III SA/Gl 361/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia NSA Krzysztof Wujek, Sędziowie Sędzia WSA Małgorzata Herman (spr.), Sędzia WSA Magdalena Jankiewicz, Protokolant St. sekretarz sądowy Izabela Maj-Dziubańska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 6 listopada 2023 r. sprawy ze skargi S sp. z o.o. w K na decyzję Głównego Inspektora Transportu Drogowego w Warszawie z dnia 7 marca 2023 r. nr BP.501.1497.2021.0949.OP8.374038 w przedmiocie kary pieniężnej oddala skargę. Główny Inspektor Transportu Drogowego (dalej: GITD, organ drugiej instancji, organ odwoławczy), zaskarżoną decyzją z dnia 7 marca 2023 r., nr BP.501.1497.2021.0949.OP8.374038, utrzymał w mocy decyzję [...] Wojewódzkiego Inspektora Transportu Drogowego (dalej: organ pierwszej instancji) z dnia 22 lipca 2021 r., nr [...], nakładającą na S. Sp. z o.o. w K. (dalej: strona, skarżąca, Spółka) karę pieniężną w kwocie 12 000 zł. W podstawie prawnej organ odwoławczy powołał art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 2000, dalej: k.p.a.), art. 4 pkt 22 lit. c), lit. r) i lit. v), art. 87 ust. 1 pkt 1 i pkt 3 lit. f), art. 92a ust. 1 i 3 oraz ust. 7 pkt 1 ustawy z 6 września 2001 r. o transporcie drogowym (t.j. Dz. U. z 2022 r. poz. 2201 ze zm.), art. 69 ust. 1 i 1a ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. z 2021 poz. 779 ze zm.), § 8 ust. 1 i 2 rozporządzenia Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów (Dz. U. z 2016 r. poz. 1742), art. 3 ust. 1 i 2 i art. 16 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. L 190 z 12.07.2006, str. 1-98), art. 4 i art. 6 ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2015 r. poz. 1048) oraz Ip. 4.5 i Ip. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Rozstrzygnięcie zapadło w następującym stanie faktycznym i prawnym. W dniu 28 kwietnia 2021 r. na autostradzie A4 funkcjonariusze policji przeprowadzili kontrolę drogową zespołu pojazdów składającego się z samochodu ciężarowego marki [...] o numerze rejestracyjnym [...] i naczepy marki [...] o numerze rejestracyjnym [...], którym kierował P. J.. Kierujący wykonywał międzynarodowy transport drogowy rzeczy z Niemiec do Polski w imieniu skarżącej Spółki. Kierujący przewoził ładunek odpadów określonych w okazanym do kontroli załączniku VII jako odpady o kodzie 19 12 05 - szkło oraz kodem B2020 - odpady szkła w postaci nierozproszonej - stłuczka i inne szklane odpady i złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane. Na podstawie przeprowadzonych oględzin odpadów i pobranych z nich próbek ustalono, że ww. zespołem pojazdów przewożono mieszaniny odpadów różnych takich, jak plastik, guma, zakrętki i niewielkiej ilości szkła będących odpadami z mechanicznej przeróbki odpadów, które nie były odpadami o kodzie 19 12 05. Do kontroli kierujący okazał tylko załącznik VII. Nie okazał innego dokumentu określającego rodzaj przewożonych odpadów ani zezwolenia na wwóz odpadów do Polski. Przebieg i ustalenia z przeprowadzonej kontroli zostały zawarte w protokole kontroli nr [...] z dnia 28 kwietnia 2021 r. Ponadto sporządzono protokół oględzin rzeczy. Przewożony odpad nie odpowiadał materiałowo odpadowi wskazanemu kontrolującym. Organ pierwszej instancji zawiadomił stronę o wszczęciu postępowania administracyjnego z urzędu w zakresie naruszeń wymienionych w protokole kontroli, tj. naruszeń określonych w Ip. 4.5 i Ip. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Odpowiadając na powyższe zawiadomienie strona wniosła o umorzenie postępowania podnosząc, że do wykonania przewozu skontrolowanych odpadów wystarczająca była procedura informowania, a nie procedura uzyskania zezwolenia na przywóz odpadów z zagranicy, bowiem odpady te należy zaklasyfikować jako odpady 1. kodzie B2020 - odpady szkła w postaci nierozproszonej - stłuczka i inne szklane odpady 2. złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane. Natomiast ten rodzaj odpadów znajduje się na liście zielonej, czyli w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006, lista B Konwencji Bazylejskiej (aneks IX KB). Postępowanie zakończyło się wydaniem przez organ pierwszej instancji z 22 lipca 2021 r. nakładającej na stronę karę pieniężną w wysokości 12.000 zł. Podstawę faktyczną rozstrzygnięcia stanowiły naruszenia polegające na: - wwozie odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia, - wykonywaniu przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, - tj. naruszenia określone w Ip. 4.5 i Ip. 4.7 załącznika nr 3 do ustawy o transporcie drogowym. Wydane rozstrzygniecie zakwestionowała skarżąca Spółka wnosząc odwołanie, w którym domagała się uchylenia zaskarżonej decyzji i umorzenia postępowania w sprawie, ewentualnie zmiany decyzji i odstąpienia od nałożonej kary lub przekazania sprawy do ponownego rozpoznania organowi I instancji. Argumentując zasadność odwołania skarżąca podniosła, że pojazdem były przewożone odpady o kodzie 19 12 05, dlatego też wystarczające było wyczerpanie procedury informacyjnej. Ocena dokonywania kontroli była oceną dowolną i pozbawioną uzasadnienia. Zdaniem pełnomocnika strony kwalifikacja odpadu dokonana podczas kontroli drogowej jest błędna, bowiem prawidłową kwalifikację odpadów zawiera specyfikacja składu morfologicznego materiału KSP i analiza laboratoryjna odpadów, według których przewożony odpad to odpad o kodzie 19 12 05, a nie 19 12 12. Zatem w ocenie pełnomocnika skarżącej spółki przewożone odpady należy zaklasyfikować jako odpady o kodzie B2020 - odpady szkła w postaci nierozproszonej - stłuczka i inne szklane odpady i złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane. Natomiast te odpady znajdują się na liście zielonej, czyli w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 - lista B Konwencji Bazylejskiej (aneks IX KB). Pełnomocnik skarżącej Spółki podniósł również, że organ pierwszej instancji odmawiając uwzględnienia jej wniosku dowodowego o przeprowadzenie badań morfologicznego składu przewożonych odpadów naruszył prawa spółki jako strony postępowania administracyjnego. Pełnomocnik strony podkreślił również, że błędne i nieprawdziwe jest ustalenie w treści protokołu kontroli, iż przewożony odpad powinien być zakwalifikowany jako odpad o kodzie 19 12 05 (B2020). W ocenie pełnomocnika skarżącej Spółki przywóz skontrolowanych odpadów nie wymagał uzyskania zezwolenia, bowiem odpady te znajdują się na liście zielonej, czyli w załączniku III do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 - lista B Konwencji Bazylejskiej. Powołując się na art. 75 § 1 k.p.a. i wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 lipca 2016 r. sygn. akt II GSK 409/15 pełnomocnik skarżącej spółki wskazał, że organ naruszył wymieniony przepis, bowiem nie przeprowadził dowodu z nieprzetłumaczonych dokumentów, (str. 11). Zdaniem pełnomocnika strony nawet, gdyby przewiozła odpady bez wymaganych dokumentów, to organ powinien był zastosować art. 189f § 1 ust. 1 k.p.a., bowiem naruszenie nie pociągało za sobą żadnego niebezpieczeństwa, a przewożone odpady miały podlegać recyklingowi. Nie znajdując podstaw do uwzględnienia wniesionego w sprawie odwołania, zaskarżoną decyzją z 7 marca 2023 r., GITD utrzymał w mocy rozstrzygnięcie organu pierwszej instancji. W pierwszej kolejności uzasadniając zajęte stanowisko organ odwoławczy powołał treść przepisów prawnych stanowiących podstawę wydania zaskarżonej decyzji. Przede wszystkim wskazał, że zgodnie z art. 4 pkt 22 lit. c), lit. r) i lit. v) u.t.d., obowiązki lub warunki przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów ustawy, rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz.Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z póżn. zm.), ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz.U. z 2020 r. poz. 1792) oraz ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 7791 784). Dalej wyjaśnił, że przepisy u.t.d. stanowią odrębną regulację, do której nie stosuje się zasad określonych w dziale IV a k.p.a., o czym stanowi art. 189 a § 2 k.p.a. Organ wskazał na wynikające z art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. a) i f) u.t.d. obowiązki kierowcy pojazdu samochodowego podczas wykonywania przewozu drogowego w zakresie posiadania i okazania dokumentów, w szczególności dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Organ przytoczył treść art. 3 ust. 1 i 2 , art. 16 lit. c) rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 dotyczące wymogów przemieszczenia odpadów oraz art. 4 i 6 ustawy o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów, które stanowią o zezwoleniach na przywóz odpadów na teren kraju. Dalej organ odwoławczy wyjaśnił uregulowane w art. 92a ust. 1 i 3 u.t.d. zasady odpowiedzialności podmiotu wykonującego przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego, a także wskazał na wysokość nakładanych kar za stwierdzone naruszenia. Zaakcentował przy tym, że zgodnie z Ip. 4.5 załącznika nr 3 u.t.d., wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia jest sankcjonowany karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. Z kolei, stosownie do treści Ip. 4.7 załącznika nr 3 u.t.d., wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach jest sankcjonowane karą pieniężną w wysokości 10 000 zł. W nawiązaniu do stanu faktycznego sprawy organ odwoławczy stwierdził, że całokształt materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie jednoznacznie wskazuje, że przewożony ładunek stanowiły odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11, nie zaś jak wynikało z okazanego przez kierowcę do kontroli załącznika VII czyli odpady o kodzie 191205- szkło oraz kodem B2020- odpady szkła w postaci nierozproszonej – stłuczka i inne szklane odpady i złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane. Przeprowadzone oględziny przewożonych odpadów wykazały, że przedmiotem transportu była mechanicznie rozdrobniona mieszanina odpadów z widocznymi plastikowymi zakrętkami, gumami, z niewielką ilością szkła. Powyższe ustalenia znajdują potwierdzenie w protokole kontroli, protokole oględzin rzeczy i ocenie towaru z 28 kwietnia 2021 r., sporządzonej przez Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska w O., a także dokumentacji fotograficznej. Organ odwoławczy nie dał przy tym wiary przedłożonym przez stronę skarżącą dokumentom w postaci dokumentu CMR, załącznika VII oraz sprawozdania z badań z 9 lutego 2022 r. morfologii odpadów o kodzie ex 191209, z którego nie wynika, że badania dotyczyły próbek odpadu pochodzących z kontrolowanego ładunku. Organ odwoławczy nie podzielił również pozostałych zarzutów odwołania w zakresie naruszenia zasad postępowania. Organ pierwszej instancji dokonał bowiem wszechstronnej oceny stanu faktycznego sprawy, zaś przeprowadzone podczas kontroli dowody nie budzą wątpliwości, co do wiarygodności. Motywy dokonanego rozstrzygnięcia zostały w sposób wyczerpujący wyjaśnione w uzasadnieniu decyzji, a w toku postępowania strona miała zapewnione czynny udział na każdym etapie postępowania. Jednocześnie GITD wyjaśnił, że w niniejszej sprawie powołany przez skarżącą art. 189f k.p.a. nie może mieć zastosowania, z uwagi na normę kolizyjną określoną w art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a., która stanowi, że w przypadkach uregulowanych w przepisach odrębnych dotyczących m.in. odstąpienia od nałożenia kary pieniężnej lub udzielenia pouczenia, przepisów działu IVa k.p.a. w tym zakresie nie stosuje się. W przypadku decyzji administracyjnych o nałożeniu kary pieniężnej na podstawie art. 92a u.t.d. w zw. z art. 93 ust. 1 u.t.d. okoliczności wyłączające odpowiedzialność strony wymienione są w art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d, a w odniesieniu do naruszenia przepisów o czasie prowadzenia pojazdów, wymaganych przerwach i okresach odpoczynku - także w art. 92b ust. 1 u.t.d. W ocenie organu odwoławczego materiał dowodowy zgromadzony w sprawie nie zawiera żadnych przesłanek wskazujących na konieczność zastosowania art. 92c, również w toku postępowania sama skarżąca nie przedłożyła żadnych dowodów na istnienie takich okoliczności. Wysokość łącznej kary za naruszenia stwierdzone podczas kontroli danego przewozu, nie może przekroczyć 12 000 zł. Za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia oraz za wykonywanie przewozu drogowego przez transportującego odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, o którym mowa w przepisach wydanych na podstawie art. 24 ust. 7 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach załącznik nr 3 do ustawy o transporcie drogowym w przepisach Ip. 4.5 i Ip. 4.7 przewiduje karę pieniężną w wysokości 10 000 zł za każde z tych naruszeń. Suma kar nałożonych za te naruszenia przekracza 12 000 zł, więc zgodnie z art. 92a ust. 3 ustawy o transporcie drogowym organ I instancji mógł nałożyć na stronę łączną karę pieniężną w wysokości 12 000 zł. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach Spółka, reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła o uchylenie zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji organu pierwszej instancji, a także o zasądzenie kosztów postępowania. Rozstrzygnięciu zarzuciła: a) naruszenie przepisów postępowania mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 6, art. 7, art. 7a, art. 8, art. 11, art. 77 §1, art. 80, art. 107 §3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców, poprzez błędne ustalenie stanu faktycznego polegające na: - niepodjęciu wszelkich czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego niniejszej sprawy, a w szczególności niewyjaśnieniu składu morfologicznego odpadów przewożonych przez Skarżącą oraz czy wobec faktycznego składu morfologicznego odpadów Skarżąca posiadała w trakcie transportu odpadów odpowiednie i wymagane przepisami prawa dokumenty, - uznaniu, że skarżąca przewoziła odpady o kodzie 19 12 12, podczas gdy przewożone były odpady o kodzie 19 12 05 (B2020) znajdujące się na tzw. liście zielonych odpadów tj. w Załączniku nr III do rozporządzenia nr 1013/2006, - w konsekwencji uznaniu, że skarżąca dokonała przewozu odpadów bez dokonania zgłoszenia, podczas gdy nie musiała zgłaszać tego przewozu, - niezebraniu w sposób wyczerpujący i błędnym rozpatrzeniu całego materiału dowodowego zebranego w sprawie, co skutkowało błędnym ustaleniem stanu faktycznego, a w konsekwencji nieuzasadnionym przyjęciem, że doszło do wwozu odpadów bez wymaganego zezwolenia oraz bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, - całkowite pominięcie przez organy obu instancji zasady wynikającej z ustawy prawo przedsiębiorców, zgodnie z którą organy powinny kierować się domniemaniem uczciwości Skarżącej i wszelkie wątpliwości poczytywać na korzyść przedsiębiorcy (tj. Skarżącej), - niezastosowaniu przez organ I oraz organ II instancji przyjaznego stosowania przepisów prawa i rozstrzygania wszelkich wątpliwości na korzyść Skarżącej, zgodnie z zasadami wynikającymi z art. 7a k.p.a., w tym także w art. 10 i 11 ustawy prawo przedsiębiorców, będącego w istocie małą konstytucją dla przedsiębiorców i organów administracyjnych w rozstrzyganiu spraw względem przedsiębiorcy. b) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, co miało istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80 k.p.a. w związku z art. 8 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez pominięcie słusznego interesu Skarżącej, a w konsekwencji wydanie decyzji w oparciu o fragmentaryczny materiał dowodowy oceniony jednostronnie, selektywnie i nieobiektywnie, c) naruszenie przepisów postępowania tj. art. 78 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku dowodowego Skarżącej w zakresie prawidłowego ustalenia składu odpadów będących przedmiotem kontroli i umożliwienie przeprowadzenia niezależnych badań składu odpadów przez Instytut Ekologii Terenów Uprzemysłowionych w K. w związku z rozbieżnościami dotyczącymi składu morfologicznego odpadów, które to badania miały kluczowe znaczenie dla wyniku toczącego się postępowania, a to z uwagi na fakt, że dopiero procentowe badanie składu odpadów pozwoliłoby na ustalenie dopuszczenia się naruszenia przez Skarżącą, czego Organ I instancji nie uczynił i uznał opinię [...] Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska za wiążącą w sprawie, podczas gdy ocena ta została przeprowadzona także z naruszeniem zasad postępowania, d) naruszenie art. 75 §1 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie wniosku Skarżącej o przeprowadzenie badań morfologicznego składu odpadów przez podmiot niezależny (biegłego) i tym samym wydanie decyzji w oparciu o niepełny materiał dowodowy oraz nieuwzględnieniu przedłożonych w toku postępowania dokumentów, e) naruszenie art. 92a ust. 1, 7, 11 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o transporcie drogowym, t.j. Dz.U. z 2022 r. poz. 180 (dalej jako: "u.t.d."), zał. nr 3 Ip. 4.5 oraz 4.7. poprzez jego błędne zastosowanie i nałożenie kary na Skarżącą, podczas gdy nie doszło do w/w naruszenia i Skarżąca posiadała w trakcie wwozu odpadów wymagane prawem dokumenty, f) pomięcie przez Organ faktu, że zgodnie z orzecznictwem sądów administracyjnych sprawy o nałożenie administracyjnej kary pieniężnej z tytułu naruszenia prawa o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym zasługują na zastosowanie art. 189f KPA, czemu dowodzi między innymi wyrok z dnia 15 marca 2018 r. Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt: VI SA/Wa 2349/17, g) naruszenie art. 45 ust. 1 Konstytucji oraz art. 64 ust. 1 w związku z art. 2 i art. 31 ust. 3 Konstytucji, z uwagi na fakt, że Organ I instancji nakładając na Odwołującą administracyjną karę pieniężną w oparciu o art. 92a ust. 1 ustawy o transporcie drogowym, posłużył się ściśle określoną wysokością, pomijając całkowicie zasadę sprawiedliwości społecznej, proporcjonalności, a następnie stosując sankcję oczywiście nieadekwatną, nieracjonalną, a także niewspółmiernie dolegliwą i oderwaną od stopnia naganności, w tym również w porównaniu do innych administracyjnych kar pieniężnych stosowanych w ustawie o transporcie drogowym i ustawach administracyjnych/środowiskowych a które charakteryzują się mniej dolegliwą sankcją pomimo poważniejszego naruszenia prawa, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a powyżej; h) naruszenie przepisów prawa materialnego tj. § 8 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 7 października 2016 r. w sprawie szczegółowych wymagań dla transportu odpadów poprzez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że Skarżąca miała obowiązek posiadać dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku Vłl do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. U. UE. L. z 2006 r. Nr 190, str. 1 z późn. zm.), podczas gdy w istocie transportowany przez Skarżącą odpad znajduje się na liście zielonej tj. w Załączniku III do rozporządzenia nr 1013/2006 - wykaz B Konwencji Bazylejskiej (aneks IX KB), a wobec czego wystarczające było wyczerpanie procedury Informacyjnej, i) naruszenie art. 87 ust. 1 pkt. 3 lit. a) i f) u.t.d. poprzez błędne przyjęcie, że podczas transportu odpadów dokonywanego przez Skarżącą nie posiadała ona odpowiedniego zezwolenia wymaganego w międzynarodowym transporcie drogowym oraz wszelkich wymaganych dokumentów koniecznych do przewozu odpadów, podczas gdy wystarczająca była procedura informowania, co zostało przez Skarżącą dokonane, j) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów prawa materialnego, tj. art. 92a u.t.d., poprzez uznanie, że Skarżąca wykonywała przewóz drogowego jako transportujący odpady bez dokumentu potwierdzającego rodzaj transportowanych odpadów, podczas gdy stosowne dokumenty zostały przez Stronę przedstawione, k) wydanie zaskarżonej decyzji z naruszeniem przepisów postępowania, tj. art. 189d pkt 1, 2 i 5 w zw. z art. 189f §1 ust. 1 k.p.a. w zw. art. 7, art. 7a, art. 8, art. 10, art. 11, art. 77 § 1, art. 80, art. 107 § 1 i 3 k.p.a. w związku z art. 10 i art. 11 ustawy prawo przedsiębiorców - poprzez wymierzenie Skarżącej administracyjnej kary pieniężnej, pomimo możliwości zastosowania przez Organy w drodze decyzji, odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej i poprzestaniu na pouczeniu, o którym mowa w skarżonej decyzji, w oparciu o okoliczności wskazane w lit. a powyżej. Pełnomocnik skarżącej na podstawie art. 267 Traktatu o funkcjonowaniu Unii Europejskiej wniósł o skierowanie do Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej następującego pytania prejudycjalnego dotyczące wykładni przepisów prawa unijnego: "Mając na względzie treść preambuły do Załącznika III Rozporządzenie (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów oraz zachodzącymi pomiędzy organami państw członkowski rozbieżnościami w zakresie użytego w treści preambuły pojęcia zanieczyszczenia odpadów znajdujących się w tzw. "zielonym " wykazie odpadów wskazanym w aneksie LKdo Konwencji Bazylejskiej, które to podlegają zielonej procedurze kontrolnej, a także z uwagi na brak występowania na rynku odpadowym odpadów całkowicie " czystych ", czy przepisy prawa unijnego w tym zakresie przewidują dopuszczalny stopień zanieczyszczenia odpadów, które nie wpływa na zakwalifikowanie odpadu jako odpad zielony, dla którego przemieszczenia wystarczające jest dochowanie procedury informacyjnej. " W rozwinięciu zarzutów skargi pełnomocnik Spółki podniósł, że żadne przepisy prawa materialnego nie wskazują na to w jakim procencie odpady mogą być zanieczyszczone innymi odpadami. W niniejszej sprawie okoliczność w jakim stopniu odpady były zanieczyszczone w ogóle nie została ustalona, zaś samo twierdzenie Inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska, który sklasyfikował odpady pod kodem 19 12 12, jest niewystarczające bowiem ocena klasyfikacji odpadów wymaga przeprowadzenia badań morfologicznych odpadów przez odpowiednie laboratorium. Pełnomocnik skarżącej Spółki zakwestionował także stanowisko organu odwoławczego w zakresie możliwości zastosowania w niniejszej sprawie art. 189f k.p.a. W tym kontekście powołał się m.in. na wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 23 marca 2021 r. sygn. VI SA/Wa 2490/20, w którym to uznano słuszność posłużenia się wskazanym przepisem w kontekście nałożenia administracyjnych kar pieniężnych tytułem naruszenia prawa, o którym mowa w ustawie o transporcie drogowym. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko wyrażone w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga nie jest uzasadniona. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne są powołane do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym decyzja administracyjna jest zgodna z prawem, jeżeli jest zgodna z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa materialnego i przepisami prawa procesowego. Uchylenie decyzji administracyjnej, względnie stwierdzenie jej nieważności przez sąd następuje tylko w przypadku stwierdzenia istotnych wad w postępowaniu lub naruszenia przepisów prawa materialnego, mającego wpływ na wynik sprawy - art. 145 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 259, ze zm.; zwanej dalej: p.p.s.a.). Zakres kontroli Sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, iż sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności zaskarżonej decyzji, według powyższych kryteriów wykazała, że wydane rozstrzygnięcie odpowiada prawu. Przedmiotem sporu jest klasyfikacja przewożonych z Niemiec do Polski odpadów. Podstawę materialnoprawną rozstrzygnięcia w przedmiotowej sprawie stanowiły przepisy cytowanej już u.t.d., rozporządzenia nr 1013/2006, a także ustawy z dnia 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów (Dz. U. z 2020 r. poz. 1792 z późn. zm.). Na wstępie wskazać należy, że u.t.d. określa między innymi zasady odpowiedzialności za naruszenie obowiązków lub warunków przewozu drogowego podmiotów wykonujących przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem (art. 1 ust. 2 pkt 2 ustawy). W świetle art. 4 pkt 22 u.t.d. obowiązki lub warunkami przewozu drogowego to obowiązki lub warunki wynikające z przepisów u.t.d. jak i wymienionych aktów prawa krajowego i unijnego, w tym rozporządzenia nr 1013/2006, ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, 1250 i 1726) oraz ustawy z 29 czerwca 2007 r. o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. Zgodnie z art. 1 ust. 2 rozporządzenia nr 1013/2006 przemieszczanie odpadów pomiędzy państwami członkowskimi Unii Europejskiej, na terytorium Wspólnoty lub tranzytem przez państwa trzecie, przywożonych na terytorium Wspólnoty z państw trzecich, wywożonych ze Wspólnoty do państw trzecich i przewożonych w ramach tranzytu przez terytorium Wspólnoty, na trasie z oraz do państw trzecich może odbywać się tylko na warunkach określonych w tym rozporządzeniu. W zależności od rodzaju przemieszczanych odpadów ich przewóz (a w konsekwencji zakres obowiązków uczestników tego przewozu) może być wykonywany w procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i uzyskania odpowiedniej zgody, albo w po spełnieniu ogólnych obowiązków w zakresie informowania (art. 3 rozporządzenia nr 1013/2006). Stosownie do art. 87 ust. 1 pkt 3 lit. f u.t.d., podczas wykonywania przewozu drogowego kierowca pojazdu samochodowego, z zastrzeżeniem ust. 4, jest obowiązany mieć przy sobie i okazywać, na żądanie uprawnionego organu kontroli, kartę kierowcy, wykresówki, zapisy odręczne i wydruki z tachografu oraz zaświadczenie, o którym mowa wart. 31 ustawy z dnia 16 kwietnia 2004 r. o czasie pracy kierowców, a ponadto wykonując przewóz drogowy rzeczy -dokumenty związane z przewożonym ładunkiem, a także dokumenty wymagane przy przewozie odpadów, w tym w odniesieniu do transportującego odpady wydane przez właściwy organ potwierdzenie posiadania numeru rejestrowego, o którym mowa w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, o ile wpis do rejestru jest wymagany. Stosownie do art. 3 pkt 6 ustawy o odpadach przez odpady rozumie się każdą substancję lub przedmiot, których posiadacz pozbywa się, zamierza się pozbyć lub do których pozbycia się jest obowiązany. Z kolei, zgodnie z treścią art. 2 pkt 35 rozporządzenia nr 1013/2006, "nielegalne przemieszczanie" oznacza przemieszczanie odpadów dokonane m.in. bez zgłoszenia go wszystkim zainteresowanym właściwym organom oraz bez zgody zainteresowanych właściwych organów, zgodnie z niniejszym rozporządzeniem, a także w sposób, który prowadzi do odzysku lub unieszkodliwiania niezgodnego z przepisami wspólnotowymi lub międzynarodowymi, jak również przemieszczanie odpadów zgodnie z art. 3 ust. 2 i 4, w odniesieniu do którego stwierdzono, że zawiera odpady, które nie zostały wyszczególnione w załącznikach III, IIIA lub IIIB lub przemieszczanie jest realizowane w sposób, który nie został konkretnie określony w dokumencie, o którym mowa w załączniku VII. Według art. 92a ust. 1 u.t.d., podmiot wykonujący przewóz drogowy lub inne czynności związane z tym przewozem z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 50 złotych do 12 000 złotych za każde naruszenie, z tym że przedsiębiorca prowadzący pośrednictwo przy przewozie osób z naruszeniem obowiązków lub warunków przewozu drogowego podlega karze pieniężnej w wysokości od 5000 złotych do 40 000 złotych za każde naruszenie. Suma kar pieniężnych, o których mowa w ust. 1, nałożonych za naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli drogowej, nie może przekroczyć kwoty 12 000 złotych (ust. 3). Załącznik nr 3 do u.t.d. określa wykaz naruszeń obowiązków lub warunków przewozu drogowego, o których mowa w ust. 1, wysokości kar pieniężnych za poszczególne naruszenia, a w przypadku niektórych naruszeń numer grupy naruszeń oraz wagę naruszeń. W kontrolowanej sprawie organy obu instancji stwierdziły, że Spółka naruszyła warunki przewozu drogowego, określone pod lp. 4.5 i 4.7 i ww. załącznika. W dniu kontroli, stwierdzono że w imieniu skarżącej przewożono 24,52 tony odpadów, które w Załączniku VII okazanym do kontroli określono jako odpady o kodzie 19 12 05 (szkło) oraz kodzie B2020 (odpady szkła w postaci nierozproszonej - stłuczka i inne odpady szklane i złom szklany, poza szkłem z lamp katodowych i inne szkła aktywowane). Natomiast na podstawie oględzin ładunku ustalono, iż przedmiotem transportu jest mechanicznie rozdrobniona mieszanina odpadów z widocznymi plastikowymi zakrętkami, gumami oraz niewielką ilością szkła. Przedmiotowe odpady zakwalifikowano zatem, jako odpady o kodzie 19 12 12, a zatem inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11. Odpady o kodzie 19 12 12 stanowią mieszaninę odpadów niesklasyfikowanych pod żadnym kodem w załączniku III, IIIB, IV lub IVA do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006. Przewóz takich odpadów podlega procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Przewóz tych odpadów może się odbywać jedynie na podstawie oryginału dokumentu przesyłania, kserokopii dokumentu zgłoszeniowego zawierającego pisemne zgody właściwych krajów wysyłki i przeznaczenia odpadów i warunków określonych przez zainteresowane właściwe organy. W Polsce warunki przewozu przedmiotowych odpadów określa decyzja administracyjna Głównego Inspektora Ochrony Środowiska, skarżąca natomiast takiej decyzji (tym samym wymaganej zgody) w przedmiotowej sprawie nie uzyskała. Ponadto, kierowca winien był posiadać i okazać do kontroli dokumenty przewozowe określające właściwy rodzaj transportowanych odpadów. Takim dokumentem natomiast nie był okazany załącznik VII, z uwagi na fakt, iż przewożone odpady nie znajdują się na tzw. liście zielonych odpadów, które mogą być przewożone na podstawie załącznika VII. Z uwagi na powyższe zasadnie przyjęto, iż kontrolowany przewóz strona wykonywała bez dokumentów wymaganych przy przewozie odpadów o kodzie 19 12 12. Szczegółowe wymagania dla transportu odpadów określa rozporządzenie Ministra Środowiska z 7 października 2016 r. (Dz.U. z 2016r., poz. 1742). Zgodnie z § 8 ust. 1 rozporządzenia, odpady transportuje się wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, a w przypadku odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości - wraz z dokumentem potwierdzającym rodzaj transportowanych odpadów oraz nazwę gminy, z terenu której są odbierane odpady. Dokumentem, o którym mowa w ust. 1, jest: 1) karta przekazania odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 1 pkt 1 lit. a ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 2) faktura sprzedaży odpadów; 3) podstawowa charakterystyka odpadów, o której mowa w art. 67 ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach; 4) dokument dotyczący transgranicznego przemieszczania odpadów, o którym mowa w załączniku IB lub załączniku VII do rozporządzenia (WE) nr 1013/2006 Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 14 czerwca 2006 r. w sprawie przemieszczania odpadów (Dz. Urz. UE L 190 z 12.07.2006, str. 1, z późn. zm.); 5) inny dokument potwierdzający rodzaj transportowanych odpadów oraz dane zlecającego transport odpadów, jeżeli transportujący odpady nie posiada dokumentów, o których mowa w pkt 1-4. Zdaniem skarżącej, przedłożone organowi dokumenty wskazują na rodzaj transportowanych odpadów, których przewóz nie wymaga zezwolenia, a ponadto kwestionuje klasyfikację odpadów przyjętą przez organ. W ocenie Sądu przeprowadzone przez organ postępowanie wykazało, że skarżąca naruszyła obowiązki i warunki przewozu drogowego. Odnosząc się do zarzutów skargi wskazać należy, że pierwotnym źródłem ustaleń w zakresie naruszeń obowiązującego prawa była kontrola drogowa, potwierdzona protokołem kontroli. Treść ust. 2 art. 92 u.t.d. wskazuje bowiem, że podstawą do nałożenia kary pieniężnej są naruszenia stwierdzone podczas jednej kontroli. Chodzi więc tutaj o naruszenie stwierdzone w toku kontroli drogowej i opisane w protokole kontroli, o którym stanowi art. 74 ustawy. Zatem to ustalenia protokołu kontroli, jeżeli chodzi o zakres stwierdzonych naruszeń zagrożonych sankcją w postaci kary pieniężnej, określonej w załączniku Nr 3 ustawy, wyznaczają granice przedmiotowe przyszłego postępowania administracyjnego pod względem stanu faktycznego i prawnego. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym za ugruntowane należy uznać stanowisko, że protokół z kontroli ma walor dokumentu urzędowego (por. wyrok NSA z dnia 3 listopada 2016 r., sygn. akt II GSK 997/15 – wszystkie powołane orzeczenia - www.orzeczenia.nsa.gov.pl). W wyroku z dnia 7 marca 2017 r. w sprawie o sygn. akt II GSK 1416/15, NSA wręcz stwierdził, że dowód z dokumentu urzędowego - jakim jest prawidłowo sporządzony protokół kontroli - ma znaczenie szczególne, bowiem zostaje w nim utrwalony stan rzeczy, jaki kontrolerzy zastali podczas kontroli. Protokół ten podpisany przez osoby uczestniczące w kontroli, to jest inspektorów i kierowcę, stanowi dowód tego, co zostało w nim stwierdzone. Prowadzone postępowanie wyjaśniające, które zostało wszczęte skutkiem naruszeń określonych w protokole kontroli, obejmuje zatem kwestie faktyczne i prawne związane wyłącznie z tymi naruszeniami. W realiach rozpoznawanej sprawy, wobec stwierdzonego w toku kontroli drogowej naruszenia dotyczącego nieokazanie do kontroli wymaganych dokumentów, zasadnym było nałożenie kary za wwóz odpadów na terytorium Rzeczypospolitej Polskiej bez wymaganego zezwolenia stosownie do treści art. 92a ust. 1, 2 i 6 ustawy o transporcie drogowym i lp. 4.5 oraz Ip. 4.7 załącznika Nr 3 do tej ustawy. Wbrew zarzutom skarżącej protokół z przeprowadzonej kontroli drogowej nie zawiera wad. Został sporządzony przez funkcjonariuszy policji i zawiera opis stwierdzonych naruszeń. Odnotowane fakty zostały potwierdzone przez osobę kierującą zatrzymanym do kontroli pojazdem. Dodatkowo został sporządzony protokół oględzin rzeczy. Oba protokoły bez zastrzeżeń zostały podpisane przez kierującego pojazdem. Ponadto w aktach poza protokołem kontroli drogowej z dnia 27 lipca 2018 r. znajduje się ocena Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska potwierdzająca ustalenia z protokołu kontroli oraz pismo z dnia 3 sierpnia 2018 r. Należy zatem wskazać, że przewożone odpady były przedmiotem oględzin nie tylko funkcjonariuszy policji, którzy dokonywali kontroli, ale przede wszystkim zostały poddane ocenie Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w O.. Inspektor z WIOŚ w sporządzonej ocenie towaru jednoznacznie stwierdził, że faktycznie przewożono inne odpady o kodzie 19 12 12 . Przedmiotem transportu była mechanicznie rozdrobniona mieszanina odpadów z widocznymi plastikowymi zakrętkami, gumami, z niewielką ilością szkła tj. inne odpady niż deklarowane w tym zmieszane substancje i przedmioty. Nie były to zatem odpady szkła w postaci nierozproszonej takie jak stłuczka i inne szklane odpady i złom szklany. Wskazać należy, że zgodnie z art. 1 i art. 2 ust. 1 pkt 9 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2023 r., poz. 824 ze zm.) Inspekcja Ochrony Środowiska została powołana do kontroli przestrzegania przepisów o ochronie środowiska oraz badania i oceny stanu środowiska. Do jej ustawowych zadań należy m.in. wykonywanie zadań określonych w przepisach o międzynarodowym przemieszczaniu odpadów. W związku z tym organy Inspekcji Ochrony Środowiska są wyspecjalizowane w zakresie swoich ustawowych kompetencji, a tym samym pracownicy Inspekcji Ochrony Środowiska posiadają niezbędny do realizacji jej ustawowych zadań zakres wiedzy specjalistycznej. Stąd w ocenie Sądu brak było podstaw do kwestionowania powyższych ustaleń, poczynionych w sposób stanowczy. Dostarczony później dokument (sprawozdanie z badań z 9 lutego 2022 r.) nie mógł skutecznie podważyć oględzin i ustaleń dokonanych w czasie kontroli. Nie wiadomo bowiem jakiego materiału i jakiego transportu dotyczył. Wobec powyższego zasadnie organy uznały, iż na ich podstawie nie sposób dokonywać wiążących ustaleń i podważać dowodów zgromadzonych, bezpośrednio po zatrzymaniu transportu. Skarżąca podnosiła, że dla ustalenia czy przewożone odpady w istocie miały charakter odpadów zmieszanych konieczne byłoby przeprowadzenie dowodu z opinii biegłego, czego w toku postępowania administracyjnego nie uczyniono. Wskazywała, że istotna jest kwestia stopnia ich zmieszania z odpadami niebędącymi odpadami szkła, a ewentualne zmieszanie z niewielką domieszką odpadów innego rodzaju nie powinno prowadzić do zaklasyfikowania całości jako odpadów zmieszanych. Podnoszona przez skarżącą kwestia niedostatecznego udowodnienia rodzaju przewożonych odpadów nie mogła zasługiwać na uwzględnienie. W przedmiotowej sprawie organy poczyniły bowiem wymagane prawem ustalenia w celu właściwego sklasyfikowania odpadów. W tym celu funkcjonariusze celno-skarbowi przeprowadzili oględziny zatrzymanego ładunku i sporządzili protokół. Oględziny przeprowadzono w obecności kierowcy, który miał możliwość wniesienia ewentualnych uwag do ustaleń poczynionych w toku kontroli. Nie zgłosił jednak żadnych zastrzeżeń i nie zaprzeczył ustalonemu przez funkcjonariuszy stanowi faktycznemu, który następnie został utrwalony w protokole kontroli i protokole oględzin rzeczy. Późniejsze domaganie się przeprowadzenia dowodów z opinii biegłego w celu potwierdzenia składu i stopnia zmieszania transportowanych odpadów nie miało już znaczenia dla prawidłowości postępowania. Wszelkie dowody zostały uprzednio zabezpieczone, wykonano dokumentację fotograficzną, a Wojewódzki Inspektor Ochrony Środowiska, nie widząc konieczności przeprowadzenia dodatkowych dowodów, mógł stwierdzić jaki był skład przewożonych odpadów. Nie ma przy tym jakichkolwiek przepisów, które w każdej sprawie obligowałyby Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska do bezpośredniego badania materiału dowodowego. Skarżąca nie może powoływać się na fakt, iż przewożone przez nią odpady mogły być zmieszane jedynie z niewielką domieszką innych odpadów. Wskazać bowiem należy, że ani przepisy Rozporządzenia Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (tekst jedn. Dz. U. z 2014 r., poz. 1923 ze zm.) ani ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (tekst jedn. Dz. U. z 2018 r., poz. 992 ze zm.) nie uzależniają przypisania jakichkolwiek odpadów do poszczególnych kategorii od stopnia ich zmieszania z innymi tworzywami. Przepis art. 4 ust. 1 pkt 1 ustawy o odpadach dotyczący katalogowania odpadów przewiduje, że odpady klasyfikuje przez ich zaliczenie do odpowiedniej grupy, podgrupy i rodzaju odpadów uwzględniając źródło ich powstawania. Minister właściwy do spraw klimatu określi, w drodze rozporządzenia, katalog odpadów z podziałem na grupy, podgrupy i rodzaje ze wskazaniem odpadów niebezpiecznych, kierując się źródłem powstawania odpadów oraz właściwościami odpadów (art. 4 ust. 3 ustawy o odpadach). Z powołanych przepisów wynika zatem, że zasadnicze znaczenie dla klasyfikacji odpadów ma źródło ich powstania. Należy podkreślić, że w przewożonym ładunku były odpady z niewielką ilością szkła, a nie odpady szkła z niewielką ilością innych odpadów. Wobec tego przemieszczenie odpadów prawidłowo zakwalifikowanych przez organ odpadów do kodu 19 12 12 podlegało procedurze uprzedniego pisemnego zgłoszenia i zgody. Zdarzeniem determinującym odpowiedzialność skarżącej Spółki za transport odpadów bez spełniania wszystkich wymogów jest stwierdzenie w wyniku kontroli przez organy kontrolujące faktu przewozu odpadów, bez dokumentu potwierdzającego ich rodzaj. W ocenie Sądu orzekającego w sprawie, wbrew postawionym zarzutom, organy przeprowadziły postępowanie z zachowaniem reguł procesowych, w zakresie wystarczającym dla rozstrzygnięcia sprawy i dokonały prawidłowej subsumpcji. Sąd przedstawione w zaskarżonej decyzji stanowisko w pełni akceptuje i uważa za prawidłowe. Dlatego też obszerne zarzuty w przedmiocie naruszenia procedury w powyższym zakresie, w szczególności dotyczące błędnej kwalifikacji transportowanych odpadów są bezzasadne. Decyzja organu zawiera wszystkie konieczne elementy, a w tym pełne uzasadnienie faktyczne i prawne. O odpowiedzialności skarżącej wykonującej przewóz drogowy rzeczy przesądza art. 92a ust. 1 u.t.d. Przy czym odpowiedzialność ta nie jest uzależniona od winy, czy dobrej lub złej woli, gdyż dla jej ustalenia wystarczające jest stwierdzenie samego faktu naruszenia obowiązków i warunków przewozu drogowego. Określona w tym przepisie kara nie jest zatem konsekwencją dopuszczenia się czynu zabronionego, lecz jest następstwem zaistnienia stanu niezgodnego z prawem. Wyjątek od tej zasady przewiduje art. 92c ust.1 u.t.d. Treść tego uregulowania nie pozostawia wątpliwości, że za stwierdzone naruszenia odpowiada podmiot wykonujący przewozy, chyba że okoliczności sprawy i dowody wskazują, że podmiot ten nie miał wpływu na powstanie naruszenia, a naruszenie nastąpiło wskutek zdarzeń i okoliczności, których wykonujący przewozy nie mógł przewidzieć. Ponadto zwolnienie z tej odpowiedzialności następuje, gdy za stwierdzone naruszenie na podmiot wykonujący przewozy została nałożona kara przez inny uprawniony organ, lub od dnia ujawnienia naruszenia upłynął okres ponad 2 lat. Żadna z wymienionych powyżej przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika w tej sprawie nie wystąpiła. W rozpoznawanej sprawie skarżąca to profesjonalny podmiot, który powinien znać regulacje prawne dotyczące przemieszczania rzeczy, w tym odpadów i posiadać wiedzę umożliwiającą dokonanie oceny statusu przewożonego towaru. Jako przewoźnik ma obowiązek przestrzegać przepisów prawa z zakresu transportu. Skarżąca nie wykazała obiektywnych, nieprzewidywalnych, nadzwyczajnych okoliczności, które mogły być podstawą do zastosowania art. 92c ust. 1 pkt 1 u.t.d. i uwolnienia od odpowiedzialności wynikającej z art. 92a ust. 1 u.t.d. oraz obowiązku poniesienia kary pieniężnej za stwierdzone naruszenie. Organ słusznie stwierdził, że w sprawie nie znajduje zastosowania art. 189 f k.p.a., a to z uwagi na treść art. 189a § 2 pkt 2 k.p.a. Należy wskazać, że przepis art. 92c ust. 1 u.d.t., jako odrębny w relacji do przepisów Działu IVa k.p.a., reguluje zagadnienie, o którym mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189 f k.p.a. Konsekwencją jego zastosowania jest bowiem to, że w sytuacji zaistnienia naruszenia penalizowanego administracyjną karą pieniężną oraz zaktualizowania się jednej z określonych nim przesłanek wyłączenia odpowiedzialności przewoźnika drogowego, na przewoźnika tego nie jest nakładana kara pieniężna, albowiem nie wszczyna się postępowania w sprawie nałożenia tej kary, a wszczęte umarza się. Stosowanie art. 92c u.d.t. w praktycznym wymiarze ma bowiem w istocie rzeczy ten sam skutek, co zastosowanie instytucji odstąpienia od nałożenia administracyjnej kary pieniężnej, o której mowa w art. 189a § 2 pkt 2 w związku z art. 189f k.p.a., albowiem za zaistniałe i ujawnione naruszenie prawa, kara ta nie jest nakładana. Dla przyjęcia, że przepisy działu IVa k.p.a. nie mają zastosowania istotne znaczenie ma to, aby zagadnienie, o którym mowa w § 2 art. 189a k.p.a. zostało uregulowane w przepisach odrębnych. Nie jest przy tym istotne to, że zakres normowania zagadnienia określonego w § 2 w przepisach odrębnych jest węższy lub szerszy od zakresu normowania tego samego zagadnienia w przepisach działu IVa lub, czy przepisy odrębne regulują je w sposób identyczny, podobny lub zbliżony albo odmienny. Podsumowując, Sąd nie stwierdził w sprawie naruszenia wskazanych w skardze reguł postępowania oraz przepisów prawa materialnego. W stanie faktycznym i prawnym sprawy nie znalazł podstaw do skierowania do TSUE pytania prejudycjalnego. W ocenie Sądu powołany przez skarżącą wyrok TSUE z dnia 28 maja 2020 r. w sprawie C-654/18 nie ma odniesienia do niniejszej sprawy. W tym stanie rzeczy, z uwagi na bezzasadność podniesionych przez skarżącą zarzutów, Sąd na podstawie art. 151 p.p.s.a. oddalił skargę.