II SA/Kr 937/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Mirosław Bator Sędziowie: Sędzia WSA Krystyna Daniel (spr.) Sędzia WSA Paweł Darmoń po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 24 października 2019 r. sprawy ze skargi A. C. na postanowienie Wojewody [...] z dnia 24 czerwca 2019 r., znak: [...] w przedmiocie odmowy wznowienia postępowania w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę 1. uchyla zaskarżone postanowienie i poprzedzające je postanowienie organu I instancji 2. zasądza od Wojewody [...] na rzecz skarżącej A. C. kwotę 597 (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Prezydent Miasta K. postanowieniem z 18 marca 2019 r., na podstawie art. 149 § 3 w związku z art. 124 § 1 i § 2, art. 148 §1 i 2 K.p.a. po rozpatrzeniu wniosku A. Z.- C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. nr [...].[...] z 17 października 2018 r., znak: [...] zatwierdzającą projekt budowlany i udzielającą pozwolenia na budowę dla zamierzenia inwestycyjnego pn. "budowa trzech budynków mieszkalnych wielorodzinnych z garażami podziemnymi, w tym jednego 1-segmentowego, jednego z trzema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnymi jednego czterema segmentami połączonymi wspólnym garażem podziemnym wraz z naziemnymi miejscami parkingowymi, infrastrukturą techniczną i wjazdem na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...], a w zakresie infrastruktury i wjazdu na działkach nr [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] przy ul. [...] w K. - ETAP I – obejmujący budowę budynku mieszkalnego wielorodzinnego nr [...] składającego się z 4 segmentów naziemnych oraz garażu podziemnego i budynku nr [...] składającego się z 3 segmentów naziemnych oraz garażu podziemnego, wraz z instalacjami wewnętrznymi: wod -kan, c.o, wentylacją mechaniczną oddymianiem garaży, elektryczną i teletechniczną, wjazdem oraz drogami wewnętrznymi i miejscami parkingowymi naziemnymi, wewnętrzną instalacją kanalizacji sanitarnej i deszczowej w gruncie, przebudową kabla energetycznego sieci SN oraz likwidacją nieczynnych wewnętrznych instalacji na działkach [...], [...], [...], [...], [...] obr. [...] wydaną na rzecz Firma A – odmówił wznowienia postępowania. W uzasadnieniu organ wskazał, że opisana wyżej decyzja wobec jej niezaskarżenia stała się ostateczna z dniem 15 listopada 2018 r. W dniu 15 stycznia 2019 r. do organu wpłynął wniosek A. Z. - C. o wznowienie postępowania w sprawie zakończonej ww. decyzją. Jako podstawa wznowienia wskazany został art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., tj. brak udziału w postępowaniu bez własnej winy. Organ uznał, że wniosek został złożony z przekroczeniem terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. Uzasadniając swoje stanowisko wyjaśnił, że w postępowaniu zakończonym wydaniem decyzji 17 października 2018 r. z uwagi na fakt, iż w postępowaniu brało udział więcej niż 20 stron zastosowanie znalazł art. 49a K.p.a. A. Z. - C. jako właściciel/współwłaściciel działek nr [...], [...] obr. [...] znajdujących się w obszarze oddziaływania obiektu była stroną przedmiotowego postępowania. Tak jak pozostałe strony postępowania została zawiadomiona pisemnie o wszczęciu postępowania. W piśmie tym znalazła się również informacja o doręczaniu dalszych pism w sprawie w drodze obwieszczenia zamieszczanego na Biuletynie Informacji Publicznej w trybie art. 49a K.p.a. Jak wynika ze zwrotnego potwierdzenia odbioru znajdującego się w aktach sprawy, wobec nieobecności adresata pod wskazanym adresem ww. pismo kierowane do wnioskodawczyni zostało złożone w placówce pocztowej, a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w placówce pocztowej i możliwości jego odbioru pozostawiono w oddawczej skrzynce adresata. W dniu 24 lipca 2018 r. przesyłka została odebrana przez pełnomocnika adresata P. Z.. Zatem zgodnie art. 40 i nast. k.p.a. korespondencja została skutecznie doręczona A. Z.. Oznacza to, że spełniona została przesłanka dokonywania obwieszczeń w trybie 49a k.p.a. tj. strona została poinformowana na piśmie o zamiarze zawiadomienia w ww. sposób. Obwieszczenie o wydaniu decyzji 17 października 2018 r. na stronie Biuletynu Informacji Publicznej nastąpiło w tym samym dniu. Zatem od 17 października 2018 r. informacja o wydaniu decyzji była dostępna dla wszystkich stron postępowania, w tym A. Z. –C.. Powyższe prowadzi do wniosku, że decyzja została doręczona wnioskującej o wznowienie postępowania w dniu 31 października 2018 r. W konsekwencji należało uznać, że przewidziany art. 148 § 2 k.p.a. miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do A. Z. - C. rozpoczął swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji tj.1 listopada 2018 r. i to bez względu na to, czy wnioskująca o wznowienie z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznała. Na powyższe postanowienie zażalenie złożyła A. Z. - C., zarzucając, że nie została ona na piśmie uprzedzona o zamiarze zawiadamiania jej w sposób określny w art. 49 Kpa, a brak tego uprzedzenia oznacza, iż wszystkie informacje dotyczące tego postępowania, w tym w szczególności decyzja powinny być doręczane w sposób tradycyjny. Podniosła, że pismo organu z 16 lipca 2018 r. w ogóle nie zostało jej doręczone, a pismo to nie zostało do niej nigdy wysłane. Kolejno podniosła, że wbrew twierdzeniom organu pismo to nie zawiera uprzedzenia, iż w postępowaniu o podejmowanych czynnościach organ będzie zawiadamiał strony zgodnie z art. 49a Kpa. Znajdująca się na innej stronie informacja (zresztą napisana zupełnie inna czcionką), która nie jest opatrzona czyimkolwiek podpisem nie stanowi zawiadomienia pochodzącego od organu, nie można jej również traktować jako oświadczenia woli, bowiem nie wiadomo od kogo pochodzi, kto bierze za niego odpowiedzialność oraz uniemożliwia ocenę, czy osoba, od której pochodzi jest upoważniona do działania w imieniu organu. Konkludując stwierdziła, że w skarżonym postanowieniu organ l instancji nie odniósł się zupełnie do faktu braku doręczeń informacji o czynnościach podejmowanych w toku postępowania, w tym w szczególności decyzji na jej adres tj. [...], oraz podkreśliła, że nie tylko nie otrzymała pisma z 16.07.2018 r., lecz również pismo to nie zawierało uprzedzenia na piśmie, o którym mowa w art. 49a Kpa, dlatego nie można wobec niej przyjmować jakiejkolwiek fikcji doręczenia. Wojewoda postanowieniem z 24 czerwca 2019 r. nr [...], na podstawie art. 123, art. 138 § 1 pkt 1 z zw. z art. 144 K.p.a., utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. W uzasadnieniu organ II instancji wskazał, że instytucja wznowienia postępowania administracyjnego jest tzw. nadzwyczajnym trybem postępowania, który daje możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją, której przysługuje przymiot ostateczności, w myśl przepisu art. 16 § 1 K.p.a. Podstawą wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia jest kwalifikowana wadliwość postępowania jurysdykcyjnego, w którym zapadła decyzja ostateczna. W przepisach art. 145 § 1, 145a § 1 i 145b § 1 K.p.a. wymieniono w sposób enumeratywny przesłanki wszczęcia postępowania w sprawie wznowienia postępowania administracyjnego. Termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji. Nadto mimo że z regulacji zawartej w przepisie art. 148 K.p.a. wynika, że to strona musi wykazać, kiedy (w jakiej dacie) dowiedziała się o okolicznościach stanowiących podstawę do wznowienia postępowania, organ administracji publicznej nie jest zwolniony od przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego w zakresie ustalenia tej okoliczności. We wniosku o wznowienie postępowania z 10 stycznia 2019 r. strona podniosła, że o decyzji Prezydenta Miasta K. z 17 października 2018r., dowiedziała się cyt: "od Pana M. M. w trakcie rozmowy w bieżącym tygodniu". Powyższej okoliczności strona w żaden sposób nie udowodniła. Natomiast analiza zgromadzonego materiału dowodowego w postępowaniu odwoławczym wykazała, że wnioskodawczyni posiadła wiedzę o wydanej decyzji w terminie wcześniejszym niż wskazano to we wniosku o wznowienie postępowania. A. Z. - C. była stroną postępowania zakończonego decyzją Prezydenta Miasta K., a strony zostały zawiadomione o wydaniu decyzji w trybie art. 49a K.p.a. Organ podkreślił, że przepisy zobowiązują organ administracji do wymogu jedynie uprzedzenia strony na piśmie o przyjętym sposobie doręczeń. Wobec powyższego istotnym jest by omawiana informacja znalazła się w piśmie kierowanym do strony postępowania, aby mogła powziąć wiedzę o wybranym przez organ sposobie doręczenia. Wojewoda stwierdził, że organ l instancji prowadząc postępowanie w przedmiocie wydania zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę, w którym jest więcej niż 20 stron postępowania prawidłowo wdrożył tryb doręczenia stronom postępowania decyzji i innych pism procesowych poprzez obwieszczenie na stronie BIP Miasta K., stosownie do art. 49a K.p.a. Organ II instancji nie zgodził się zarzutem, że pierwsze pismo organu z 16 lipca 2018 r. nie zostało wysłane do wnioskodawczyni. W ewidencji gruntów i budynków dla działki nr [...], która znajduje się w obszarze oddziaływania inwestycji w części dotyczącej adresu miejsca zamieszkania widnieje adres: K., ul. [...], [...]. Korespondencja zawierająca pismo z dnia 16 lipca 2018 r. kierowana na w/w adres została odebrana przez jej pełnomocnika P. Z., w dniu 24 lipca 2018r. po uprzednim jej "awizowaniu". A zatem w/w korespondencja została skutecznie doręczona. Wojewoda zwrócił uwagę, że z jednej strony wnioskodawczyni twierdzi, że pismo organu l instancji z 16 lipca 2018 r., nie zostało do niej wysłane, a z drugiej strony przy zaznaczeniu faktu, że A. Z. - C. nie stawiała się w organach administracji, celem zapoznania się z aktami sprawy, w zażaleniu na postanowienie Prezydenta Miasta K. dokonuje jego bardzo szczegółowego opisu. Wobec powyższego zdaniem Wojewody zawiadomieniem wydanym 16 lipca 2018 r., organ l instancji uprzedził strony postępowania o przyjętym w przedmiotowej sprawie sposobie doręczeń w formie obwieszczenia na podstawie art. 49a Kpa, czego dowodzi treść zawiadomienia (strona 2-3 zawiadomienia). Przepisy zobowiązywały Prezydenta Miasta K. jedynie do uprzedzenia strony na piśmie o przyjętym sposobie doręczeń, a zatem istotnym było by omawiana informacja znalazła się w piśmie kierowanym do stron postępowania, aby mogła powziąć wiedzę o wybranym przez organ sposobie doręczenia. Taka informacja zaznała się w zawiadomieniu z 16 lipca 2018 r., i bez znaczenia jest, że znalazła się ona pod podpisem inspektora. Przepisy kodeksu postępowania administracyjnego, ani żadne inne przepisy szczególny nie normują kwestii zamieszczania pouczeń dla stron postępowania nad podpisem inspektora, czy też pod takim podpisem. Umieszczenie zawiadomienia o zmianie trybu doręczenia pism na podstawie art. 49a K.p.a. poniżej podpisu urzędnika, będącego pracownikiem organu administracji nie pozbawia tego zawiadomienia skuteczności. Ponadto nie układ pisma a jego treść ma decydujące znaczenie w sprawie. Prezydent Miasta K. zawiadamiając strony o publicznym sposobie informowania o czynnościach administracyjnych (a zatem i o decyzjach) podejmowanych w sprawie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia pozwolenia na budowę określił zarówno sposób jak i miejsce publikacji ww. informacji. Kolejno, na co również zwróciła uwagę w zażaleniu A. Z. - C. tekst uprzedzenia wyróżniał się na stronie (pogrubiona czcionka), a informacja wydaje się być zupełnie zrozumiała nawet bez analizy tekstu. Nadto wnioskująca nie wskazała w toku postępowania na brak zrozumienia treści informacji, a na brak jego doręczenia ( czego nie podziela organ odwoławczy) i wadliwą redakcję pisma. Wnioskująca oczekiwała pisemnej informacji w tym zakresie, a zastosowany przez organ tryb obwieszczenia nie został w jej ocenie wprowadzony z zachowaniem praw stron i zasad postępowania administracyjnego art. 8 Kpa. Powyższe świadczy, że A. Z. - C. zapoznała się z treścią informacji o przyjętym w przedmiotowym postępowaniu sposobie doręczeń, ale się do niej nie zastosowała. Ponadto nie można jak już powyżej zaznaczono twierdzić, że się pisma nie dostało, a później szczegółowo go opisywać. Zdaniem Wojewody zawarta w pisemnym zawiadomieniu z 16 lipca 2018r. do stron informacja o przyjęciu przez organ sposobu zawiadomień w trybie art. 49a Kpa stanowi jasny i zrozumiały przekaz informacyjny. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji odnośnie doręczenia decyzji stronom w dniu 31 października 2018 r. Fikcja prawna doręczenia decyzji lub powiadomienia, o którym mowa w art. 49 Kpa rozciąga się na wszystkie przepisy, które z faktem doręczenia decyzji lub powiadomienia (dowiedzenia się o niej) wiążą określone skutki prawne, a w szczególności na przepis art. 148 § 2 Kpa. Tym samym należy uznać, że miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145§1 pkt 4 Kpa w odniesieniu do podmiotów, którym decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego obwieszczenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji i to bez względu na to czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał. Na powyższe postanowienie Wojewody skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie wniosła A. Z.- C. zarzucając naruszenie: 1. art. 40 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego poprzez uznanie, że przesyłkę adresowaną do skarżącej podjął po awizowaniu jej pełnomocnik mimo braku zbadania i wykazania, że osoba wskazana przez organ była rzeczywiście upoważniona przez skarżącą i że rzekome upoważnienie obejmowało podjęcie przesyłki tego typu w toku postępowania administracyjnego; 2. art. 42 § 1 k.p.a. poprzez uznanie za skuteczne doręczenie skarżącej w toku postępowania przed organ I instancji pisma na adres, który nie odpowiada ani miejscu mieszkania ani pracy skarżącej; 2. art. 49a zw. z art. 49 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że uprzedzenie strony na piśmie o zamiarze zawiadamiania jej o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej może nastąpić i jest skuteczne poprzez dołączenie do akt sprawy (oraz dokumentu o odmiennej treści doręczonego stronie) kartki z zapisaną informacją o zamiarze zawiadamiania przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, bez wskazania wystawcy tego rodzaju oświadczenia, jego adresata, postępowania którego dotyczy i jego sygnatury, a przede wszystkim bez podpisu czy choćby wskazania pracownika administracji, od którego pochodzi; 3. art. 80 k.p.a. poprzez przekroczenie granic swobodnej oceny dowodów w wyniku odgórnego założenia, że oświadczenie skarżącej o momencie dowiedzenia się o wydanej decyzji w postępowaniu podlegającym wznowieniu jest niewiarygodne; poprzez niepodanie przyczyn, dla których takie oświadczenie zostało uznane za nieprawdziwe; poprzez niewzięcie pod uwagę, że takie oświadczenie jest jedynym sposobem udowodnienia spornej okoliczności, a dla skutecznego podważania oświadczenia przez organ konieczne jest przeprowadzenie odpowiedniego przeciwdowodu; 4. art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. poprzez uznanie, że wadliwe uprzedzenie strony o zamiarze zawiadamiania jej na piśmie o decyzjach i innych czynnościach organu administracji przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (opisane powyżej w punkcie pierwszym), w wyniku czego nie miała ona możliwości wzięcia udziału w postępowaniu i nie doręczono jej decyzji, nie jest objęte przesłanką wznowienia postępowania w przypadku, gdy strona bez własnej winy nie brała udziału w postępowaniu; 5. art. 148 § 2 w zw. z art. 49a w zw. z art. 49 § 2 k.p.a. poprzez uznanie, że w przypadku gdy strona kwestionuje skuteczne uprzedzenie jej o zamiarze zawiadamiania jej na piśmie o decyzjach i innych czynnościach organu administracji przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej (opisane powyżej w punkcie pierwszym) i tym samym podważa wystąpienie fikcji doręczenia decyzji po upływie 14 dni od jej publikacji, to dla ustalenia początku biegu terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania mimo to ma znaczenie wadliwie przyjęta fikcja doręczenia, a nie faktyczny moment dowiedzenia się o wydaniu decyzji; 8. art. 149 § 1 i 3 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie wznowienia postępowania, choć wniosek w tym przedmiocie został złożony przez stronę we właściwym terminie, dotyczył postępowania zakończonego decyzją ostateczną oraz zawierał wskazanie konkretnej przesłanki wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a.) wraz ze wskazaniem stosownych okoliczności art. 149 § 2 k.p.a. poprzez faktyczne przeprowadzenie postępowania co do przyczyn wznowienia oraz co do rozstrzygnięcia istoty sprawy (merytoryczną ocenę występowania przesłanki z art. 145 § 1 pkt 1 k.p.a.) jeszcze przed wydaniem postanowienia o wznowieniu postępowania; 9. art. 138 § 1 pkt 1 i 2 w zw. z art. 144 k.p.a. poprzez utrzymanie w mocy przez Wojewodę decyzji organu I instancji mimo tego, że również opierała się ona na naruszeniach prawa wskazanych powyżej, a zatem powinna zostać uchylona i zastąpiona orzeczeniem o wznowieniu postępowania. Skarżąca spółka wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia oraz poprzedzającego go postanowienia Prezydenta Miasta K., a także zasądzenie kosztów postępowania. W odpowiedzi na skargę Wojewoda wniósł o jej oddalenie podtrzymując przy tym argumentację zawartą w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 ustawy z 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 z zm.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę administracji publicznej, przy czym w świetle przepisu § 2 powołanego artykułu, kontrola ta jest sprawowana pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Ponadto, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak, związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi Dz. U. z 2018 r. poz. 1302 ze zm.). Sąd, badając legalność zaskarżonego postanowienia w oparciu o wyżej powołane kryteria, doszedł do przekonania, iż zarówno zaskarżone postanowienie jaki i poprzedzające je postanowienie I instancji naruszają przepisy postepowania i naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Przedmiotem niniejszego postępowania sądowoadministracyjnego jest kwestia prawidłowości odmowy wznowienia postępowania zakończonego ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 17 października 2018 r., znak: [...] o zatwierdzeniu pozwolenia na budowę i udzieleniu pozwolenia na budowę. Orzekające w sprawie organy uznały, że wniosek o wznowienie złożony został z uchybieniem terminu o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. W ocenie Sądu podjęte rozstrzygnięcie jest przedwczesne, bowiem zostało wydane przed dokonaniem zasadniczych ustaleń w sprawie. W pierwszej kolejności należy wskazać, że dokonana przez Sąd w niniejszym postępowaniu kontrola prawidłowości wydanego orzeczenia dotyczy tzw. etapu wstępnego postępowania w sprawie wznowienia postępowania. Na tym etapie nie bada się jeszcze prawidłowości przebiegu postępowania, którego dotyczy wniosek wznowieniowy, a jedynie sprawdza, czy zaistniały ustawowe przesłanki do wznowienia tego postępowania. Uzasadniając odmowę wznowienia postępowania w sprawie zakończonej decyzją o pozwoleniu na budowę organy stwierdziły, iż wnioskodawczyni nie dochowała ustawowego terminu do złożenia wniosku o wznowienie postępowania, zakreślonego w art. 148 § 1 i 2 k.p.a. W myśl tych przepisów podanie o wznowienie postępowania wnosi się do organu administracji publicznej, który wydał w sprawie decyzję w pierwszej instancji, w terminie jednego miesiąca od dnia, w którym strona dowiedziała się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (§ 1), z tym że termin do złożenia podania o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. biegnie od dnia, w którym strona dowiedziała się o decyzji (§ 2). Z przedstawionej regulacji wynika, że to na stronie żądającej wznowienia postępowania spoczywa obowiązek udowodnienia, kiedy konkretnie dowiedziała się o wydaniu decyzji i zawartym w niej rozstrzygnięciu, ze ścisłością dostateczną do ustalenia, że jej podanie o wznowienie postępowania wpłynęło przed upływem terminu jednomiesięcznego, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. Okoliczność powyższa nie zwalnia organu administracyjnego, stosownie do treści art. 7 k.p.a. i art. 9 k.p.a. od podjęcia czynności mających na celu wyjaśnienie tej kwestii, a w szczególności nie zwalnia z obowiązku weryfikacji twierdzeń strony i przedłożonych przez nią dowodów oraz przedstawienia swojego stanowiska, w oparciu o cały zgromadzony w sprawie materiał dowodowy. Zatem organy administracji, oceniając zachowanie terminu do złożenia podania o wznowienie, obowiązane były wziąć pod uwagę cały materiał dowodowy zgromadzony w niniejszej sprawie i na jego podstawie zweryfikować twierdzenia strony w tym względzie. W rozpoznawanej sprawie nie ma wątpliwości co do tego, że skarżąca została uznana za stronę postępowania w przedmiocie zatwierdzenia projektu budowlanego i udzielenia zezwolenia na realizację inwestycji zakończonej ostateczną decyzją Prezydenta Miasta K. z 17 października 2018 r. Z uwagi na fakt, że w postępowaniu brało udział więcej niż 20 stron Prezydent Miasta K. skorzystał z możliwości jaką daje art. 49a k.p.a. Przepis ten stanowi, że poza przypadkami, o których mowa w art. 49, organ może dokonywać zawiadomienia o decyzjach i innych czynnościach organu administracji publicznej w formie, o której mowa w art. 49 § 1, jeżeli w postępowaniu bierze udział więcej niż dwadzieścia stron. Jeżeli przepis szczególny nie stanowi inaczej, zawiadomienie jest w takim przypadku skuteczne wobec stron, które zostały na piśmie uprzedzone o zamiarze zawiadamiania ich w określony sposób. Do zawiadomienia stosuje się przepis art. 49 § 2. Z kolei przepis art. 49 § 2 k.p.a. stanowi, iż dzień, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej wskazuje się w treści tego obwieszczenia, ogłoszenia lub w Biuletynie Informacji Publicznej. Zawiadomienie uważa się za dokonane po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Z analizy tych przepisów wynika, że w postępowaniu administracyjnym, w którym bierze udział więcej niż 20 stron organ może zamiast doręczeń (między innymi decyzji) informować strony o dokonanych czynnościach oraz wydanych decyzjach w formie publicznego obwieszczenia, w innej formie publicznego ogłoszenia zwyczajowo przyjętej w danej miejscowości lub przez udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej, przy czym skutek doręczenia (zawiadomienie) następuje po upływie czternastu dni od dnia, w którym nastąpiło publiczne obwieszczenie, inne publiczne ogłoszenie lub udostępnienie pisma w Biuletynie Informacji Publicznej. Tak więc po upływie 14 dni od daty w której nastąpiło publiczne obwieszczenie w BIP o wydanej przez organ decyzji następuje skutek (fikcja prawna) doręczenia decyzji dla stron. Od tej też daty biegnie termin do złożenia odwołania a organ jest związany wydaną decyzją. W orzecznictwie sądów administracyjnych pojawiła się rozbieżność co do tego jak należy liczyć miesięczny termin do złożenia poddania o wznowienie, o którym mowa w art. 148 § 2 k.p.a. w sytuacji gdy strony były zawiadamiane o rozstrzygnięciach w drodze obwieszczenia. Wg jednego poglądu miesięczny termin na złożenie wniosku o wznowienie postępowania z przyczyny określonej w art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a., w odniesieniu do podmiotów, którym, na mocy przepisu szczególnego, decyzja kończąca dane postępowanie była komunikowana w drodze publicznego ogłoszenia, rozpoczyna swój bieg w piętnastym dniu po ogłoszeniu tej decyzji, i to bez względu na to, czy ów podmiot z takim ogłoszeniem rzeczywiście się zapoznał (tak np. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 29 marca 2019 r., sygn. VII SA/Wa 2261/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 10 listopada 2016 r., sygn. II OSK 307/15). Takie tez stanowisko zajęły organy orzekające w niniejszej sprawie. Wg poglądu przeciwnego doręczenie stronie decyzji ze skutkiem prawnym zgodnie z art. 49 in fine czy art. 49a k.p.a. nie jest tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji (art. 148 § 2 k.p.a.), czy też z dowiedzeniem się o okoliczności stanowiącej podstawę do wznowienia postępowania (art. 148 § 1 k.p.a.). Przepis art. 49 k.p.a. jest uregulowaniem szczególnym, w odniesieniu do zasady ustanowionej w art. 39 k.p.a. Nie oznacza to jednak, że obejmuje swoim działaniem skutki inne, niż te które wiążą się z doręczeniem decyzji stronie. Doręczenie ma bezpośredni wpływ np. na związanie organu decyzją (art. 110 k.p.a.), czy też termin wniesienia odwołania (art. 129 § 2 k.p.a.). Z przepisów tych wprost wynika, że zdarzeniem istotnym jest doręczenie decyzji. Natomiast w hipotezie art. 148 § 2 k.p.a. nie ma mowy o doręczeniu decyzji lub zawiadomieniu strony o decyzji, w rozumieniu art. 49 k.p.a. Wprowadzone przepisem art. 49 k.p.a. rozwiązanie w postaci "fikcji doręczenia" nie może być więc uznawane za tożsame z dowiedzeniem się przez stronę o decyzji, w rozumieniu art. 148 § 2 k.p.a. Z upływem tego terminu organ może uznać, że decyzja została doręczona bądź, że strony zostały zawiadomione o czynnościach organu. Natomiast późniejszy ewentualny wniosek o wznowienie postępowania na podstawie art. 145 § 1 pkt 4 k.p.a. zobowiązuje właściwy organ do dokonania oceny, czy w danej, konkretnej sprawie administracyjnej, upływ terminu z art. 49 k.p.a. spowodował skutek nie tylko w postaci doręczenia decyzji, ale również dowiedzenia się o niej przez podmiot występujący z podaniem o wznowienie postępowania (tak: Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 15 marca 2018 r. sygn. II OSK 481/18; w wyroku z dnia 12 stycznia 2018 r. sygn. II OSK 791/16; z dnia 21 listopada 2017 r. sygn. II OSK 145/17). Za takim stanowiskiem opowiada się również Sąd orzekający w niniejszej sprawie. W świetle powyższego, ustalenie przez organy administracji publicznej, że początkowym terminem od którego liczy się czas do złożenia podania o wznowienie postępowania jest upływ 14 dnia od dokonania publicznego obwieszczenia było wadliwe. Wydane postanowienia zostały zatem wydane z naruszeniem prawa, a naruszenie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Z uwagi na konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i poprzedzającego je postanowienia organu I instancji ze względu na błędne liczenie terminu do wniesienia wniosku o wznowienie postępowania, a w konsekwencji zaniechanie zbadania, czy wniosek został złożony w terminie 1 miesiąca od dowiedzenia się przez skarżącą o wydanej decyzji, przedwczesne jest odnoszenie się do pozostałych zarzutów skarżącej. Zdaniem Sądu, ocena skuteczności dokonanego w zawiadomieniu o wszczęciu postępowania poinformowania, że zawiadomienie o wydanych decyzjach i innych czynnościach organu nastąpi w formie publicznego obwieszczenia przez ogłoszenie w BIP może zostać rozpoznana dopiero w następnej fazie postępowania, po ewentualnym wznowieniu postępowania na skutek ustalenia, że wniosek został złożony w terminie określonym w art. 148 § 2 k.p.a. Dopiero bowiem po wznowieniu postępowania możliwe będzie badanie czy skarżąca nie brała udziału w postępowaniu bez własnej winy, a zatem czy zaistniała przesłanka wynikająca z art. 145 § 1 pkt 4 K.p.a. Sąd na marginesie podkreśla, że w przepisie tym mowa o braku udziału w postępowaniu, ale też braku winy strony w zaistnieniu tej sytuacji, co należy rozumieć jako wystąpienie zdarzenia kiedy strona nie bierze udziału w toczącym się postępowaniu administracyjnym, nie na skutek własnego zaniedbania ale z przyczyn leżących po stronie organu administracji – wadliwego procedowania. W tym zakresie kluczowe będzie więc ustalenie czy powiadomienie strony o wszczęciu postępowania zawierało prawidłowo podaną informację, że zawiadomienia o wydanych decyzjach i innych czynnościach organu nastąpi w formie publicznego obwieszczenia, a także czy zawiadomienie to zostało skutecznie doręczone skarżącej. Ponownie rozpoznając sprawę organy obowiązane będą poczynić ustalenia odnośnie zachowania przez skarżącą terminu określonego w art. 148 § 2 K.p.a. w sposób uwzględniający zaprezentowane wyżej stanowisko Sądu. Mając na uwadze wyżej przedstawione okoliczności, zaskarżone postanowienie zostało uchylone na zasadzie art. 145 pkt 1 lit. c p.p.s.a., zaś postanowienie organu I instancji zostało uchylone na zasadzie art. 135 p.p.s.a. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2015 r., poz. 1804 ze zm.).