skarbowego w Katowicach znak: [...] z dnia 9 sierpnia 2022 r., W ocenie skarżącej organy przede wszystkim naruszyły prawo. Bowiem zgodnie z wolą ustawodawcy wyrażona w art. 10c ustawy SENT brak sygnału GPS do jednej godziny nie stanowi naruszenia przepisów ustawy. Dlatego Dyrektor Izby Administracji Skarbowej wydając decyzję utrzymująca w mocy rozstrzygnięice organu pierwszej instancji również zachowłą się niezgodnie z art. 10 c ustawy SENT oraz sprzecznie z art. 120 i 121 § 1 O.p. Ponadto organy nieprawidłowo zinterpretowały przepisy ustawy o odstąpieniu od karania przewoźnika. Przepisy te powinny być interpretowane elastycznie przez organy kontroli. Podkreśliła również, że ustawa SENT została wprowadzona aby zapobiegać nieuczciwemu wprowadzaniu do Polski towarów akcyzowych. Natomiast ustawa nie miała na celu karać uczciwych przewoźników za drobne błędy, które nie mają żadnego znaczenia dla prawidłowej realizacji transportu. W odpowiedzi na skargę Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w Katowicach wniósł o jej oddalenie podtrzymując stanowisko przedstawione w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że zgodnie art.1 § 1 i § 2 ustawy z 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Z kolei zgodnie z art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 239 ze zm.) – powoływanej dalej jako: "P.p.s.a.", sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a, który dotyczy interpretacji podatkowych i który nie ma zastosowania w niniejszej sprawie. Niniejsza sprawa, na podstawie art. 119 pkt 2 P.p.s.a. została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym. Przeprowadzona we wskazanych wyżej ramach kontrola zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji pierwszoinstancyjnej wykazała, że organy nie naruszyły przepisów prawa. Zgodnie z art. 3 ust. 1 ustawy SENT, określony w tym przepisie system monitorowania przewozu i obrotu obejmuje gromadzenie i przetwarzanie danych o przewozie towarów i obrocie paliwami opałowymi, w szczególności z zastosowaniem środków technicznych służących do tego monitorowania, oraz kontrolę realizacji obowiązków wynikających z ustawy. Zasady kontroli realizacji obowiązków wynikających z ustawy o SENT określone zostały w przepisach art. 13 – 20a tej ustawy. Jak wynika z jej art. 13 ust. 2, kontrola realizacji wskazanych obowiązków obejmuje weryfikację danych zawartych w dokumentach okazanych przez kierującego, dokonanie oględzin towaru, w tym pobranie próbki towaru, oraz weryfikację wskazań lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji. Zasadnicze jednak znaczenie dla ustalenia istoty omawianej kontroli ma art. 13 ust. 1 ustawy SENT, określający przedmiot ustaleń kontrolnych właściwych organów, zgodnie z którym kontrola przewozu towarów polega na sprawdzeniu przestrzegania obowiązków, odpowiednio w zakresie: 1) dokonywania, uzupełniania i aktualizacji zgłoszenia; 2) zgodności danych zawartych w zgłoszeniu ze stanem faktycznym; 3) posiadania numeru referencyjnego, dokumentu zastępującego zgłoszenie i potwierdzenia przyjęcia dokumentu zastępującego zgłoszenie albo dokumentu, o którym mowa w art. 3 ust. 7; 4) przekazywania aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu. Przedstawiony wyżej zakres kontroli przewozu towarów, sprowadzający się do sprawdzenia przestrzegania wskazanych (enumeratywnie) obowiązków, w pełni odpowiada zakresowi przedmiotowemu tej ustawy, który obejmuje reguły funkcjonowania systemu monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów oraz obrotu paliwami opałowymi, jak też konkretyzację obowiązków podmiotów uczestniczących w drogowym i kolejowym przewozie towarów oraz podmiotów dokonujących obrotu paliwami opałowymi; a nadto określenie zasad odpowiedzialności za naruszenie obowiązków związanych z drogowym i kolejowym przewozem towarów oraz z obrotem paliwami opałowymi (art. 1 pkt 1, 1a i 2 tej ustawy). Zgodnie z art. 10a ustawy SENT przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Po drugie jest obowiązany wyposażyć środek transportu, o którym mowa w ust. 1, w lokalizator, chyba, że dane geolokalizacyjne środka transportu są przekazywane do rejestru z zewnętrznego systemu lokalizacji. W tym miejscu należy stwierdzić, że Sąd uznaje ustalenia faktyczne dokonane przez organy za prawidłowe, kompletne, pozwalające na rozstrzygniecie sprawy. Zaś z tych ustaleń wynika, iż Skarżąca, jako przewoźnik, realizowała przewóz w oparciu o zgłoszenie SENT o numerze referencyjnym [...]. Z protokołu kontroli oraz załączonych do niego dokumentów wynika, że kontrolę rozpoczęto w dniu 10 kwietnia 2021r. o godz. 08:25, a zakończono o godz. 09:35. W trakcie kontroli nie stwierdzono naruszenia obowiązków nałożonych na przewoźników przez przepis art. 6 ust. 3 pkt. 1 ustawy SENT. Stwierdzono natomiast, że od chwili rozpoczęcia przewozu na terytorium kraju geolokalizator, którego numer wpisany był zgłoszeniach SENT, nie przekazywał danych o pozycji geograficznej pojazdu, którym przewożony był towar podlegający systemowi kontroli. Pojazd był wyposażony w zewnętrzny system lokalizacji nr [...]. W wyniku analizy działania lokalizatora oraz odczytów kamer ANPRS stwierdzono, że wjazd pojazdu na terytorium kraju nastąpił przez przejście graniczne w K., 9 kwietnia 2021r. o godz. 15:30, co potwierdził kierowca. Wbrew argumentowi podniesionemu w uzasadnieniu skargi czas niedziałania geolokalizatora jest znany. Bowiem uaktywnił się on 9 kwietnia 2021 r. o godz. 15.52, co potwierdzono w systemie SENT-GEO, a czego Skarżąca nawet nie kwestionowała a tym bardziej skutecznie nie podważyła. Zatem nie działał on 22 minuty. Nadto system SENT-GEO był sprawny. Ponieważ pojazd był, co w protokole kontroli oświadczył kierowca, a Skarżąca nie zanegowała, monitorowany przez system zewnętrzny, to obowiązki wymienione w art. 10b ustawy o SENT w tej sprawie kierowcy nie obciążały. Konkludując tę część rozważań organy prawidłowo ustaliły, że po przekroczeniu przez zestaw pojazdów składający się z ciągnika i naczepy w K. przez 22 minuty trasa jego przejazdu po drogach w Polsce nie była monitorowana przez system SENT GEO wobec nieprzekazywania przez zewnętrzny system stosownych danych geolokalizacynych. Konsekwencje naruszenia powołanych przepisów art. 10a ustawy SENT określa art. 22 ust. 2a SENT, który stanowi, że w przypadku niewywiązywania się z obowiązku, o którym mowa w art. 10a ust. 1, na przewoźnika nakłada się karę pieniężną w wysokości 10 000 zł. Odnosząc treść cytowanych przepisów do stanu faktycznego sprawy stwierdzić należy, że spełnione zostały przesłanki do nałożenia kary określonej w art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Odnosząc się w tym miejscu do zarzutu naruszenia przez organ art. 10c ustawy SENT Sąd stwierdza, że nie zasługuje on na uwzględnienie. Zgodnie z powołanym przepisem w przypadku stwierdzenia trwającej dłużej niż godzinę niesprawności lokalizatora albo zewnętrznego systemu lokalizacji, kierujący, o którym mowa w art. 2 pkt 2 lit. a, jest obowiązany do niezwłocznego zatrzymania się na najbliższym parkingu samochodowym lub w najbliższej zatoce postojowej. Adresatem tej normy nie jest przewoźnik lecz kierujący pojazdem. Sąd nie podziela wyrażonego w decyzji Naczelnika Urzędu Celno-Skarbowego w Katowicach z 9 sierpnia 2022 r., dołączonej do skargi, że w sytuacji niedziałania geolokalizatora przez mniej niż godzinę i kontynuowania jazdy przez kierującego ani on ani przewoźnik nie łamią ustawy. Pogląd ten nie został w żadne sposób rozwinięty i uzasadniony. Zaś organ odwołał się do art. 10b ustawy SENT, a nie art. 10c, którego treść przytoczył, nie wskazując przy tym żadnej z kilku jednostek redakcyjnych i nie odnosząc tego poglądu do normy art. 10a ustawy o SENT, która, jak już wskazano zobowiązuje przewoźnika do zagwarantowania przesyłania danych geolokalizacyjnych zwłaszcza w sytuacji gdy dane przekazywane są przez system zewnętrzny, znajdujący się poza pojazdem. Celem zapewnienia bardziej skutecznego funkcjonowania i lepszego monitorowania przewozu towarów poprzez wykorzystanie danych geolokalizacyjnych, z dniem 1 października 2018 r. w ustawie o systemie monitorowania drogowego i kolejowego przewozu towarów, dodano cytowany już art. 10a ust. 1, zgodnie z który to przewoźnik, w trakcie całej trasy przewozu towaru objętego zgłoszeniem, jest obowiązany zapewnić przekazywanie aktualnych danych geolokalizacyjnych środka transportu objętego tym zgłoszeniem. Wbrew stanowisku Skarżącej przepisy ustawy zostały skonstruowane w sposób, obciążający skutkami niedopełnienia określonych obowiązków przewoźników, nie zaś osoby przez nich zatrudnione do wykonania przewozu. Pomimo, że na potrzeby ustawy skonkretyzowano pojęcie "kierującego" to jednak nie występuje jako osoba odpowiedzialna za niedopełnienie obowiązku, o którym mowa w art. 10a w związku z art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Zdaniem Skarżącej organy naruszyły art. 120 i 121 § 1 O.p. dokonując błędnej interpretacji przepisów ustawy o SENT. Ustawa ta bowiem winna być interpretowana elastycznie. Skarżąca stwierdziła też, że organy powinny odstąpić od nałożenia kary na podstawie art. 22 ust. 3 w zw. z art. 26 ust. 3 ustawy SENT. Wobec tak zakreślonego przedmiotu wyjaśnić należy, że przepisy ustawy SENT mają charakter bezwzględnie obowiązujący. Przewidują sankcję za obiektywnie stwierdzony fakt naruszenia tych przepisów i nie przewidują wartościowania przyczyn naruszenia zasad systemu monitorowania drogowego przewozu określonych w ustawie towarów przez odpowiedzialne podmioty. Kary pieniężne nakładane w trybie administracyjnym decyzją właściwego naczelnika urzędu celno - skarbowego są niezależne od winy odpowiedzialnego podmiotu. Nałożenie kary jest obligatoryjne, a kara przewidziana w powyższym przepisie za uchybienia, o jakich jest mowa w art. 10a ustawy SENT dotyczy uchybień istotnych, przy czym niewypełnienie ich, powoduje konieczność nałożenia kary pieniężnej w wysokości 10.000 zł. Ustawodawca w art. 22 ust. 2a ustawy SENT nie przewidział żadnych okoliczności (poza przesłankami z art. 22 ust. 3 ustawy SENT) pozwalającymi na odstąpienie od nałożenia kary. Kwestia odpowiedzialności powstaje w sposób obiektywny w momencie stwierdzenia dopuszczenia się przez konkretny podmiot, w tym wypadku Skarżącą uchybienia zagrożonego wymierzeniem kary pieniężnej i nie jest uzależniona od wystąpienia przesłanki winy po stronie przewoźnika, ani też jej rodzaju - umyślna, czy też nie. Zaznaczyć przy tym należy, że ustawodawca nie przewidział też żadnej gradacji kary czyli nie zastrzegł, że organ może wymierzyć karę " do 10.000 zł", co również dowodzi, że jego zamiarem nie było pozostawienie organowi uprawnienia do oceny wagi takiego potencjalnego naruszenia i związanej z nim wysokości kary pieniężnej. Oznacza to, że organy nie mogą uznaniowo oceniać okoliczności każdego przypadku naruszenia przepisów, w tym również, jak podnosi skarżąca, ewentualnego wystąpienia ryzyka uszczuplenia wpływów do Budżetu państwa. Możliwość odstąpienia od nałożenia na przewoźnika kary pieniężnej za nieprzekazywanie danych geolokalizacyjnych po wjechaniu przez zestaw pojazdów z Niemiec do Polski przez przejście w K., o których mowa w art. 10a ust.1 reguluje art. 22 ust. 3 ustawy SENT. Zgodnie z tym przepisem w przypadkach uzasadnionych ważnym interesem przewoźnika lub interesem publicznym, na wniosek przewoźnika lub z urzędu, organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, o której mowa w ust. 2a, z uwzględnieniem art. 26 ust. 3 ustawy. Z kolei w art. 26 ust. 3 ustawy o SENT wskazano, że organ może odstąpić od nałożenia kary pieniężnej, jeżeli to odstąpienie: 1) nie stanowi pomocy publicznej albo 2) stanowi pomoc de minimis albo pomoc de minimis w rolnictwie lub rybołówstwie, udzieloną z uwzględnieniem warunków dopuszczalności tej pomocy, określonych w przepisach prawa Unii Europejskiej, albo 3) stanowi pomoc publiczną spełniającą warunki określone w przepisach wydanych na podstawie ust. 4. W ocenie Sądu organy obu instancji dokonały prawidłowej wykładni ww. przepisów w odniesieniu do stanu faktycznego ustalonego w sprawie. Wskazać w tym miejscu należy, że określona w art. 22 ust. 3 instytucja odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej opiera się na tzw. uznaniu administracyjnym i odsyła do pojęć niedookreślonych "ważnego interesu przewoźnika" lub "interesu publicznego" jako materialno-prawnych przesłanek odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Ponadto odstępstwo od nałożenia kary pieniężnej jest instytucją o charakterze wyjątkowym, gdyż zasadą jest płacenie kar, a nie zwalnianie z tego obowiązku. Zwolnienie z kary, co trafnie zaakcentował organ odowłaczy, jest uzasadnione w sytuacjach szczególnych i wyjątkowych, na które strona nie miała wpływu i które były niezależne od sposobu jej postępowania. O istnieniu ważnego interesu przewoźnika, uprawiającego do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej nie decyduje jego subiektywne przekonanie, lecz decydować powinny kryteria zobiektywizowane, w każdym przypadku inne, uwzględniające różnorodne aspekty sprawy. Przy czym użycie słowa "ważny" podkreśla wyjątkowość zastosowania instytucji odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej z uwagi na tenże interes. Niewątpliwie nadzwyczajne, losowe sytuacje jak utrata możliwości wywiązania się z zobowiązań, utrata możliwości zarobkowania, trudności finansowe, które w konkretnych okolicznościach wiązałyby się z zagrożeniem dla istotnego interesu zobowiązanego, w szczególności dla realizacji podstawowych potrzeb bytowych osób zobowiązanych i ich rodzin skutkujące brakiem możliwości uregulowania nałożonej kary przesądzają o wystąpieniu ważnego interesu przewoźnika. Pojęcia tego nie należy jednak ograniczać jedynie do sytuacji nadzwyczajnych, losowych, na które strona postępowania nie miała wpływu. Ważny interes podatnika (przewoźnika) to również sytuacja ekonomiczna, życiowa, możliwość zarobkowania (por. wyrok NSA z 1 lipca 2020 r., sygn. akt II GSK 362/20). Z dokumentów przedłożonych przez Skarżącą, obszernie omówionych w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji, popartych oceną biegłego rewidenta wynika, że Skarżąca posiada ona stabilną sytuację finansową. Spółka nie posiada zaległości podatkowych i nieopodatkowanych, nie są prowadzone wobec niej postępowania egzekucyjne. W 2021r. sytuacja Spółki uległa poprawie w stosunku do roku 2020 i na dzień 31 sierpnia 2021r, przedsiębiorstwo osiągnęło zysk netto w wysokości 2 495 758,20 zł. Dobrą sytuacje potwierdziło badanie rocznego sprawozdania finansowego przez biegłego rewidenta za 2020r. Wynikało z niego m.in. to, ze Skarżąca w dobie pandemii osiągnęła o 3% wyższe przychody na podstawowej działalności transportowej, a jej płynność finansowa nie jest zagrożona. Skarżąca na żadnym etapie postępowania nie przedłożyła dokumentów, z których można by wysnuć odmienne wnioski. Organy zasadnie zatem uznały, że w sprawie spawie nie wystąpił ważny interes przewoźnika, który uzasadniałby odstąpienie od wymierzenia kary, o której mowa w art. 22 ust. 2a ustawy SENT. Odnośnie przesłanki "interesu publicznego", wyjaśnić należy, że w orzecznictwie charakteryzuje się ją jako dyrektywę postępowania nakazującą mieć na uwadze respektowanie wartości wspólnych dla całego społeczeństwa, takich jak sprawiedliwość, bezpieczeństwo, zaufanie obywateli do organów władzy, sprawność działania aparatu państwowego, korektę błędnych decyzji itp. Wprowadzenie przesłanki interesu publicznego do art. 22 ust. 3 ustawy SENT oznacza, że ustawodawca przewidział sytuacje, w których odstąpienie od nałożenia kary pieniężnej będzie zbieżne z tym interesem. Ustalenie przez orzekający w takiej sprawie organ kwestii istnienia przesłanki "interesu publicznego" wiąże się z koniecznością ważenia wartości w dwóch płaszczyznach: jedną płaszczyznę tworzy zasada, jaką jest płacenie należności w pełnej wysokości, drugą - wyjątek od zasady, polegający na zastosowaniu indywidualnej ulgi. Organ w danym przypadku winien ustalić, co jest korzystniejsze z punktu widzenia interesu publicznego - dochodzenie należności czy też zastosowanie ulgi (por. wyroki NSA z 27 lutego 2013 r., II FSK 1351/11; z 28 sierpnia 2019 r., II GSK 360/19; z 22 stycznia 2020 r., II GSK 629/19; z 7 grudnia 2019 r., II GSK 1696/19). W ocenie Sądu organ trafnie stwierdził, że w sprawie i ta przesłanka nie wystąpiła. Odstąpienie od nałożenia kary na przewoźnika, którego sytuacja materialna pozwala na jej uiszczenie, nie leży również w interesie publicznym. Odstąpienie w takim przypadku od nałożenia kary pieniężnej, będącej skutkiem działania strony, niezgodnego z obowiązującym porządkiem prawnym nie może być uznane za działanie z korzyścią dla ogółu. Tym bardziej, że Skarżąca nie wyjaśniła w toku całego postępowania, dlaczego przez 22 minuty nie przekazywano danych geolokalizacyjnych zestawu pojazdów. Zatem brak tych danych ją obciąża. Ponadto nie można uznać tego uchybienia za nieistotne. Brak danych geolokalizacyjncyh w istocie narusza podstawowe założenie ustawy, jakim jest monitorowania transportu towarów uznanych za drażliwe. Z treści uzasadnienia projektu ustawy SENT wynika, że jej celem jest ochrona legalnego handlu towarami uznanymi w wyniku przeprowadzonych analiz przez prawodawcę krajowego za "wrażliwe", ułatwienie walki z "szarą strefą", ograniczenie poziomu uszczupleń w kluczowych dla budżetu państwa podatkach, takich jak podatek od towarów i usług czy podatek akcyzowy, jak również zwiększenie skuteczności kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wprowadzony na mocy omawianej ustawy obowiązek dokonywania zgłoszenia przewozu towaru do rejestru nakłada na podmioty prowadzące działalność gospodarczą dodatkowe obowiązki, które zostały ocenione jako uzasadnione i proporcjonalne w stosunku do obszarów podlegających ochronie. Monitorowaniem przewozu zostały objęte towary określane jako "wrażliwe", zaliczone do grupy najwyższego ryzyka w kraju ze względu na naruszenia przepisów prawa podatkowego oraz negatywny wpływ na konkurencję (druk nr 1244 rządowy projekt ustawy o systemie monitorowania drogowego przewozu towarów; publ. sejm.gov.pl, prace sejmu, druki sejmowe). Prawidłowe zgłoszenie i śledzenie przewożonego towaru daje organom możliwość dokonywania zdalnych analiz, monitorowania oraz przeprowadzania skutecznych kontroli w obszarach obarczonych istotnym ryzykiem naruszenia obowiązujących przepisów oraz umożliwia prawidłową identyfikację podmiotów biorących udział w przewozie towarów wrażliwych i rodzaju wykonywanego przewozu. Stąd też uchybienie w przekazywaniu danych geolokalizacyjnych niewątpliwie utrudnia monitorowanie przewozu towaru wrażliwego i kontrolę łańcucha dostaw, a w efekcie prawidłową kontrolę obowiązków podatkowych związanych z tego rodzaju towarem. Takie zachowania nie mogą być postrzegane jako zgodne z interesem publicznym. W interesie publicznym leży bowiem powszechne, prawidłowe stosowanie przez wszystkich uczestników łańcucha dostaw przepisów prawa. Także podnoszona przez stronę incydentalność wystąpienia naruszenia w stosunku do ilości wykonywanych przewozów, nie może zostać uznana za przesłankę do odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej. Nie zasługuje także na uwzględnieni zarzut z pkt 2 petitum skargi. Został źle skonstruowany. Przepisy Ordynacji podatkowej odnoszą się do procedowania w sprawie i ustalania stanu faktycznego a nie do wykładni prawa materialnego. Ta zaś została przez organ dokonana, co wyżej wykazano, prawidłowo. Sąd dokonując kontroli zaskarżonej decyzji pod kątem podniesionych w skardze zarzutów oraz przesłanek, które obowiązany był uwzględnić z urzędu stwierdził, że jest ona zgodna z prawem nie narusza bowiem ani przepisów materialnoprawnych ani też przepisów postępowania w stopniu istotnym mającym wpływ na wynik sprawy. Z tego też względu Sąd, na podstawie art. 151 P.p.s.a., skargę oddalił.