VII SA/Wa 1234/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Bogusław Cieśla, Sędziowie sędzia WSA Mirosław Montowski (spr.), asesor WSA Iwona Ścieszka, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 6 października 2023 r. sprawy ze skargi J. P. na postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z dnia 29 marca 2023 r. znak: DOA-WPPOH.612.468.2021.KW w przedmiocie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy oddala skargę Przedmiotem skargi J. P. (dalej: "skarżący") jest postanowienie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska ("GDOŚ", "organ odwoławczy") z 29 marca 2023 r., znak: DOA.WPPOH.612.468.2021.KW wydane w sprawie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, w następującym stanie faktycznym i prawnym, wskazanym przez organy. Pismem z [...]grudnia 2020 r., znak: [...], Wójt Gminy [...] zwrócił się do Regionalnego Dyrektora Ochrony Środowiska w [...] (dalej: "[...]", "organ I instancji") o uzgodnienie projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej na części działki o nr ewid. [...]. Po rozpatrzeniu ww. wniosku, RDOŚ w [...] postanowieniem z [...]grudnia 2020 r., znak: [...] działając na podstawie art. 60 ust. 1 w związku z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy z dnia 27 marca 2003r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 293 ze zm., dalej: "u.p.z.p.") oraz art. 106 § 5 i art. 124 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2020 r., poz. 256 ze zm., dalej: "k.p.a."), art. 43, 25, 33 ustawy z 16 kwietnia 2004r. o ochronie przyrody (t.j. Dz.U. z 2020 r. poz. 55, dalej "u.o.p.") oraz rozporządzenia Nr 26 Wojewody [...] .z [...]sierpnia 2007 r. w sprawie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...]" (Dz. Urz. Woj. [...] poz. 1700 ze zm., dalej "rozporządzenie Wojewody") – odmówił uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej inwestycji. Na powyższe postanowienie RDOŚ w O., pismem z [...] stycznia 2021 r. zażalenie złożyli M. P. i J. P.. Orzeczeniem z [...] kwietnia 2021r., znak: [...] organ odwoławczy uchylił zaskarżone postanowienie i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia RDOŚ w [...] z uwagi na fakt, iż na podstawie zgormadzonego materiału dowodowego nie można ustalić, czy przedmiotowa inwestycja narusza zakaz zmiany sposobu użytkowania ziemi w kontekście celu utworzenia zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Postanowieniem z [...] października 2021 r., znak: [...], RDOŚ w [...] ponownie odmówił uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy dla planowanej wyżej inwestycji. Organ I instancji stwierdził, że realizacja przedmiotowego przedsięwzięcia naruszy zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia Wojewody. RDOŚ w [...] rozważył zastosowanie odstępstw od zakazu uszkadzania i zanieczyszczania gleby wymienionych w § 3 ust. 3 rozporządzenia Wojewody oraz dla obu naruszonych zakazów rozważył możliwość zastosowania odstępstwa wymienionego w art. 45 ust. 2 u.o.p, jednakże stwierdził, że nie mają one zastosowania w przedmiotowej sprawie. Na powyższe postanowienie zażalenie pismem z 20 października 2021 r. złożyli M. P. i J. P. ("inwestorzy"). Po rozpatrzeniu ww. zażalenia, Generalny Dyrektor Ochrony Środowiska wspomnianym na wstępie postanowieniem z [...] marca 2023 r., znak: [...] utrzymał w mocy ww. postanowienie organu I instancji. W uzasadnieniu ww. postanowienia organ odwoławczy wskazał, że inwestycja, której dotyczy projekt decyzji o warunkach zabudowy, planowana na części działki o nr ewid. [...], zlokalizowana jest w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego " [...]" oraz w granicach dwóch obszarów [...] [...]. W ocenie GDOŚ, zaskarżone rozstrzygnięcie organu I instancji odmawiające uzgodnienia przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy jest prawidłowe. Wskazał, że z uwagi na lokalizację inwestycji w granicach zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]", w pierwszej kolejności należało rozważyć, czy projekt decyzji o warunkach zabudowy nie stoi w sprzeczności z zakazami obowiązującymi na tym terenie, które zostały wprowadzone rozporządzeniem Wojewody [...]. Organ odwoławczy przypomniał, że zgodnie z art. 43 u.o.p., zespołami przyrodniczo-krajobrazowymi są fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne. Są więc one wyznaczone w celu ochrony określonych fragmentów krajobrazu z punktu widzenia ochrony wymienionych walorów - wartości ekologicznych, estetycznych lub kulturowych oraz związanej z nimi rzeźby terenu, tworów i składników przyrody, ukształtowanych przez siły przyrody lub działalność człowieka. Stąd GDOŚ wywiódł, że ochrona ta dotyczy tego wszystkiego, co znajduje się na gruncie, jak też i samego gruntu. Organ odwoławczy przypomniał też, że celem ochrony zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" jest zachowanie walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych. Dalej organ odwoławczy podał, że zgodnie z załączoną do projektu decyzji o warunkach zabudowy mapą sytuacyjno-wysokościową, teren inwestycji obejmuje część działki o nr [...] o powierzchni ok. 0,22 ha, obejmującą grunty oznaczone w ewidencji gruntów symbolem [...] Teren inwestycji, zgodnie ze zgromadzonym materiałem dowodowym stanowi niezabudowany użytek rolny. Otoczenie przedmiotowej działki to przede wszystkim grunty orne, las oraz jezioro [...] Nieruchomość usytuowana jest w oddaleniu od zabudowanych działek. Sąsiedztwo działki inwestycyjnej stanowi rozproszona zabudowa, co potwierdzają zapisy w projekcie decyzji o warunkach zabudowy. Istniejąca zabudowa (na działce nr [...]) zlokalizowana jest w odległości ok. 200 m od wyznaczonego terenu inwestycji. Ponadto wnioskowana działka sąsiaduje z jeziorem [...]oraz ciekiem [...]. Według GDOŚ, realizacja planowanej inwestycji stanowić będzie wprowadzenie linii zabudowy bezpośrednio nad samym jeziorem. Analizowany obszar charakteryzuje się regularnym spadkiem terenu w stronę jeziora, a zatem stanowi on doskonałą ekspozycję widokową na ukształtowane tereny polodowcowe. Powyższe ustalenia potwierdzają wyniki wizji terenowej, która odbyła się w dniu 13 maja 2021r. Zdaniem organu odwoławczego w wyniku realizacji zaplanowanej inwestycji, nieruchomość niezabudowana, stanowiąca m.in. pastwisko trwałe, zostanie przekształcona na grunt zabudowany budynkiem mieszkalnym - zgodnie z przedmiotowym projektem decyzji o warunkach zabudowy oraz wiatą rekreacyjną zgodnie z drugim projektem decyzji o warunkach zabudowy, co będzie miało wpływ na walory krajobrazowe analizowanego terenu. Realizacja planowanej inwestycji wraz z drugą inwestycją planowaną na przedmiotowej działce, stanowić będzie zwiększenie intensyfikacji zabudowy terenów polodowcowych, gdzie stopień urbanizacji jest znikomy i nie pełni funkcji dominującej, natomiast na terenie gdzie występują głównie grunty orne, las oraz jezioro [...] W ocenie GDOŚ, posadowienie budynku mieszkalnego (oraz wiaty rekreacyjnej) będzie znaczącą ingerencją w krajobraz, co stoi w sprzeczności z celem powołania zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Zdaniem organu odwoławczego zmiana użytku pastwiska na grunty zabudowane stanowić będzie zmianę sposobu użytkowania ziemi. GDOŚ wyjaśnił przy tym, że przez zmianę sposobu użytkowania ziemi rozumieć należy zmianę rodzaju użytkowania i przekształcenie użytku z ornego, łąki, pastwiska, sadu, czy nawet nieużytku, jak również zmianę gruntów zadrzewionych i zakrzewionych na zabudowę usługową, mieszkaniową lub rekreacyjną. Biorąc pod uwagę, że inwestor oprócz zrealizowania budynku mieszkalnego planuje także wybudowanie wiaty rekreacyjnej organ odwoławczy stwierdził, że analizowany teren nie tylko zostanie przekształcony na teren mieszkalny, ale również na teren rekreacji. W ocenie GDOŚ, nie ulega zatem wątpliwości, że przedmiotowa działka nie będzie już stanowić terenów użytkowanych rolniczo, a zostanie przekształcona na grunty użytkowane mieszkaniowo i rekreacyjnie. Po przeanalizowaniu materiałów zgromadzonych w sprawie, uwarunkowań przyrodniczych, obserwacji poczynionych podczas oględzin terenu, a także po analizie zakazów ww. rozporządzenia Wojewody, organ odwoławczy stwierdził, że realizacja planowanej inwestycji stoi w sprzeczności z zakazem zawartym w § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia Wojewody, tj. zakazem zmiany sposobu użytkowania ziemi. GDOŚ zauważył również, że omawiana inwestycja będzie wiązała się z naruszeniem zakazu określonego w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody, stanowiącego, iż na przedmiotowym obszarze chronionym zakazuje się uszkadzania i zanieczyszczania gleby. Wyjaśnił, że w powyższym zakazie występują dwie oddzielne przesłanki, będące podstawą do jego zastosowania. Nawet jeżeli zachodzi tylko jedna z wymienionych przesłanek (uszkadzanie lub zanieczyszczanie gleby) stanowić ona będzie podstawę do zastosowania zakazu. Takie podejście jest zgodne z wykładnią celowościową zakazu, którego zastosowanie ma chronić przed utratą walorów krajobrazowych. Następnie organ przytoczył definicję gleby wyrażoną w ustawie z dnia 27 kwietnia 2001 r. - Prawo ochrony środowiska (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2556 ze zm.) i wskazał, że definicje określone w ww. ustawie są wiążące dla całej gałęzi prawa ochrony środowiska. Mając na uwadze powyższe organ odwoławczy stwierdził, że w przypadku realizacji planowanego zamierzenia inwestycyjnego dojdzie do trwałego uszkodzenia gleby, miejscowo wręcz jej zniszczenia, a tym samym naruszenia powyżej wskazanego przepisu prawa materialnego. W opinii organu odwoławczego, realizacja planowanej inwestycji polegającej na posadowieniu budynku mieszkalnego jednorodzinnego na niezabudowanym gruncie rolnym, a więc realizacja działań stanowiących ingerencję w wierzchnią warstwę gleby, głównie poprzez wykopanie fundamentów doprowadzi do uszkodzenia gleby, czy wręcz jej zniszczenia na terenie działki o nr [...]. W dalszych rozważaniach GDOŚ przeszedł do analizy odstępstw wymienionych w § 3 ust. 2 i 3 rozporządzenia Wojewody. W ocenie organu odwoławczego planowana inwestycja nie dotyczy prac wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody po uzgodnieniu z Wojewodą [...], nie jest to również inwestycja celu publicznego uzgodniona z [...], nie dotyczy zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa ani likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych. W związku z powyższym nie można zastosować odstępstw wymienionych w § 3 ust. 2 pkt 1-4 rozporządzenia Wojewody. Ponadto organ odwoławczy wskazał, że zgodnie z odstępstwem wymienionym w § 3 ust. 3 rozporządzenia Wojewody, zakaz, o którym mowa w § 3 ust. 1 pkt 7 nie dotyczy obszarów zwartej zabudowy wsi, w granicach określonych w studiach uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gmin (lub w równorzędnych dokumentach planistycznych) oraz uzupełnień zabudowy mieszkaniowej. Z obowiązującego Studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego Gminy [...] przyjętego uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z 30 września 2000 r. w sprawie uchwalenia studium uwarunkowań i kierunków zagospodarowania przestrzennego gminy P., zmienionego Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z 25 listopada 2015 r. oraz Uchwałą Nr [...] Rady Gminy [...] z dnia 28 stycznia 2022 r., nie wynika aby analizowana inwestycja zlokalizowana była na terenie zwartej zabudowy wsi. Planowana inwestycja nie stanowi ponadto uzupełnienia zabudowy mieszkaniowej. Organ odwoławczy stwierdził, że na gruncie niniejszej sprawy nie jest również możliwe zastosowanie żadnego z odstępstw od ww. zakazów określonych w art. 45 ust. 2 u.o.p., stanowiących odpowiednio, iż zakazy w zespole przyrodniczo- krajobrazowym nie dotyczą: prac wykonywanych na potrzeby ochrony przyrody po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony przyrody, realizacji inwestycji celu publicznego w przypadku braku rozwiązań alternatywnych, po uzgodnieniu z organem ustanawiającym daną formę ochrony przyrody, zadań z zakresu obronności kraju w przypadku zagrożenia bezpieczeństwa państwa, likwidowania nagłych zagrożeń bezpieczeństwa powszechnego i prowadzenia akcji ratowniczych. Na koniec w uzasadnieniu organ odwoławczy odniósł się do zarzutów podnoszonych w odwołaniu przez skarżącego i wskazał, że nie stanowią one argumentu przemawiającego za uzgodnieniem przedmiotowego projektu decyzji. Skargę do tutejszego Sądu na opisane wyżej postanowienie wniósł J.P. reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wnosząc o jego uchylenie i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania. Zaskarżonemu postanowieniu zarzucono: 1) Naruszenie przepisów prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, a mianowicie: a) § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia Wojewody, poprzez ich błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że zakazy obowiązujące mocą wskazanych przepisów wyłączają możliwość zabudowy działki znajdującej się na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, podczas gdy ta forma ochrony, uznawana powszechnie za najsłabszą formę ochrony przyrody, nie wprowadza, mocą przepisów ustawowych, zakazu budowy lub rozbudowy obiektów budowlanych i urządzeń technicznych; b) art. 45 ustawy o ochronie przyrody w zw. z § 3 ust. 1 pkt 1 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 3 w zw. z § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody w zw. z art. 31 ust. 3 i art. 64 ust 3 Konstytucji RP z dnia 2 kwietnia 1997r. (Dz. U. Nr 78, poz. 483 ze zm.), poprzez ich błędną wykładnię i w konsekwencji uznanie, że zakazy wynikające z przywołanych przepisów u.o.p. i rozporządzenia Wojewody pozwalają na ograniczenie właściciela gruntu w prawie zabudowy, podczas gdy ta forma ochrony nie wprowadza mocą przepisów ustawowych zakazu budowy obiektów budowlanych; c) § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że znajdujące się w tym przepisie pojęcie "zmiany sposobu użytkowania ziemi" obejmuje swym zakresem każdą działalność budowlaną, a tym samym interpretowanie tego zakazu w sposób tożsamy z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych; d) § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody poprzez jego błędną wykładnię polegającą na przyjęciu, że posadowienie budynku mieszkalnego jednorodzinnego poprzez wykopanie fundamentów doprowadzi do uszkodzenia gleby czy wręcz jej zniszczenia i tym samym interpretowanie tego zakazu w sposób tożsamy z zakazem lokalizowania obiektów budowlanych; e) traktowanie zakazów wprowadzonych w stosunku do chronionego obszaru rozporządzeniem Wojewody, a opartych na art. 45 u.o.p., w sposób rozszerzający, odnosząc ochronę obszaru i wynikające z niej zakazy do konkretnego miejsca inwestycji budowlanej, znajdującej się na terenie zespołu (w jego skrajnych granicach), a nie do całości chronionego obszaru, f) art. 53 ust. 4 pkt 8 w zw. z art. 60 ust. 1 u.p.z.p poprzez ich błędne zastosowanie i w konsekwencji odmowę uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy, pomimo iż w rzeczywistości zachodzą przesłanki do wydania rozstrzygnięcia uwzględniającego wniosek skarżącego; g) art. 64 ust. 3, art. 31 ust. 3 oraz art. 21 ust. 1 Konstytucji RP poprzez ograniczenie prawa własności skarżącego i wydanie rozstrzygnięcia w oparciu o nieprawidłowo ustalony stan faktyczny. 2) Naruszenie przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy, tj.: a) art. 138 § 1 pkt 1 w zw. 144 k.p.a., poprzez jego zastosowanie, podczas gdy z prawidłowo przeprowadzonego postępowania zażaleniowego i ponownego przeanalizowania stanu faktycznego i prawnego wynikać winna co najmniej konieczność uchylenia zaskarżonego postanowienia i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia czy też nawet uchylenia zaskarżonego postanowienia i uzgodnienia projektu decyzji dla inwestycji skarżącego; b) art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego i w konsekwencji nienależyte wyjaśnienie stanu faktycznego w szczególności przez: - dowolne uznanie, że przedmiotowe zamierzenie inwestycyjne polegające na realizacji inwestycji może doprowadzić do zmiany sposobu użytkowania ziemi oraz uszkodzenia i zanieczyszczenia gleby, bez wskazania, na czym sugerowane przez organ odwoławczy naruszenie miałoby konkretnie polegać, jakie przyjąć rozmiary i jakie negatywne skutki dla ochrony przyrody wywoływać, - zaniechanie przez organ odwoławczy dokonania oceny planowanej inwestycji pod kątem zgodności z konstytucyjną zasadą proporcjonalności, w szczególności w wyniku ustalenia, że planowana inwestycja znajduje się na skraju (przy granicy) obszaru zespołu przyrodniczo-krajobrazowego; c) art. 7, 77 § 1 k.p.a., polegające na niewyczerpującym zebraniu i rozpatrzeniu całego materiału dowodowego oraz na zbyt swobodnej ocenie dowodów i w konsekwencji uznanie, że realizacja planowanej inwestycji spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi oraz doprowadzi do uszkodzenia gleby i w rezultacie doprowadzi do utraty wartości przyrodniczo-krajobrazowych, podczas gdy organ jako uzasadnienie swojego stanowiska podnosi jedynie ogólnie, iż do naruszenia przedmiotowego zakazu dojdzie w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, a ponadto jako uzasadnienie swojego przekonania wskazuje, iż do powyższego doprowadzi głównie wykopanie fundamentów, podczas gdy organ w ogóle nie dokonał jakiejkolwiek analizy z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i odgórnie uznał, iż jakiekolwiek działania inwestora związane z realizacją inwestycji skutkować winny odmową uzgodnienia; d) art. 8 i 124 k.p.a. przez nienależyte uzasadnienie zaskarżonego postanowienia z uwagi na zawarcie w nim zbyt ogólnikowych stwierdzeń, co uniemożliwia realizację zasady pogłębiania zaufania obywateli do organów państwa oraz uniemożliwienie dokonania kontroli zaskarżonego postanowienia, w tym niewyjaśnienie w jaki sposób realizacja zamierzonego przedsięwzięcia zniweczy konkretne cele, dla których ustanowiono ochronę przedmiotowego obszaru; e) art. 7a w zw. z art. 6 i 7 w zw. z art. 8 k.p.a. - poprzez pominięcie przepisu zobowiązującego do rozstrzygania wątpliwości prawnych na korzyść strony i nieuwzględnienie przy wydaniu postanowienia słusznego interesu inwestora w postaci realizacji planowanej inwestycji; f) art. 6 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady legalności, polegające na wydaniu postanowienia naruszającego przepisy prawa materialnego i procesowego oraz na bezpodstawnym uniemożliwieniu stronie realizacji planowanej inwestycji; g) art. 107 § 6 oraz art. 11 k.p.a. poprzez naruszenie wyrażonej w tym przepisie zasady przekonywania, polegające na niewystarczającym wyjaśnieniu w uzasadnieniu zaskarżonej decyzji powodów dla których organ uznał, że w niniejszej sprawie nie można uzgodnić projektu decyzji dla inwestycji skarżącego. 3) Błąd w ustaleniach faktycznych, stanowiących podstawę rozstrzygnięcia polegającego na przyjęciu, że: - realizacja planowanej inwestycji spowoduje zmianę sposobu użytkowania ziemi oraz doprowadzi do uszkodzenia gleby i w rezultacie doprowadzi do utraty wartości przyrodniczo-krajobrazowych, podczas gdy organ jako uzasadnienie swojego stanowiska podnosi jedynie ogólnie, iż do naruszenia przedmiotowego zakazu dojdzie w wyniku realizacji przedmiotowej inwestycji, a ponadto jako uzasadnienie swojego przekonania wskazuje, iż do powyższego doprowadzi głównie wykopanie fundamentów, podczas gdy organ w ogóle nie dokonał jakiejkolwiek analizy z uwzględnieniem zasady proporcjonalności i odgórnie uznał, iż jakiekolwiek działania inwestora związane z realizacją inwestycji skutkować winny odmową uzgodnienia, a ponadto analizowany teren został już poddany antropopresji wskutek użytkowania działek sąsiednich i zlokalizowania działki skarżącego przy drodze. W uzasadnieniu skargi rozwinięto argumentację przemawiającą – zdaniem jej autora – za zasadnością podniesionych zarzutów. W odpowiedzi na skargę GDOŚ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację przedstawioną w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje. Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2492) zadanie Sądu jest ściśle określone: Sąd ma obowiązek przeprowadzić kontrolę zaskarżonego aktu administracyjnego pod względem zgodności z prawem, czyli prawidłowości zastosowania przepisów obowiązującego prawa oraz trafności ich wykładni. W związku z tym, Sąd ma obowiązek wyeliminować z obrotu prawnego akt wydany przez organ administracyjny, jeśli stwierdzi, że w danej sprawie niewątpliwie doszło do naruszenia przepisu prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy lub doszło do naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania, bądź przepisów postępowania w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na rozstrzygnięcie. Nakazuje to art. 145 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634, zwanej dalej "p.p.s.a."). Sąd ma też obowiązek stwierdzić nieważność decyzji lub postanowienia, jeśli akt taki jest dotknięty którąkolwiek z wad określonych w art. 156 § 1 k.p.a. Natomiast w przypadku niestwierdzenia wskazanych postaci naruszenia prawa przez organ administracji, skarga podlega oddaleniu. Inaczej mówiąc, jeśli zaskarżona decyzja lub postanowienie są zgodne z prawem, uchylenie ich przez sąd jest niedopuszczalne. Jednocześnie należy podkreślić, że stosownie do treści art. 134 § 1 p.p.s.a. sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi ani powołaną podstawą prawną. Biorąc pod uwagę powyższe, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie uznał, że kontrolowane postanowienie nie narusza prawa w sposób wskazany powyżej, a skarga nie zasługuje na uwzględnienie. Przedmiotem kontroli Sądu jest rozstrzygnięcie Generalnego Dyrektora Ochrony Środowiska z [...] marca 2023 r. utrzymujące w mocy postanowienie RDOŚ w [...] z [...] października 2021 r. o odmowie uzgodnienia projektu decyzji o warunkach zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie budynku mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej na części działki o nr ewid. [...]. Podstawę prawną ww. postanowień stanowiły przepisy ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Z przepisów tej ustawy wynika, że każdy ma prawo, w granicach określonych ustawą, do zagospodarowania terenu, do którego ma tytuł prawny, zgodnie z warunkami ustalonymi w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego albo decyzji o warunkach zabudowy, jeżeli nie narusza to chronionego prawem interesu publicznego oraz osób trzecich (art. 6 ust. 2 pkt 1 ustawy). Stosownie do treści art. 60 ust. 1 u.p.z.p., decyzję o warunkach zabudowy organ wydaje po uzgodnieniu z organami, o których mowa w art. 53 ust. 4, i uzyskaniu uzgodnień lub decyzji wymaganych przepisami odrębnymi. Zgodnie z art. 53 ust. 4 pkt 8 ustawy, decyzje o warunkach zabudowy wydaje się po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska w odniesieniu do innych niż wymienione w art. 53 ust. 4 pkt 7 obszarów objętych ochroną na podstawie przepisów o ochronie przyrody. W sprawie nie jest sporne, że planowana przez skarżącego inwestycja projektowana jest na działce o nr ewid. [...] położonej na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego "[...]" ustanowionego rozporządzeniem Nr [...] Wojewody [...] z 9 sierpnia 2007 r. Ponadto nieruchomość objęta planowaną inwestycją znajduje się w granicach obszarów [...]: [...]. Tym samym, decyzja o warunkach zabudowy dla tego terenu może zostać wydana dopiero po uzgodnieniu z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska. Poprzez uzgodnienie organ administracji wypowiada się o tym, czy realizacja planowanego przedsięwzięcia stosownie do proponowanych warunków zabudowy nie pociągnie za sobą naruszenia przepisów, których stosowanie leży we właściwości rzeczowej organu uzgadniającego, a wykracza poza właściwość rzeczową organu administracji właściwego do ustalenia warunków zabudowy. Uzgodnienie stanowi zatem ocenę, czy zmiany będące następstwem realizacji proponowanych warunków zabudowy nie doprowadzą do naruszenia obowiązujących przepisów prawa. Wyrażenie zgody (uzgodnienie) wiąże organ decydujący w postępowaniu głównym; treść stanowiska zajętego przez organ uzgadniający może przesądzić o treści decyzji, która wydana jest po uzgodnieniu przez organ decydujący (zob. tezę drugą wyroku NSA z 1 grudnia 2003 r., sygn. akt II SA/Kr 1490/01, LEX nr 682049). Jednocześnie art. 53 ust. 5 u.p.z.p. przewiduje, że przedmiotowe uzgodnienie dokonywane jest w trybie art. 106 k.p.a., a więc w drodze postanowienia, na które służy zażalenie, z tym że zażalenie przysługuje wyłącznie inwestorowi. Przed przystąpieniem do merytorycznych rozważań w niniejszej sprawie, tutejszy Sąd zobowiązany jest przypomnieć, że jak trafnie zauważył GDOŚ, w przypadku pokrywania się obszarów [...] z innymi formami ochrony przyrody, organ ochrony przyrody przy uzgodnieniu inwestycji tam zlokalizowanych powinien w pierwszej kolejności zbadać, czy realizacja przedsięwzięcia nie naruszy zakazów, zawartych w aktach prawa miejscowego ustanawiających (wyznaczających) inne niż [...] obszary ochrony przyrody. Następnie organ ten powinien uwzględnić wpływ danej inwestycji na obszar/y [...] Wskazana kolejność postępowania przy uzgodnieniu warunków zabudowy pozwoli uniknąć przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na obszar/y [...], w sytuacji, gdy z przeprowadzonego postępowania wyjaśniającego wynika, że jest to zbędne, gdyż inwestycja na danym terenie z uwagi na naruszenie zakazów tam obowiązujących, nie może i tak zostać zrealizowana. W rozpoznawanej sprawie, po otrzymaniu projektu decyzji o warunkach zabudowy, RDOŚ w O. postanowieniem z [...] października 2021 r. odmówił jego uzgodnienia. GDOŚ podzielił stanowisko organu I instancji, że inwestycja narusza zakazy określone w § 3 ust. 1 pkt 3 i 7 rozporządzenia Wojewody. Jednocześnie stwierdzono, że nie zachodzi żadna z przesłanek określonych w przepisach ww. rozporządzenia, wyłączająca zastosowanie zakazów. To z kolei oznacza, że w ocenie organów planowana inwestycja narusza przepisy odrębne, tj. ustawę z dnia 22 czerwca 2004 r. o ochronie przyrody (art. 43-45). Dokonując analizy przedłożonego projektu decyzji o warunkach zabudowy oraz postanowień ww. rozporządzenia Wojewody, Sąd podziela – choć nie w całości – powyższe stanowisko orzekających w niniejszej sprawie organów. W tym miejscu należy podkreślić, że zgodnie z art. 43 ustawy o ochronie przyrody, zespołami przyrodniczo-krajobrazowymi są fragmenty krajobrazu naturalnego i kulturowego zasługujące na ochronę ze względu na ich walory widokowe lub estetyczne. Stosownie do aktualnie obowiązującej treści art. 44 u.o.p., ustanowienie i zniesienie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następuje w drodze uchwały rady gminy. Zmiana ta nastąpiła z dniem 1 sierpnia 2009 r. w wyniku wejścia w życie przepisów ustawy z dnia 23 stycznia 2009 r. o zmianie niektórych ustaw w związku ze zmianami w organizacji i podziale zadań administracji publicznej w województwie (Dz.U. z 2009 r., Nr 92, poz. 753). Poprzednio ustanowienie i zniesienie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego następowało w drodze rozporządzenia wojewody, przy czym na mocy art. 35 ww. ustawy nowelizującej u.o.p., rozporządzenia te zachowały moc do czasu wejścia w życie aktów prawa miejscowego wydanych na podstawie upoważnień zmienianych tą ustawą. W przepisie art. 45 ust. 1 u.o.p. zamieszczony został natomiast katalog zakazów, jakie mogą być wprowadzone w stosunku do zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Tym samym, zakazy przewidziane w § 3 rozporządzenia Wojewody stanowią konsekwencję przepisów rangi ustawowej, a to przywołanych wyżej unormowań ustawy o ochronie przyrody. Wymaga jednak podkreślenia, że art. 45 ust. 1 u.o.p. stanowi katalog zamknięty zakazów, które mogą być wprowadzane na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Co istotne, w przepisach tych nie zamieszczono zakazu zabudowy (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 grudnia 2016 r., sygn. akt II OSK 784/15, CBOSA). W orzecznictwie sądów administracyjnych zgodnie przyjmuje się zatem, że zamiar zabudowy na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, jako niewykluczony w przepisach rangi ustawowej, z uwagi na wprowadzone zakazy, podlega ocenie, pod kątem oceny wpływu zamierzenia inwestycyjnego na zachowanie krajobrazu podlegającego ochronie (zob. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2019 r., sygn. akt II OSK 237/18, CBOSA). Wobec powyższego, w przypadku gdy inwestycja planowana jest na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego, konieczna jest w każdym przypadku ocena, czy inwestycja jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego utworzony został zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Wymaga to jasnego wykazania, że spełnione są warunki do zastosowania środków ochrony, które stanowią ograniczenie korzystania z prawa własności (por. wyrok NSA z dnia 17 grudnia 2015 r., sygn. akt II OSK 993/14, CBOSA). Sąd w składzie orzekającym w niniejszej sprawie podziela stanowisko, wedle którego zakazy wprowadzone na terenie zespołu przyrodniczo-krajobrazowego mają służyć ochronie cech charakterystycznych jego krajobrazu, czyli osiągnięciu celu, który został ustalony jako priorytetowy dla tego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego (zob. wyrok NSA z dnia 10 października 2017 r., sygn. akt II OSK 2374/16, CBOSA). Mając to na uwadze, Sąd doszedł do przekonania, że nie mają racji organy orzekające w kontrolowanej sprawie przyjmując, że planowane przez Skarżącego zamierzenie, polegające na budowie domu mieszkalnego jednorodzinnego w zabudowie wolnostojącej, może naruszać zakaz wyrażony w § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody, tj. zakaz uszkadzania i zanieczyszczania gleby na obszarze chronionym. Słusznie zauważył w tym względzie skarżący, że zakaz uszkadzania lub przekształcania obszaru oraz wykonywania prac trwale zniekształcających rzeźbę terenu nie może być utożsamiany z zakazem wykonywania prac ziemnych związanych z realizacją obiektu budowlanego. O uszkadzaniu lub przekształcaniu obszaru bądź o zniekształcaniu terenu można mówić w przypadku takich prac jak: niwelacja wzgórza, wykopanie stawu, zmiana biegu rzeki, wycięcie lasu. Nie można natomiast kwalifikować jako uszkodzenia lub przekształcenia obszaru oraz zniekształcenia terenu prac służących do realizacji obiektu budowlanego, takich jak wykopy pod fundamenty (zob. wyrok WSA w Warszawie z dnia 29 września 2008 r., sygn. akt IV SA/Wa 952/08, CBOSA). Zgadzając się w pełni z tym poglądem judytaktury, Sąd tutejszy nie podzielił zapatrywania organów ochrony środowiska, że możliwa w ramach planowanego przedsięwzięcia realizacja fundamentów budynku mieszkalnego wypełnia hipotezę zakazu wyrażonego we wskazanym § 3 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Wojewody, czyli zakazu uszkadzania i zanieczyszczania gleby. Inaczej jednak ocenić należy argumentację GDOŚ dotyczącą naruszenia zakazu wynikającego § 3 ust. 1 pkt 7 ww. rozporządzenia, tj. zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi. Niewątpliwie zmiany sposobu użytkowania ziemi, o której mowa przede wszystkim w art. 45 ust. 1 pkt 7 ustawy o ochronie przyrody, nie można utożsamiać ze zmianą przeznaczenia gruntów rolnych i leśnych na cele nierolne i nieleśne w rozumieniu ustawy z 1995 r. o ochronie gruntów rolnych i leśnych. Naruszenie zakazu zmiany sposobu użytkowania ziemi powinno bowiem – jak już zresztą wcześniej wyjaśniono – być w każdym przypadku oceniane z uwzględnieniem celów ochrony danego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Jak wyjaśnił Naczelny Sąd Administracyjny w przywołanym uprzednio wyroku z 17 grudnia 2015 r. (sygn. akt II OSK 993/14, CBOSA) ochrona zespołu przyrodniczo-krajobrazowego polega na ochronie charakterystycznych cech określonego fragmentu krajobrazu ze względu na jego walory widokowe lub estetyczne. Z tego względu szczegółowe zakazy wprowadzone dla ustanowionego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego mają służyć zachowaniu cech charakterystycznych krajobrazu, a więc osiągnięciu celu, który został określony w uchwale (rozporządzeniu) o ustanowieniu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego. Szczegółowe zakazy nie stanowią zakazów samych w sobie i nie mogą być rozpatrywane w oderwaniu od celu ustanowienia zespołu i celów ochrony. Oznacza to, że zamiar zabudowy na obszarze zespołu przyrodniczo-krajobrazowego z uwagi na wprowadzone zakazy, podlega ocenie, jaki wpływ ma to zamierzenie na zachowanie podlegającego ochronie krajobrazu, a więc czy tego rodzaju przedsięwzięcie nie pozostaje w kolizji z zachowaniem cech krajobrazu podlegającego ochronie. Dlatego też rozpoznając sprawę organ uzgadniający musi dokonać oceny, czy planowana inwestycja jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego utworzony został zespół przyrodniczo-krajobrazowy. Przenosząc powyższe rozważania na grunt niniejszej sprawy, w ocenie Sądu, organ odwoławczy prawidłowo stwierdził, że zmiana użytku rolnego – pastwiska (łąki), znajdującego się na działce nr ewid. [...], gmina [...], na grunty zabudowane – w kontekście celów ochrony zespołu przyrodniczo-krajobrazowego – z całą pewnością stanowić będzie zmianę sposobu użytkowania ziemi mającą negatywny wpływ na zachowanie jego walorów widokowych i estetycznych. Trafnie dostrzegł GDOŚ, że jak wynika z rozporządzenia Wojewody, szczególnym celem ochrony zespołu przyrodniczo-krajobrazowego [...]" jest zachowanie walorów przyrodniczych i krajobrazowych terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie i o szczególnych wartościach kulturowych (§ 2). Cele, jakim przyświecało utworzenie zespołu, znajdują swój wyraz także w samych zakazach zamieszczonych w § 3 ust. 1 ww. rozporządzenia. I tak, już w samym pkt 1, którego treść bez wątpienia koreluje z zakazem zamieszczonym w § 3 ust. 1 pkt 7, Wojewoda zabronił niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obszaru. Stąd dla oceny planowanej zmiany dotychczasowego sposobu użytkowania nieruchomości skarżącego o nr ewid. [...] niezwykle ważne znaczenie ma fakt, że działka ta położona jest nad brzegiem jeziora [...]oraz nad ciekiem wodnym - [...] i pozostaje niezabudowana. Jednocześnie podczas wizji terenowej przeprowadzonej w dniu 13 maja 2021 r. stwierdzono, że obszar działki charakteryzuje się regularnym spadkiem terenu w stronę jeziora, wobec czego stanowi on doskonałą ekspozycję widokową na ukształtowane tereny polodowcowe. Co więcej, z niepodważonych ustaleń organów wynika, że najbliższe zabudowania znajdują się w odległości ok. 200 m od nieruchomości skarżącego, przy czym analiza ogólnodostępnych map terenu (zob. np.: www.geoportal.gov.pl) pozwala na stwierdzenie, że zabudowa ta usytuowana jest nie od strony i w pobliżu jeziora [...], ale na terenie położonym na północ od drogi asfaltowej przebiegającej po działce nr ewid. [...], dzięki czemu nie zakłóca ona chronionego krajobrazu polodowcowego w takim stopniu, jak miałoby to miejsce w przypadku wprowadzenia zabudowy mieszkaniowej o znacznych rozmiarach na działce inwestora. Działka objęta planowaną inwestycją stanowi istotny i naturalny element zespołu przyrodniczo-krajobrazowego objętego ochroną wynikającą z rozporządzenia Wojewody. Ten fragment zespołu posiada niewątpliwie istotne walory widokowe i estetyczne. Nie sposób tym samym zaprzeczyć, że wprowadzenie w tę akurat przestrzeń zabudowy mieszkaniowej oraz rekreacyjnej, planowanej przez inwestora, o parametrach przewidzianych we wniosku o ustalenie warunków zabudowy, zaburzy istniejący ład krajobrazowy i widokowy tego fragmentu chronionego obszaru. Realizacja planowanej inwestycji spowoduje ponadto wprowadzenie linii zabudowy bezpośrednio nad samym jeziorem [...] która to zabudowa dotychczas nie występuje w jego bliskim sąsiedztwie. Od strony jeziora [...] występują natomiast zadrzewienia. Nie uszło przy tym uwadze Sądu, że według założeń projektu decyzji o warunkach zabudowy, przedłożonej do uzgodnienia przez Wójta Gminy P., na ww. działce planowany jest budynek mieszkalny o wysokości do nawet 9,3 m, szerokości elewacji frontowej 18,0 m oraz powierzchni zabudowy wynoszącej 175,0 m2. Usytuowanie tak znacznego obiektu budowlanego na działce nr ewid. [...] jako elementu obcego, bez wątpienia negatywnie wpłynie zatem na naturalny krajobraz i rzeźbę terenu objętego ochroną. Nie bez racji organy zwróciły także uwagę na fakt, że równocześnie przed GDOŚ toczy się postępowanie odwoławcze, zainicjowane wnioskiem inwestora, który oprócz omawianego budynku mieszkalnego jednorodzinnego zamierza zrealizować na należącej do niego nieruchomości wiatę rekreacyjną o powierzchni zabudowy wynoszącej 18 m2. Oznacza to jeszcze większą ingerencję w przestrzeń chronionego krajobrazu i spotęgowanie zmian w sposobie użytkowania ziemi na terenie zespołu przyrodniczego. Ponownie należy w tym miejscu przypomnieć, że w postępowaniu uzgodnieniowym, toczącym się na podstawie art. 53 ust. 4 pkt 8 u.p.z.p., dyrektor regionalnej dyrekcji ochrony środowiska wypowiada się na temat planowanej inwestycji pod kątem jej wpływu na ochronę przyrody. W sytuacji, gdy teren planowanej inwestycji znajduje się na obszarze zespołu przyrodniczo- krajobrazowego, organ musi dokonać oceny, czy inwestycja ta jest możliwa do pogodzenia z celem, dla którego utworzony został zespół przyrodniczo- krajobrazowy. Najprostszą sytuacją jest jednak mająca miejsce w rozpoznawanej sprawie, gdy ta konkretna inwestycja wywołuje skutki, których powstanie jest zakazane na terenie zespołu (tak WSA w Warszawie w wyroku z dnia 16 grudnia 2009 r., sygn. akt IV SA/Wa 1022/09, CBOSA). Szczegółowe zakazy wprowadzone dla ustanowionego zespołu przyrodniczo-krajobrazowego mają służyć zachowaniu cech charakterystycznych krajobrazu, a więc osiągnięciu celu, który został określony w uchwale o ustanowieniu zespołu przyrodniczo-krajobrazowego (por. wyrok WSA w Warszawie z dnia 13 czerwca 2017 r., sygn. akt IV SA/Wa 2757/16, CBOSA). W badanym przypadku należy przyjąć, że lokalny prawodawca, działając w ramach ustawowego upoważnienia uznał za szczególnie pożądane z punktu widzenia ochrony krajobrazu zespołu [...]" ograniczenie zmian w sposobie użytkowania ziemi tak, aby zachować walory przyrodnicze i widokowe terenów polodowcowych o zróżnicowanej rzeźbie. Dał temu wyraz zarówno w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody, jak i w pkt 1 zakazując niszczenia, uszkadzania lub przekształcania obszaru. Choć nie jest to równoznaczne z zakazem zabudowy chronionego obszaru, to jednak w żadnym razie nie wydaje się aby możliwe do pogodzenia z ww. zakazami było dopuszczenie wprowadzenia akurat na tym fragmencie chronionego zespołu, jaki obejmuje teren działki skarżącego, zabudowy mieszkaniowej o tak znacznych gabarytach oraz dodatkowo jeszcze towarzyszącej jej zabudowy rekreacyjnej. Organy przeanalizowały odstępstwa od zakazu wyrażonego w § 3 ust. 1 pkt 7 rozporządzenia Wojewody. Skorzystanie z tych wyjątków powinno być rozumiane ściśle. W sprawie nie jest poza tym podnoszone, aby budynek mieszkalny planowany do realizacji przez skarżącego mógł zostać objęty jednym z wyłączeń, o których mowa w przepisach powołanego rozporządzenia (§ 3 ust. 2 i 3), bądź też w art. 45 ust. 2 u.o.p. Zdaniem Sądu rację ma przy tym organ odwoławczy wskazując, że charakter i zakres zamierzeń inwestora, które w istocie rzeczy polega na wzniesieniu nowego dwukondygnacyjnego budynku mieszkalnego z nowoczesną infrastrukturą techniczną nie wiąże się z poprawą standardów ochrony środowiska oraz walorów przyrodniczo-krajobrazowych, dla których ustanowiony został zespół "[...]". Nie można przyjąć, że budowa budynku mieszkalnego o tak znacznych gabarytach będzie wpisywała się w cele ochrony przyrody odnośnie walorów krajobrazowych tego miejsca. Wbrew zarzutom skargi, organy wzięły pod uwagę zarówno charakter inwestycji, nie przystający do otoczenia, jej parametry (w szczególności wysokość budynku i powierzchnię zabudowy), a tym samym i zakres zamierzonego przekształcenia terenu działki, jak i jej położenie oraz rzędne, które (jak wcześniej wyjaśniono), miały decydujące znaczenie dla negatywnego stanowiska w sprawie (położenie w sąsiedztwie linii brzegowej jeziora [...], walory widokowe z uwagi na spadek terenu w kierunku jeziora). Na aprobatę nie zasługuje też twierdzenie skarżącego dotyczące przekształcenia terenu i jego postępującej urbanizacji. Z ustaleń organów niezbicie wynika bowiem brak trwałej zabudowy na terenach położonych wzdłuż linii brzegowej jeziora. Organy odniosły się również do kwestii zabudowy nieruchomości o nr ewid. [...] wskazując, że tereny te są oddalone o ok. 200 m od działki skarżącego, a przy tym znajdują się za drogą asfaltową na działce nr ewid. [...] a zatem w innej części zespołu, dalej na północ od jeziora [...], co powoduje, że nie mają one tak istotnego wpływu na walory widokowe i estetyczne obszaru chronionego. Trudno natomiast przyjąć, że na działce nr ewid. [...] występuje zabudowa o podobnym charakterze, jak planowana przez skarżącego, co było podnoszone w skardze, w sytuacji gdy jedynym obiektem, którego usytuowanie na tej nieruchomości zostało potwierdzone podczas przeprowadzonej wizji terenowej – jest niewielki "obiekt w typie sanitariatu". Ponadto ustalono występowanie "obiektu zadaszonego na kołach", którego jednak nie można nawet uznać za obiekt budowlany, w rozumieniu Prawa budowlanego, ze względu na brak trwałego powiązania z gruntem. W świetle powyższego stwierdzić przyjdzie, że zaskarżone postanowienie GDOŚ zasadnie odmawia ustalenia warunków zabudowy dla przedsięwzięcia planowanego przez inwestora, z uwagi na niespełnienie warunku, o którym mowa w art. 61 ust. 1 pkt 5 ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Ponadto w ocenie Sądu bezzasadne pozostają zarzuty skargi sygnalizujące niewyjaśnienie wszystkich okoliczności faktycznych, gdyż organy orzekając w przedmiotowej sprawie zachowały wszystkie zasady wynikające z przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, jak również przy podejmowaniu zaskarżonej decyzji nie naruszono przepisów prawa procesowego. Stosownie do treści art. 7 i 77 § 1 k.p.a. organy administracji publicznej podjęły wszelkie niezbędne czynności mające na celu zebranie całego materiału dowodowego koniecznego dla właściwego rozpoznania sprawy i dokonały jego rzetelnej oceny (art. 80 i art. 107 § 3 k.p.a.). W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji wyroku.