II SA/Ke 306/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sylwester Miziołek, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Chobian (spr.), Sędzia WSA Renata Detka, Protokolant Starszy inspektor sądowy Urszula Opara, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 21 lipca 2020 r. sprawy ze skargi [...] Sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Państwowego Wojewódzkiego Inspektora Sanitarnego z dnia [...] znak: [...] w przedmiocie choroby zawodowej oddala skargę. Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny decyzją z [...], po rozpoznaniu odwołania [...] Poland Sp. z o. o. w S. od decyzji Państwowego Powiatowego Inspektora Sanitarnego w S. z [...] stwierdzającej u D.C. chorobę zawodową - przewlekłe choroby układu ruchu (w zaskarżonej decyzji błędnie wskazano, że układu nerwowego) wywołane sposobem wykonywania pracy: przewlekłe zapalenie okołostawowe barku wymienioną w pozycji 19.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 30 czerwca 2009 r. w sprawie chorób zawodowych (tekst jednolity Dz. U. z 2013 r., poz. 1367), dalej rozporządzenia, na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 kpa, a także art. 12 ust. 2 pkt 1 i art. 37 ustawy z dnia 14 marca 1985 r. o Państwowej Inspekcji Sanitarnej (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 59) oraz art. 16 ustawy z dnia 7 kwietnia 2017 r. o zmianie ustawy - Kodeks postępowania administracyjnego oraz niektórych innych ustaw (Dz. U. z 2017 r., poz. 935), utrzymał w mocy zaskarżoną decyzję. W uzasadnieniu Wojewódzki Inspektor, powołując się na ustalenia organu I instancji, podał że D.C. była zatrudniona: • od 1 sierpnia 1979 r. do 30 czerwca1991 r. w Zakładach Starachowickich "STAR" S.A. w S. (obecnie Inwest STAR S.A. w S.) na stanowiskach: ślusarza narzędziowego, robotnika magazynu, planisty; • od 1 lipca 1991 r. od 31 maja 2001 r. w Zakładzie Narzędzi sp. z o. o. w S. (zakład zlikwidowany) na stanowiskach: planisty, specjalisty ds. planowania i rozliczeń, specjalisty ds. sprzedaży; • 23 maja 2006 r. (1 dzień) oraz od 1 czerwca 2006 r. do 31 lipca 2006 r. w Randstad Polska sp. z o. o. Agencja Pracy Tymczasowej w Warszawie na stanowisku pomocnika (praca wykonywana w zakładzie poligraficznym w S. na niepełny etat); • od 26 lipca 2006 r. do 30 listopada 2006 r. - umowa zlecenia oraz od 5 grudnia 2006 r. do 21 listopada 2007 r. – umowa o pracę (w tym od 5 grudnia 2006 r. do 31 marca 2007 r. na 3/4 etatu) w [...] II sp. z o. o. w S. na stanowisku montera wiązek elektrycznych - sposób wykonywania pracy na tym stanowisku został wskazany przez organ I instancji jako potencjalna przyczyna choroby zawodowej, • od 26 listopada 2007 r. do 16 lutego 2016 r. w [...] Poland sp. z o. o. w S. (do 31 grudnia 2008 r. była pracownikiem [...] sp. z o. o. Oddział w S. , obecnie: [...] sp. z o. o. w S. , od 1 stycznia 2009 r. w trybie art. 231 § 1 k. p. rozpoczęła pracę w [...] Poland sp. z o. o.) - w obydwu zakładach na stanowisku montera wiązek elektrycznych - sposób wykonywania pracy na tym stanowisku został wskazany przez organ I instancji jako potencjalna przyczyna choroby zawodowej; w okresie od 19 sierpnia 2015 r. do 16 lutego 2016 r. przebywała na zwolnieniu lekarskim. W okresie od 1 czerwca 2001 r. do 22 maja 2006 r. (z przerwami) zarejestrowana była jako bezrobotna, a od 17 sierpnia 2016 r. pobiera świadczenie przedemerytalne. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał [...] orzeczenie lekarskie o braku podstaw do rozpoznania u D.C. choroby zawodowej w postaci przewlekłego zapalenia okołostawowe barku. Jednostka na podstawie analizy narażenia zawodowego stwierdziła, że strona wykonywała pracę obciążającą układ ruchu w zakresie kończyn górnych. Wskazała, że uwzględniając początek dolegliwości zgłaszanych przez pacjentkę, wykonywaną w [...] i [...] pracę można uznać za potencjalnie związaną przyczynowo z powstaniem choroby. Ponadto, na podstawie dokumentacji medycznej doręczonej przez pacjentkę, jednostka stwierdziła, że dolegliwości ze strony układu ruchu zgłaszała od początku wykonywanej pracy i rozpoznano u niej uogólnioną chorobę zwyrodnieniową stawów z wielopoziomową dyskopatią szyjną i lędźwiową oraz okołostawowe zapalenie barku prawego, a także obustronny zespół cieśni nadgarstka. Jednak w podsumowaniu orzeczenia uznano, że przebieg kliniczny choroby z uwzględnieniem czasookresu dolegliwości uniemożliwia orzeczenie z wysokim prawdopodobieństwem o zawodowej etiologii okołostawowego zapalenia barku prawego. Biegli stwierdzili, że prawdopodobnie choroba wynika z predyspozycji indywidualnych, bowiem rozwinęła się wtórnie w stosunku do zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Jednostka orzecznicza II stopnia - Instytut Medycyny Pracy [...], wydał orzeczenie lekarskie o rozpoznaniu u strony choroby zawodowej - przewlekłego zapalenia okołostawowego barku. Podobnie jak jednostka orzecznicza I stopnia wskazała, że praca na stanowisku montera wiązek elektrycznych w latach 2006 - 2007 oraz 2007 - 2016 związana była z czynnikiem narażenia zawodowego stanowiącym potencjalną przyczynę choroby zawodowej, tj. ze sposobem wykonywania pracy. Jednostka orzecznicza II stopnia stwierdziła, że wykonywanie czynności zawodowych mogło przyczynić się w istotny sposób do rozwoju przewlekłego zapalenia okołostawowego barku prawego. Odniesiono się do danych z wywiadu i dokumentacji medycznej, z których wynikało, że dolegliwości bólowe barku prawego pacjentka odczuwała od około 2011/2012 r. Wykonane badanie USG barku prawego 13 grudnia 2013 r. wykazało obecność nasilonych zmian zwyrodnieniowo-wytwórczych w stawie barkowo-obojczykowym i niejednorodność włókien stożka rotatorów. Natomiast kolejne badanie z 7 stycznia 2016 r. potwierdziło tendinopatię ścięgien stożka rotatorów, poszerzenie szpary stawowej w stawie barkowo-obojczykowym z wysiękiem, zobrazowano osteofity na powierzchniach stawowych i wykazało obecność płynu w kaletce SASD. W badaniu MR barku prawego z 4 listopada 2016 r. opisano zmiany zapalno-wysiękowe. Na podstawie wyników badań przeprowadzonych w jednostce orzeczniczej II stopnia, u strony rozpoznano przewlekłe okołostawowe zapalenie barku prawego. Organ I instancji przed wydaniem decyzji poinformował strony postępowania o możliwości wypowiedzenia się co do zebranych dowodów i materiałów oraz zgłoszonych żądań. [...] Poland Sp. z o. o. w S. wniosła uwagi dotyczące materiału dowodowego, po analizie których organ uznał, że zostały one już wyjaśnianie i wydał decyzję. Dalej Wojewódzki Inspektor przytoczył definicję choroby zawodowej zawartą w 2351 ustawy z dnia 26 czerwca 1974 r. Kodeks pracy (tekst jednolity Dz. U. z 2019 r., poz. 1040 z późniejszymi zmianami) oraz wymienił przesłanki z poz. 19.4 załącznika do rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych, które - obok definicji choroby zawodowej - należało wziąć pod uwagę w niniejszej sprawie. Organ odwoławczy podkreślił, że w materiale dowodowym znajduje się karta oceny narażenia zawodowego, którą organ I instancji przesłał 23 listopada 2017 r. do Wojewódzkiego Ośrodka Medycyny Pracy. Organ I instancji umożliwił stronom postępowania wypowiedzenie się, co [...] Poland Sp. z o.o. uczynił wnosząc 8 lutego 2019 r. dokumentację dotyczącą chronometrażu pracy na stanowisku montera wiązek elektrycznych. Organ w przesłanej do Wojewódzkiego Ośrodka Pracy karcie oceny narażenia zawodowego stwierdził, że na stanowisku pracy montera wiązek elektrycznych strona wykonywała pracę obciążającą układ ruchu i wykonywała ruchy monotypowe. Z uwagi na brak normatywów higienicznych określających bezpieczne warunki pracy w zakresie przeciążenia kończyn górnych, analiza przeprowadzona przez organy oparta jest na wiedzy eksperckiej i praktyce orzeczniczej. Brak określenia normatywów higienicznych powoduje, że pojęcie sposobu wykonywania pracy jako przyczyny powstania choroby zawodowej podlega eksplikacji. Należy interpretować je jako sposób wykonywania stwarzający istotne ryzyko, większe niż przeciętne. W takim przypadku może chodzić jedynie o pracę w pełnym wymiarze godzin i na pełny etat, stawiającą znaczne wymogi dla rąk osoby wykonującej polecone operacje, której ważkim elementem jest obowiązek wykonania norm narzuconych przez pracodawcę, co do ilości sztuk. Tak pojęty sposób wykonywania pracy - jako czynnik niosący poważne ryzyko powstania choroby zawodowej wynika z wieloletniego doświadczenia klinicznego i naukowego w dziedzinie medycyny pracy. Praca osoby wykonującej zadania na stanowisku montera wiązek elektrycznych, mieści się w pojęciu sposobu wykonywania pracy rozumianego jako narażenie stwarzające ryzyko powstania choroby zawodowej. W tej sprawie z całą pewnością mamy do czynienia z przeciążeniem kończyn górnych, tj. z zespołem zjawisk spowodowanych sposobem wykonywania pracy, które mogły doprowadzić do zmian chorobowych, co jednoznacznie wynika z opisu zawartego w karcie oceny narażenia zawodowego. Stronę obowiązywała ściśle określona i narzucona dzienna norma wykonania wiązek elektrycznych, a z opisu czynności wynika, że do ich wykonania pracownik potrzebował ciągłego zaangażowania pracy rąk tj. zginania, odginania, nawracania, odwracania, odchylenia, chwytania palcami (ruch pensetowy) - koniecznych do wykonania czynności montażu trwającego przez całą zmianę roboczą 8 godzin pracy. Organ odwoławczy dodał, że Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z 12 lipca 2016 r., sygn. akt II OSK 1459/15 uznał wykonywanie czynności zawodowych - montaż wiązek elektrycznych w [...] Poland Sp. z o.o. za wykonywanie czynności powtarzalnych. Wojewódzki Inspektor podkreślił, że z orzeczeń z [...] oraz z [...], wynikało, że obie jednostki rozpoznały u strony jednostkę chorobową znajdującą się w wykazie chorób zawodowych pod poz. 19.4 i uznały, że sposób wykonywania przez nią pracy na stanowisku montera wiązek elektrycznych jest czynnikiem narażenia. Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy wydał jednak orzeczenie o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej, uznając, że przebieg kliniczny choroby, analiza całości dokumentacji z uwzględnieniem czasookresu dolegliwości uniemożliwia stwierdzenie z wysokim prawdopodobieństwem o zawodowej etiologii okołostawowego zapalenia barku prawego. Prawdopodobnie choroba wynika z predyspozycji indywidualnych, bowiem rozwinęła się wtórnie w stosunku do zaawansowanych zmian zwyrodnieniowych kręgosłupa. Natomiast Instytut Medycyny Pracy orzekł o rozpoznaniu choroby zawodowej. Organ odwoławczy zauważył, że uprawnionymi lekarzami do wydawania orzeczeń w sprawach chorób zawodowych są lekarze specjalności medycyny pracy, posiadający stosowne kwalifikacje i zatrudnieni we wskazanych wyżej jednostkach orzeczniczych. Ta okoliczność wyklucza, aby lekarz innej specjalności, czy zatrudniony w innej placówce, wydawał opinię w przedmiocie choroby zawodowej. Cytując § 1 rozporządzenia Ministra Zdrowia z dnia 18 czerwca 2010 r. w sprawie specjalizacji lekarskich niezbędnych do wykonywania orzecznictwa w zakresie chorób zawodowych (Dz. U. z 2010 r., Nr 110, poz. 736), organ zauważył, że wykaz specjalizacji nie zawiera specjalizacji reumatologii i ortopedii. Co istotne, to lekarze medycyny pracy w zależności od okoliczności danej sprawy, przy uwzględnieniu wyników badań, oceniają czy są one jednoznaczne, czy też zachodzi konieczność skonsultowania pacjenta przez lekarza innej specjalności niż wskazana w wykazie. Ponadto, zdaniem Inspektora Wojewódzkiego, z przepisów rozporządzenia nie wynika, aby obowiązkiem organu było gromadzenie dokumentacji lekarskiej, stanowiącej podstawę stwierdzenia przez jednostkę orzeczniczą choroby zawodowej. Wystarczy, aby orzeczenie lekarskie zawierało przystępne i zrozumiałe uzasadnienie, w którym wskazuje się stwierdzone objawy świadczące o istnieniu konkretnej choroby, z odniesieniem do przeprowadzonych badań i wniosków wypływających z analizy ich wyników. W niniejszej sprawie zebrane dokumenty, w tym orzeczenia lekarskie, zawierały takie niezbędne informacje. Ponadto, postępowanie w sprawie choroby zawodowej to postępowanie o szczególnym charakterze, w którym organy nie weryfikują pod względem merytorycznym orzeczeń o stanie zdrowia chorego. Brak tym samym również podstaw do uznania żądań odwołującego się w zakresie dostępu do dokumentacji medycznej pracownika, bowiem odwołujący się, jak i organy, nie są uprawnione w postępowaniu w przedmiocie choroby zawodowej do podważenia merytorycznej opinii zawartej w orzeczeniu lekarskim. W niniejszej sprawie jednostki orzecznicze sprecyzowały w wydanych orzeczeniach informacje dotyczące pochodzenia dokumentacji lekarskiej z dotychczasowego leczenia uczestniczki postępowania, a zatem dysponowały pełną dokumentacją medyczną. Kończąc organ II instancji zaznaczył, że w sprawie wydane zostały dwa orzeczenia lekarskie: o braku podstaw do rozpoznania choroby zawodowej i o jej rozpoznaniu. Zdaniem organu orzeczenia te w jasny sposób wyjaśniają okoliczności zajętego przez obie jednostki orzecznicze stanowiska, a zgromadzony materiał dowodowy nie stoi z nimi w sprzeczności. Orzeczenia wydane zostały na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich, dokumentacji medycznej, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego, a postępowanie diagnostyczno-orzecznicze przeprowadzone było przez upoważnione do rozpoznawania chorób zawodowych zakłady służby zdrowia, a stanowiska tych jednostek mają zgodnie z art. 84 § 1 kpa cechy opinii biegłego. W skierowanej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach skardze na powyższą decyzję, domagając się jej uchylenia oraz uchylenia decyzji organu II instancji, [...] Poland sp. z o.o. z siedzibą w S. , zarzuciła naruszenie: I. przepisów prawa materialnego, poprzez niewłaściwe zastosowanie art. 2351 Kodeksu pracy polegające na wydaniu decyzji, na mocy której została utrzymana w mocy zaskarżona decyzja stwierdzająca chorobę zawodową, pomimo braku wystąpienia przesłanek dla uznania schorzenia za chorobę zawodową, II. przepisów postępowania administracyjnego: a. § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez jego niezastosowanie, niedokonanie przez podmiot dokonujący oceny narażenia zawodowego określenia, w ramach oceny narażenia zawodowego, stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz niedokonanie chronometrażu czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego, a uchybienie to zostało pominięte przez organ odwoławczy, b. § 6 ust. 2 pkt 5 w związku z § 6 ust. 1 w związku z § 8 ust. 1 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych poprzez wydanie decyzji na podstawie nierzetelnej oceny narażenia zawodowego, a w konsekwencji nierzetelnego orzeczenia lekarskiego (które zostało sporządzone na podstawie tej oceny), c. § 8 ust. 1, § 6 ust. 1 w związku z art. 6 ust. 3 pkt. 3 powyższego rozporządzenia poprzez dopuszczenie jako podstawy wydania decyzji w sprawie orzeczenia lekarskiego, które zostało wydane na podstawie informacji w przedmiocie narażenia zawodowego uzyskanych przez lekarza orzecznika z innych źródeł, niż karta oceny narażenia zawodowego, d. art. 78 § 1 i 2 kpa poprzez nieuwzględnienie wniosków dowodowych skarżącej, pomimo niezaistnienia przesłanek określonych w art. 78 § 2 kpa oraz powołania dowodów na okoliczności istotne dla rozstrzygnięcia sprawy przy braku ich dostatecznego i rzetelnego wyjaśnienia innymi środkami dowodowymi, e. art. 84 kpa poprzez jego niezastosowanie, pomimo że wydanie decyzji wymagało wiadomości specjalnych, f. art. 7 kpa oraz art. 8 § 1 kpa, a także art. 77 § 1 kpa, 78 § 1 kpa oraz 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa poprzez niepodjęcie wszelkich niezbędnych czynności do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego, pomimo, że przeprowadzenie takich czynności było wnioskowane przez stronę skarżącą, a dokumentacja sporządzona przez organ - karta oceny narażenia zawodowego - została sporządzona nierzetelnie i na jej podstawie ustaleń dokonywała jednostka orzecznicza, g. art. 6 kpa oraz art. 7 kpa poprzez dokonanie ustaleń w zakresie stanu faktycznego spraw) na podstawie orzeczenia NSA (II OSK 1459/15), które zostało wydane w sprawie innego pracownika skarżącej, zatrudnionego na stanowisku o tożsamej nazwie, lecz wykonującego całkowicie odmienne czynności (zarówno w zakresie rodzaju wiązek, ilości wiązek, jak i w zakresie innych relewantnych dla oceny narażenia czynników) oraz w odniesieniu do innej choroby — zespołu cieśni nadgarstka, a nie przewlekłego okołostawowego zapalenia barku, h. art. 10 § 1 kpa poprzez wydanie decyzji przed zajęciem przez skarżącą stanowiska w sprawie (co było anonsowane pismem z 6 grudnia 2019 r.) oraz przed upływem terminu, jaki organ określił w zawiadomieniu o przedłużeniu postępowania, czym uniemożliwiono skarżącej czynny udział w postępowaniu. W uzasadnieniu skargi jej autor między innymi podał, że do naruszenie § 6 ust. 2 pkt 5 rozporządzenia w sprawie chorób zawodowych doszło poprzez jego niezastosowanie. Organy obu instancji nie dokonały określenia, w ramach oceny narażenia zawodowego, stopnia obciążenia wysiłkiem fizycznym oraz nie dokonały chronometrażu czynności, które mogą powodować nadmierne obciążenie odpowiednich narządów lub układów organizmu ludzkiego. Za taki chronometraż nie może zostać uznane wypisanie poszczególnych czynności, jakie wykonywał pracownik w ramach zatrudnienia, w szczególności, gdy organy nie umiejscowiły tych czynności w przestrzeni, w odniesieniu do obręczy barkowej. Powyższe naruszenie wynika wprost z treści karty oceny narażenia zawodowego, która została sporządzona przed przeprowadzeniem wszystkich dowodów w sprawie, dowodów, które pozwalały na dokonanie dodatkowych ustaleń w zakresie stanu faktycznego, a które rzutowały na ocenę narażenia zawodowego. Ponadto orzeczenia lekarskie wydane w niniejszej sprawie zostały sporządzone przed przeprowadzeniem dowodu z przesłuchania 3 świadków oraz przed złożeniem przez skarżącą do akt postępowania dokumentów dotyczących niektórych wiązek, jakie pracownik mógł wykonywać w trakcie zatrudnienia. Z tych względów ani karta oceny narażenia zawodowego, ani orzeczenia lekarskie nie uwzględniają informacji ani o ćwiczeniach wprowadzonych przez skarżącą w 2014 r. dla pracowników, ani informacji o ilości wiązek wykonywanych przez pracownika (2-2,5 wiązki), które zostały podane przez świadków, ani o czynnościach wymagających uniesienia rąk powyżej obręczy barkowej i ich częstotliwości. Wnoszący skargę zwrócił uwagę, że prawidłowo dokonana ocena narażenia zawodowego pozwoliłaby na dokonanie rzetelnych ustaleń w tym aspekcie. Jak bowiem wynika z treści przeprowadzonych dowodów, praca rąk pracownicy odbywała się na wysokości barku, zaś wykonywanie obowiązków zawodowych pozbawione było, co do zasady, elementu unoszenia rąk ponad obręcz barkową. Jedynym przypadkiem, kiedy do takiego unoszenia rąk dochodziło było wykonywanie czynności rozwieszania przewodów na hakach, jednak czynność ta zajmowała średnio trzy godziny w tygodniu. Ponadto rozwieszanie przewodów wymagających uniesienia rąk do góry zajmowało 1 /3 tego czasu, a więc około 2,5% tygodniowego czasu pracy (przy założeniu dziennego czasu pracy na poziomie 460 min). Okoliczność ta nie została uwzględniona w karcie oceny narażenia zawodowego, ani nie została wzięta pod uwagę przez jednostkę orzeczniczą (gdyż nie miała o tym wiedzy skoro dane te nie zostały zawarte w karcie oceny narażenia zawodowego). W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację zawartą w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach zważył, co następuje: Skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Jej przedmiotem jest decyzja, którą Państwowy Wojewódzki Inspektor Sanitarny utrzymał w mocy decyzję organu I instancji, stwierdzającą u D.C. chorobę zawodową, tj. przewlekłe choroby układu ruchu wywołane sposobem wykonywania pracy – przewlekłe okołostawowe zapalenie barku wymienioną w poz. 19.4 wykazu chorób zawodowych, stanowiącego załącznik do rozporządzenia. Zauważyć należy, że równolegle do postępowania zakończonego wydaniem zaskarżonej w niniejszej sprawie decyzji toczyło się postępowanie w przedmiocie stwierdzenia u D.C. choroby zawodowej, wymienionej pod poz. 20.1 załącznika do rozporządzenia, a mianowicie cieśni nadgarstka. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji stanowią przepisy art. 235¹ oraz 2352 Kodeksu pracy, zgodnie z którymi za chorobę zawodową uważa się chorobę, wymienioną w wykazie chorób zawodowych, jeżeli w wyniku oceny warunków pracy można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy, zwanych "narażeniem zawodowym". Rozpoznanie choroby zawodowej u pracownika lub byłego pracownika może nastąpić w okresie jego zatrudnienia w narażeniu zawodowym albo po zakończeniu pracy w takim narażeniu, pod warunkiem wystąpienia udokumentowanych objawów chorobowych w okresie ustalonym w wykazie chorób zawodowych. Jak więc wynika z powyższych regulacji, obowiązkiem organu jest rozpoznanie lub nie u pracownika choroby zawodowej. Jedynymi przesłankami wydania pozytywnej dla pracownika decyzji na podstawie art. 235¹ oraz 2352 Kodeksu pracy jest stwierdzenie wystąpienia u niego w trakcie zatrudnienia lub po zakończeniu zatrudnienia, w terminie określonym w załączniku do rozporządzenia dla konkretnej choroby (w tym przypadku 1. roku od zakończenia narażenia zawodowego) choroby wymienionej w załączniku do rozporządzenia, co do której można stwierdzić bezspornie lub z wysokim prawdopodobieństwem, że została ona spowodowana działaniem czynników szkodliwych dla zdrowia występujących w środowisku pracy albo w związku ze sposobem wykonywania pracy. Postępowanie w sprawie stwierdzenia choroby zawodowej jest specyficznym postępowaniem administracyjnym, zaś regulacje procesowe zawarte w rozporządzeniu stanowią lex specialis wobec przepisów kpa. Zgodnie z § 4 ust. 1 rozporządzenia właściwy państwowy inspektor sanitarny, który otrzymał zgłoszenie podejrzenia choroby zawodowej, wszczyna postępowanie, a w szczególności kieruje pracownika lub byłego pracownika, którego dotyczy podejrzenie, na badanie w celu wydania orzeczenia o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania. Jednostkami organizacyjnymi właściwymi do rozpoznawania chorób zawodowych są jednostki wymienione w § 5 ust. 2 i 3 ww. rozporządzenia – do których niewątpliwie zalicza się Wojewódzki Ośrodek Medycyny Pracy w K., oraz Instytut Medycyny Pracy w Ł., które to jednostki w tej sprawie wypowiadały się co do choroby zawodowej D.C. Zgodnie z § 6 ust. 1 rozporządzenia lekarz, o którym mowa w § 5 ust. 1 wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania, zwane dalej orzeczeniem lekarskim, na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego. Zgodnie z § 6 ust. 3 pkt 3 rozporządzenia, ocenę narażenia zawodowego przeprowadza w toku podejmowania decyzji o stwierdzeniu choroby zawodowej lub decyzji o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej – właściwy państwowy inspektor sanitarny. W aktach sprawy znajdują się trzy karty oceny narażenia zawodowego. W karcie sporządzonej 22 sierpnia 2017 r. między innymi wskazano: D.C. pracowała w [...] Poland sp. z o.o. w S. , w latach: 26 listopada 2007 r. – 16 lutego 2016 r., stanowisko monter wiązek elektrycznych w Wydziale [...] i w Wydziale [...]. W tym okresie była pracownikiem do 31 grudnia 2008 r. [...] sp. z o.o. Oddział w S. (obecnie [...] sp. z o.o. w S. ) - adnotacja na świadectwie pracy z 16 lutego 2016 r. wydanym przez [...] Poland sp. z o.o. w S. Pracowała na stanowisku montera wiązek elektrycznych ogółem około 9 lat. Montowała wiązki elektryczne przy tablicy lub na stole, według otrzymanych rysunków. Praca polegała na pobieraniu przewodów elektrycznych i innych części z magazynu. Kolejno budowanie podzespołów, czyli głównie kostek - obudów (kostkowanie - czyli wkładanie przewodów elektrycznych w kostkę), zapinanie i zakładanie blokad. W zależności od wielkości i rodzaju wiązki, w wiązkach było od 2- do około 20 kostek. Obudowy, czyli kostki gotowe należało złożyć w wiązkę według rysunku na tablicy lub na stole. Przewody elektryczne były o różnej długości od 10cm do 5 metrów. W kostkę wkładało się od 1 - 10 przewodów różnej długości i różnej grubości. Niektóre przewody długie były wkładane do rur plastikowych ( od 1- 10 przewodów w rurze). Po zmontowaniu wiązki należało sprawdzić jej działanie na testerze, czy właściwie jest złożona, wydrukować numer i kartę z numerem oraz nakleić na wiązkę. Kolejno wykonywała opaskowanie wiązki opaską plastikową i obcinanie końcówek opaski pistoletem do opasek. Następnie pakowanie do pudełka, do transportu. Początkowo praca około 3 lata przy wiązkach do Busa, Wydział [...] - do centralki busa (nawet 520 przewodów montowanych w wiązce na tablicy) - norma 2 wiązki/ dziennie. Następnie po roku czasu norma wzrosła do 2 i pół wiązki, przy tej samej wiązce. Wiązka długości około 2m. Następnie kolejne 3 lata wykonywała mniejszą wiązkę na tablicy do Busa (do centralki busa) o ilości 125 przewodów elektrycznych, nadal Wydział [...]. Norma do wykonania tych wiązek była 8 i potem 11/na zmianę roboczą. Były to wiązki do centralki busa o numerach końcowych 8520, 8517, 8513 (takie podała pracownica, takie numery pamięta). Przez ostatni okres 3 lat montowała wiązki na stole do kabiny i kierownicy busa - Wydział [...]. C. D. wykonywała w tym okresie bardzo różne wiązki dla których były bardzo różne normy/dzienne do wykonania. Chronometraż pracy: Praca przy tablicy: pobranie zlecenia od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej pobranie rysunku z segregatora pobranie pojemnika na części pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz powrót na stanowisko pracy pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów pobranie pierwszych obudów budowa podzespołów pinowanie wstępne - wpięcie końcówek przewodów w obudowy (kostkowanie) rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy rozkładanie przewodów na tablicy montażowej pobranie pozostałych obudów pinowanie końcowe - wpięcie końcówek przewodów w obudowy (kostkowanie) pobranie blokad dla pierwszych obudów montaż blokad w obudowę wpięcie obudowy do modułu testującego pobranie opasek zaciskowych montaż opaski zaciskowej uruchomienie testera pobranie etykiety kontrolnej montaż etykiety testującej (naklejenie etykiety z testera) obcinanie opasek zaciskowych pistoletem pobranie pozostałych blokad montaż pozostałych blokad zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy zwijanie wiązki pobranie rzepu ochronnego montaż rzepu ochronnego znakowanie blokad markerem (przydzielonym kolorem dla oznakowania osoby montującej) pakowanie wiązki do pojemnika (pudełka). Chronometraż pracy: Praca przy stole: pobranie i rozłożenie przewodów na stole pobranie i zamontowanie obudów (wpinanie przewodów do kostki) wpięcie końcówek przewodów w obudowy - do momentu zaskoczenia i słyszanego odgłosu " pyknięcia"- skuteczne włożenie. zapinanie blokad na kostce - zamalowywanie blokad markerem dla oznakowania osoby montującej naklejanie etykiety produkcyjnej opaskowanie wiązki obcinanie opasek zaciskowych pistoletem naciąganie gumek na przewody z oczkami pakowanie wiązki Czynności, które najbardziej narażały na przeciążenie układu ruchu i ruchy monotypowe to były: kostkowanie, wkładanie i zapinanie blokad, obcinanie końcówek opasek zaciskowych pistoletem ręcznym do opasek. Strona pracując na stanowisku montera wiązek elektrycznych była narażona na przeciążenie układu ruchu - podnoszenie rąk (przeciążenie barku prawego i lewego). Była narażona na ruchy monotypowe obciążające obwodowy układ nerwowy wykonując takie czynności jak: kostkowanie, wkładanie i zapinanie blokad, obcinanie końcówek opasek pistoletem ręcznym do opasek. Były to czynności najbardziej przeciążające. Wykonywała wielokrotnie powtarzalne ruchy niezmienne, stwarzające ryzyko przeciążenia kończyn górnych w obrębie nadgarstka. W pracy zawodowej wykonywała czynności wymagające częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawie nadgarstkowym. Występowało ryzyko przeciążenia układu ruchu w obrębie kończyn górnych. Praca na stanowisku montera wiązek elektrycznych była związana z wykonywaniem monotypowych ruchów wymagających ciągłego, długotrwałego, jednostronnego angażowania struktur układu mięśniowo - szkieletowego rąk i nadgarstków, zwiększających ryzyko wystąpienia zmian przeciążeniowych kończyn górnych i ucisku na pnie nerwów pośrodkowych. W kolejnych kartach oceny narażenia zawodowego (z 8 września 2017 r. oraz 23 listopada 2017 r.) zostały powtórzone powyższe czynności i stwierdzono, że D.C. pracując na stanowisku montera wiązek elektrycznych zarówno w [...] II sp. z o. o. w S. oraz w [...] Poland sp. z o.o. w S. była narażona na przeciążenie układu ruchu, również podnoszenie rąk. W tym miejscu zauważyć należy, że Spółka [...], w której pracowała D. C. jako monter wiązek elektrycznych, (w której, jak wynika to z zeznań świadków normy do wykonania były niższe niż w skarżącej Spółce), przy piśmie z 9 sierpnia 2017 r. nadesłała opis stanowiska pracy montera wiązek elektrycznych, w którym wskazano jako zagrożenia związane w wykonywaniem zawodu wykonywanie pracy związanej z wysiłkiem fizycznym, że praca często jest wykonywana w wymuszonej pozycji ciała i wymaga wykonywania czynności powtarzalnych, co może powodować dolegliwości bólowe wynikające z przeciążenia układu mięśniowo – szkieletowego. Pracownik wykonuje poszczególne czynności w pozycji stojącej lub siedzącej Orzeczenie przez WOMP w K. zostało wydane [...], zaś przez Instytut w Ł. [...] Żadna z tych jednostek dysponując kartą oceny narażenia zawodowego nie miała wątpliwości co do tego, że D.C. wykonywała pracę obciążającą układ ruchu w zakresie kończyn górnych, gdyż w latach 2007 – 2013 wykonywała na stojąco montaż przy tablicy wymagający unoszenie rąk (orzeczenie WOMP), czy też jak wskazał Instytut " Z analizy sposobu wykonywania czynności zawodowych przez badaną na stanowisku montera wiązek elektrycznych, t.j. w czasie wystąpienia pierwszych udokumentowanych dolegliwości i nie przekraczającym roku od ich wystąpienia, wynika, że montaż wiązek obejmował pracę oburącz, jakkolwiek nakładanie i zdejmowanie przewodów z tablic obciążało głównie prawą kończynę górną u osoby praworęcznej. Wielokrotne unoszenie kończyny górnej często ponad linię barku z naprzemiennym odwodzeniem i przywodzeniem w stawie ramiennym, naszym zdaniem mogło przyczynić się w istotny sposób do rozwoje przewlekłego okołostawowego zapalenia barku prawego". Autor skargi zarzuca, że karta oceny narażenia zawodowego została sporządzona nierzetelnie, bowiem nie zawiera ona chronometrażu, a wskazane w niej czynności nie zostały umiejscowione w przestrzeni w odniesieniu do obręczy barkowej. Skoro karta oceny narażenia jest nierzetelna to również nierzetelne są orzeczenia lekarskie i decyzje. Co do orzeczeń lekarskich zarzut nierzetelności został połączony z faktem, że już po wydaniu przez jednostki orzecznicze orzeczeń, zostali przesłuchani świadkowie, podczas gdy kolejność powinna być odwrotna. Nadto, w odniesieniu do orzeczenia Instytutu padł zarzut, że zostało ono wydane na podstawie innych niż karta narażenia zawodowego dowodów, gdyż w orzeczeniu tym wskazano, że D.C. podczas pracy w Spółce wielokrotnie unosiła kończynę górną często ponad linię barku z naprzemiennym odwodzeniem i przywodzeniem w stawie ramiennym", podczas, gdy w karcie oceny narażenia zawodowego takiego stwierdzenia nie ma. Odnosząc się do tych zarzutów, wskazać należy, co następuje: Co do braku w karcie oceny narażenia zawodowego chronometrażu, to zauważyć należy, że skarżąca Spółka zdecydowała się go udostępnić Powiatowemu Inspektorowi Sanitarnemu dopiero po kilku pismach tego organu w tej sprawie, w dniu 8 lutego 2019 r. W piśmie przewodnim Spółka wskazała, że chronometraż ten nie ma żadnego znaczenia dla niniejszej sprawy, gdyż wszystkie czynności przy montażu wiązek były wykonywane mniej więcej na wysokości obręczy barkowej (k. 221 tom I). Zgodnie z § 6 ust. 4 rozporządzenia ocenę narażenia zawodowego sporządza się na formularzu określonym w przepisach wydanych na podstawie art. 237 § 4 pkt 1 kodeksu pracy, przy wykorzystaniu dokumentacji gromadzonej zgodnie z przepisami wydanymi na podstawie art. 2981 kodeksu pracy przez pracodawców i jednostki organizacyjne Państwowej Inspekcji Sanitarnej, a także, jeżeli postępowanie dotyczy aktualnego zatrudnienia, na podstawie oceny przeprowadzonej bezpośrednio u pracodawcy z uwzględnieniem ryzyka zawodowego. Postępowanie w sprawie zostało wszczęte, gdy D.C. już nie pracowała, w związku z czym organ, stosownie do zacytowanego wyżej przepisu, nie miał podstaw do sporządzenia karty oceny narażenia zawodowego na podstawie innych dokumentów niż te, które zostały mu udostępnione przez pracodawców oraz którymi sam dysponował. Zarzucanie, że karta oceny narażenia jest nierzetelna bo brak w niej chronometrażu, w sytuacji, gdy wcześnie skarżąca Spółka odmawiała udostępnienia go twierdząc, że nie ma on w spawie żadnego znaczenia, jest niekonsekwencją. Dodatkowo zauważyć należy, że udostępnione przez Spółkę dopiero w lutym 2019 r. wykazy operacji i czas ich trwania przy poszczególnych wiązkach jedynie potwierdzają pracę skarżącej w narażeniu zawodowym, zwłaszcza, jeśli się uwzględni to, co przyznaje Spółka, a mianowicie, że wszystkie czynności (prawie w całości wymagające precyzji, w większości wysiłku fizycznego) były wykonywane z uniesionymi na wysokość obręczy barkowej rękami, natomiast przez koło 3 godziny w tygodniu praca polega na unoszeniu rąk powyżej obręczy barkowej, jak zaś wynika z zeznań świadków, połączone to było z dźwiganiem wiązek o wadze od kilkunastu do ponad 20 kilogramów. Z udostępnionych wykazów operacji dotyczących poszczególnych wiązek, co zostało szczegółowo opisane w decyzji organu I instancji wynika co następuje: Wiązka 85254226443 Operacje /ilość powtórzeń dla 1 wiązki/ czas sumaryczny w min (1 =60 sekund) 1. pobranie od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej zlecenia - 1 (0,4min.) 2. pobranie z segregatora rysunku - 1 (0,5 min) 3. pobranie pojemnika na części - 1 (0,3 min.) 4. pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz powrót - 1 (0,3 min.) 5. pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów - 11 (0,66 min.) 6. pobranie pierwszych obudów - 2 (0,1 min.) 7. budowa podzespołów pinowanie wstępne - 10 (0,5 min.) 8. rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy - 1 (0,3 min.) 9. rozkładanie przewodów na tablicy montażowej - 11 (0,66 min.) 10. pobranie obudów - 4 (0,2 min.) 11. pinowanie końcowe - 18 (0,9 min.) 12. pobranie blokad dla pierwszych obudów - 1 (0,02 min.) 13. montaż blokad w obudowę - 1 (0,04 min.) 14. wpięcie obudowy do modułu testującego - 6 (0,36 min.) 15. pobranie opasek zaciskowych - 8 (0,24 min.) 16. montaż opaski zaciskowej - 8 (0,56 min.) 17. uruchomienie testera (czas trwania testu) - 1 (0,3 min.) 18. pobranie etykiety kontrolnej - 1 (0,02 min.) 19. montaż etykiety testującej - 1 (0,08 min.) 20. obcinanie opasek pistoletem - 8 (0,16 min.) 21. pobranie pozostałych blokad - 2 (0,04 min.) 22. montaż pozostałych blokad - 2 (0,08 min.) 23. zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy - 1 (0,2 min.) 24. zwijanie wiązki - 1 (0,18 min.) 25. pobranie rzepu ochronnego - 1 (0,02 min.) 26. montaż rzepa ochronnego - 1 (0,08 min.) 27. znakowanie blokad markerem - 3 (0,15 min.) 28. odłożenie wiązki gotowej do pudełka (pakowanie) - 1 (0,1 min.). Łącznie 108 powtórzeń dla 1 wiązki, w czasie 7,45 minut. Wiązka 81254536731 Operacje /ilość powtórzeń dla 1 wiązki/ czas sumaryczny w min (1 =60 sekund) 1. pobranie od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej zlecenia - 1 (0,4 min.) 2. pobranie z segregatora rysunku - 1 (0,5 min.) 3. pobranie pojemnika na części - 1 (0,3 min.) 4. pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz powrót - 1 (0,3 min.) 5. pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów - 20 (1,2 min.) 6. pobranie pierwszych obudów -0(0 min.) 7. budowa podzespołów pinowanie wstępne -0(0 min.) 8. rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy - 0(0 min.) 9. rozkładanie przewodów na tablicy montażowej - 20 (1,2 min.) 10. pobranie obudów - 3 (0,15 min.) 11. pinowanie końcowe - 40 (2 min.) 12. taśmowanie odejść -0 (0 miń.) 13. montaż rurki PVC - 0 (0 miń.) 14. pobranie blokad do obudów - 3 (0,06 min.) 15. montaż blokady w obudowę - 3 (0,12 min.) 16. pobranie opaski zaciskowej - 6 (0,42 min.) 17. montaż opaski zaciskowej - 6 (1,8 min.) 18. pobranie etykiety kontrolnej -0(0 min.) 19. montaż etykiety testującej - 0 (0miń.) 20. obcinanie opasek pistoletem - 6 (0,12 min.) 21. zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy - 1 (0,3 min.) 22. zwijanie wiązki - 1 (0,18 min.) 23. pobranie rzepu ochronnego - 1 (0,02 min.) 24. montaż rzepa ochronnego - 1 (0,08 min.) 25. znakowanie blokad markerem - 3 (0,15 min.) 26. odłożenie wiązki gotowej do pudelka (pakowanie) - 1 (0,1 min.). Łącznie 119 powtórzeń dla 1 wiązki, w czasie 9,4 minut. Wiązka 81254586716 Operacje /ilość powtórzeń dla 1 wiązki / czas sumaryczny w min (1 =60 sekund) 1. pobranie od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej zlecenia - 1 (0,4 min.) 2. pobranie z segregatora rysunku - 1 (0,5 min.) 3. pobranie pojemnika na części - 1 (0,3 min.) 4. pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz powrót - 1 (0,3 min.) 5. pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów - 12 (0,72 min.) 6. pobranie pierwszych obudów -0(0 min.) 7. budowa podzespołów pinowanie wstępne - 0(0 min.) 8. rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy - 0(0 min.) 9. rozkładanie przewodów na tablicy montażowej - 12 (0,72 min.) 10. pobranie obudów - 3 (0,15 min.) 11. pinowanie końcowe - 11 (0,55 min.) 12. pobranie blokad dla obudów - 2 (0,04 min.) 13. montaż blokad w obudowę - 2 (0,08 min.) 14. taśmowanie odejść - 0 (Omiń.) 15. pobranie opasek zaciskowych - 8 (0,24 min.) 16. montaż opaski zaciskowej - 8 (0,56 min.) 17. uruchomienie testera (czas trwania testu) -0(0 min.) 18. pobranie etykiety kontrolnej - 0 (Omiń.) 19. montaż etykiety testującej - 0 (0 min.) 20. obcinanie opasek pistoletem - 8 (0,16 min.) 21. pobranie pozostałych blokad - 0 (Omiń.) 22. montaż pozostałych blokad - 0 (0 min.) 23. zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy - 1 (0,3 min.) 24. zwijanie wiązki - 1 (0,18 min.) 25. pobranie rzepu ochronnego - 1 (0,02 min.) 26. montaż rzepa ochronnego - 1 (0,08 min.) 27. znakowanie blokad markerem - 2 (0,1 min.) 28. odłożenie wiązki gotowej do pudełka (pakowanie) - 1 (0,1 min.). Łącznie 77 powtórzeń dla 1 wiązki, w czasie 5,5 minut. Wiązka 81254596944 Operacje /ilość powtórzeń dla 1 wiązki /czas sumaryczny w min (1 =60 sekund) 1. pobranie od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej zlecenia - 1 (0,4 min.) 2. pobranie z segregatora rysunku - 1 (0,5 min.) 3. pobranie pojemnika na części - 1 (0,3 min.) 4. pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz powrót - 1 (0,3 min.) 5. pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów - 11 (0,66 min.) 6. pobranie pierwszych obudów -0(0 min.) 7. budowa podzespołów pinowanie wstępne -0(0 min.) 8. rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy - 0 (Omiń.) 9. rozkładanie przewodów na tablicy montażowej lub stole - 11 (0,66 min.) 10. pobranie obudów – 6 (0,3 min.) 11. pinowanie końcowe - 23 (1,15 min.) 12. pobranie blokad dla obudów - 3 (0,06 min.) 13. montaż blokad w obudowę - 3 (0,12 min.) 14. montaż mechatki ochronnej - 1 (0,33 min.) 15. wpięcie obudowy do modułu testującego - 0 (0 miń.) 16. pobranie opasek zaciskowych - 1 (0,03 min.) 17. montaż opaski zaciskowej - 1 (0,07 min.) 18. uruchomienie testera (czas trwania testu) -0(0 min.) 19. pobranie etykiety kontrolnej -0 (0 min.) 20. montaż etykiety testującej - 0 (0 min.) 21. obcinanie opasek pistoletem - 1 (0,02 min.) 22. pobranie pozostałych blokad -0 (0 min.) 23. montaż pozostałych blokad - 0 (Omiń.) 24. zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy - 1 (0,3 min.) 25. zwijanie wiązki - 1 (0,18 min.) 26. pobranie rzepu ochronnego - 1 (0,02 min.) 27. montaż rzepa ochronnego - 1 (0,08 min.) 28. znakowanie blokad markerem - 3 (0,15 min.) 29. odłożenie wiązki gotowej do pudełka (pakowanie) - 1 (0,2 min.). Łącznie 73 powtórzenia dla 1 wiązki, w czasie 5,83 minut. Wiązka 81254595567 Operacje /ilość powtórzeń dla 1 wiązki czas sumaryczny w min (1 = 60 sekund) 1. pobranie od brygadzisty i zawieszenie na tablicy montażowej zlecenia - 1 (0,4 min.) 2. pobranie z segregatora rysunku - 1 (0,5 min.) 3. pobranie pojemnika na części - 1 (0,3 min.) 4. pobranie części z magazynu wewnętrznego placówki oraz, powrót - 1 (0,3 min.) 5. pobranie odpowiednich przewodów z magazynu przewodów - 10 (0,6 min.) 6. pobranie pierwszych obudów -0 (0 min.) 7. budowa podzespołów pinowanie wstępne -0 (0 min.) 8. rozwieszenie podzespołów na kracie przy tablicy - 0 (0 min.) 9. rozkładanie przewodów na tablicy montażowej - 10 (0,6 min.) 10. pobranie obudów - 5 (0,25 min.) 11. pinowanie końcowe - 16 (0,8 min.) 12. taśmowanie odejść - 3 (0,42 min.) 13. montaż rurki PVC - 2 (0,37 min.) 14. pobranie blokad do obudów - 3 (0,06 min.) 15. montaż blokady w obudowę - 3 (0,12 min.) 16. montaż opaski zaciskowej -0 (0 min.) 17. uruchomienie testera (czas trwania testu) - 0 (0 min.) 18. pobranie etykiety kontrolnej - 0 (Omiń.) 19. montaż etykiety testującej - 0 (Omiń.) 20. obcinanie opasek pistoletem -0 (0 min.) 21. zdejmowanie gotowej wiązki z tablicy - 1 (0,1 min.) 22. zwijanie wiązki - 1 (0,1 min.) 23. pobranie rzepu ochronnego - 1 (0,02 min.) 24. montaż rzepa ochronnego - 1 (0,08 min.) 25. znakowanie blokad markerem - 3 (0,15 min.) 26. odłożenie wiązki gotowej do pudełka (pakowanie) - 1 (0,1 min.). Łącznie 64 powtórzenia dla 1 wiązki, w czasie 5,27 minut. Jak ustalił organ I instancji, skarżąca wykonywała pracę w [...] II sp. z o.o. w S., łącznie przez ponad rok jako monter wiązek elektrycznych. Montaż wiązek na stole i przy tablicy według rysunków. Praca przy tablicy odbywała się na specjalnej płycie montażowej ustawionej i zamocowanej w stojakach. Praca montera wiązek elektrycznych odbywała się przy tablicy na stojąco, ale też przy stole na siedząco. Montowała wiązki do lodówek i do kierownicy samochodowej [...]. Najpierw pobieranie przewodów elektrycznych i innych części z magazynu, budowanie kostek (kostkowanie - czyli wkładanie przewodów elektrycznych w kostkę), zapinanie i zakładanie blokad. Przewody o długości 10 cm - do 5 metrów. W kostkę wkładało się od 1-10 przewodów różnej długości i różnej grubości. Niektóre przewody długie były wkładane do rur plastikowych (od 2- 10 przewodów w rurze). Po zmontowaniu wiązki należało sprawdzić jej działanie na testerze, czy właściwie jest złożona, wydrukować numer i kartę z numerem oraz nakleić na wiązkę. Kolejno wykonywała opaskowanie wiązki opaską plastikową i obcinanie końcówek opaski pistoletem do opasek. Następnie pakowanie do pudełka, przygotowanie do transportu. Czynności, które najbardziej narażały na przeciążenie układu ruchu i ruchy monotypowe to były: - kostkowanie, - wkładanie i zapinanie blokad, - obcinanie końcówek opasek pistoletem ręcznym do opasek, - naciąganie gumek. Podczas pracy, monter wiązek elektrycznych podnosi ręce przy różnych czynnościach i wówczas występuje przeciążenie barku - szczególnie podczas pracy przy tablicy, ale również przy unoszeniu długich przewodów i zdejmowaniu wiązki z tablicy. Praca w [...] Poland sp. z o.o. w S. , pracowała na stanowisku montera wiązek elektrycznych ogółem 8 lat i 3 miesiące. Montowała wiązki elektryczne przy tablicy lub na stole, według otrzymanych rysunków. Praca polegała na pobieraniu przewodów elektrycznych i innych części z magazynu. Kolejno budowanie podzespołów, czyli głównie kostek- obudów (kostkowanie - czyli wkładanie przewodów' elektrycznych w kostkę), zapinanie i zakładanie blokad. W zależności od wielkości i rodzaju wiązki, w wiązkach było od 2- do około 20 kostek. Obudowy, czyli kostki gotowe należało złożyć w wiązkę według rysunku na tablicy lub na stole. Przewody elektryczne były o różnej długości od 10 cm - do 5 metrów. W kostkę wkładało się od 1 - 10 przewodów różnej długości i różnej grubości. Niektóre przewody długie były wkładane do rur plastikowych (od 1- 10 przewodów w rurze). Po zmontowaniu wiązki należało sprawdzić jej działanie na testerze, czy właściwie jest złożona, wydrukować numer i kartę z numerem oraz nakleić na wiązkę. Kolejno wykonywała opaskowanie wiązki opaską plastikową i obcinanie końcówek opaski pistoletem ręcznym do opasek. Następnie pakowanie do pudełka, do transportu. Początkowo praca około 3 lata przy wiązkach do Busa, Wydział [...] - do centralki busa (nawet 520 przewodów montowanych w wiązce na tablicy) - norma 2 wiązki dziennie. Następnie po roku czasu norma wzrosła do 2 i pół wiązki, przy tej samej wiązce. Wiązka długości około 2m. Następnie kolejne 3 lata wykonywała mniejszą wiązkę na tablicy do Busa (do centralki busa) o ilości 125 przewodów elektrycznych, nadal Wydział [...]. Norma do wykonania tych wiązek była 8 i potem 11 na zmianę roboczą. Przez ostatni okres 3 lat montowała wiązki na stole do kabiny i kierownicy busa - Wydział [...]. Wykonywała w tym okresie bardzo różne wiązki dla których były bardzo różne normy dzienne do wykonania. Jak ustalił organ I instancji w uzasadnieniu swojej decyzji, strona pracując na stanowisku montera wiązek elektrycznych zarówno w [...] II sp. z o.o. w S. , [...]sp. z o.o. Oddział w S. - obecnie [...] sp. z o.o. w S. oraz w [...] Poland sp. z o.o. w S. była narażona na przeciążenie układu ruchu, również związane z podnoszeniem rąk do wysokości barków i powyżej. Wykonywała wielokrotnie powtarzalne ruchy. W pracy zawodowej wykonywała czynności wymagające częstych ruchów zginania i prostowania rąk w stawie nadgarstkowym. Powołując się na zeznania świadków wskazał, że D.C. pracowała jako monter wiązek przy tablicy i przy stole składała podzespoły. Praca przy tablicy trwała około 6 godzin, a pozostały czas około 2 godziny przy podzespołach, przy stole. Wykonywała wiązkę główną do HST - centralka do autobusu [...], złożoną z około 500 przewodów. Podzespół główny składał się z 200- 250 przewodów (był wykonywany częściowo przez inny zespól pracowników).Ten podzespół brała na tablicę - dokładała do niego kolejne mniejsze podzespoły z obudowami. Norma dzienna była dla tych wiązek początkowo 2 sztuki w pracy w zakładzie [...] sp. z o.o. Po przejęciu przez [...] norma wzrosła do 2 i pół sztuki wiązki na zmianę roboczą. Z czasem do tych obowiązków i to tej normy doszedł obowiązek wykonywania podzespołów tych wiązek. Na wykonanie tej wiązki całej od początku do końca w [...] było przeznaczone około 11 godzin. W [...] Poland sp. z o.o. czas przeznaczony na wykonanie tej wiązki był 3,5- 4 godzin. W [...] Poland sp. z o.o. normy zostały radykalnie podwyższone w stosunku do [...] sp. z o.o. Podczas składania wiązki przy tablicy przy normie 2 - 2,5 wiązki (bez podzespołów) D. C.: - pobierała wszystkie podzespoły z regału i wpinała je w odpowiednie miejsce na tablicy - kostkę z częścią przewodów umieszczała w odpowiednim miejscu tablicy, - brała główny podzespół z około ponad 200 przewodami i wszystkie te ponad 200 przewodów wpinała w małe podzespoły - kostki. Mając ponad 200 przewodów dokonywała ponad 400 wpięć. Co ogółem w całej wiązce mającej ponad 500 przewodów dawało około ponad 600- 700 wpięć. - kolejno wykonywała zaciskanie opaskami zaciskowymi ręcznie same opaski lub też wykonywała węzeł opaską. Kolejno obcinała końcówki opaski pistoletem ręcznym. Tych opasek było na jednej wiązce około 150- 200, czyli przy 2 wiązkach około nawet 400 opasek. Cała wiązka ważyła około 20 kg. Po zmontowaniu dużej i małej wiązki przed zdjęciem z tablicy należało przy pomocy rozciągacza założyć osłony gumkowe na zakucia oczkowe, znajdujące się w różnych miejscach wiązki. Zakładano średnio około10-15 gumek. Gotowa wiązka była zdejmowana z tablicy i zwijana, odkładana do palety obok testera. Na stanowisku pracy montażu wiązek była tylko praca ręczna. Przy tablicy była praca na stojąco, ręce uniesione w górze. Tablica była na wysokości głowy wysokiej osoby. Ręce były uniesione na wysokości ramion lub klatki piersiowej. Poniżej klatki piersiowej rąk nie opuszczano. Pracownik trzymał ręce i wykonywał ruchy średnio na wysokości barku, przez cały dzień od wysokości wzroku do klatki piersiowej. Przy tej normie-2,5 wiązki + podzespoły (4-5 podzespołów na osobę) liczba wpięć była około 3000 razy na jednego pracownika na zmianę robocza - 8 godzin. Przy mniejszej wiązce sposób wykonania pracy był analogiczny. Wiązka ta miała około 100-150 przewodów. Jej waga była mniejsza około 10 kg. Norma tej wiązki początkowo wynosiła 5 sztuk, po czym wzrosła do 8 sztuk na zmianę roboczą na jednego pracownika. W tej wiązce było około 30 kostek, około 50 opasek (1 cięcie), około 40% opasek to było z węzłami. Opaski były plastikowe i trzeba było użyć siły żeby docisnąć opaskę i odciąć końcówkę pistoletem. Dalej Powiatowy Inspektor powołując się na zeznania świadka wskazał, że czynności najbardziej obciążające układ ruchu to założenie głównego podzespołu na tablicy, zdjęcie jednej całej wiązki, która ważyła od 17 do 25 kilogramów, wpinanie podzespołów w tablice, dopasowanie do tego miejsca i dostosowanie do kostki, były tam tylko minimalne luzy, a kostka musiała się zatrzasnąć na zabezpieczeniu, na tyle precyzyjnie, żeby nie pękła i nie wypadła. Trzeba było użyć siły dopychając kciukiem, do każdej kostki należało zapiąć blokadę i to też była czynność obciążająca palce, stosowanie pistoletu ręcznego przy obcinaniu opasek, trzymanie rąk uniesionych do góry. D.C. rozwieszała też przewody przywiezione z magazynu do stanowiska pracy. Rozwieszała na kratach, na hakach unosząc ręce do góry. Krata liczy 2 metry. Ręce unosiła do wysokości 2-ch metrów. Średnio ręce uniesione były na wysokości piersi i ramion. Rozkładanie przewodów na hakach było średnio raz w tygodniu do 3-ch godzin pracy przy zawieszaniu na haki. Zawieszała wówczas do 100 przewodów, które wypadało tylko na nią. Jeśli rozkładała w jednym dniu po przywiezieniu - to trwało to 3 godziny. Każdy przewód był zawieszany oddzielnie. Długie przewody średnio od 2-4 metrów były wieszane na wysokości 2 metrów i było ich około 30 (1/3 pracy). Pozostałe o długości poniżej 2 metrów były wieszane na wysokości barków. Powyższe ustalenia zostały przez organy poczynione na podstawie zeznań świadków, z którym to dowodem faktycznie jednostki orzecznicze nie miały możliwości zapoznania się. Jednakże okoliczność ta w ocenie Sądu nie może mieć żadnego wpływu na wynik sprawy. Świadkowie bowiem jedynie potwierdzili to, że D.C. wykonywała pracę w warunkach obciążenia układu ruchu w obrębie kończyn górnych. Zawarte w skardze zarzuty dotyczące tego, że jednostki orzecznicze nie dysponowały zeznaniami świadków byłyby uzasadnione wówczas, gdyby z zeznań tych wynikało, że skarżąca nie wykonywała pracy w warunkach narażenia zawodowego, a w szczególności, że nie wykonywała opisanych w karcie oceny narażenia zawodowego czynności. Słusznie, w związku z zarzutami skarżącej, organ II instancji powołał się na regulację zawartą w § 6 ust. 5 pkt 1 oraz § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia. Nie chodzi bowiem o to, że w toczącym się przed organami postępowaniu właściwym do sporządzenia karty oceny narażenia zawodowego był inspektor sanitarny, co nie jest sporne, ale o to, że między innymi z przepisu § 6 ust. 3 pkt 2 rozporządzenia wynika, że lekarz zatrudniony w jednostce orzeczniczej, o której mowa w § 5 ust. 2 i 3, posiada kwalifikacje nie tylko do stwierdzenia istnienia klinicznych objawów pozwalających na ustalenie istnienia choroby, ale także kwalifikacje do sporządzenia oceny narażenia zawodowego, a więc dokonanie oceny, czy stanowisko i rodzaj pracy uzasadniają stwierdzenie istnienia narażenia zawodowego. W niniejszej sprawie chodzi o pracę wykonywaną na stanowisku montera wiązek elektrycznych. Posiadana przez lekarzy, spełniających wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie art. 9 ust. 3 ustawy o służbie medycyny pracy, wiedza pozwala im na samodzielną ocenę, czy praca na konkretnym stanowisku jest pracą w narażeniu zawodowym. Stosownie do § 6 ust. 5 pkt 1 i 4 rozporządzenia, jeżeli zakres informacji zawartych w dokumentacji, o której mowa w ust. 1 jest niewystarczający do wydania orzeczenia lekarskiego, lekarz występuje o ich uzupełnienie do pracodawcy - w zakresie obejmującym przebieg oraz organizację pracy...(pkt 1); do właściwego państwowego inspektora sanitarnego – w zakresie oceny narażenia zawodowego...(pkt 4). W niniejszej sprawie żadna z jednostek orzeczniczych nie występowała o uzupełnienie dokumentacji, jednocześnie zgodnie uznając, że D.C. wykonywała pracę obciążającą układ ruchu w zakresie kończyn górnych, a więc w narażeniu zawodowym. Świadczy to o tym, że przesłana karta oceny narażenia zawodowego była dla tych jednostek orzeczniczych wystarczająca do ustalenia powyższej okoliczności. To zaś, że Instytut w Ł. wskazał, że praca skarżącej wiązała się z wielokrotnym unoszeniem kończyny górnej (co jest niesporne), często ponad linię barków z naprzemiennym odwodzeniem i przywodzeniem w stawie ramiennym (którego to określenia nie było w karcie oceny narażenia zawodowego), nie może tego orzeczenia dyskredytować i uzasadniać zarzutu jego nierzetelności. Ustalenie to wynika ze znajomości lekarza orzecznika warunków wykonywania pracy przez montera wiązek elektrycznych. Mając powyższe na uwadze zarzuty zawarte w pkt. II lit. a, b, c uznać należy za niezasadne. Również nie zasługują na uwzględnienie pozostałe, zawarte w skardze zarzuty naruszenia przepisów postepowania. Co się tyczy wniosków dowodowych zgłaszanych przez skarżącą, to dotyczyły one zwrócenia się do jednostki orzeczniczej o przeprowadzenie dodatkowych konsultacji z udziałem lekarza reumatologa, ortopedy oraz lekarza medycyny przemysłowej, przeprowadzenie dowodu z opinii z zakresu medycyny pracy oraz specjalisty w zakresie technicznego normowania pracy oraz oceny ryzyka zawodowego – na okoliczność istnienia monotypii oraz ustalenia chronometrażu, czynności wymagających podnoszenia kończyn górnych powyżej obręczy barkowej, przeprowadzenia dowodu z opinii z zakresu reumatologii, ortopedii i medycyny pracy na okoliczność pozazawodowych przyczyn schorzenia okołostawowego zapalenia barku, a także zobowiązania D.C. do złożenia całości posiadanej dokumentacji medycznej, która została przedstawiona Instytutowi Medycyny Pracy w Ł.. W ocenie Sądu, w realiach tej sprawy słusznie organ wniosków tych nie uwzględnił. Zauważyć bowiem należy, że właściwym do orzekania w zakresie chorób zawodowych jest lekarz spełniający wymagania kwalifikacyjne określone w przepisach wydanych na podstawie przepisów ustawy o służbie medycyny pracy, zatrudniony w jednostce orzeczniczej (§ 5 ust. 1). Następnie lekarz tej jednostki na podstawie wyników przeprowadzonych badań lekarskich i pomocniczych, dokumentacji medycznej pracownika lub byłego pracownika, dokumentacji przebiegu zatrudnienia oraz oceny narażenia zawodowego wydaje orzeczenie o rozpoznaniu choroby zawodowej albo o braku podstaw do jej rozpoznania (§ 6 ust. 1). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia decyzję o stwierdzeniu choroby zawodowej albo decyzję o braku podstaw do stwierdzenia choroby zawodowej wydaje się na podstawie materiału dowodowego, a w szczególności danych zawartych w orzeczeniu lekarskim oraz formularzu oceny narażenia zawodowego pracownika lub byłego pracownika. W razie uznania, że materiał dowodowy jest niewystarczający do wydania decyzji, inspektor sanitarny decyduje o wyborze sposobu uzupełnienia materiału dowodowego przez podjęcie wymienionych w nim czynności (§ 8 ust. 2). Z powyższej regulacji wynika związanie organów inspekcji sanitarnej treścią opisanych powyżej orzeczeń – w zakresie poczynionych w nim ustaleń, dotyczących stwierdzonego schorzenia i jego przyczyn. Orzeczenie lekarskie dotyczące rozpoznania choroby zawodowej jest opinią biegłego w rozumieniu art. 84 § 1 Kpa. Bez tej opinii bądź sprzecznie z tą opinią organ administracji nie może dokonać we własnym zakresie rozpoznania choroby i ustalenia, czy rozpoznane schorzenie mieści się w wykazie chorób zawodowych (por. wyrok NSA z dnia 19 stycznia 2017 r., sygn. II OSK 1056/15). Oznacza to, że w prowadzonym w niniejszej sprawie postępowaniu administracyjnym brak było podstaw do dopuszczenia dowodu z opinii lekarzy nie będących lekarzami zatrudnionymi w jednostce orzeczniczej, która wydała orzeczenie, na okoliczność nieistnienia u skarżącej choroby zawodowej, a w szczególności przyczyn stwierdzonego u niej przewlekłego okołostawowego zapalenia barku. To samo dotyczy domagania się złożenia przez D. C. do akt sprawy dokumentacji lekarskiej, którą dysponował Instytut Medycyny Pracy, a której to dokumentacji organ i tak nie mógłby oceniać i czynić na jej podstawie ustaleń innych niż ustalenia Instytutu. Orzeczenie lekarskie, o jakim mowa w § 6 rozporządzenia stanowi jedyny wiarygodny środek dowodowy służący stwierdzeniu choroby zawodowej. Sąd administracyjny, kontrolując pod względem zgodności z prawem decyzję w przedmiocie choroby zawodowej może zakwestionować dokonane przez organ ustalenia faktyczne, co prowadzi do zakwestionowania pod względem formalnym również orzeczenia lekarskiego, np. z powodu wydania w niewłaściwej formie, bez uzasadnienia lub przez nieuprawnionego lekarza, bądź uprawnionego lekarza, lecz niezatrudnionego we wskazanej w rozporządzeniu w sprawie chorób zawodowych jednostce organizacyjnej, jednak nie może to dotyczyć merytorycznej treści orzeczenia lekarskiego. Zakwestionowanie orzeczeń lekarskich jest także możliwe w przypadku, jeżeli w materiale dowodowym znajdują się orzeczenia lekarzy zatrudnionych w uprawnionych do rozpoznawania chorób zawodowych jednostkach organizacyjnych, które zawierają różne ustalenia (rozpoznania chorobowe). Jednak nawet w takiej sytuacji ani organ ani sąd administracyjny, nie są uprawnieni do weryfikacji treści merytorycznej orzeczeń lekarskich. W tej sprawie jednostki orzecznicze różnią się tylko w zakresie ustalenia, czy stwierdzona u D. C. choroba przewlekłego zapalenia stawu barkowego, wymieniona pod poz. 19.4 rozporządzenia, ma związek z wykonywaną przez nią pracą montera wiązek elektrycznych czy też nie. Jednostka orzecznicza II stopnia – Instytut Medycyny Pracy w Ł. w orzeczeniu z [...], podtrzymanym w piśmie z 23 stycznia 2019 r., w sposób przekonujący wskazał, dlaczego jego zdaniem sposób wykonywania pracy przez D. C. (w sumie niesporny) mógł przyczynić się w istotny sposób do rozwoju przewlekłego okołostawowego zapalenia barku prawego. Instytut wydał swoje orzeczenie po konsultacji ortopedycznej. Prawidłowe orzeczenie lekarskie musi zawierać szczegółowe uzasadnienie zawartego w nim rozstrzygnięcia, które pozwoli organowi administracji publicznej na ocenę jego rzetelności w granicach wskazanych w art. 80 Kpa (por. wyrok NSA z dnia 10 kwietnia 2014 r., sygn. II OSK 2734/12). Treść wydanego w niniejszej sprawie orzeczenia Instytutu Medycyny Pracy nie budzi wątpliwości Sądu, że spełnia ono wskazane powyżej wymogi. Z akt sprawy wynika, że lekarze dysponowali niezbędnym do wydania właściwego orzeczenia materiałem dowodowym i nie uznali za konieczne sięganie po dodatkową dokumentację. Jednocześnie, wbrew zarzutom skargi, zgromadzony w aktach administracyjnych materiał dowodowy oraz przeprowadzona przez organ, w zgodzie z art. 80 Kpa, jego drobiazgowa ocena odzwierciedlona w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji zgodnie z art. 107 § 3 Kpa, stanowiły w ocenie Sądu wystarczającą podstawę do wydania zaskarżonej decyzji. Co się tyczy nieuwzględnienia przez organ faktu wprowadzenia przez skarżącą Spółkę od 2014 r. ćwiczeń dla pracowników, to pomijając, że - jak słusznie wskazał organ - takie ćwiczenia nie mogą mieć wpływu na ustalenie związku przyczynowego pomiędzy schorzeniem a warunkami pracy, a więc i na rozpoznanie choroby zawodowej, to dodatkowo zauważyć należy, że złożone w toku postępowania administracyjnego dowody świadczą o tym, że wprowadzone ćwiczenia miały na celu wzmocnienie nadgarstka, a nie stawu barkowego. W konsekwencji stwierdzić należy, że organy nadzoru sanitarnego nie naruszyły reguł prowadzenia postępowania dowodowego określonych w art. 6, 7, 8, art. 77 § 1, art. 78 § 2, art. 107 § 1 pkt 6 i § 3 kpa, prawidłowo ustalając istotne dla rozstrzygnięcia sprawy okoliczności faktyczne. Wbrew zarzutom skargi, organ w niniejszej sprawie nie czynił swoich ustaleń co do pracy D. C. w narażeniu zawodowym na podstawie wyroku NSA w sprawie o sygn. II OSK 1459/15, zwłaszcza, że ta sprawa dotyczyła innej choroby zawodowej, aczkolwiek również dotyczącej sposobu wykonywania pracy kończynami górnymi. Zaskarżona decyzja nie narusza także prawa materialnego – art. 235 1 kodeksu pracy, został bowiem wykazany związek pomiędzy sposobem wykonywania przez D. C. pracy, a stwierdzoną u niej chorobą zawodową, wykazaną pod poz. 19.4. rozporządzenia Co się tyczy zarzutu naruszenia przez organ odwoławczy art. 10 § 1 kpa, także jest on nieuzasadniony. Jak wynika z akt organu II instancji, zawiadomieniem z 28 października 2019 r., doręczonym skarżącej Spółce (jej profesjonalnemu pełnomocnikowi) 5 listopada 2019 r., organ pouczył strony o treści art. 10 § 1 kpa, zakreślając 7- dniowy termin od doręczenia zawiadomienia do skorzystania z praw wynikających z tego przepisu. W zakreślonym terminie Spółka z tego prawa nie skorzystała. Dopiero po miesiącu, 6 grudnia 2019 r. z aktami sprawy zapoznał się jej pełnomocnik, który tego samego dnia "zaanonsował" wniesienie pisma w terminie późniejszym (co uczynił w piśmie, nadanym w placówce pocztowej już po wydaniu przez organ decyzji, a mianowicie 19 grudnia 2019, które to pismo do organu wpłynęło 30 grudnia 2019 r.). Dodatkowo wskazać należy, że okoliczność, że zarządzeniem z 14 listopada 2019 r. organ poinformował o niemożności zakończenia postępowania odwoławczego w ustawowym terminie i wskazał nowy termin załatwienia sprawy – 18 grudnia 2019 r., nie oznacza, że zawiadomieniem tym jednocześnie przedłużył stronom wyznaczony wcześniej 7 dniowy termin do zapoznania się z aktami i wypowiedzenia się co do zebranego materiału dowodowego Reasumując, rozpoznanie choroby zawodowej u D.C. czyni zadość przepisom zarówno art. 2351 kodeksu pracy jak i rozporządzenia. W tym stanie rzeczy, ponieważ podniesione w skardze zarzuty nie mogły odnieść zamierzonego skutku, a jednocześnie brak jest okoliczności, które z urzędu należałoby wziąć pod rozwagę, a które mogłyby skutkować koniecznością wyeliminowania z obrotu prawnego zaskarżonej decyzji, skargę jako niezasadną należało oddalić, o czym Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach orzekł na podstawie art. 151 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zmianami).