II SA/Ol 309/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie sędzia WSA Bogusław Jażdżyk asesor WSA Grzegorz Klimek Protokolant starszy sekretarz sądowy Sylwia Chodorowska po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 1 czerwca 2023 r. sprawy ze skargi A. W. i P. W. na uchwałę Rady Gminy w Iławie z dnia 3 grudnia 2003 r. nr XIII/108/2003 w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy Iława oddala skargę. Rada Gminy w dniu 3 grudnia 2003 r. podjęła uchwałę nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (dalej jako: "plan miejscowy"). Podstawę prawną stanowił art. 26 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 poz. 139, z późn. zm.) dalej: "u.z.p." w związku z art. 85 ust. 2 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. Nr 80, poz. 717) oraz art. 18 ust. 2 pkt 5 i art. 40 ustawy z dnia 8 marca 2990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2001 r. Nr 142 poz. 1591). W złożonej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie skardze A. W. i P. W. (dalej jako: "skarżący") zakwestionowali tę uchwałę w części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem [...] na rysunku nr 35. Podali, że są właścicielami działki nr [...] w [...], która jest oznaczona w planie symbolem [...] i bezpośrednio graniczy z terenem oznaczonym symbolem [...]. Stwierdzili, że plan miejscowy narusza art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p., w myśl którego w planie miejscowym należało m.in. określić przeznaczenie terenów oraz linie rozgraniczające tereny o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania. Przepis § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego przewiduje zaś, że na terenach oznaczonych symbolem [...], tj. terenach zielni niskiej i wysokiej, dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych niepowodujących konieczności wycinki drzew. Zdaniem skarżących, przeznaczenie terenu jako zieleń niska i wysoka jest zupełnie innym przeznaczeniem niż to, które umożliwia lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych (tereny usług). Oba przeznaczenia wykluczają się wzajemnie. W konsekwencji Rada Gminy nie określiła przeznaczenia terenu oznaczonego symbolem [...], lecz to inwestor wybierze, w jaki sposób chce zagospodarować ten teren. Nadto, z uwagi na to, że przeznaczenia tego terenu są różne, należało wyznaczyć linie rozgraniczające. W ocenie skarżących narusza to art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p. Skarżący stwierdzili, że nie wiedzą, w jaki ostateczny sposób będzie zagospodarowany teren bezpośrednio graniczący z ich działką i oczekują od organu gminy jednoznacznego określenia przeznaczenia tego terenu. Zaznaczyli, że w orzecznictwie dopuszcza się, aby różne przeznaczenie terenów mieściło się w tych samych liniach rozgraniczających, jednak z zastrzeżeniem, że te przeznaczenia nie wykluczają się wzajemnie. Przewidziane w uchwale przeznaczenia terenów zieleni i zabudowy usługowej dla terenu [...] wykluczają się. Zarzucili nadto, że uchwała narusza art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p. przez brak określenia jakichkolwiek wskaźników i parametrów urbanistycznych dla omawianego terenu. Wywiedli, że ww. przepis przewiduje powinność określenia w planie miejscowym warunków, zasad i standardów kształtowania zabudowy i zagospodarowania terenu, w tym linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Skoro na terenie oznaczonym symbolem [...] mogą być lokalizowane obiekty handlowo-gastronomiczne, to dopuszczenie ich lokalizacji obligowało organy gminy do ustalenia ww. parametrów, czego zaniechano. Skarżący wywiedli również, że w sposób istotny został naruszony tryb sporządzania planu. Na mocy art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p., ogłaszając i obwieszczając o przystąpieniu do sporządzenia planu miejscowego, Zarząd Gminy zobligowany był umożliwić składanie wniosków w terminie 21 dni od dnia zamieszczenia ogłoszeń i obwieszczeń. W ogłoszeniu zamieszczonym w prasie miejscowej termin ten został określony na maksymalnie 14 dni. Tym samym w sposób istotny naruszono tryb sporządzania planu miejscowego, pozbawiając skarżących możliwości złożenia stosownych wniosków w terminie przewidzianym przez ustawodawcę. W ocenie skarżących Rada Gminy uchybiła art. 18 ust. 2 pkt 2a u.z.p., gdyż nie zbadała spójności uchwalanego planu miejscowego z zapisami studium. Skarżący wnieśli o stwierdzenie nieważności uchwały oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w tym zastępstwa procesowego, jeżeli zostanie ustanowione. W odpowiedzi na skargę Wójt Gminy wniósł o jej oddalenie w całości i rozstrzygnięcie o kosztach postępowania. Stwierdził, że zarówno podważany przepis planu miejscowego, jak i cała uchwała, nie były przedmiotem rozstrzygnięcia organu nadzoru, co powoduje, że zaskarżony akt korzysta z domniemania zgodności z prawem. Nie podzielono zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 u.z.p., gdyż Rada nie dostrzegła rozdźwięku pomiędzy przeznaczeniem terenu jako zieleń niska i wysoka a terenami umożliwiającymi lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych (teren usług). Stwierdził, że w żadnym z przepisów ustawy nie ma wymogu, aby rozstrzygnięcie dotyczące terenu objętego planem było zawarte zarówno w planie, jak i na rysunku planu. Istotne jest natomiast, by plan miejscowy nie pozostawiał wątpliwości co do przeznaczenia objętych nim terenów oraz aby był czytelny i spójny. Dodał, że art. 10 ust. 1 u.z.p. odczytywany a contrario wyklucza wprowadzanie do ustaleń planu jakichkolwiek innych linii niż w nim wymienione. Zaznaczył ponadto, że o ile plany miejscowe uchwalane w reżimie obowiązującej obecnie ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym stanowią podstawę do wydawania indywidualnych decyzji, zwłaszcza pozwoleń na budowę, to na gruncie ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym ustalanie warunków zabudowy i zagospodarowania terenu dla konkretnej inwestycji następowało w drodze decyzji wydawanej na podstawie ustaleń planu zagospodarowania przestrzennego (art. 39 i 40 u.z.p.). Skutkowało to tym, że regulacja planów miejscowych nie była tak szczegółowa, jak to jest wymagane w świetle ustawy z 27 marca 2003 r. Wyrokiem z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 487/21 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie oddalił skargę. W uzasadnieniu wyroku stwierdzono, że kwestionowane postanowienia planu nie zawierają naruszeń, które uzasadniałyby ich wyeliminowanie z obrotu prawnego. Sąd nie zgodził się z oceną skarżących co do przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu [...]. Stwierdzono, że art. 10 ust. 1 u.z.p. ustalał zakres planu miejscowego, który organy gminy powinny uwzględnić przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Podniesiono, że celem art. 10 ust. 1 u.z.p., zawierającego klauzulę "w zależności od potrzeb", było zapewnienie tej regulacji niezbędnej elastyczności, pozwalającej na racjonalne działania organu w ramach władztwa planistycznego. Zwrot ten wskazuje, że elementy wymienione w pkt 1 art. 10 ust. 1 u.z.p. nie są obligatoryjne. Rada Gminy mogła ich nie zawrzeć w treści uchwały, jeżeli z uwagi na uwarunkowania faktyczne lub prawne nie było takiej potrzeby. Analiza treści § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego wskazuje, że podstawowa funkcja dla terenu [...] to tereny zielone. Funkcja ta może być na terenie [...] (zieleń niska) uzupełniona i połączona z funkcją usługową (lokalizacja handlu i gastronomii), gdyż funkcje te nie wykluczają się. Sąd stwierdził również, że funkcja zieleni – jako podstawowa i funkcja usługowa – jako uzupełniająca nie wykluczają się, przez co nie musiały być wyznaczone oddzielnie liniami rozgraniczającymi. Dodano, że na tle art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym akceptowany jest w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że dla danego terenu objętego planem miejscowym możliwe jest ustalenie kilku funkcji, pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. W ocenie Sądu na uwzględnienie nie zasługiwał również zarzut dotyczący naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 u.z.p., gdyż z uwagi na zawartą w art. 10 ust. 1 u.z.p. klauzulę "w zależności od potrzeb" organ nie musiał dla terenu "Z1" określać wskazanych w tym przepisie parametrów. Podkreślił, że uregulowania u.z.p. miały znacznie bardziej ogólny charakter w porównaniu z obecnie obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Poza tym Sąd stwierdził, że materiał dowodowy nie pozwalał na sprawdzenie, czy organy gminy wywiązały się z obowiązku badania spójności rozwiązań przygotowywanego projektu planu i czy skarżący zostali pozbawieni możliwości złożenia stosownych wniosków. Podzielił stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego wyrażone w wyroku z 6 lutego 2007 r., sygn. akt II OSK 1356/06, że brak dokumentacji dotyczącej procedury planistycznej, którą gmina winna zachować, nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń, badając legalność planu. Jeżeli bowiem brak dowodów, że rada gminy oceniała spójność projektu przedmiotowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, aczkolwiek taka faktyczna spójność miała w sprawie miejsce, to eliminowanie z obrotu prawnego takiego aktu prawa miejscowego, nawet w części, nie może być uznane za zasadne. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej A. W. i P. W. od wskazanego wyroku Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 14 lutego 2023 r., sygn. akt II OSK 163/22, uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Olsztynie do ponownego rozpoznania oraz zasądził od Gminy na rzecz skarżących kasacyjnie solidarnie kwotę 490 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. NSA ocenił, że trafne są zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące orzekania przez sąd pierwszej instancji bez dokumentacji planistycznej. Z tego względu Przewodnicząca Wydziału II Izby Ogólnoadministracyjnej NSA, zarządzeniem z 19 stycznia 2023 r., zwróciła się do Wójta o udzielenie informacji, czy Gmina dysponuje dokumentacją planistyczną dotyczącą ww. uchwały, a jeśli tak, nadesłanie tej dokumentacji do NSA. Organ nadesłał dokumentację planistyczną 26 stycznia 2023 r. Wywiedziono z art. 133 § 1 zdanie pierwsze p.p.s.a., że podstawą orzekania sądu administracyjnego jest materiał zgromadzony przez organ administracji publicznej, a orzekanie przez sąd administracyjny możliwe jest tylko na podstawie całości akt sprawy. Sąd powinien więc dysponować kompletem akt sprawy nadesłanych przez organ. Natomiast jeżeli w dacie orzekania sąd nie dysponował kompletnymi aktami sprawy, to nie powinien orzekać w sprawie i powinien wezwać organ do uzupełnienia akt.. Za częściowo zasadny NSA uznał zarzut naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 1 u.z.p. Stwierdził, że w obwieszczeniach w [...] z 12 czerwca 2002 r. oraz w Urzędzie Gminy [...], termin składania wniosków był prawidłowo określony na 21 dni, natomiast jedno obwieszczenie określało termin składania wniosków na 14 dni. Ocenił jednak, że to naruszenie nie miało istotnego znaczenia również z uwagi na szereg dalszych informacyjnych działań gminy. Zauważył, że art. 18 ust. 5 - 12 u.z.p. przewidywał liczne formy informowania właścicieli nieruchomości objętych planem o podejmowanych działaniach i czynnościach organów gminy w procesie uchwalania planu. NSA stwierdził, że podstawą zaskarżenia uchwalonego planu jest art. 101 ust. 1 u.s.g. w zw. z art. 27 ust. 1 u.z.p. Przepis ten daje podstawę do stwierdzenia nieważności uchwały w przypadku naruszenia trybu postępowania i właściwości organów określonych w art. 18. Ocenił, że nie jest jasne, na jakiej podstawie Sąd pierwszej instancji przyjął, że zapisy kwestionowanej uchwały nie zawierają naruszeń trybu, skoro nie dysponował dokumentacją planistyczną. Z akt sprawy nie wynika też, aby Sąd podejmował jakiekolwiek próby jej uzyskania od organu. NSA ocenił, że Sąd pierwszej instancji w sposób nieuprawniony odstąpił od dokonania pełnej oceny legalności zaskarżonej uchwały. Nie zbadał prawidłowości trybu sporządzania planu pomimo zarzutów podniesionych w tym zakresie w skardze dotyczących naruszenia wynikającego z art. 134 § 1 p.p.s.a. Sąd pierwszej instancji w żaden sposób nie odniósł się do treści powyższych regulacji, nie ustalił w szczególności, czy opisany tryb postępowania został naruszony. Z tych względów NSA na podstawie art. 185 § 1 p.p.s.a. uchylił zaskarżony wyrok i przekazał sprawę WSA w Olsztynie do ponownego rozpoznania. Wskazano, że rozpoznając sprawę ponownie, Sąd powinien uwzględnić treść wywodów NSA i przeprowadzić pełne, prawidłowe postępowanie w sprawie skargi na uchwałę w przedmiocie planu miejscowego w oparciu o całość dokumentacji planistycznej, która została nadesłana przez organ na wezwanie NSA. Następnym etapem postępowania powinna być ocena legalności zaskarżonej uchwały, podjęta na podstawie całości akt planistycznych i obejmująca badanie trybu sporządzania planu stosownie do art. 27 ust. 1 u.z.p. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2022 r. poz. 2492), sąd administracyjny sprawuje w zakresie swej właściwości, kontrolę pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawa nie stanowi inaczej. Natomiast art. 3 § 2 pkt 5 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 259), dalej: "p.p.s.a.", wskazuje, że kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie między innymi w sprawach skarg na akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej. Rozpoznając skargę na akt prawa miejscowego sąd dokonuje jedynie oceny, czy przy jego podejmowaniu nie zostały naruszone przepisy prawa materialnego bądź procesowego, obowiązujące w dacie wydania zaskarżonego aktu, nie będąc przy tym związany zarzutami i wnioskami skargi oraz podstawą prawną - art. 134 p.p.s.a. W myśl art. 147 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na uchwałę, stwierdza nieważność uchwały w całości lub w części albo stwierdza, że uchwała wydana została z naruszeniem prawa, jeżeli przepis szczególny wyłącza stwierdzenie jej nieważności. Rozpoznając ponownie skargę A. W. i P. W. na uchwałę Rady Gminy z dnia 3 grudnia 2003 r. nr [...] w sprawie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego gminy [...] (dalej jako: "plan miejscowy"), tutejszy sąd zgodnie z dyspozycją art. 190 p.p.s.a. związany był wykładnią prawa dokonaną w tej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 163/22. Pojęcie wykładni prawa w rozumieniu art. 190 p.p.s.a. oznacza, że nie może sąd rozpoznający sprawę po raz kolejny formułować nowych ocen prawnych, sprzecznych z wyrażonym we wcześniejszym orzeczeniu Naczelnego Sądu Administracyjnego poglądem, jak również nie może odstąpić od wskazań co do dalszego postępowania. Użyte w art. 190 p.p.s.a. pojęcie "wykładni prawa" należy rozumieć, jako wyjaśnienie znaczenia przepisów prawa. Związanie wykładnią prawa dokonaną w danej sprawie przez Naczelny Sąd Administracyjny oznacza, że sąd pierwszej instancji, ponownie rozpoznając sprawę, nie może nie dostosować się do zapatrywania prawnego wyrażonego przez Naczelny Sąd Administracyjny. Dla potrzeb rozstrzygnięcia rzeczonej sprawy przypomnieć pozostaje jedynie, że podstawę prawną skargi stanowił art. 101 ust. 1 u.s.g., w brzmieniu obowiązującym przed dniem 1 czerwca 2017 r., zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego po wcześniejszym złożeniu wezwania do usunięcia naruszenia prawa, który to wymóg skarżący spełnili. Jak wynika z akt tej sprawy skarżący wezwali pismem z dn. 18 marca 2021 r. Radę Gminy do usunięcia naruszenia prawa w związku z ustaleniami planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem [...] na rysunku 35 i otrzymali zwrotnie stanowisko Rady Gminy przedstawione w piśmie z 21 kwietnia 2021 r., w którym nie znaleziono podstaw do usunięcia podniesionego naruszenia prawa. Spełniona została również przesłanka posiadania przez skarżących legitymacji do kwestionowania uchwały w sprawie planu miejscowego. Przepis art. 101 ust. 1 u.s.g., uzależnia bowiem skuteczne wniesienie skargi do sądu na ten akt od wykazania przez stronę skarżącą, że uchwała narusza jej interes prawny lub uprawnienie. W wykonaniu tego warunku trzeba wykazać, że w konkretnym wypadku istnieje związek pomiędzy własną - prawnie gwarantowaną (a nie wyłącznie faktyczną) sytuacją skarżącego, a zaskarżaną uchwałą, polegający na tym, że uchwała ta negatywnie wpływa na sferę prawnomaterialną skarżącego, czyli pozbawia go pewnych, prawem gwarantowanych, uprawnień albo uniemożliwia ich realizację. Mając to na uwadze sąd rozważył legitymację skargową skarżących uwzględniając w tym zakresie okoliczność, pozostającą poza sporem, że dysponują oni prawem własności do działki nr [...] w m. [...]. Analiza części graficznej kwestionowanego planu potwierdza, że nieruchomość ta znajduje się w granicach opracowania kwestionowanego planu i jest oznaczona symbolem [...]. Ocena ta podzielona została nadto w wyroku NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 163/22. Przechodząc do oceny skarżonej uchwały pozostaje wskazać, że obowiązek uwzględnienia skargi powstaje wówczas, gdy naruszenie interesu prawnego skarżących jest związane z jednoczesnym naruszeniem obiektywnego porządku prawnego, tj. norm prawa materialnego. Należy podkreślić, że kontrola sądu w sprawach dotyczących miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego nie może dotyczyć celowości, czy słuszności dokonywanych w planie rozstrzygnięć. Ogranicza się wyłącznie do badania zgodności z prawem podejmowanych uchwał, a zwłaszcza przestrzegania zasad planowania oraz określonej ustawą procedury planistycznej. Z uwagi na treść art. 27 ust. 1 ustawy z 7 lipca 1994 r. o zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. nr 15 poz. 139, z późn. zm.) dalej: "uzp", obowiązującego w dacie podejmowania uchwały, w myśl którego naruszenia trybu postępowania oraz właściwości organów określonych w art. 18 powoduje nieważność uchwały w całości lub w części, Sąd w pierwszej kolejności ocenia tryb sporządzenia zaskarżonej uchwały dotyczącej planu miejscowego. Mając to na uwadze pozostaje wyjaśnić, że zgodnie z art. 18 uzp, w brzmieniu obowiązującym w dacie przyjęcia skarżonej uchwały, organem właściwym w sprawie sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego był zarząd gminy. Zarząd gminy, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, kolejno: 1) ogłasza w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin, nie krótszy niż 21 dni, składania wniosków do planu, 2) zawiadamia na piśmie o przystąpieniu do sporządzania planu organy właściwe do uzgadniania projektu planu oraz zarząd województwa i powiatu, 2a) bada spójność rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium, o którym mowa w art. 6, 3) występuje o opinie właściwych organów administracji rządowej, stosownie do przedmiotu planu, 4) uzgadnia projekt planu, stosownie do jego zakresu, z: a) organami właściwymi do uzgadniania miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego, na podstawie przepisów szczególnych, b) wojewodą, w zakresie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zadaniami rządowymi wpisanymi do wojewódzkiego rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1, b¹) zarządem województwa, w zakresie zgodności miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego z zadaniami samorządu województwa wpisanymi do rejestru, o którym mowa w art. 61 ust. 1, c) zarządami gmin sąsiednich, jeżeli obszar objęty projektem planu przylega do granic tych gmin lub gdy ustalenia planu mogą naruszać ich interes prawny, d) zarządem miasta, będącego obowiązkowym związkiem gmin, gdy plan dotyczy gminy położonej na jego obszarze, w zakresie zgodności z planem zagospodarowania przestrzennego tego miasta, e) właściwymi terytorialnie organami wojskowymi, ochrony granic oraz bezpieczeństwa państwa, w zakresie ich właściwości, f) dyrektorem właściwego urzędu morskiego w zakresie zagospodarowania pasa technicznego, pasa ochronnego, morskich portów i przystani, g) właściwym zarządem drogi, jeżeli sposób zagospodarowania gruntów przyległych do pasa drogowego lub zmiana tego sposobu może mieć wpływ na ruch drogowy lub samą drogę, 5) zawiadamia na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu: a) właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, b) właścicieli nieruchomości, od których może być pobrana opłata, o której mowa w art. 36 ust. 3, c) osoby, których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu, uzasadniając odmowę ich uwzględnienia, 6) wykłada projekt planu i prognozę, o której mowa w art. 10 ust. 2, do publicznego wglądu, na okres co najmniej 21 dni, a o wyłożeniu ogłasza w sposób określony w pkt 1, co najmniej na 7 dni przed wyłożeniem, a także zapewnia informację o wyłożonym projekcie i umożliwia uzyskanie, za zwrotem kosztów, kopii, wypisów i wyrysów, 7) przyjmuje protesty, o których mowa w art. 23 ust. 1, i zarzuty, o których mowa w art. 24 ust. 1, 8) po upływie terminów, o których mowa w art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2, rozpatruje, w terminie nie dłuższym niż miesiąc, protesty i zarzuty wniesione do projektu planu i przedstawia radzie gminy protesty i zarzuty nie uwzględnione w projekcie planu, 9) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o terminie sesji, na której rada gminy rozpatrzy nie uwzględnione protesty i zarzuty, zawiadamiając o tym imiennie zainteresowanych, 10) doręcza zainteresowanym wyciąg z uchwały rady gminy rozstrzygającej o nieuwzględnieniu złożonych zarzutów wraz z pouczeniem o dopuszczalności wniesienia skargi do sądu administracyjnego, 11) przedstawia radzie gminy do uchwalenia projekt planu, uwzględniający orzeczenia sądu administracyjnego wydane w związku ze złożonymi zarzutami, oraz informuje o wynikach badań, o których mowa w pkt 2a, 12) ogłasza, w sposób określony w pkt 1, o terminie sesji, na której będzie rozpatrywany projekt planu, 13) przedstawia wojewodzie uchwałę rady gminy wraz z dokumentacją planistyczną w celu oceny zgodności z prawem, 14) kieruje, w terminie nie dłuższym niż 30 dni, uchwałę rady gminy do ogłoszenia w wojewódzkim dzienniku urzędowym. W tym miejscu należy wyjaśnić, że już w wyroku NSA z 14 lutego 2023 r. sygn. akt II OSK 163/22 przesądzono, że w rzeczonej sprawie doszło do naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 1 uzp, zgodnie z którym to przepisem, po podjęciu przez radę gminy uchwały o przystąpieniu do sporządzania miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, ogłasza się w miejscowej prasie oraz przez obwieszczenie, a także w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, o przystąpieniu do sporządzania planu, określając formę, miejsce i termin, nie krótszy niż 21 dni, do składania wniosków do planu. W sprawie tej zaś jedno z obwieszczeń określało termin składania wniosków na 14 dni, natomiast w pozostałych obwieszczeniach, tj. [...] z 12 czerwca 2002 r. oraz w Urzędzie Gminy, termin składania wniosków był określony prawidłowo na 21 dni. Zatem oceniono, że wprawdzie w tym zakresie doszło do naruszenia, które jednak nie miało istotnego znaczenie również z uwagi na dalsze informacyjne działania gminy. Sąd badając przedłożoną dokumentację planistyczną obrazującą przebieg procedowania nad uchwaleniem planu miejscowego, w oparciu o treść art. 18 uzp nie stwierdził naruszenia trybu postępowania, które skutkowałyby stwierdzeniem nieważności uchwały. Po uczynionych obwieszczeniach w prasie lokalnej oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości wniesione zostały wnioski do miejscowego planu, które zgłaszane były tak przez jednostki organizacyjne, jak przez osoby fizyczne. Nie wynika z załączonej dokumentacji aby takie wnioski zostały zgłoszone przez skarżących, w skardze także nie podano aby takie wnioski zostały zgłoszone. W tym miejscu pozostaje wyjaśnić, że z dniem 27 października 2022 r. weszła w życie ustawa z 20 czerwca 2002 r. o bezpośrednim wyborze wójta, burmistrza i prezydenta (Dz.U. z 2002 r. Nr 113, poz. 984), która w art. 43 w zw. z art. 57 uzp kompetencje dotychczas przyznane zarządowi gminy przeniosła na rzecz wójta, burmistrza, prezydenta miasta. Zatem dalsza procedura planistyczna podejmowana była przez wójta gminy. Stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 uzp organ ten zawiadomił, że projekt planu miejscowego wraz z prognozą, o której mowa w przepisach o ochronie środowiska, będzie wyłożony do publicznego wglądu w dniach od 10.07.2003 r. do 08.08.2003 r. w siedzibie Urzędu Gminy, oraz poinformowano o treści art. 23 i 24 uzp, co do możliwości wnoszenia protestu oraz zarzutu. Wskazano, że protesty i zarzuty mogą być składane w terminie nie dłuższym niż 14 dni po upływie wyłożenia projektu planu (art. 23 ust. 2 i art. 24 ust. 2 uzp). Ogłoszenia takie zamieszczono w lokalnej prasie tj. w [...] z dn. 27 czerwca 2003 r. oraz w [...] z dn. 25 czerwca 2003 r., jak też umieszczono na tablicy ogłoszeń w urzędzie gminy w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości. Poza tym Wójt Gminy, stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 5 uzp, zawiadomił na piśmie o terminie wyłożenia projektu planu, właścicieli lub władających nieruchomościami, których interes prawny może być naruszony ustaleniami planu, osoby których wnioski nie zostały uwzględnione w projekcie planu. Potwierdzenie zawiadomienia zostało dokonane na dokumencie zawiadomienia przez poszczególnych członków Sołectwa [...]. Oczywistym pozostaje, że obowiązek ten dotyczył tych właścicieli, których nieruchomości objęte zostały zmianą przeznaczenia zagospodarowania terenu w projekcie wyłożonego planu miejscowego. Prawidłowo także po wniesieniu przez zainteresowanych wniosków, protestów (nie wniesiono żadnego zarzutu), w terminie przygotowany został wykaz zgłoszonych protestów, a następnie stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 8 uzp Wójt Gminy na posiedzeniu w dn. 11 września 2003 r. rozpatrzył zgłoszone protesty do projektu planu miejscowego. Z protokołu posiedzenia wynika nadto, że tylko trzy z wniesionych protestów nie zostały uwzględnione. Dotyczyły one działek położonych w m. [...], dla których postulowano przeznaczenie pod rekreację, natomiast stanowiły one użytki leśne położone w zwartym kompleksie leśnym Parku Krajobrazowego Pojezierza oraz jeden z protestów okazał się bezprzedmiotowy, bowiem dotyczył działki, która położona była poza ustaleniami projektu planu miejscowego. W toku procedury planistycznej stosownie do art. 18 ust. 2 pkt 9 uzp Wójt zawiadomił zainteresowane osoby (wnoszące nieuwzględnione protesty) o sesji rady gminy wyznaczonej na dzień 29 października 2003 r., na której Rada Gminy rozpatrzyła nie uwzględnione protesty do projektu planu miejscowego. Ogłoszenie takie zamieszczono w [...] w dn. 22 października 2003 r. oraz w sposób zwyczajowo przyjęty w danej miejscowości, tj. na tablicy ogłoszeń urzędu gminy. Kolejnymi uchwałami z dn. 29 października 2003r. o nr [...] rozpatrzono nieuwzględnione przez Wójta Gminy protesty do projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przez poszczególnych właścicieli. Wszystkie te protesty zostały odrzucone, o czym następnie Wójt Gminy zawiadomił każdego w wnoszących protest. Dopiero po ostatecznym rozstrzygnięciu zgłoszonych protestów przedstawiono Radzie Gminy projekt planu miejscowego zawiadamiając o terminie sesji, na której będzie rozpatrywany projekt planu – obwieszczenie o terminie sesji w Gazecie Olsztyńskiej z dn. 19 listopada 2003 r. Przedstawiona procedura poprzedzająca uchwalenie planu miejscowego nie wykazuje poza pierwotnym naruszeniem terminu do składania uwag do projektu planu naruszenia procedury planistycznej. Właściciele nieruchomości, których ustalenia projektowanego planu miejscowego mogły naruszać interes prawny mieli wiele możliwość aby podjąć działania mające na celu przedstawienie ich stanowiska, czy też przeznaczenia określonego terenu zgodnie z ich sugestiami poprzez zgłoszenie wniosku, czy też następnie protestu, bądź zarzutu do projektu planu. Nie sposób zatem w oparciu o przeprowadzoną procedurę planistyczną przyjąć, że doszło do naruszenia tryby postępowania, o którym mowa w art. 27 ust. 1 uzp. Co do zarzutu zaś naruszenia art. 18 ust. 2 pkt 2a uzp, w zakresie w jakim nie dokonano badania spójności uchwalanego planu miejscowego z zapisami studium, co w ocenie skarżących stanowi przesłankę do stwierdzenia nieważności uchwalonego planu miejscowego należy wyjaśnić, że zarzut ten pozostaje bezzasadny. Odnośnie do tak zgłoszonego zarzutu pozostaje wyjaśnić, że z przekazanych akt planistycznych tej sprawy nie wynika aby gmina w odrębnym dokumencie dokonała takiego badania spójności uchwalonego planu miejscowego z zapisami studium. Nie ulega jednak wątpliwości, że jak wyjaśniono w wyroku NSA z 6 lutego 2007 r. sygn. II OSK 13 56/06 "brak dokumentacji dotyczącej procedury planistycznej, którą gmina winna zachować, nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń, badając legalność planu. Jeżeli bowiem brak dowodów, iż rada gminy oceniała spójność projektu przedmiotowego planu ze studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy, aczkolwiek taka faktyczna spójność miała w sprawie miejsce, to eliminowanie z obrotu prawnego takiego aktu prawa miejscowego, nawet w części, nie może być uznane za zasadne. Nie każde bowiem naruszenie procedury planistycznej skutkuje nieważnością planu w myśl regulacji art. 27 ust. 1 u.z.p.". W rozpoznawanej sprawie wbrew zarzutowi skargi, co do braku przeprowadzenia badania spójności rozwiązań projektu planu z polityką przestrzenną gminy brak takiego dokumentu nie zwalnia sądu od dokonania w tej mierze samodzielnych ustaleń. Pozostaje zwrócić uwagę, że w tym przypadku inaczej niż przy kontroli legalności rozstrzygnięcia indywidualnego podejmowanego na podstawie przepisów k.p.a., w procesie kontroli aktu prawa miejscowego sąd jest bezpośrednim i jedynym organem kontroli legalności tego aktu (poza organem nadzoru), którego skuteczne prawne zakwestionowanie wywołuje dużo szersze skutki prawne niż wyeliminowanie z obrotu prawnego rozstrzygnięcia o charakterze indywidualnym. I nie zmienia tego w tej sprawie żądanie stwierdzenia nieważności przedmiotowego planu w zakresie części dotyczącej terenu oznaczonego symbolem [...] na rysunku nr 35, który to teren sąsiaduje z działką skarżących. W tym miejscu należy wyjaśnić, że na terenie Gminy w dacie procedowania w przedmiocie uchwalenia planu miejscowego obowiązywała uchwała Nr [...] Rady Gminy z dn. 14 kwietnia 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy [...], gdzie w części I dokonano "Analizy uwarunkowań zagospodarowania przestrzennego gminy [...]", natomiast w części II określono "Kierunki polityki przestrzennej i zadania dla realizacji celów publicznych". Skarżący kwestionując zapisy planu miejscowego wskazywali na niezgodność z prawem w zakresie terenu oznaczonego symbolem "Z1" na rysunku 35 z treścią art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz 10 ust. 1 pkt 6 uzp, gdzie w § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego zapisano, że dla terenu zieleni oznaczonego na rysunku symbolem Z na terenach zieleni niskiej i wysokiej dopuszcza się lokalizację obiektów handlowo-gastronomicznych nie powodujących konieczności wycinki drzew. Co do stwierdzenia braku spójności takiego rozwiązania projektu planu z polityką przestrzenną gminy określoną w studium pozostaje wyjaśnić, że w części I studium, gdzie dokonuje się przedstawienia aktualnego stanu zagospodarowania gminy w ramach ochrony walorów przyrodniczych wyróżniono cztery rodzaje stref, przy czym wieś A zlokalizowano w strefie 3, gdzie występują: 1. Funkcje turystyczno-krajobrazowe z bazą pobytową i potencjalną uzdrowiskową w [...], 2. Pozostawienie naturalnej roślinności śródpolnej (zadrzewień i zakrzewień). Utrzymanie na linii brzegowej naturalnego pasa zadrzewień, w miejscach gdzie go brak nasadzenie drzew (karta 24 studium). W części II studium obejmującej kierunki polityki przestrzennej i zadania dla realizacji celów publicznych wskazano w ramach pozycji 4.3 Główne ośrodki koncentracji i rozwoju funkcji turystycznych i rekreacyjnych dla miejscowości [...] – usługi turystyczne, obsługa turystyki wodnej, zabudowa letniskowa. Natomiast w ramach obszarów przeznaczonych pod zabudowę pozycja 5 dla Parku Krajobrazowego Pojezierza A i jego otuliny, miejscowość A zapisano funkcję U – usługowe oraz T - obsługa ruchu turystycznego. Nadto w pozycji 8 dotyczącej obszarów wskazanych do objęcia sporządzaniem miejscowych planów zagospodarowania przestrzennego pkt 4 [...] zapisano przeznaczenie terenu pod funkcję mieszkaniowo – usługową, turystyczną. W kontekście tak określonych kierunków zagospodarowania terenu miejscowości [...] przyjętych w studium nie sposób uznać, jak sugerują to skarżący, ze przed uchwaleniem planu miejscowego dla wskazanego terenu nie dokonano oceny spójności rozwiązań planu miejscowego z przyjętym kierunkiem zagospodarowania określonym studium dla wskazanego terenu. Jak wynika z przytoczonych powyżej zapisów studium przewidziano na terenie miejscowości [...] zabudowę o funkcji mieszkaniowo – usługowej oraz turystycznej, jak też wskazano na potrzebę aktywizacji funkcji obsługi ruchu turystycznego w otoczeniu gospodarki rolnej – pozycja 1 pkt 4 część II studium. Z tego też powodu zapis w planie miejscowym dla terenu oznaczonego symbolem Z, a w szczególności dopuszczalnym zagospodarowaniem terenów zieleni niskiej i wysokiej obiektem handlowo – gastronomicznym nie powodującym konieczności wycinki drzew, nie stanowi o braku spójności z zapisami studium w tym zakresie, a wręcz stanowi o realizacji przewidzianego kierunku zagospodarowania wskazanego terenu. Z jednej strony bowiem następuje dalsza ochrona terenów zadrzewionych i zakrzewionych z dopuszczeniem obiektu dla obsługi ruchu turystycznego pod warunkiem braku potrzeby wycinki drzew. Zatem nie sposób uznać, że przyjęte rozwiązanie planistyczne w treści § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego w odniesieniu do terenu objętego symbolem Z nie pozostaje w zgodzie z zapisami studium. Co do pozostałych zarzutów skargi w zakresie naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 oraz art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp, to także nie zasługują one na uwzględnienie. W tym zakresie sąd w składzie rozpoznającym tę skargę podtrzymuje wcześniej zaprezentowane stanowisko w wyroku WSA w Olsztynie z 7 października 2021 r., sygn. akt II SA/Ol 487/21, gdzie stwierdzono brak podstaw do uwzględnienia zarzutu naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 1 uzp poprzez niedopełnienie obowiązku określenia przez organ uchwałodawczy podstawowych elementów planu miejscowego oraz naruszenie zasady pewności prawa w związku z nierozgraniczeniem w przedmiotowym planie terenów o różnych funkcjach lub różnych zasadach zagospodarowania, i tym samym umożliwieniem dowolnego przeznaczenia terenu [...]. Podnosząc taki zarzut skarżący podali, że w świetle zapisu § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego przeznaczenie terenu "Z1" może być realizowane praktycznie w dowolny sposób, gdyż sposób jego zagospodarowania zależy wyłącznie od woli inwestora czy też właściciela tego terenu. Ich zdaniem doszło do rażącego naruszenia prawa z uwagi na pomieszanie sposobów przeznaczenia terenów bez wyraźnego rozgraniczenia liniami rozgraniczającymi terenów o różnym przeznaczeniu. Przy tak skonstruowanym zarzucie pozostaje wyjaśnić, że z taką oceną przeznaczenia i zasad zagospodarowania terenu [...] nie sposób się zgodzić. Stosownie do art. 10 ust. 1 uzp w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb wskazane enumeratywnie w pkt od 1 do 11 elementy mające na celu określenie przeznaczenia i sposobu zagospodarowania terenu. Unormowanie to ustala zatem zakres planu miejscowego, który organy gminy winny uwzględnić przy uchwalaniu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przepis określał co plan miejscowy powinien zawierać. Niewątpliwie celem art. 10 ust. 1 uzp, zawierającego klauzulę "w zależności od potrzeb" było zapewnienie przez ustawodawcę wskazanej regulacji niezbędnej elastyczności, pozwalającej na racjonalne działania organu w ramach władztwa planistycznego. W orzecznictwie sądowym wielokrotnie podnoszono, że kwestie określone w art. 10 ust. 1 uzp mogą być w planie regulowane fakultatywnie, gdyż przepis ten stanowi o ich ustaleniu "w zależności od potrzeb" (por. wyroki NSA: z dn. 12.09.2012 r. sygn. akt II OSK 1422/12; z dn. 12.04.2010 r. sygn. akt II OSK 1736/09; z dn. 09.11.2009 r. II OSK 1267/09, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych). Znajdującego się na początku art. 10 ust. 1 pkt 1 uzp sformułowania "w zależności od potrzeb" nie można interpretować w sposób określony przez skarżących, gdyż oznaczałoby to w istocie dowolność organów gminy w przyjmowaniu ustaleń planu. Zwrot "w zależności od potrzeb" wskazuje tylko, że elementy wymienione w art. 10 ust. 1 pkt 1 uzp nie są obligatoryjne lecz fakultatywnymi elementami planu. Jeśli Rada Gminy nie widziała potrzeby takich regulacji to nie musiała ich zawrzeć. Analiza § 26 ust. 1 pkt 9 planu miejscowego wskazuje, że podstawową funkcją terenu oznaczonego symbolem "Z" są tereny zielone. Funkcja ta może być na terenie oznaczonym "Z1" (zieleń niska) uzupełniona i połączona z funkcją usługową (obiekt handlowo-gastronomiczny), gdyż funkcje te się nie wykluczają. Oceny tej nie podważa argumentacja skargi, zgodnie z którą nie jest możliwe określenie różnego przeznaczenia terenu, a konkretnie w przypadku terenu Z1 nie było możliwe mieszane przeznaczenie funkcji zieleni i usług. Błędne pozostaje stanowisko, że w przypadku terenu Z1 wymagane było odrębne wydzielenie gruntów przeznaczonych na usługi oraz gruntów przeznaczonych na zieleń, tak aby w stosunku do każdej nieruchomości określona pozostawała jednoznaczna forma zagospodarowana. Wbrew twierdzeniom skargi dla oceny spornych ustaleń planu miejscowego istotne znaczenie miała okoliczność, że funkcja zieleni – jako podstawowa i funkcja usługowa – jako uzupełniająca nie wykluczają się, przez co nie musiały być wyznaczone oddzielnie liniami rozgraniczającymi. Poza tym charakter miejscowości [...], na terenie której postulowany był rozwój funkcji turystycznej, przy zachowaniu jednak walorów przyrodniczych pozwalał na takie określenie przeznaczenia terenu o symbolu [...], gdzie zachowując zadrzewienia śródpolne pozwolono jedynie na potencjalny obiekt handlowo-gastronomiczny, dla rozwoju ruchu turystycznego, pod warunkiem zachowania istniejących zadrzewień. Skarżący w uzasadnieniu skargi powołali się na odmienne stanowisko zawarte w wyroku WSA w Krakowie z 29 maja 2006 r., sygn. II SA/Kr 1329/05, który jednak dotyczył odmiennego stanu prawnego, bowiem chodziło o plan miejscowy uchwalony na podstawie ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym, a poza tym wyrok ten został uchylony wyrokiem NSA z 13 grudnia 2006 r., II OSK 1278/06. Co istotne, Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku tym opowiedział się za możliwością określenia w planie miejscowym dla tego samego terenu mieszanego przeznaczenia. Dodać trzeba, że na tle art. 15 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 27 marca 2003 r. akceptowany jest w orzecznictwie i piśmiennictwie pogląd, że dla danego terenu objętego planem miejscowym możliwe jest ustalenie kilku funkcji, pod warunkiem, że nie różnią się one od siebie w sposób zasadniczy. W wyroku z dnia 23 lutego 2012 r., sygn. akt II OSK 2551/11 NSA wskazał, że dopuszczalne jest z punktu widzenia obowiązującego prawa takie określenie w planie miejscowym przeznaczenia terenów, które umożliwia realizację na tym samym terenie zadań o różnych funkcjach (różnym przeznaczeniu), pod warunkiem, że wzajemnie się one nie wykluczają i nie są ze sobą sprzeczne. Z tego tez powodu zapis dla trenu oznaczonego symbolem [...] planu miejscowego nie pozostaje ze sobą sprzeczny. Nie uzasadniony pozostaje także zarzut naruszenia art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp, zgodnie z którym w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego ustala się, w zależności od potrzeb, lokalne warunki, zasady i standardy kształtowania zabudowy oraz urządzania terenu, w tym również linie zabudowy i gabaryty obiektów, a także maksymalne lub minimalne wskaźniki intensywności zabudowy. Jak już podkreślono wobec zawartej w art. 10 ust. 1 uzp klauzuli "w zależności od potrzeb" organ nie musiał dla terenu [...] określać wskazanych w powyższym przepisie parametrów. Uregulowania obowiązującej wówczas, w dniu podjęcia skarżonej uchwały, ustawy o zagospodarowaniu przestrzennym miały bardziej ogólny charakter w porównaniu z obecnie obowiązującą ustawą o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zgodnie z art. 10 ust. 1 pkt 6 uzp ustalenie linii zabudowy, gabarytów obiektów i maksymalnego lub minimalnego wskaźnika intensywności zabudowy następowało wyłącznie "w zależności od potrzeb", a przepis art. 39 uzp stanowił, że w przypadku zmiany zagospodarowania terenu, polegającej na budowie wymagającej uzyskania pozwolenia na budowę, nakładano obowiązek decyzyjnego ustalenia warunków zabudowy i zagospodarowania terenu, pomimo istnienia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego - ustalenia dokonywane były na etapie decyzji o warunkach zabudowy oraz pozwolenia na budowę, w których to postępowaniach właściwe organy miały obowiązek uwzględnić również ochronę interesów właścicieli sąsiednich nieruchomości narażonych na oddziaływanie nowych inwestycji. Dlatego szczegółowość warunków zabudowy realizowana była właśnie w tym trybie, a plan realizował zakres podstawy prawnej. Reasumując, w rozpoznawanej sprawie nie wystąpiły przesłanki z art. 27 ust. 1 uzp do stwierdzenia nieważności przedmiotowej uchwały w części dotyczącej § 26 ust. 1 pkt 9 w odniesieniu do rys. 35 planu miejscowego dla terenu oznaczonego symbolem [...], mimo niewątpliwie naruszenia prawa poprzez naruszenie art. 18 ust. 2 pkt 1 uzp, które jednak nie miało istotnego znaczenia z uwagi na dalsze informacyjne działania gminy. W tym stanie rzeczy, wobec braku podstaw do kwestionowania zgodności z prawem zaskarżonej uchwały, na podstawie art. 151 p.p.s.a , skargę należało oddalić.