VIII SA/Wa 811/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Renata Nawrot, Sędziowie Sędzia WSA Cezary Kosterna, Sędzia WSA Justyna Mazur (sprawozdawca), Protokolant Starszy sekretarz sądowy Marlena Stolarczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 2 lipca 2020 r. w Radomiu sprawy ze skargi Z. T. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w W. z dnia [...] sierpnia 2019 r. nr [...] w przedmiocie orzeczenia o solidarnej odpowiedzialności podatkowej za zaległości spółki oddala skargę. Decyzją z [...]sierpnia 2019 r., po rozpatrzeniu odwołania Z. T. (dalej: "skarżący", "strona", "podatnik"), Dyrektor Izby Administracji Skarbowej w [...] (dalej: "DIAS", "organ odwoławczy" lub "Dyrektor IAS") utrzymał w mocy decyzję Naczelnika Urzędu Skarbowego w [...] (dalej: "Naczelnik US", "NUS" lub "organ I instancji") z [...]stycznia 2019 r. Przedmiotem tych decyzji było orzeczenie o solidarnej odpowiedzialności skarżącego jako byłego Prezesa Zarządu [...] Sp. z o.o. z siedzibą w [...] (dalej: "Spółka") wraz ze Spółką za zaległości tej Spółki w podatku od towarów i usług za 10,12/2015 r., 02-08/2016 r. w łącznej kwocie [...]zł z odsetkami za zwłokę w łącznej kwocie [...]zł i kosztami postępowania egzekucyjnego w łącznej kwocie [...]zł. Jako podstawę prawną swojego rozstrzygnięcia organ odwoławczy wskazał art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 220 § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019r., poz. 900 ze zm.; dalej "Op"). Decyzje zapadły w następujący stanie faktycznym i prawnym: Powołaną na wstępie decyzją z [...]stycznia 2019r., organ I instancji na podstawie art. 116 § 1, § 2, § 4, art. 108 § 1, art. 107 § 1, § 2 pkt 2, 4, art. 109 § 1, § 2 pkt 1, art. 207 § 1 i art. 210 § 1 Op orzekł o solidarnej odpowiedzialności podatkowej skarżącego jako byłego Prezesa Zarządu Spółki wraz ze Spółką za wymienione w tej decyzji zaległości Spółki w podatku od towarów i usług oraz koszty egzekucyjne. Organ I instancji stwierdził, że w sprawie spełnione zostały pozytywne przesłanki do obciążenia skarżącego jako byłego członka zarządu Spółki odpowiedzialnością podatkową w trybie powołanych wyżej przepisów. Wskazał także, iż wykazano, że nie wystąpiły przesłanki wyłączające tą odpowiedzialność. W odwołaniu od tej decyzji, skarżący działaniem pełnomocnika wniósł o jej uchylenie i przekazanie sprawy organowi I instancji do ponownego rozpoznania, ewentualnie zmianę poprzez orzeczenie o braku solidarnej odpowiedzialności skarżącego za zobowiązania [...]. W uzupełnieniu odwołania pełnomocnik złożył w dniu [...]maja 2019 r. pismo wraz z załącznikami, do którego dołączył dowody świadczące w jego ocenie o zaistnieniu przesłanek uwalniających skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe. Dyrektor IAS decyzją z dnia [...]sierpnia 2019 r., wskazaną na wstępie i zaskarżoną w niniejszej sprawie, utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia na wstępie przedstawił dotychczasowy przebieg postępowania w sprawie, zakreślił przedmiot sprawy oraz jej ramy prawne. Wskazał, że podstawę orzeczenia odpowiedzialności podatkowej wobec osoby trzeciej stanowią przepisy rozdziału 15 działu III ustawy Ordynacja podatkowa. Podniósł, iż w rozpatrywanej sprawie zastosowanie mają przepisy ww. rozdziału zarówno w brzmieniu obowiązującym do [...]grudnia 2015 r. (zaległość [...] Sp. z o.o. w podatku od towarów i usług za 10/2015 powstała przed 01.01.2016r.), jak i w brzmieniu ustalonym z dniem 1 stycznia 2016 r. (zaległości Spółki w podatku od towarów i usług za 12/2015r., 02-08/2016 r. powstały po 01.01.2016 r.). Organ odwoławczy powołał treść art. 107 § 1, art. 107 § 2 pkt 1, pkt 2 i pkt 4, art. 108 § 2, § 3, art. 116 § 1, § 2 i § 4 Op w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. Podniósł, iż art. 107 § 1 i § 2 Op od 1 stycznia 2016 r. do chwili obecnej pozostaje niezmieniony. Przywołał art. 108 § 2, § 3, § 3a oraz art. 116 § 1, § 2 i § 4 Op. Następnie stwierdził, że zobowiązania podatkowe, za zaległości z tytułu których orzeczono odpowiedzialność skarżącego pozostają nieprzedawnione i wynikają ze złożonych przez ten podmiot deklaracji podatkowych, co sprawia, że zastosowanie znajduje art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 Op. Powołując art. 26 § 5 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2018 r., poz. 1314 ze zm.; dalej: "u.p.e.a.") i daty doręczenia Spółce tytułów wykonawczych (od 3 lutego do 28 grudnia 2016 r.), które są wcześniejsze niż data wszczęcia postępowania wobec skarżącego (19 września 2018 r.) stwierdził wypełnienie warunku z art. 108 § 2 pkt 3 w zw. z art. 108 § 3 Op (zob. str. 4 – 5 zaskarżonej decyzji). Uznał, że Naczelnik US dokonał ustaleń, które wskazują na wystąpienie przesłanek potwierdzających trafność obciążenia skarżącego solidarną odpowiedzialnością wraz ze Spółką za jej zobowiązania (zaległości) podatkowe oraz inne należności, o których mowa w sentencji zaskarżonej decyzji. Dodał, że skarżący był wspólnikiem Spółki w czasie, gdy powstał obowiązek zapłaty zobowiązań podatkowych, o których mowa w zaskarżonej decyzji. Jak wynika z akt sprawy skarżący w dniu [...]października 2014r. powołany został na stanowisko prezesa zarządu spółki, a następnie stosowną uchwałą z [...]października 2016r. został odwołany z tej funkcji. Strona do [...]września 2016r. była również wspólnikiem Spółki. Faktyczne wykonywanie przez skarżącego obowiązków w zarządzie potwierdzały nadto podpisy złożone w dokumentach finansowych spółki (sprawozdaniu finansowym spółki za 2015r., deklaracjach spółki w podatku od towarów i usług z [...]listopada 2015r., czy też protokole o stanie majątkowym z [...]września 2016r. Zarząd [...] był wówczas jednoosobowy. Dyrektor IAS wskazał następnie na bezskuteczność egzekucji prowadzonej wobec majątku Spółki. Wyjaśnił, że wobec Spółki toczyło się postępowanie egzekucyjne, a egzekwowane zaległości nie były jedynymi nieuregulowanymi przez spółkę zobowiązaniami podatkowymi dochodzonymi na drodze postępowania egzekucyjnego. Jak wynika z akt sprawy Naczelnik US wystawił również tytuły wykonawcze w związku z zaległościami Spółki w podatku dochodowym od osób fizycznych za 08-12/2015r. Jeden z banków poinformował o zbiegu z egzekucją prowadzoną przez ZUS. Podejmowane w toku postępowania egzekucyjnego czynności nie doprowadziły jednak do wyegzekwowania zobowiązań Spółki. Nie doprowadziły również do ujawnienia majątku Spółki mogącego zaspokoić jej należności podatkowe w podatku od towarów i usług oraz w podatku dochodowym od osób fizycznych w łącznej kwocie ponad [...]zł należności głównych. W konsekwencji, postanowieniem z [...]października 2016r. Naczelnik US umorzył jako bezskuteczne postępowanie egzekucyjne (brak środków na rachunkach bankowych, brak ruchomości i nieruchomości, brak oznak prowadzenia działalności pod adresem siedziby, brak spółki w systemie JPK i innych bazach danych). Organ odwoławczy wskazał, iż oznacza to, że spełniona została przesłanka odpowiedzialności skarżącego jako osoby trzeciej, wymieniona w treści art. 116 § 1 Op. Organ odwoławczy zgodził się także ze stanowiskiem organu I instancji, że w sprawie nie wystąpiły przesłanki egzoneracyjne. Wskazał na zaistnienie w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków w zarządzie przesłanki upadłości określonej w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, tj. zaprzestania płacenia wymagalnych zobowiązań i określił, że momentem właściwym do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był przełom sierpnia i września 2015r., kiedy to doszło do nieuregulowania pierwszych składek na rzecz Zakładu Ubezpieczeń Społecznych (za 08/2015r.) Zdaniem DIAS, przedstawione w decyzji stanowisko organu I instancji w zakresie istnienia w czasie pełnienia przez skarżącego obowiązków w zarządzie Spółki podstaw do zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości zarządzanej spółki było prawidłowe i znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym (deklaracje VAT-7, akta egzekucyjne, listy zaległości, informacja ZUS). W rozpatrywanej sprawie bezsprzecznie w okresie wykonywania przez stronę obowiązków w zarządzie spółki doszło do nieuregulowania wielu deklarowanych zobowiązań podatkowych i z tytułu składek na ubezpieczenie społeczne oraz zdrowotne. Ich łączna wysokość jest znaczna (blisko [...]zł łącznie zaległości podatkowych i zaległych składek ZUS) i dotyczą one kolejnych okresów rozliczeniowych na przestrzeni kilku lat. Nie są to zatem przejściowe trudności czy też zatory płatnicze, lecz wiążą się z trwałym zaprzestaniem płacenia długów, a więc niewypłacalnością w rozumieniu art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Z istoty porządku prawnego wynika, że każdy powinien wykonywać swe wymagalne zobowiązania w terminie. Zasada ta obowiązuje wszystkich. Tym bardziej musi obowiązywać przedsiębiorców. Jeżeli zatem dłużnik nie wykonuje ciążących na nim wymagalnych zobowiązań, wówczas jest niewypłacalny, co stwarza podstawę ogłoszenia go upadłym (art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze). W przypadku Spółki osobą, która w momencie ziszczenia się przesłanek upadłości była zobowiązana do złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości był skarżący, pełniący wówczas funkcję członka zarządu. Skoro zaistniała w czasie pełnienia przez stronę obowiązków w zarządzie sytuacja wskazywała na wystąpienie przesłanek upadłości, obowiązkiem członka zarządu spółki, wynikającym z art. 21 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze, było zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości spółki. Strona obowiązku takiego nie dopełniła w terminie. Tym samym organ odwoławczy nie podzielił twierdzenia odwołania, że skarżący nie miał obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości skoro z załączonych dokumentów wynika, że z dniem [...] października 2016r. skarżący został odwołany z zarządu Spółki, zaś wniosek o ogłoszenie upadłości złożył jej kolejny zarząd w listopadzie 2016r. Wniosek ten wprawdzie został zwrócony przez Sąd, lecz skarżący jako były członek zarządu nie miał już wówczas możliwości działania w imieniu Spółki. Organ odwoławczy zauważył bowiem, że stanowisko przedstawione przez Naczelnika US i zgromadzony materiał dowodowy wskazują jednoznacznie, że zaprzestanie przez Spółkę płacenia wymagalnych zobowiązań miało miejsce już w 2015r., gdyż spółka nie uregulowała składek na ubezpieczenie społeczne i zdrowotne za 08/2015r., następnie zaś, w listopadzie 2015r., nie uregulowała zobowiązania podatkowego w podatku od towarów i usług za 10/2015r. Z akt sprawy (zajęcia wierzytelności w postępowaniu egzekucyjnym, postanowienie w sprawie umorzenia postępowania egzekucyjnego) wynika ponadto, że spółka począwszy od 08/2015r. nie zapłaciła również jako płatnik zaliczek na podatek dochodowy od osób fizycznych. Już zatem w drugiej połowie 2015r. Spółka posiadała 2 wierzycieli, którym zalegała z zapłatą kilku wymagalnych należności, co świadczyło o spełnieniu przesłanki upadłości wskazanej w art. 11 ust. 1 ustawy Prawo upadłościowe i naprawcze. Stan ten utrwalał się w kolejnych okresach rozliczeniowych, gdy spółka nie regulowała następnych zobowiązań. Biorąc to pod uwagę, w ocenie organu odwoławczego wniosek z [...]listopada 2016r. o ogłoszenie upadłości Spółki, złożony przez nowy zarząd był wnioskiem spóźnionym, a jego wniesienie nie stanowi okoliczności uwalniającej skarżącego od odpowiedzialności. Skarżący nie złożył w ogóle takiego wniosku, mimo iż zarządzana przez niego spółka nie regulowała wymagalnych zobowiązań, natomiast wniosek złożony przez nowy zarząd w listopadzie 2016r. nie został nawet przyjęty i rozpoznany co od istoty przez sąd. DIAS dodał przy tym, że ze znajdujących się w aktach sprawy dokumentów nie wynika, aby skarżący nie miał realnego wpływu na możliwość złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki w okresie od września 2015r. do września 2016r., pomimo wystąpienia podstaw ku temu. Istniejąca w spółce sytuacja (rosnące zadłużenie z tytułu zobowiązań podatkowych i w składkach ZUS) były stronie znane z racji pełnionej funkcji. W tym stanie rzeczy w ocenie Dyrektora IAS nie wystąpiła w sprawie przesłanka egzoneracyjna wskazana w art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Op. Skarżący nie wskazał także mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie jej zaległości podatkowych w znacznej części (art. 116 § 1 pkt 2 Op). Tym samym wszystkie zarzuty odwołania DIAS uznał za nieuzasadnione. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie (dalej: "Sąd), występując o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz o zasądzenie kosztów postępowania sądowego, reprezentujący skarżącego pełnomocnik postawił zarzuty naruszenia przepisów: - art. 122 w zw. z art. 187 § 1 Ordynacji podatkowej poprzez brak wyczerpującego wyjaśnienia stanu faktycznego w sprawie, będącego skutkiem braku zgromadzenia wyczerpującego materiału dowodowego, na skutek braku uwzględnienia większości wniosków dowodowych skarżącego, czego skutkiem było co najmniej przedwczesne wydanie decyzji, jeśli nie jej niezasadność. - art. 123 w zw. art. 180 § 1 w zw. z art. 197 § 1 w zw. z art. 199 Ordynacji podatkowej poprzez oddalenie większości wniosków dowodowych, w tym przesłuchanie świadków, strony oraz powołanie biegłego, w sytuacji gdy stan faktyczny sprawy wymagał dogłębnego zbadania, kiedy w rzeczywistości nastąpiła konieczność zgłoszenia wniosku o upadłość spółki, a organ oparł się jedynie na samym fakcie powstania zaległości podatkowych po stronie spółki jako wystarczającej przesłance do ustalenia momentu, w którym spółka ta powinna zgłosić wniosek o upadłość i w konsekwencji wydał zaskarżoną decyzję. - art. 116 § 1 Op poprzez jego przedwczesne zastosowanie polegające na wydaniu zaskarżonej decyzji w sytuacji braku wyczerpującego zebrania materiału dowodowego w sprawie. Odpowiadając na skargę, DIAS podtrzymał swoje dotychczasowe stanowisko i wystąpił o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądowa zaskarżonych decyzji, postanowień bądź innych aktów wymienionych w art. 3 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej: "ppsa"), stosownie do art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tj. Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), sprawowana jest w oparciu o kryterium zgodności z prawem. W związku z tym, aby wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny konieczne jest stwierdzenie, że doszło w nim do naruszenia bądź przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, bądź przepisu postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, albo przepisu prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania (art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) – c) ppsa). Przy czym, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy i nie jest związany zarzutami skargi ani jej wnioskami, z zastrzeżeniem art. 57a, który w niniejszej sprawie nie ma zastosowania. Badając sprawę w tak zakreślonych granicach kompetencji Sąd uznał, że skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Dokonując kontroli legalności zaskarżonej decyzji oraz postępowania poprzedzającego jej wydanie, Sąd nie stwierdził bowiem naruszenia przez organy podatkowe przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy lub prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, ani wystąpienia innych przesłanek przewidzianych w przepisach art. 145 § 1 i 2 ppsa. Zarzuty skargi Sąd uznał za chybione, a działając z urzędu, zgodnie z art. 134 § 1 ppsa, nie stwierdził także wystąpienia przesłanek powodujących konieczność wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji. Wskazać także należy, że decyzja ta została uzasadniona w sposób odpowiadający wymogom z art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej. Istota sporu w przedmiotowej sprawie sprowadza się do ustalenia, czy zaistniały przesłanki do przypisania skarżącemu odpowiedzialności z art. 116 Ordynacji podatkowej za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący zakwestionował bowiem prawidłowość ustalenia przez orzekające w sprawie organy, że już w sierpniu/wrześniu 2015 r. ziściły się przesłanki upadłościowe z uwagi na wystąpienie stanu niewypłacalności, gdyż z uwagi na czasochłonne i kosztowne uruchomienie produkcji [...], kiedy to w lipcu zakończono instalację zakładu produkcyjnego, zaś pierwsza sprzedaż miała miejsce w sierpniu 2015 r. W ocenie skarżącego oceny wypłacalności [...] nie powinno się dokonywać tylko przez pryzmat jej aktualnych zdolności finansowych, ale poprzez całościową ocenę wypłacalności, włączając w to cały potencjał związany z podejmowanymi przez [...] działaniami. Zasadne zatem zdaniem skarżącego było przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, który to wniosek organ I instancji oddalił. Nie przeprowadził też dowodu z przesłuchania skarżącego. W ocenie skarżącego w okolicznościach niniejszej sprawy występuje przesłanka egzoneracyjna, albowiem brak skutecznego zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości nie jest zawiniony przez skarżącego. Zakreślając ramy prawne niniejszej sprawy wskazać należy, że granice odpowiedzialności osób trzecich za zaległości podatkowe podatnika określają przepisy Rozdziału 15 Działu III Ordynacji podatkowej. W analizowanej sprawie przepisy tej ustawy znajdują zastosowanie w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. w odniesieniu do zaległości w podatku od towarów i usług za 10/2015 r., która powstała przed 31 grudnia 2015 r. i w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., odnośnie zaległości w podatku od towarów i usług za okresy: 12/2015 r. i od 02-08/2016 r., które powstały po 1 stycznia 2016 r. Zauważyć należy, iż art. 107 § 1, § 2 pkt 2, pkt 4 Op nie ulegały zmianie. Zgodnie z art. 107 § 1 Ordynacji podatkowej, w przypadkach i w zakresie przewidzianym w tym rozdziale za zaległości podatkowe podatnika odpowiadają całym swoim majątkiem solidarnie z podatnikiem również osoby trzecie. Zakresem tej odpowiedzialności objęte zostały również odsetki za zwłokę od zaległości podatkowych, a także koszty postępowania egzekucyjnego, chyba że przepisy odnoszące się do odpowiedzialności osób trzecich stanowią inaczej (art. 107 § 2 pkt 2 i 4 powołanej ustawy). Stosownie do art. 108 § 2 pkt 3 Ordynacji podatkowej, postępowanie w sprawie odpowiedzialności podatkowej osoby trzeciej nie może zostać wszczęte przed dniem wszczęcia postępowania egzekucyjnego – w przypadku, o którym mowa w § 3. Zgodnie z treścią art. 108 § 3 Op w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. w razie wystawienia tytułu wykonawczego na podstawie deklaracji, na zasadach przewidzianych w przepisach o postępowaniu egzekucyjnym w administracji, przed orzeczeniem o odpowiedzialności osoby trzeciej nie wymaga się uprzedniego wydania decyzji określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji, o której mowa w art. 53a. Od 1 stycznia 2016 r. brzmienie tego przepisu zostało zmienione poprzez wykreślenie słów: "określającej wysokość zobowiązania podatkowego i decyzji" oraz "art. 53a", dodając: "§ 2 pkt 2". Solidarna odpowiedzialność skarżącego za zaległości podatkowe Spółki w podatku od towarów i usług za wskazane w decyzji okresy wynika z nieuregulowania tego podatku wynikającego z deklaracji podatkowych złożonych przez Spółkę. Zastosowanie w sprawie mają zatem ww. przepisy art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Op. Wobec tego, iż postępowanie w niniejszej sprawie zostało wszczęte w dniu 19 września 2018 r. (karta 25 tomu 1 akt podatkowych), podczas gdy z niekwestionowanych przez skarżącego ustaleń organów podatkowych postępowanie egzekucyjne wobec Spółki zostało wszczęte w 2016 r. w sprawie nie doszło do naruszenia art. 108 § 2 pkt 3 i § 3 Op. W ocenie Sądu w niniejszej sprawie organ odwoławczy prawidłowo przyjął także, że w sprawie zaistniały przesłanki uzasadniające przypisanie stronie odpowiedzialności określonej w art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 116 § 1 Op w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r. za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością, odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu 1): nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowanie układowe) albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) nastąpiło bez jego winy, bądź 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Przy tym odpowiedzialność członków zarządu, określona w § 1, obejmuje między innymi, zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu (§ 2). Powyższe przepisy mają również zastosowanie do byłego członka zarządu, co zostało uregulowane w § 4 art. 116 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r., za zaległości podatkowe spółki z ograniczoną odpowiedzialnością odpowiadają solidarnie całym swoim majątkiem członkowie jej zarządu, jeżeli egzekucja z majątku spółki okazała się w całości lub w części bezskuteczna, a członek zarządu: 1) nie wykazał, że: a) we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości lub w tym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne w rozumieniu ustawy z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne (Dz. U. poz. 978) albo zatwierdzono układ w postępowaniu o zatwierdzenie układu, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. — Prawo restrukturyzacyjne, albo b) niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nastąpiło bez jego winy; 2) nie wskazuje mienia spółki, z którego egzekucja umożliwi zaspokojenie zaległości podatkowych spółki w znacznej części. Zgodnie z art. 116 § 2 Op we wskazanym wyżej brzmieniu, odpowiedzialność członków zarządu obejmuje zaległości podatkowe z tytułu zobowiązań, których termin płatności upływał w czasie pełnienia przez nich obowiązków członka zarządu, oraz zaległości wymienione w art. 52 oraz art. 52a powstałe w czasie pełnienia obowiązków członka zarządu. Zgodnie z art. 116 § 4 Op powyższe przepisy mają nadal zastosowanie do byłego członka zarządu. Z treści art. 116 § 1 Op zarówno w brzmieniu obowiązującym do dnia 31 grudnia 2015 r., jak i w brzmieniu obowiązującym od dnia 1 stycznia 2016 r. wynika, że przesłanki związane z odpowiedzialnością osób trzecich można podzielić na dwie grupy: a) przesłanki pozytywne orzeczenia odpowiedzialności członka zarządu, które muszą być spełnione, aby wydanie decyzji w tym przedmiocie było możliwe oraz b) przesłanki negatywne (egzoneracyjne), które nie mogą zaistnieć, aby organ podatkowy mógł orzec o tej odpowiedzialności. Pozytywną przesłanką obciążenia odpowiedzialnością członka zarządu jest nieskuteczna w całości lub w części egzekucja z majątku spółki. Stwierdzenie bezskuteczności egzekucji ustala się na podstawie każdego prawnie dopuszczalnego dowodu, przy czym może to nastąpić jedynie po przeprowadzeniu postępowania egzekucyjnego (uchwała Naczelnego Sądu Administracyjnego z 8 grudnia 2008r., sygn. akt II FPS 6/08 dostępna w internetowej Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych CBOSA na stronie internetowej http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Zatem o bezskuteczności postępowania egzekucyjnego, w rozumieniu art. 116 Ordynacji podatkowej, nie musi przesądzać wyłącznie umorzenie postępowania egzekucyjnego. Mogą za tym przemawiać inne działania organu egzekucyjnego, niekoniecznie zakończone postanowieniem o umorzeniu postępowania egzekucyjnego. Muszą one jednak nie pozostawiać żadnych wątpliwości co do tego, że egzekwowana wierzytelność nie może być zaspokojona z jakiejkolwiek części majątku spółki (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 20 lutego 2007 r., sygn. akt II FSK 233/06 i wyrok Sądu Najwyższego z 23 marca 2012 r., sygn. akt II UK 152/11). Odnosząc się do tej przesłanki pozytywnej wskazać należy, iż przed wszczęciem postępowania w sprawie orzeczenia odpowiedzialności podatkowej zostało wszczęte postępowanie egzekucyjne skierowane do majątku spółki. Postanowieniem z dnia [...]października 2017 r. Naczelnik Urzędu Skarbowego w [...] (organ egzekucyjny) na podstawie art. 59 § 3 w zw. z art. 59 § 2 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz. U. z 2017 r., poz. 1201) umorzył postępowanie egzekucyjne prowadzone wobec majątku [...] Spółka z o.o. z siedzibą w [...]. Organ egzekucyjny w uzasadnieniu ww. postanowienia wskazał, że stan majątkowy zobowiązanego podmiotu nie rokuje na poprawę i implikuje stwierdzenie, iż w postępowaniu egzekucyjnym nie uzyska się kwoty przewyższającej wydatki egzekucyjne. Z uzasadnienia ww. postanowienia wynika także, iż w toku postępowania egzekucyjnego zajęcie rachunków bankowych nie dało efektów finansowych, nie znaleziono ksiąg wieczystych na zobowiązaną Spółkę, brak jest informacji o posiadanych ruchomościach i nieruchomościach, z których można by prowadzić egzekucję, brak jest wierzytelności, pojazdów, działalność gospodarcza została zlikwidowana. Nie ulega zatem wątpliwości, iż została spełniona i wykazana przesłanka bezskuteczności egzekucji wobec Spółki. W ocenie Sądu nie ulega także wątpliwości, iż została spełniona kolejna z pozytywnych przesłanek solidarnej odpowiedzialności skarżącego ze Spółką, to jest pełnienie przez skarżącego obowiązków Prezesa Zarządu Spółki w dacie upływu terminów płatności objętych decyzją zobowiązań. Ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika, że skarżący pełnił funkcję członka zarządu w okresie, w którym upływał termin płatności powyższych zobowiązań przez Spółkę. Z umowy spółki z ograniczoną odpowiedzialnością z dnia [...]października 2014 r. (karta 19 akt podatkowych) wynika bowiem, iż skarżący został powołany w skład Zarządu jako jego Prezes (§ 14). Członkiem Zarządu został W. P.. Uchwałą nr [...]Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki [...] z dnia [...]października 2015 r. odwołano W. P. z Zarządu i pełnienia funkcji Członka Zarządu (karta 17 akt podatkowych). Z. T. został odwołany Uchwałą Nadzwyczajnego Zgromadzenia Wspólników Spółki [...] z dnia [...]października 2016 r. z dniem podjęcia uchwały (karta 14 akt podatkowych). Tym samym w datach upływu terminów zobowiązań podatkowych objętych zaskarżoną decyzją (najwcześniejszy – [...]listopada 2015 r. i najpóźniejszy – [...]września 2016 r.), skarżący były Prezesem Zarządu Spółki [...], reprezentując tą Spółkę jednoosobowo. Jednocześnie nie zaistniały w sprawie przesłanki powodujące uwolnienie się skarżącego od odpowiedzialności za zaległości Spółki. Skarżący bowiem nie wykazał, że we właściwym czasie został zgłoszony wniosek o ogłoszenie upadłości lub wszczęto postępowanie zapobiegające ogłoszeniu upadłości (postępowania układowego) albo niezgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęcie postępowania zapobiegającego ogłoszeniu upadłości miało miejsce bez jego winy, lub też we właściwym czasie zostało otwarte postępowanie restrukturyzacyjne albo zatwierdzono układ, o którym mowa w ustawie z dnia 15 maja 2015 r. - Prawo restrukturyzacyjne, jak również nie wskazał mienia Spółki, z którego egzekucja umożliwiała zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w znacznej części. Wykazanie okoliczności wyłączających odpowiedzialność obciąża stronę (np. wyroki NSA z 4 sierpnia 2017 r., II FSK 1955/15 i z 19 maja 2017 r., II FSK 1110/15, wyrok WSA w Warszawie z 9 stycznia 2017 r., sygn. akt III SA/Wa 3298/15). Na podstawie art. 208 § 2 ustawy z dnia 15 września 2000 r. Kodeks spółek handlowych (Dz.U. 2013 r., poz. 1030 j.t. ze zm., dalej: "ksh"), każdy członek zarządu spółki posiada prawo i obowiązek prowadzenia spraw spółki, co jednocześnie oznacza, że odpowiada za wszystkie istotne sprawy spółki, w tym również związane z jej sytuacją ekonomiczno-finansową. Natomiast zgodnie z art. 293 § 2 ksh, członek zarządu spółki z ograniczoną odpowiedzialnością przy wykonywaniu swoich obowiązków powinien dołożyć szczególnej staranności będącej wynikiem zawodowego charakteru, co oznacza, że w czasie trwania mandatu winien stale monitorować dokumentację spółki i stan jej finansów. Wskazać przy tym należy, iż przesłanki upadłościowe w świetle odpowiedzialności z art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej należało w niniejszej sprawie analizować na gruncie przepisów ustawy z 28 lutego 2003 r. - Prawo upadłościowe i naprawcze (Dz.U. 2003, nr 217, poz. 2125 ze zm.; także jako: "puin"), a zatem na podstawie ustawy upadłościowej w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r. Według ustaleń organów podatkowych przesłanki upadłościowe w niniejszej sprawie wystąpiły bowiem na przełomie sierpnia i września 2015 r. Obowiązują bowiem te przepisy prawa (materialnego), które obowiązywały w dniu zaistnienia zdarzenia, z którym ustawa (upadłościowa) wiąże skutek prawny. Podstawy niewypłacalności spółki, jak prawidłowo przyjęły organy podatkowe, powstały przed 31 grudnia 2015 r. Natomiast od 1 stycznia 2016 r. weszła w życie ustawa z 15 maja 2015 r. Prawo restrukturyzacyjne (Dz.U. z 2015 r. poz. 978), która wprowadziła zmiany w powołanej powyżej ustawie Prawo upadłościowe i naprawcze. Naczelny Sąd Administracyjny w uchwale z 10 sierpnia 2009 r., sygn. akt II FPS 3/09, podkreślił, że ocena, czy zgłoszenie upadłości nastąpiło w tzw. czasie właściwym, powinna być dokonywana w świetle przepisów dotyczących postępowania upadłościowego, które regulowane jest przepisami ustawy z 28 lutego 2003 r. Prawo upadłościowe i naprawcze. Odpowiedzialność członka zarządu może wchodzić w rachubę tylko w sytuacji, gdy w stosunku do spółki wystąpiły przesłanki upadłości. Z kolei członek zarządu tylko wtedy ponosi odpowiedzialność, kiedy obowiązku w zakresie złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości lub wszczęcia postępowania układowego nie wypełnił w terminie lub też, kiedy ponosi winę za jego niewypełnienie. W każdym przypadku należy ustalić, że taki obowiązek w ogóle na członku zarządu ciążył oraz kiedy powinien być dopełniony. W uchwale powyższej omawiano stan prawny obowiązujący przed 1 stycznia 2003 r., jednakże stanowisko Naczelnego Sądu Administracyjnego, wyrażone w tej uchwale znajduje zastosowanie także w niniejszej sprawie, jako że zarówno w stanie prawnym w zakresie prawa upadłościowego, obowiązującym przed 1 stycznia 2003 r., jak i po tym dniu, przesłanki odpowiedzialności członka zarządu należy odnosić do przesłanek ogłoszenia upadłości jako takich. Trafnie podkreśla się w powołanej powyżej uchwale, że w każdym przypadku orzekania o odpowiedzialności członka zarządu organ podatkowy jest zobowiązany zbadać, czy i kiedy wystąpiły przesłanki ogłoszenia upadłości. Tylko bowiem niezłożenie wniosku o upadłość w terminie czyni otwartą kwestię odpowiedzialności członka zarządu na podstawie przepisu art. 116 § 1 Ordynacji podatkowej. Do takiego wniosku prowadzi wnioskowanie a contrario: skoro członek zarządu nie odpowiada, jeśli we właściwym czasie zgłoszono wniosek o ogłoszenie upadłości, to odpowiadać może tylko wtedy, kiedy wniosku takiego we właściwym czasie nie zgłoszono. Co istotne przesłanka egzoneracyjna z art. 116 § 1 pkt 1 Op odnosi się wyłącznie do zgłoszenia wniosku, a nie do skutku tego wniosku, jakim jest ogłoszenie upadłości. Badaniu zatem podlega także czas właściwy do złożenia wniosku w odniesieniu do czasu w jakim spółka przestała płacić swoje wymagalne zobowiązania. W sytuacji gdy spółka nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań, wniosek taki powinien zostać złożony, jego skuteczność podlega ocenie przez właściwy sąd upadłościowy. Bez znaczenia pozostaje przy tym ilu wierzycieli ma spółka, albowiem na gruncie art. 116 § 1 pkt 1 Op przyjęcie, że członek zarządu zwolniony jest z obowiązku złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości w przypadku gdy spółka zalega z płatnościami jedynie w stosunku do jednego wierzyciela, stawiałoby w uprzywilejowanej pozycji tych członków zarządu, których spółki miałyby tylko jednego wierzyciela, w stosunku do tych, których spółki miałyby co najmniej dwóch wierzycieli (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 5 grudnia 2018 r. w sprawie II FSK 1686/18 - dostępny w Internecie). Stosownie do art. 10 puin, upadłość ogłasza się do dłużnika, który stał się niewypłacalny. W myśl art. 11 ust. 1 puin, dłużnika uważa się za niewypłacalnego, jeżeli nie wykonuje swoich wymagalnych zobowiązań pieniężnych. Natomiast zgodnie z art. 11 ust. 2 puin dłużnika będącego osobą prawną uważa się za niewypłacalnego także wtedy, gdy jego zobowiązania przekroczą wartość jego majątku, nawet wówczas, gdy na bieżąco te zobowiązania wykonuje. Przez niewypłacalność rozumie się niewykonywanie przez dłużnika ciążących na nim wymagalnych zobowiązań pieniężnych, co stwarza podstawę ogłoszenia w stosunku do niego wniosku o ogłoszenie upadłości, przy czym nieistotne jest, czy nie wykonuje on wszystkich zobowiązań, czy też tylko niektórych z nich, jak również nieistotny jest rozmiar niewykonywanych przez dłużnika zobowiązań, bowiem nawet niewykonywanie zobowiązań o niewielkiej wartości oznacza jego niewypłacalność (wyrok WSA w Lublinie z 29 stycznia 2008 r. sygn. akt I SA/Lu 717/07, wyrok WSA w Bydgoszczy z 8 września 2009 r., sygn. akt I SA/Bd 203/09). Nieistotne jest także to, z jakich przyczyn dłużnik tych zobowiązań nie wykonuje. Podkreślić należy także, że niewypłacalność istnieje nie tylko wtedy, gdy dłużnik nie ma środków pieniężnych na regulowanie swoich zobowiązań, lecz także wtedy, gdy możliwości płatnicze posiada, posiada zatem środki pieniężne, ale nie wykonuje zobowiązań pieniężnych. Pojęcie niewypłacalności jest zatem oderwane od posiadania środków na pokrycie zobowiązań, lecz zostało powiązane z rzeczywistym niespłacaniem zobowiązań pieniężnych wobec wierzycieli. Uznać zatem należy, że organ odwoławczy w zaskarżonej decyzji poczynił wystarczające ustalenia w przedmiocie powstania niewypłacalności spółki, stwierdzając prawidłowo, że taki stan zaistniał z uwagi na zaprzestanie w sierpniu 2015 r. regulowania składek z tytułu ubezpieczenia społecznego i zdrowotnego, które to zaległości w składkach na ubezpieczenie społeczne na dzień [...]listopada 2018 r. osiągnęły kwotę [...]zł, zaś na ubezpieczenie zdrowotne – [...]zł (pismo ZUS karta 55 tom 1 akt podatkowych), to jest wystąpienie przesłanki określonej w art. 11 ust. 1 puin. Zgodnie z art. 21 ust. 1 puin, w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2015 r., dłużnik jest obowiązany, nie później niż w terminie dwóch tygodni od dnia, w którym wystąpiła podstawa do ogłoszenia upadłości, zgłosić w sądzie wniosek o ogłoszenie upadłości. Zasadnie zatem orzekające w sprawie organy przyjęły, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki powinien zostać zgłoszony na przełomie sierpnia i września 2015 r. Nie ulega zatem wątpliwości, że podstawy do dokonania oceny zasadności zgłoszenia wniosku o ogłoszenie upadłości Spółki wystąpiły w okresie pełnienia przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu. Brak wskazania przez organ odwoławczy konkretnej daty do której należało zgłosić wniosek o ogłoszenie upadłości nie wpływał na rozstrzygnięcie w sprawie. Należy bowiem w całej rozciągłości podzielić w tej kwestii stanowisko NSA wyrażone w wyroku z 23 sierpnia 2012 r., sygn. akt II FSK 93/11, zgodnie z którym określenie od kiedy Spółka pozostaje w upadłości miałoby znaczenie w sytuacji, gdyby wniosek taki został złożony, a organ zarzucał skarżącemu, że zgłoszenie wniosku o ogłoszenie upadłości nie nastąpiło we właściwym czasie. Badanie tzw. czasu właściwego musi mieć miejsce tylko w określonym stanie faktycznym - takim, w którym nastąpiło zgłoszenie tego wniosku. W okolicznościach faktycznych niniejszej sprawy taka sytuacja nie wystąpiła. Organy podatkowe ustaliły bowiem, iż wniosek o ogłoszenie upadłości Spółki przez skarżącego nie został złożony, a okoliczność ta nie jest kwestionowana. Bezzasadność uznania przez organy wystąpienia przesłanki upadłościowej w sierpniu/wrześniu 2015 r. skarżący uzasadnia tym, że Spółka w tym okresie była na początku swojej działalności, a proces uruchomienia produkcji był kosztowny i czasochłonny. Wskazuje też, że w sierpniu 2015 r. miała miejsce pierwsza sprzedaż, co czyni niezasadnym twierdzenie, że wniosek o ogłoszenie upadłości powinien być zgłoszony zaraz po rozpoczęciu działalności. Nie kwestionując twierdzeń skarżącego co do wielkości nakładu czasu i środków koniecznych do rozpoczęcia produkcji przez Spółkę, zauważyć należy, iż znając sytuację finansową Spółki, bo jest to obowiązkiem Zarządu, skarżący podjął ryzyko kontunuowania działań, które nie przyniosły oczekiwanego rezultatu. W od sierpnia nie zostały bowiem uregulowane wymagalne należności wobec ZUS, a biorąc pod uwagę, iż najwcześniejsze zaległości podatkowe objęte zaskarżoną decyzją dotyczą października 2015 r. i w większości kolejnych miesięcy, uznać należy, iż stan ten nie miał charakteru przejściowych trudności, ale niewypłacalności, która się utrwaliła. W tych okolicznościach zdaniem Sądu organy prawidłowo odmówiły uwzględnienia wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego. Zgodnie bowiem z art. 197 § 1 Op dowód z opinii biegłego winien być przeprowadzony, gdy rozstrzygnięcie sprawy wymaga wiadomości specjalnych. Kwestia dopuszczenia dowodu z opinii biegłego została jednak pozostawiona uznaniu organu podatkowego, na co wskazuje użyte w tym przepisie słowo "może" (zob. wyrok NSA z 23 sierpnia 2012 r. sygn. akt II FSK 120/11, LEX nr 1218358). Analizując rosnące zadłużenie Spółki w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu organy podatkowe ze wskazaniem na jego utrwalenie się, na co wskazuje także ostatecznie złożenie wniosku o ogłoszenie upadłości przez następny Zarząd w listopadzie 2016 r. (zwróconego przez Sąd), dokonały trafnej oceny, iż skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, mimo, iż już na okres sierpnia/września 2015 r. datują się nieuregulowane zobowiązania, a tym samym stan niewypłacalności we wskazanym wyżej rozumieniu. Ustalenia i wnioskowania orzekających w sprawie organów należy uznać zatem za prawidłowe. Nie skorzystanie przez organy podatkowe z możliwości przeprowadzenia dowodu z opinii biegłego z zakresu rachunkowości w świetle dokonanych ustaleń nie miało wpływu na rozstrzygnięcie. Skarżący swoją argumentacją nie podważył ich prawidłowości. Zauważyć jednocześnie wypada, iż z argumentacji skarżącego zawartej w piśmie z dnia [...] października 2018 r. (data wpływu [...] października 2018 r., karta 43 tom 1 akt podatkowych) wynika, iż przez cały okres istnienia Spółki pasywa przekraczały aktywa. Z pisma tego wynika również, iż zdaniem skarżącego przesłanki do ogłoszenia upadłości wystąpiły w marcu/kwietniu 2016 r., co skarżący wiąże z wycofaniem się Spółki [...]ze współpracy z [...]. Mimo takiej oceny skarżący nie złożył wniosku o ogłoszenie upadłości, a wniosek ten złożył (nieskutecznie) dopiero kolejny zarząd w listopadzie 2016 r. Z uwagi na możliwość przedstawiania swoich argumentów w formie pisemnej, trudno też wywodzić, iż brak przesłuchania skarżącego mógł mieć wpływ na rozstrzygnięcie. Uznać zatem należy, iż skarżący nie wykazał okoliczności, które wskazywałyby na brak jego zawinienia w niezłożeniu wniosku o ogłoszenie upadłości. Przepis art. 116 § 1 pkt 1 lit. b) Ordynacji podatkowej umożliwia członkom zarządu uwolnienie się od odpowiedzialności za zobowiązania spółki, w sytuacji, gdy wykażą, że nie ponoszą oni winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości lub niewszczęciu postępowania układowego. Powołany powyżej przepis nie wprowadza rozróżnienia, na winę umyślną czy też nieumyślną, a więc dotyczy obu wskazanych postaci winy, w tym również niedbalstwa. Członek zarządu należycie dbający o interesy spółki winien posiadać zdolność analizy stanu finansowego zarządzanego podmiotu i możliwość przewidywania skutku w postaci trwałego zaprzestania płacenia istniejących zobowiązań w określonym terminie. Profesjonalizm wymagany od członka zarządu spółki kapitałowej, a także wynikająca z niego podwyższona staranność, pozwala na przyjęcie, że jest on obowiązany kontrolować sytuację w spółce przynajmniej z taką uwagą, która pozwala na zorientowanie się, że jest ona niewypłacalna i, że należy wystąpić z wnioskiem o ogłoszenie upadłości (wyrok Sądu Najwyższego z 16 września 2008 r., sygn. akt II UK 381/07). Natomiast w wyroku z 28 września 2012 r., sygn. akt I FSK 1899/11 Naczelny Sąd Administracyjny stwierdził, że brak winy w niezgłoszeniu wniosku o ogłoszenie upadłości powinien być oceniany na podstawie wszystkich okoliczności sprawy, w sposób uwzględniający obiektywny miernik staranności, jakiej można wymagać od strony dbającej należycie nie tylko o swoje interesy, lecz także o interesy właściciela spółki jak i jej wierzyciela, w tym także z tytułu należności publicznoprawnych. Wbrew twierdzeniom skarżącego nie stanowi okoliczności uwalniającej skarżącego od odpowiedzialności za wskazane w zaskarżonej decyzji zobowiązania Spółki fakt złożenia wniosku o ogłoszenie upadłości przez kolejny zarząd. Albowiem to skarżący jako Prezes Zarządu winien złożyć taki wniosek w ciągu dwóch tygodni od wystąpienia niewypłacalności Spółki. Wniosek złożony w listopadzie 2016 r. został zwrócony przez Sąd i Spółka nie doprowadziła do jego rozpoznania. Okoliczność, iż dochowanie wymogów formalnych tego wniosku obciążała kolejny Zarząd, a nie skarżącego nie stanowi i uwolnieniu od odpowiedzialności skarżącego za zaległości, które powstały w okresie sprawowania przez skarżącego funkcji Prezesa Zarządu, w sytuacji nie złożenia przez skarżącego wniosku o ogłoszenie upadłości, w sytuacji zaistnienia ku temu przesłanek i braku wykazania, że zaistniały przyczyny, które to uniemożliwiały. Skarżący w toku postępowania przed organami podatkowymi, jak i przed Sądem nie wskazał też na istnienie jakiegokolwiek majątku Spółki, z którego egzekucja umożliwiłaby zaspokojenie zaległości podatkowych Spółki w jakiejkolwiek części. Zasadnie zatem organy podatkowe przyjęły w okolicznościach niniejszej sprawy, że nie wystąpiły w sprawie przesłanki uwalniające skarżącego od odpowiedzialności za zaległości podatkowe Spółki. Skarżący ich istnienia zarówno przed organami podatkowymi, jak i w skardze nie wykazał. Postępowanie w niniejszej sprawie w sposób wystarczający wykazało przesłanki istotne dla rozstrzygnięcia i brak jest podstaw do dopatrywania się konieczności przeprowadzania dodatkowych dowodów. Z tych względów w ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, iż zaskarżona decyzja została wydana z naruszeniem przepisów prawa, uzasadniającym jej wyeliminowanie z obrotu prawnego Wobec powyższego, na podstawie art. 151 ppsa Sąd oddalił skargę, orzekając, jak w sentencji wyroku.