II SAB/Bd 107/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Sędziowie sędzia WSA Elżbieta Piechowiak sędzia WSA Grzegorz Saniewski po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 03 listopada 2023 r. sprawy ze skargi Z. K. na bezczynność Starosty w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej 1. zobowiązuje Starostę do rozpoznania wniosku Z. K. o udostępnienie informacji publicznej z [...] maja 2023 r. w zakresie dotyczącym przesłania skanu oferty wybranej w konkursie na realizację zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, 2. stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności, 3. stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, 4. zasądza od Starosty na rzecz skarżącego Z. K. 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. U z a s a d n i e n i e: Z. K., zwany dalej: "skarżącym" lub "stroną", mailem z dnia 29 maja 2023 r. skierował do Starostwa Powiatowego w Grudziądzu pismo o następującej treści: "na podstawie ustawy o dostępie do informacji publicznej, zwracam się z prośbą o przesłanie zestawienia ofert w konkursie wraz z punktacją poszczególnych ofert przez komisję, złożonych w otwartym konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Grudziądzkiego w 2023 roku oraz przesłanie skanu wybranej oferty bez załączników na mój adres email w formacie pdf." W odpowiedzi na powyższe pismo, Starosta Grudziądzki, pismem z 6 czerwca 2023 r., poinformował skarżącego, że: - w odpowiedzi na wniosek o dostępie do informacji publicznej z dnia 29.05.2023 r. w załączeniu przesyła w formie elektronicznej zestawienie ofert w konkursie wraz z punktacją złożonych w otwartym konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej; - odmawia udostępnienia informacji publicznej w zakresie złożonej oferty w konkursie nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej z uwagi na to, że nie stanowi ona "informacji publicznej" w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 902), w związku z czym zostanie wydana decyzja. Do powyższego pisma Starosty dołączono: 1/ pismo przewodnie z 6 czerwca 2023 r.; 2/ dokument z 21 listopada 2022 r., zawierający zestaw ofert, które otrzymały pozytywną ocenę merytoryczną na realizację zadania publicznego Powiatu Grudziądzkiego w roku 2023 w zakresie udzielania nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej; 3/ decyzję wraz z uzasadnieniem Starosty Grudziądzkiego z dnia 6 czerwca 2023 r., o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie złożonej oferty w konkursie nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej z uwagi na to, że nie stanowi ona "informacji publicznej" w rozumieniu ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022, poz. 902). Powyższe pismo Starosty Grudziądzkiego z 6 czerwca 2023 r., wraz z ww. trzema załącznikami wysłano 6 czerwca 2023 r. zwykłym mailem na skrzynkę mailową skarżącego. Dnia 26 czerwca 2023 r. skarżący nadał na poczcie do Starostwa Grudziądzkiego skargę z 26 czerwca 2023 r. na bezczynność w zakresie udostępnienia informacji publicznej, na podstawie art.3 § 2 pkt 8, art.50 § 1, art.52 § 2 i art. 54 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U, z 2019r., poz. 2325), zwanej dalej: "p,p,s,a,", zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r, o dostępie do informacji publicznej (Dz, U. z 2022 r., poz. 902, t.j.), zwaną dalej: "u.d.i.p.", przez nierozpoznanie wniosku z dnia 29 maja 2023 r. w wymaganym prawem terminie w pełnym zakresie i wniósł o: 1/ stwierdzenie bezczynności organu i zobowiązanie Starosty Grudziądzkiego do rozpoznania wniosku w pełnym zakresie w terminie czternastu dni od daty doręczenia akt organowi, 2/ zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego. W uzasadnieniu skargi wskazano, że organ w odpowiedzi na wniosek w dniu 6 czerwca 2023 r. przesłał zestawienie ofert wraz z punktacją poszczególnych ofert, jednakże odmówił przesłania wybranej w konkursie oferty wskazując, że nie stanowi ona informacji publicznej. Organ przesłał skarżącemu skan pisma, zatytułowany "decyzja", jednakże nie można tego pisma traktować jako decyzji administracyjnej, gdyż pismo to nie zostało wydane na skutek podpisanego wniosku skarżącego, co jest elementem koniecznym do wydania decyzji odmownej w zakresie informacji publicznej, nie zawiera adresu skarżącego, doręczone zostało w nieprawidłowy dla decyzji administracyjnej sposób na maila i z uwagi na nieskuteczne doręczenie skarżący nie mógłby skarżyć takiej decyzji. Ponadto decyzję administracyjną wydaje się w sytuacji odmowy udzielenia informacji publicznej, w sytuacji gdy organ uznaje, ze żądana informacja nie stanowi informacji publicznej, jak przyjął to organ w niniejszej sprawie, do załatwienia sprawy wystarczające jest zwykle pismo. Dlatego tez pisma organu nie można traktować jako decyzji administracyjnej. Podniesiono, że wybrana w konkursie oferta bezsprzecznie stanowi informację publiczną, analogicznie jak oferty składane w trybie zamówień publicznych (wyrok NSA z dnia 5 kwietnia 2013 r. sygn. akt I OSK 191/13). Podkreślono, że informację publiczną stanowi treść wszelkiego rodzaju dokumentów, odnoszących się do organu władzy publicznej, związanych z nim, bądź w jakikolwiek sposób go dotyczących. Są nią zarówno treści dokumentów bezpośrednio przez organ wytworzone, jak i te, których używa się przy realizacji przewidzianych prawem zadań, nawet gdy nie pochodzą wprost od niego. Charakter taki mają niewątpliwie dokumenty związane z zawieraniem i wykonywaniem umów, a więc oferty przyjęte przez dysponenta środków publicznych i zakwalifikowane jako podlegające uwzględnieniu w procedurze wyboru kontrahenta dla podmiotu publicznego. Zauważono, że zadania polegające na udzielaniu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczeniu nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej, są zadaniami zleconymi z zakresu administracji rządowej realizowanymi przez powiat w porozumieniu z gminami albo samodzielnie. Finansowanie tego typu zadań, realizowanych przez organizację pozarządową, wybieraną w otwartym konkursie ofert, odbywa się ze środków przekazywanych powiatom przez wojewodów. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie. W uzasadnieniu swego stanowiska wskazano, że w odpowiedzi na wniosek w dniu 6 czerwca 2023 r. przekazano na wskazany we wniosku adres mailowy skany następujących dokumentów: 1/ pismo nr RZ. 1431.22.2023 informujące o przekazanych dokumentach tj.: Zestawienie ofert w konkursie wraz z punktacją złożonych w otwartym konkursie ofert na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, oraz informacje o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie złożonej oferty; 2/ skany dokumentów tj.: zestawienia ofert w konkursie wraz z punktacją; 3/ decyzję odmawiającą udostępnienia informacji publicznej w zakresie złożonej oferty w konkursie nieodpłatnej pomocy prawnej lub nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej. Stwierdzono, że informacja publiczna została przekazana w pełnym zakresie, a żądana informacja nie mogła zostać w całości udostępniona. Powołano orzecznictwo, wskazujące, że poprzez fakt złożenia dokumentu wniosku przez podmiot, który nie jest podmiotem publicznym, wniosek ten nie staje się dokumentem urzędowym (Wyrok WSA w Warszawie z 26.02.2021 r., II SA/Wa 1201/20, LEX nr 3172870.), dokument prywatny a za taki należy uznać ofertę, który nie zawiera informacji publicznej nie staje się z tego tylko względu, że znajduje się w aktach urzędu - Wyrok NSA z 21.05.2020 r., I OSK 3307/19, LEX nr 3020891. Podniesiono, że organ opowiada się za rozwiązaniem nakazującym wydać decyzję administracyjną w tej sytuacji, gdy chodzi o informacje, które nie stanowią informacji publicznej - wyrok WSA w Warszawie z 29.08.2014 r., II SA/Wa 273/14, LEX nr 1553128. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga była zasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1634), dalej zwanej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola sądowoadministracyjna obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania, sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie u.d.i.p. W doktrynie i orzecznictwie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda informacja dotycząca sfery faktów i danych publicznych, a więc każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów realizujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań publicznych i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 30 października 2002 r. w sprawach o sygn. akt II SA 181/02, II SA 1956/02 i II SA 2036-2037/02, zob. też M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego Starosta Grudziądzki jest organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Oceniając wniosek skarżącego, organ uznał, że wnioskowane przez niego informacje dotyczące przesłania zestawienia ofert w otwartym konkursie na wykonanie zadania publicznego w zakresie prowadzenia punktu nieodpłatnej pomocy prawnej, świadczenia nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej na terenie Powiatu Grudziądzkiego w 2023 roku. stanowią informację publiczną, albowiem je udostępnił, natomiast żądany skan wybranej oferty nie mógł, w ocenie organu, zostać przesłany, ponieważ oferta ta nie jest informacją publiczną, a stanowi dokument prywatny. Należy wskazać, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. Na złożenie wniosku o udostępnienie informacji publicznej, organ ma obowiązek zareagować w sposób prawem przewidziany. Podstawowym sposobem reakcji jest udzielenie informacji zgodnie z wnioskiem, na co wskazuje wprost art. 10 ust. 1 i 2 oraz art. 13 ust. 1 i 2 u.d.i.p. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. W rozpoznawanej sprawie organ udostępnił skarżącemu większość informacji objętych wnioskiem, kwestionując żądanie dotyczące udostępnienia wybranej w konkursie oferty, ponieważ uznał, że nie stanowi ona informacji publicznej, gdyż jest dokumentem prywatnym. Sąd oceny tej nie podziela. Wskazać należy, że wykonywanie zadań z zakresu nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego oraz edukacji prawnej jest realizacją zadań publicznych przez powiat, co wprost wynika z ustawy z dnia 5 sierpnia 2015 r. o nieodpłatnej pomocy prawnej, nieodpłatnym poradnictwie obywatelskim oraz edukacji prawnej (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 945). Zgodnie z art. 11 ust. 1 tej ustawy, powiat powierza połowę punktów do prowadzenia adwokatom i radcom prawnym z przeznaczeniem na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej, a połowę organizacji pozarządowej prowadzącej działalność pożytku publicznego, zwanej dalej "organizacją pozarządową", z przeznaczeniem na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. Tryb wyłaniania adwokatów i radców prawnych udzielających nieodpłatnej pomocy prawnej reguluje m.in. art. 10 ustawy, natomiast w myśl art. 11 ust. 2 organizację pozarządową wyłania się corocznie w otwartym konkursie ofert, o którym mowa w ustawie z dnia 24 kwietnia 2003 r. o działalności pożytku publicznego i o wolontariacie (Dz. U. z 2023 r. poz. 571), przeprowadzanym jednocześnie na powierzenie prowadzenia punktów przeznaczonych na udzielanie nieodpłatnej pomocy prawnej lub świadczenie nieodpłatnego poradnictwa obywatelskiego. Przebieg otwartego konkursu ofert określony jest w art. 13 i następnych tej ostatniej ustawy. Procedura konkursowa kończy się zawarciem umowy z wyłonionym podmiotem. Odnosząc się do stanowiska organu co do charakteru wybranej w otwartym konkursie oferty, przytoczyć należy pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego przedstawiony w wyroku w sprawie III OSK 7186/21 (dostępny w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych na stronie orzeczenia.nsa.gov.pl), w myśl którego; "W sprawie oczywistym jest, że dla oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu, w tym przede wszystkim czy dokumentacja beneficjenta była skonstruowana i oceniona zgodnie z zasadami wyznaczonymi w ramach konkursu i przepisach działu II rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 13 września 2017 r. w sprawie Funduszu Pomocy Pokrzywdzonym oraz Pomocy Postpenitencjarnej - Funduszu Sprawiedliwości (Dz. U. z 2019 r., poz. 683 ze zm.) oraz czy proponowane działania beneficjenta mieściły się zarówno pod względem formalnym jak i materialnym w określonych w art. 43 § 2 k.k.w. celach ww. funduszu celowego koniecznym jest również ocena dokumentacji złożonej przez Fundację [...]. Wskazać bowiem należy, że dokumenty złożone w toku postępowania prowadzonego przed publicznym podmiotem stanowią część dokumentacji zawartej w aktach takiego postępowania, a zatem stają się częścią zebranego materiału dowodowego danej sprawy. Taki materiał dowodowy stanowi więc informację o "sprawie publicznej", o której mowa w art. 1 ust. 1 u.d.i.p." Orzeczenie to zapadło na tle innej procedury konkursowej, lecz jego konkluzja dotycząca charakteru dokumentów złożonych w toku postępowania przed podmiotem publicznym i możliwości ich weryfikacji w celu przeprowadzenia oceny prawidłowości przeprowadzenia konkursu w świetle obowiązujących zasad tego konkursu, w pełni odnosi się do stanu faktycznego niniejszej sprawy i Sąd ją w całości podziela. Wskazać należy, że u.d.i.p., przewiduje w określonych sytuacjach konieczność odmowy udostępnienia żądanej informacji ze względu na ochronę informacji niejawnych lub innych tajemnic prawnie chronionych, prywatności osoby fizycznej, bądź tajemnicy przedsiębiorcy (art. 5 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Odmowa nastąpić powinna – czy to całości, czy to części informacji - w formie decyzji administracyjnej (art. 16 ust. 1 u.d.i.p.). W zależności od wyniku ustaleń załatwienie wniosku polegać będzie na udostępnieniu żądanej informacji albo wydaniu decyzji odmownej. Taka sytuacja jednak w niniejszej sprawie nie wystąpiła, ponieważ organ nie odwoływał się w żaden sposób do okoliczności wskazanych w art. 5 ust. 2 u.d.i.p. W związku z powyższym Sąd w punkcie I wyroku zobowiązał organ do rozpoznania wniosku skarżącego w zakresie obejmującym przesłanie skanu wybranej oferty bez załączników - w terminie 14 dni od daty zwrotu akt wraz z prawomocnym wyrokiem. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. W ocenie Sądu omówiona bezczynność nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, o czym orzeczono w punkcie II wyroku. Rażącym naruszeniem prawa, w rozumieniu art. 149 § 1a, p.p.s.a., będzie stan, w którym bez żadnej wątpliwości i wahań można powiedzieć, bez potrzeby odwoływania się do szczegółowej oceny okoliczności sprawy, że naruszono prawo w sposób oczywisty (por. wyrok NSA w sprawie I OSK 675/12). Oceniając, czy naruszenie prawa jest rażące, należy uwzględnić nie tylko proste zestawienie terminów rozpoczęcia postępowania i jego zakończenia, względnie braku zakończenia, lecz także warunkowane okolicznościami materialnoprawnymi sprawy czynności, jakie powinien podjąć organ dążąc do merytorycznego rozstrzygnięcia konkretnej sprawy. Rażącym naruszeniem prawa jest naruszenie ciężkie, które nosi cechy oczywistej i wyraźnej sprzeczności z obowiązującym prawem, niepozwalające na zaakceptowanie w demokratycznym państwie prawa i wywołujące dotkliwe skutki społeczne lub indywidualne (por. B. Adamiak i J. Borkowski, Komentarz do kodeksu postępowania administracyjnego, Warszawa 1998 r., s. 808-812). Kwalifikacja naruszenia jako rażącego musi posiadać pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako zwykłe naruszenie. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych terminów załatwienia sprawy. Wspomniane przekroczenie musi być znaczne i niezaprzeczalne. Rażące opóźnienie w podejmowanych przez organ czynnościach ma być oczywiście pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia (por. postanowienie NSA w sprawie II OSK 468/13, wyrok WSA we Wrocławiu w sprawie II SAB/Wr 14/14; wyrok WSA w Poznaniu w sprawie IV SAB/Po 19/15, CBOSA). Taka sytuacja nie zachodzi w przedmiotowej sprawie. Zachowanie podmiotu zobowiązanego wynikało z błędnego przekonania, że żądana informacja jest dokumentem prywatnym i nie stanowi informacji publicznej, i dlatego nie została udostępniona, o czym organ poinformował pisemnie stronę. Co więcej, organ sporządził decyzję wraz z uzasadnieniem z dnia 6 czerwca 2023 r., o odmowie udostępnienia informacji publicznej w zakresie złożonej oferty w konkursie i decyzję tę przesłał skarżącemu na jego adres mailowy. Takie postępowanie nie miało cech lekceważącego traktowania przez organ obowiązków nakładanych mocą u.d.i.p., czy braku woli załatwienia sprawy. W tym miejscu należy jednak odnieść się do zaistniałego sporu między skarżącym a organem, co do znaczenia faktu przesłania ww. decyzji skarżącemu. W ocenie Sądu faktu tego nie można utożsamić ze skutecznym doręczeniem decyzji stronie. O ile bowiem złożenie wniosku o informację publiczną w drodze zwykłej korespondencji mailowej jest skuteczne, jak i skutecznym jest udzielenie żądanej informacji publicznej na zwykły adres mailowy podany przez stronę we wniosku z uwagi na materialno – techniczny charakter tej czynności i brak zakazu takiej formy w przepisach u.d.i.p., to jednak w przypadku wydania przez organ decyzji administracyjnej, musi on stosować przepisy kpa., co wynika z art. 16 ust. 2 u.d.i.p. Jak wynika z art. 107 § 1 kpa, elementami składowymi decyzji administracyjnej jest m.in. oznaczenie strony. Gdy stroną postępowania jest osoba fizyczna, prawidłowe oznaczenie strony następuje poprzez wskazanie jej imienia i nazwiska wraz z adresem zamieszkania (pobytu, m.in. wyrok NSA z dnia 6 grudnia 2000 r., V SA 1568/00, CBOSA; wyrok WSA z dnia 7 marca 2017 r., IV SA/Wr 507/16, CBOSA). Decyzja Starosty Grudziądzkiego z 6 czerwca 2023 r., nie zawierała jednak adresu skarżącego. Ponadto, nie została ona prawidłowo doręczona skarżącemu. Decyzja ta została wydana w formie papierowej, a nie elektronicznej. Dlatego też jej doręczenie powinno nastąpić poprzez przesyłki poleconej drogą pocztową, co nie nastąpiło. Doręczenie jej drogą elektroniczną nie było w tych warunkach możliwe (doręczenie skanu na zwykły adres mailowy skarżącego). Jak wynika z art. 14 § 1a, kpa, pisma utrwalone w postaci elektronicznej opatruje się kwalifikowanym podpisem elektronicznym, podpisem zaufanym albo podpisem osobistym lub kwalifikowaną pieczęcią elektroniczną organu administracji publicznej ze wskazaniem w treści pisma osoby opatrującej pismo pieczęcią. W przedmiotowej sprawie sytuacja taka nie nastąpiła. Wydanie decyzji w formie elektronicznej i zaopatrzenie jej w podpis elektroniczny, mogło zresztą nastąpić jedynie w przypadku skutecznego wezwania skarżącego do wskazania jego skrzynki odbiorczej na platformie ePUAP, co jednak nie nastąpiło. Dlatego też doręczenie skarżącemu skanu decyzji nie mogło zostać uznane za skuteczne. Należy przytoczyć tu pogląd wyrażony przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu: "Brak jest podstaw do uznania za skuteczne doręczenie pisma procesowego w postępowaniu administracyjnym przesłania na wskazany przez wnioskodawcę adres elektroniczny skanu pisma procesowego wydanego w formie dokumentu papierowego opatrzonego podpisem odręcznym. (...) Zauważyć w tym miejscu trzeba, iż wprawdzie skarżący mógł zapoznać się z treścią tej decyzji (a precyzyjniej z przesądnym na adres elektroniczny skanem tej decyzji), jednakże przepisy p.p.s.a. nie przypisują żadnych skutków normatywnych samemu faktowi zapoznania się z treścią decyzji, wyraźnie odnosząc się wyłącznie do jej skutecznego prawnie doręczenia." (postanowienie WSA w Poznaniu z 22.06.2021 r., II SA/Po 312/21, LEX nr 3189804.). W konsekwencji, wobec faktu niedoręczenia decyzji odmownej w zakresie udzielenia skarżącemu przesłanie skanu wybranej oferty bez załączników, należało przyjąć, że w tym zakresie wniosek o udzielenie informacji publicznej nie został załatwiony. O kosztach postępowania, obejmujących zwrot od organu na rzecz skarżącego uiszczonego wpisu od skargi w kwocie 100 zł, wynagrodzenia pełnomocnika będącego adwokatem w kwocie 480 zł Sąd orzekł w punkcie III wyroku, na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c). rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz. U. z 2015 r. poz. 1800 ze zm.).