IV SA/Po 788/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Maria Grzymisławska- Cybulska (spr.) Sędziowie WSA Maciej Busz Asesor sądowy WSA Sebastian Michalski Protokolant st.sekr.sąd. Justyna Hołyńska-Matela po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 14 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M. K. z siedzibą w Ś. W. na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r. nr [...] w przedmiocie odpadów oddala skargę w całości. Zarządzeniem pokontrolnym z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...]. Inspektor Ochrony Środowiska, działając na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2021 r., poz. 1070) oraz ustaleń kontroli działalności spółki pn. L. z siedzibą w Ś. W. na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. - kwatera nr [...], przeprowadzonej w dniach od [...] marca 2021 r. do [...] maja 2021 r., udokumentowanej protokołem kontroli nr [...], zarządził: 1. rzetelnie prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów, z terminem realizacji - na bieżąco; 2. przestrzegać warunków posiadanej decyzji w zakresie rodzaju przetwarzanych odpadów stosowanych w ramach rekultywacji kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. Nadziejewo, z terminem realizacji - na bieżąco; 3. prowadzić rekultywację kwatery nr [...] składowiska odpadów zgodnie z warunkami decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska i decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska, z terminem realizacji - na bieżąco; 4. zapewnić Inspektor Ochrony Środowiska (WWIOŚ) dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz zapis obrazu z wizyjnego systemu kontroli przez okres miesiąca od daty dokonania zapisu zgodnie z zapisami ustawy o odpadach, z terminem realizacji - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 5. przekazywać WWIOŚ i organowi ochrony środowiska wyniki pomiarów emisji hałasu do środowiska dotyczących eksploatacji instalacji, z terminem realizacji - na bieżąco; 6. sporządzać rzetelnie zbiorcze zestawienie o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat i przekazywać Marszałkowi Województwa W., z terminem realizacji: korekta za 2017 r., 2018 r., 2019 r., 2020 r.; a także niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych kolejne raporty - zgodnie z terminem ustawowym; 7. terminowo przekazywać do WWIOŚ roczne raporty z badań monitoringowych przeprowadzanych na składowisku odpadów, z terminem realizacji - na bieżąco; 8. sporządzać rzetelnie roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami, z terminem realizacji: korekta za 2020 r., a także niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych kolejne - zgodnie z terminem ustawowym; 9. podjąć działania w celu uregulowania stanu formalno-prawnego w zakresie wprowadzania do urządzeń kanalizacyjnych innego podmiotu ścieków przemysłowych zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego, z terminem realizacji - niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych. Dodatkowo w zarządzeniu pokontrolnym wyznaczono termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień [...] lipca 2021 r. W motywach uzasadnienia Inspektor Ochrony Środowiska wyjaśnił, że zarządzenie pokontrolne zostało wydane w związku ze stwierdzonymi nieprawidłowościami w zakresie przestrzenia wymogów ochrony środowiska po ustaleniach poczynionych podczas kontroli przeprowadzonej przez upoważnionego inspektora Wojewódzkiego Inspektoratu Ochrony Środowiska w P. w dniach od [...] marca 2021 r. do [...] maja 2021 r. działalności L. z siedzibą w Ś. W. (zwanej dalej także "Spółką" lub "Skarżącą") na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. - kwatera nr [...]. Wskazano przy tym, że do wspomnianych ustaleń pismem z dnia [...] maja 2021 r. wniesiono uwagi i zastrzeżenia, do których WWIOŚ odniósł się pismem z dnia [...] czerwca 2021 r. ([...]). Odnosząc się do pkt 1 zarządzenia kontrolnego, organ stwierdził, że Skarżąca prowadziła ewidencję w sposób nierzetelny. Wskazano, że w okresie od lipca 2019 r. do kwietnia 2021 r. w związku z prowadzoną rekultywacją kwatery nr [...] składowiska odpadów w N. Skarżąca przetwarzała odpady (odzysk odpadów) na przedmiotowym terenie, dlatego była zobowiązana do prowadzenia ich ilościowej i jakościowej pełnej ewidencji z zastosowaniem kart przekazania (KPO) i ewidencji (KEO) odpadów. Podczas kontroli ustalono, że Spółka prowadziła ewidencję odpadów o kodach 17 01 01 i 19 05 03 za pomocą kart ewidencji i kart przekazania odpadów. Podczas kontroli okazano ww. dokumenty za 2019 r., 2020 r. i za okres od [...] stycznia 2021 r. do [...] kwietnia 2021 r. Okazane karty ewidencji odpadów za okres od [...] maja 2019 r. do [...] grudnia 2019 r. prowadzone były na nieobowiązującym wzorze, który określono w rozporządzeniu Ministra Środowiska z dnia 25 kwietnia 2019 r. w sprawie wzorów dokumentów stosowanych na potrzeby ewidencji odpadów (Dz.U. z 2019 r., poz. 819). Jak ustalono, przed dniem [...] maja 2019 r. Spółka nie przyjmowała odpadów na potrzeby rekultywacji, przez co nie prowadzono przedmiotowej ewidencji. Natomiast, w kartach przekazania odpadów za 2019 r. nieprawidłowo uzupełniano rubrykę "Miejsce prowadzenia działalności" - zamiast adresu składowiska wpisywano adres siedziby Spółki oraz nie wpisywano numeru rejestrowego BDO. Ponadto, w KEO prowadzonych dla odpadów o kodzie 19 05 03 za 2019 r. kolumnę określającą proces odzysku/unieszkodliwienia uzupełniano w sposób niepoprawny. Spółka podawała, że zagospodarowuje te odpady za pomocą odzysku R5, natomiast według posiadanej przez Skarżącą decyzji udzielającej pozwolenia zintegrowanego odpady o kodzie 19 05 03 w trakcie rekultywacji składowiska w Nadziejewie powinny być poddawane procesowi odzysku R3 - Recykling lub odzysk innych materiałów organicznych które nie są stosowane jako rozpuszczalniki (wyłączając kompostowanie i inne biologiczne procesy przekształceń). Natomiast, w kartach ewidencji odpadów o kodach 19 05 03 i 17 01 01 za 2020 r. i za 2021r. kontrolowany podmiot nie uzupełniał rubryki "Sposób gospodarowania". Na podstawie okazanej ewidencji odpadów stwierdzono, że kontrolowana Spółka przedmiotową ewidencję prowadziła w sposób nierzetelny. W zakresie punktu 2 zarządzenia pokontrolnego, organ stwierdził, że Skarżąca nie realizowała postanowień decyzji Wojewody W. zezwalającej na przetwarzanie odpadów w zakresie rodzaju przetwarzanych odpadów, tj. prowadzono przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji kwatery nr [...] odpadami niedopuszczonymi do przetworzenia w procesie rekultywacji biologicznej-19 12 12 lub 19 05 99 oraz przetwarzano odpady o kodzie 17 01 01, 19 12 12, 19 05 99 bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że z jego ustaleń wynika, że Skarżąca posiada decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], udzielającą Zakładowi Składowania Odpadów Komunalnych w N. - obecnie L. - pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. Nadziejewo wraz ze zmianami. Ustalenia dokonane w czasie oględzin kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. N. oraz analiza morfologiczna próbki odpadów uwidoczniła, zdaniem organu, że rekultywacja kwatery nr [...] składowiska odpadów była prowadzona odpadami niedopuszczonymi do przetwarzania w procesie rekultywacji biologicznej, tj. odpadami o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 lub odpadami o kodzie 19 05 99 - inne niewymienione odpady. Ponadto stwierdzono, że podczas prac rekultywacyjnych wykorzystywano odpady o kodzie 17 01 01 do budowy tymczasowych dróg dojazdowych na składowisku - dróg dojazdowych na kwaterze nr [...], powyższe było dozwolone jedynie w czasie, kiedy odpady były unieszkodliwiane na kwaterze poprzez ich składowanie. Organ dodał, że w decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...], będącej zmianą przywołanej powyżej decyzji Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., zmieniono brzmienie ww. punkt [...] - Metoda przetwarzania (odzysku) odpadów wraz z opisem procesu technologicznego, w którym to nie ma wymienionej budowy tymczasowych dróg dojazdowych, a zawarta jest tylko budowa skarp, w tym obwałowań i kształtowania korony składowiska w procesie R5 oraz wykonanie okrywy rekultywacyjnej (biologicznej) w procesach R3, R5. Uzasadniając punkt 3 zarządzenia pokontrolnego organ stwierdził, że rekultywacja kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W.., prowadzona jest niezgodnie z warunkami decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...] i jej zmianą z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wyrażającej zgodę na zamknięcie kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W.. oraz decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska odpadów. Organ zawrócił uwagę, że dzięki oględzinom przeprowadzonym w dniu [...] marca 2021 r. i [...] maja 2021 r. ustalono, że na terenie rekultywowanej kwatery nr [...] zdeponowano odpady, którym nadano kod 19 05 03 - kompost nieodpowiadający wymaganiom, a odpad ten był zanieczyszczony elementami tworzyw sztucznych. W związku z powyższym podczas kontroli ustalono, że zdeponowane odpady powinny być klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 lub jako odpady o kodzie 19 05 99 - inne niewymienione odpady. Organ wskazał, że zdeponowane odpady zawierały w swoim składzie widoczne elementy tworzyw sztucznych: worki foliowe, puszki aluminiowe, duże elementy opakowań po napojach, maśle, gumach do żucia, fragment wykładziny z PCV, butelki szklane, opakowanie po paście do zębów itp. Dodano, że oględziny przeprowadzone w dniu [...] marca 2021 r. uwidoczniły, że teren części kwatery nr [...] zupełnie różnił się w zakresie zdeponowanych rodzajów odpadów o kodzie 19 05 03 - brak widocznych elementów zanieczyszczeń tworzyw sztucznych, jednakże w dniu ponownych oględzin w dniu [...] maja 2021 r. organ stwierdził obecność elementów tworzyw sztucznych na terenie kwatery nr [...], których podczas pierwszych oględzin nie stwierdzono. Widoczne były ślady po spychaczu gąsienicowym, który zebrał część zdeponowanych odpadów w hałdę o powierzchni ok. [...], która zawierała zanieczyszczenia stanowiące wyraźne elementy tworzyw sztucznych typu: opakowania po keczupie, jogurcie, napojach, kremach, worki foliowe, a także żarówki itp. Dodatkowo, podczas poboru wód podziemnych stwierdzono uszkodzenie piezometru nr [...] stanowiącego wyposażenie składowiska odpadów, co narusza ustawę o odpadach. Stwierdzono także, że stan faktyczny zastany na terenie składowiska odpadów w m. N. nie jest zgodny z treścią "Instrukcji prowadzenia składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w ni. N. " stanowiącej załącznik decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], zatwierdzającej tę instrukcję, gdzie w pkt 18 wpisano, że monitoring wód podziemnych prowadzony będzie w piezometrach nr [...]. Organ wskazał w tym zakresie, że oględziny w dniu [...] marca 2021 r. oraz raporty z monitoringu prowadzonego na składowisku ujawniły, że na składowisku znajduje się 6 otworów obserwacyjnych (piezometrów)., jednakże piezometr P-6 nie został ujęty we wspomnianej instrukcji prowadzenia składowiska odpadów. W prowadzonych przez Spółkę badaniach monitoringowych składowiska w okresie objętym kontrolą, tj. od 2017 roku były prowadzone badania wód podziemnych w piezometrze nr [...]. Odnosząc się do pkt 4 zarządzenia pokontrolnego, organ stwierdził, że Spółka nie prowadziła monitoringu wizyjnego zgodnie z przepisami ustawy o odpadach. Podano, że Skarżąca była zobowiązana do zapewnienia w dniu [...] września 2019 r. Inspektor Ochrony Środowiska dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli miejsca składowania w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny poprzez przekazanie na adres WWIOŚ danych umożliwiających zalogowanie się do wizyjnego systemu kontroli. Kwestia ta powiązana była z tym, że podczas kontroli ujawniono działanie niezgodne z posiadanym pozwoleniem zintegrowanym przetwarzania odpadów, polegające na tym, że podczas prac rekultywacyjnych przetwarzano odpady, które można zakwalifikować jako odpady o kodzie 19 12 12 lub 19 05 99, w których znajdowały się frakcje palne typu: worki foliowe, opakowania z tworzywa sztucznego, wykładzina PCV. Nadto, podczas oględzin w dniu [...] marca 2021 r. stwierdzono, że monitoringiem wizyjnym objęta była brama wjazdowa, waga i rekultywowana kwatera nr [...]. Organ ustalił, że na składowisku odpadów w dniu rozpoczęcia kontroli działały dwa systemy monitoringu analogowy i cyfrowy, a montaż nowego systemu przeprowadzono dnia [...] marca 2021 r., podczas którego uszkodzono jedną z kamer obejmującą kwaterę nr [...], co uniemożliwiło weryfikacją zapisu z tej kamery. W dniu [...] marca 2021 r. sprawdzono zapisy w systemie cyfrowym monitoringu z dnia: [...] marca 2021 r., [...] marca 2021 r., [...] marca 2021 r., [...] marca 2021 r., za czym stwierdzono dostępność zapisów w pełnym zakresie czasowym. Zapis obrazu w systemie analogowym monitoringu z kamery obejmującej wjazd na teren składowiska z dnia [...] marca 2021 r., [...] lutego 2021 r., [...] marca 2021 r., [...] marca 2021 r., [...] lutego 2021 r. również był dostępny. Natomiast Skarżąca nie odzyskała zapisanych danych z uszkodzonej kamery starego systemu analogowego z okresu przed dniem [...] marca 2021 r. Podkreślono, że Skarżąca nie przesłała do organu informacji o terminie wykonania usługi montażu nowego systemu monitoringu i możliwych problemach w zapisie obrazu. Powyższe oznacza, że w terminie od [...] września 2019 r. do [...] maja 2021 r., tj. do dnia zakończenia kontroli, Skarżąca nie przesłała organowi danych dostępowych do logowania do wizyjnego systemu monitoringu. Uzasadniając punkt 5 zarządzenia pokontrolnego, organ stwierdził, że Spółka nie przekazała Marszałkowi sprawozdania z pomiarów hałasu za 2020 r. w ustawowym terminie, tj. w ciągu 30 dni od dnia zakończenia pomiaru, czym naruszono przepisy ustawy Prawo ochrony środowiska, rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 19 listopada 2008 r. oraz postanowienia pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. wraz ze zmianami wydanego decyzją Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] w pkt VL2. Monitoring hałasu. Organ wyjaśnił, że zgodnie z posiadaną decyzją Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], udzielającej pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. wraz ze zmianami, Spółka raz na dwa lata zobowiązana jest prowadzić okresowe pomiary hałasu w środowisku, zgodnie z przepisami szczególnymi w tym zakresie. Organ ustawił, że pomiary zostały wykonane w 2018 r. i w 2020 r., gdyż Spółka okazała podczas kontroli sprawozdania z pomiarów hałasu wykonane w 2018 r. i w 2020 r., jednakże nie przekazała sprawozdania za 2018 r. organowi ochrony środowiska, tj. Marszałkowi Województwa W. i Inspektor Ochrony Środowiska w wymaganym terminie. Skarżąca nie okazała potwierdzenia złożenia powyższych sprawozdań WWIOŚ i Marszałkowi Województwa W.. Dodano, że z informacji otrzymanej od Marszałka Województwa W. dnia [...] kwietnia 2021 r. i 10 maja 2021 r. wynika, że Spółka nie przesłała sprawozdań z pomiarów hałasu wykonanych w 2018 r., natomiast w dniu [...] stycznia 2021 r. przesłano do Urzędu Marszałkowskiego Woj. [...]. sprawozdanie z monitoringu składowiska odpadów w m. N. za 2020 rok, które zawierało w zał. nr [...], sprawozdanie z pomiarów hałasu wykonanych w dniu [...] lipca 2020 r. Co do pkt 6 zarządzenia pokontrolnego, organ orzekł na temat nierzetelnego sporządzania zbiorczego zestawienia danych o zakresie korzystania ze środowiska za 2017 r., 2018 r., 2019 r., 2020 r. w zakresie nieuwzględnienia w opłatach emisji gazów składowiskowych, wynoszącą ponad [...] zł. Organ ustalił podczas kontroli, że Skarżąca w latach 2017-2020 korzystała i w dalszym ciągu korzysta ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów lub pyłów do powietrza z uwagi na spalanie paliw w silnikach pojazdów, spalanie w pochodni gazu składowiskowego, opalanie kotła o nominalnej mocy cieplnej do 5 MW oraz do roku 2017 w zakresie wprowadzania wód opadowych lub roztopowych pochodzących z powierzchni zanieczyszczonych o trwałej nawierzchni do ziemi. W związku z powyższym Spółka była zobowiązana do sporządzenia Zbiorczego zestawienia informacji o zakresie korzystania ze środowiska oraz o wysokości należnych opłat. Kontrolowany podmiot terminowo przedkładał do Urzędu Marszałkowskiego Województwa W. sprawozdania za korzystanie ze środowiska i terminowo uiszczał opłaty, w których jednak nie uwzględniono opłat za emisję gazów składowiskowych do środowiska. W zakresie pkt 7 zarządzenia pokontrolnego, organ stwierdził, że badania monitoringowe składowiska w wykonane w roku 2017 Spółka przesłała elektronicznie do organu w dniu [...] maja 2018 r., tj. z naruszeniem ustawowego terminu, który minął w dniu [...] marca 2018 r., czym naruszono art. 124 ust. 5 ustawy o odpadach. Uzasadniając pkt 8 zarządzenia pokontrolnego, organ uznał, że roczne sprawozdanie o wytwarzanych odpadach i o gospodarce odpadami za 2020 r. zostało sporządzone nierzetelnie. Organ wyjaśnił, że w sprawozdaniu za 2020 rok podano, że odpad o kodzie 17 01 01 w ilości 176,74 Mg był wykorzystany na składowisku w celu przeprowadzenia rekultywacji w procesie odzysku, jednakże jak wynika z decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] października 2019 r., nr [...], zmieniającej decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...], udzielającej Zakładowi Składowania Odpadów Komunalnych w N. pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. w punkcie [...] tej decyzji "Rodzaje i ilości odpadów dopuszczonych do odzysku na kwaterze nr [...] na etapie rekultywacji" do wykonania warstwy wyrównawczej dopuszczono odpad o kodzie 17 01 01, natomiast do wykonania okrywy rekultywacyjnej (biologicznej) tego kodu odpadu nie dopuszczono. Z uwagi na fakt, że w 2020 r. wykonywano na kwaterze nr [...] okrywę biologiczną Spółka nie mogła tego rodzaju kodu odpadów 17 0101 wykorzystać w procesie odzysku. W zakresie punktu 9 zarządzenia pokontrolnego organ stwierdził, że na wprowadzanie ścieków zawierających substancje szczególnie szkodliwe dla środowiska wodnego do urządzeń kanalizacyjnych innych podmiotów wymagane jest pozwolenie wodnoprawne, którego Spółka nie posiada (nie przedłożyła takiego pozwolenia do dnia [...] maja 2021 r.). Organ wyjaśnił, że na terenie składowiska odpadów powstają ścieki przemysłowe w postaci odcieków z kwater składowania odpadów. Odcieki z kwater trafiają poprzez drenaż grawitacyjny do otwartego zbiornika retencyjno-ewaporacyjnego o pojemności całkowitej [...] m3. Podczas kontroli Skarżąca okazała fakturę Vat za wywóz odcieków w dniach [...] listopada 2020 r. ze zbiornika retencyjno-ewaporacyjnego w ilości [...] m3. Odcieki składowiskowe są ściekami, a ze względu na prowadzoną przez Spółkę działalność są to nadto ścieki przemysłowe. Pismem z dnia [...] sierpnia 2021 r. M. O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu skargę na zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] czerwca 2021 r., nr [...]. w przedmiocie odpadów, zaskarżając je w całości. W skardze sformułowano zarzuty: 1. naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070) przez sporządzenie analizy morfologicznej próbki pobranej na terenie składowiska w sposób wadliwy i niemogący rzetelnie wykazać, że materiał pobrany nie stanowi odpadu oznaczonego kodem 19 05 03, co doprowadziło do błędnych ustaleń pokontrolnych; 2. naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 ust. 6f ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 779 z późn. zm.) przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że prowadzący składowisko w m. Nadziejewo ma obowiązek zapewniania Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz zapis obrazu z wizyjnego systemu kontroli przez okres miesiąca od daty dokonania zapisu zgodnie z przepisami ustawy o odpadach; 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz.U. poz. 1395) przez jego błędne zastosowanie i przeprowadzenie badania niezgodnie z wymaganiami co mogło doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych; 4. naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 16 ust. 2 i 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. poz. 523 z późn. zm.), przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w trakcie rekultywacji nie można tworzyć dróg technologicznych z odpadów wskazanych w załączniku numer 1 do rozporządzenia; 5. naruszenia przepisów postępowania i błędy w ustaleniach faktycznych, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, w szczególności naruszenie poprzez błędną analizę całokształtu materiału dowodowego i przyjęcie, że: a. Skarżący nie przestrzega warunków posiadanej decyzji w zakresie rodzaju przetwarzanych odpadów stosowanych w ramach rekultywacji kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. N. ; b. Skarżący złożył roczne sprawozdanie o wytwarzaniu odpadów i o gospodarowaniu odpadami za 2020 rok w sposób nierzetelny; c. Skarżący prowadzi rekultywację kwatery nr [...] składowiska odpadów niezgodnie z warunkami decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska i decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska. Jednocześnie, w skardze sformułowano wnioski o uchylenie zarządzenia w całości oraz o zasądzenie kosztów postępowania wedle norm przepisanych. Uzasadniając sformułowane zarzuty, Skarżąca podniosła w pierwszej kolejności zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 2 ust. 2a ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070) przez sporządzenie analizy morfologicznej próbki pobranej na terenie składowiska w sposób wadliwy i nie mogący rzetelnie wykazać, że materiał pobrany nie stanowi odpadu oznaczonego kodem 19 05 03, co doprowadziło do błędnych ustaleń pokontrolnych. Wskazano, że podczas kontroli inspektora WIOŚ doszło do pobrania próbek odpadów, z wierzchniej warstwy odpadów przeznaczonych do rekultywacji. Przedmiotowa czynność została wykonana nierzetelnie i tendencyjnie, w sposób nie mogący obiektywnie zbadać składu odpadów przeznaczonych do rekultywacji, Próbki odpadów zostały pobrane jedynie z jednej lokalizacji na obszarze prawie 2 hektarów kwatery składowiska. Dodatkowo przedmiotowa próbka została pobrana za pomocą łopatki do piaskownicy w ilości kilku litrów. Podniesiono także, że bez wątpienia składowisko odpadów stanowi miejsce, w którym może dojść do zanieczyszczenia odpadów, co może wynikać ze wszelakiego rodzaju okoliczności faktycznych. Jak wskazano, w kwaterze numer [...], Skarżąca mogła składować odpady o kodzie 19 12 12, zgodnie z uzyskaną decyzją zintegrowaną. Wyjaśniono, że nie jest wykluczone, że w trakcie prac formowania rekultywowanego obszaru, o powierzchni prawie 2 hektarów przez ciężki sprzęt doszło do przypadkowego poderwania warstwy podłoża, co doprowadziło do ujawnienia się jakichś elementów odpadów stałych spod podłoża rekultywacji. W samym protokole wskazuje się, że przedmiotowe ujawnienie elementów plastikowych opakowań powstało po pracach spychaczy. Nie jest więc wykluczone, że doszło do błędu operatora sprzętu ciężkiego. Zaakcentowano, że celem sporządzenia obiektywnych badań warstwy odpadu przeznaczonego do rekultywacji, należało pobrać próbki z wielu miejsc i w większej ilości niż to uczyniono w niniejszej sprawie. Podnieść należy, iż sam odpad o kodzie 19 05 03 stanowi efekt przetwarzania odpadów komunalnych poddanych stabilizacji biologicznej, z której powstaje stabilizat, z którego po przesianiu na sitach 20 mm powstaje kompost o granulacji 0 — 20 mm, w którym to mogą znajdować się elementy plastiku, szkła w tym opakowań i innych elementów stałych, które przedostaną się przez sita. Skarżąca zwróciła nadto uwagę, że co istotne odpad o kodzie 19 05 03 wg katalogu odpadów należy do grupy 19 - odpady z instalacji i urządzeń służących zagospodarowaniu odpadów, z oczyszczalni ścieków oraz z uzdatniania wody pitnej i wody do celów przemysłowych oraz podgrupy 05 - odpady z tlenowego rozkładu odpadów stałych (kompostowania), rodzaj 03 - kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Odpad o kodzie 19 05 03 objęty jest załącznikiem nr [...] do rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz. U. z 2013 r. poz. 523, zm. Dz. U. z 2021 r. poz. 673 - obowiązuje od 13 maja 2021 r.) w części tabeli dot. § 17 ust. 1 rozporządzenia. Warunki wykorzystania (odzysku) odpadów określonych w tej części tabeli nie przewidują specjalnych wymagań co do odzysku odpadu o kodzie 19 05 03 (poza ogólnym dotyczącym wszystkich pozostałych odpadów z tej części tabeli w załączniku nr [...]: Odzysk prowadzi się pod następującymi warunkami: 1) grubość warstwy stosowanych odpadów powinna być uzależniona od planowanych obsiewów lub nasadzeń. Z odczytu kodu wynika ponadto, że z samego założenia odpad ten jest mieszanką różnych struktur i właściwości morfologicznych odpadów o strukturze przypominającej kompost i niemożliwy do odzysku. Mając powyższe na względzie trudno, aby WIOŚ doszedł do innych wniosków niż to, że odpad ten jest "zbitkiem" wszelakiego rodzaju składników. Co znamienne, zdaniem Skarżącej, przez wiele lat w obrocie prawnym istniało rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 11 września 2012 r. w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych (Dz.U 2012 r., poz. 1052) wydane na podstawie przepisów ustawy o odpadach z 2001 r., a które to utraciło moc z dniem 24 stycznia 2016 r. Zgodnie z treścią § 4 ust. 1 tego rozporządzenia w procesie mechanicznego przetwarzania zmieszanych odpadów komunalnych wydziela się frakcję o wielkości co najmniej 0-80 mm ulegającą biodegradacji oznaczoną kodem 19 12 12, wymagającą zastosowania procesów biologicznego przetwarzania, przez które rozumie się procesy prowadzone w warunkach tlenowych lub beztlenowych z udziałem mikroorganizmów, w wyniku których następują zmiany właściwości fizycznych, chemicznych lub biologicznych odpadów. Wskazano, że rozporządzenie to dopuszczało po przesianiu odpadu o kodzie 19 12 12 na sicie o prześwicie oczek o wielkości do 20 mm stosowania uzyskanego urobku do odzysku jako odpady o kodzie 19 05 03. W 2015 r. zostało opracowane i podpisane przez Ministra Środowiska oraz skierowane do ogłoszenia (na przełomie października i listopada 2015 r.) nowe rozporządzenie w tej sprawie wydane na podstawie delegacji ustawowej z ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach, które jednak ostatecznie nie weszło w życie. Zgodnie z najnowszym projektem rozporządzenia w sprawie mechaniczno-biologicznego przetwarzania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych) przygotowanym na podstawie art. 33 ust. 3 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2020 r. poz. 797 i 875) w treści § 11 wskazuje się, że do dnia 30 czerwca 2021 r. dopuszcza się klasyfikację frakcji stabilizatu o wielkości do 20 mm, o której mowa w § 5 ust. 13, jako odpad o kodzie 19 05 03 — Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający się do wykorzystania). Tym samym należy uznać, zdaniem Skarżącej, że wykładnia systemowa oraz praktyka akceptowana przez organy państwowe wskazuje na konieczność badania zgodności danej próbki odpadu w świetle jego klasyfikacji do kodu 19 05 03, stosując kryteria dotychczas opisywane w rozporządzeniach. Ponadto, zgodnie z pozwoleniem zintegrowanym uzyskanym przez podmiot rekultywujący kontrolowane składowisko na podstawie umowy z L. , Zakład Gospodarki Odpadami Sp. z o.o. w J., będąca podwykonawcą w zakresie rekultywacji uzyskała pozwolenie na prowadzenie instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów, w którym wskazano, że odpad o kodzie 19 05 03 może być wytwarzany w wyniku przesiewania stabilizatu na sicie bębnowym, o wielkości oczek [...] mm (proces R2). Zaznaczono za tym, że odpad uzyskiwany w takim właśnie procesie w zgodzie z treścią decyzji administracyjnej był i jest dostarczany celem rekultywacji kontrolowanej kwatery. Skarżąca podniosła także na brak naruszeń decyzji administracyjnych w zakresie składowania odpadów o kodach niewskazanych w ich treści. Nie można bowiem wykluczyć, zdaniem Skarżącej, że pomimo dołożonej należytej staranności może dojść do wypadkowego drobnego zanieczyszczenia odpadu, jakim jest odpad o kodzie 19 05 03, które trudno kwalifikować jako celowe działanie. Zanieczyszczenie takie wynikać może z procesów technologicznych w trakcie segregacji i odzysku, jak wynika z przeprowadzonej morfologii na poczet kontroli WIOŚ, do badania przeznaczono jedynie jedną próbę z wybranego punktu. Próbka ta nie przedstawiała, zdaniem Skarżącej, żadnego obiektywnego spektrum podłoża klasyfikowanego przez rekultywującego jako nawieziony odpad o kodzie 19 05 03. Dodatkowo w badaniu tym nie używano sita o oczkach 20 mm a jedynie sita o wielkości 10 i 4 mm, czyli innych niż te, które przeznaczono są do segregacji tego odpadu. W ocenie Skarżącego nie można badania przeprowadzić obiektywnie przyjmując metody badawcze nie odpowiadające przyjętej tezie badawczej, tj. czy dana próba mogła powstać w procesie przetwarzania odpadów komunalnych przez przesianie przez sito 20 milimetrowe. Strona skarżąca podniosła zatem, że wadliwe badanie morfologiczne, przyjmujące nieodpowiednie metody badawcze i niereprezentatywną próbkę nie mogło stanowić materiału do czynienia jakichkolwiek ustaleń faktycznych. Trudno więc przyjmować, że dochodziło do składowania na rekultywowanym obszarze kwatery numer [...] odpadów niewymienionych w decyzji administracyjnej o rekultywacji. Zdaniem Skarżącej, materiał dowodowy nie pozwala na tak daleko idące wnioski. Powyższe wątpliwości i wnioski podziela dr inż. K. H., który wskazuje, że "z opisu analizy morfologicznej do zlecenia Nr [...] z dnia [...].04.2021 r. przeprowadzonej na poczet kontroli, nie wynika według jakiej metodyki oraz jakiej wielkości próba została pobrana. Ze zdjęć dołączonych do tej analizy wywnioskować można, że próba ta nie była duża i obejmowała ok. 2-3 dm3 (0,002-0,003 m3). Do analizy morfologicznej próbę rozdzielono na 3 frakcje: >10 mm, 4 — 10 mm i < 4 mm. Analiza wykazała, że poszczególne frakcje stanowią mieszaninę, w której przeważają substancje mineralne, szkło i metale (te rodzaje substancji stanowiły odpowiednio 51% we frakcji >10 mm, 70% we frakcji 4-10 mm i 73% ze frakcji < 4 mm), zaś pozostałość substancje organiczne, w tym tworzywa sztuczne, tekstylia, kawałki drewna i inne). Analiza nie zawiera żadnej informacji na temat ilości i składu morfologicznego frakcji>20 mm, która z uwagi na proces powstawania odpadu 19 05 03 jest kluczowa do oceny prawidłowej kwalifikacji odpadu. Reasumując przeprowadzona analiza w żaden sposób nie wyklucza tego, że pobrana próba dotyczyła odpadu o kodzie 19 05 03. W dalszej kolejności, Skarżąca przedstawiła uzasadnienie zarzutów naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 25 ust. 6f ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2021 r. poz. 779 z późn. zm.) przez jego błędne zastosowanie i przyjęcie, że prowadzący składowisko w m. Nadziejewo ma obowiązek zapewniania Wojewódzkiemu Inspektorowi Ochrony Środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępności obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny oraz zapisu obrazu z wizyjnego systemu kontroli przez okres miesiąca od daty dokonania zapisu zgodnie z przepisami ustawy o odpadach. Zwrócono uwagę na decyzję z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], mocą której Marszałek Województwa W. wyraził zgodę na zamknięcie kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. . Zgodnie z decyzją Marszalka Województwa W. z dnia [...] października 2021 r., nr [...], zmieniającą decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] udzielającej Zakładowi Składowania Odpadów Komunalnych w N. , ul. [...], [...], pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , zmienionej decyzjami Wojewody W. oraz Marszałka Województwa W. na terenie składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. nie są wytwarzane odpady (pkt V 3.1.), zgodnie z pkt [...] na terenie składowiska przeprowadzany jest proces przetwarzania (odzysku) zgodnie z opisem, w którym nie dochodzi nawet do wstępnego magazynowania odpadów (odpady dostarczane są bezpośrednio na kwaterę). Jak podano, zmiany ujęte w ww. decyzji zmieniającej pozwolenie zintegrowane Skarżącej wynikały z potrzeby dostosowania treści decyzji do stanu aktualnego związanego z procesem rekultywacji kwatery nr [...] oraz obowiązujących przepisów prawa. Skarżąca zrezygnowała ze zbierania i magazynowania odpadów oraz oświadczyła, iż w związku z eksploatacją kwatery nie są wytwarzane odpady wobec powyższego w ww. decyzji zmieniono postanowienia pozwolenia zintegrowanego. Do wniosku o zmianę pozwolenia zintegrowanego dołączono "Opinię z zakresu ochrony przeciwpożarowej" opracowaną przez rzeczoznawcę ds. przeciwpożarowych, z której jednoznacznie wynika, iż odpady przeznaczone do odzysku są niepalne. Skarżąca podkreśliła, że zgodnie z art. 25 ust. 6a ustawy z 14.12.2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.) do prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsca magazynowania lub składowania odpadów, zobowiązani zostali posiadacze odpadów obowiązani do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie łub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów. Wskazano, że w przedmiotowym stanie faktycznym posiadacz odpadów posiada zamknięte składowisko i pozwolenie zintegrowane, które nie uwzględnia zbierania i magazynowania odpadów. Ustawodawca powiązał obowiązek prowadzenia monitoringu wizyjnego z faktem magazynowania i składowania odpadów. Należy zatem wskazać, że obowiązek wyposażenia miejsc magazynowania odpadów materializuje się wraz z wystąpieniem jednocześnie dwóch przesłanek: podmiot musi posiadać jedną z decyzji wymienionych w art. 25 ust. 6a ustawy o odpadach i prowadzić magazynowanie lub składowanie odpadów. Jak wskazała strona Skarżąca, w omawianym przypadku na zamkniętym i rekultywowanym składowisku w m. Nadziejewo nie zachodzi już proces składowania odpadów ani proces magazynowania odpadów, trudno zatem jej zdaniem mówić o miejscach składowania czy magazynowania odpadów. Zarządzający składowiskiem zgodnie z przytoczoną powyżej decyzją Marszałka Województwa W. z dnia [...] października 2021 r., nr [...], prowadzi na składowisku wyłącznie odzysk odpadów, który nie stanowi magazynowania odpadów ani ich składowania (składowanie jest procesem unieszkodliwiania odpadów Dl, a odzysk odpadów może, ale nie musi być połączony z magazynowaniem odpadów). Mając zatem na względzie powyżej przytoczony stan prawny, zdaniem Skarżącej, na składowisku odpadów w m. Nadziejewo jest prowadzony wyłącznie odzysk odpadów i odpady nie są magazynowane ani składowane, a zarządzający składowiskiem nie ma obowiązku wyposażenia terenu w wizyjny system kontroli. Przywołując treść art. 25 ust. 6f. ustawy o odpadach, Skarżąca podniosła, że wobec faktu, iż na składowisku w m. Nadziejewo nie są składowane odpady palne, nie istnieje obowiązek określony w art. 25 ust. 6f u.o. a zarządzający składowiskiem w m. Nadziejewo nie ma obowiązku zapewniania wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. W zakresie zarzutu naruszenia przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 9 ust. 1 pkt 3 Rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz. U. poz. 1395) przez jego błędne zastosowanie i przeprowadzenie badania niezgodnie z wymaganiami, co mogło doprowadzić do błędnych ustaleń faktycznych, Skarżąca zwróciła uwagę na treść sprawozdania załączonego do Analizy Morfologicznej nr [...] zleconej przez WIOŚ, Centralnemu Laboratorium Badawczemu Oddział w P. Pracownia w L.. Zdaniem Skarżącej, Laboratorium to przyjęło za podstawę pomiarów Rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi. W rozporządzeniu tym jasno wskazano, że na terenie o powierzchni powyżej 1 ha do 10 ha - ustala się dla całego badanego terenu przynajmniej 10 sekcji o powierzchni nie większej niż 0,5 ha, z tym, że na każdej z sekcji wyznacza się przynajmniej 15 punktów pobierania próbek pojedynczych w celu uzyskania w wyniku zmieszania tych próbek 1 próbki zbiorczej dla każdej z sekcji. Skarżąca podkreśliła, że skoro Laboratorium przyjęło podstawę pomiarów opartą o treść wskazanego rozporządzenia, to brak jest podstaw do uznania, że badanie to mogło zostać wykonane obiektywnie, skoro próbki nie zostały pobrane i wymieszane zgodnie z wytycznymi w nim zawartymi. Ponadto, Skarżąca zarzuciła naruszenie przepisów prawa materialnego, które mogły mieć istotny wpływ na wynik sprawy, tj. § 16 ust. 2 i 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. poz. 523 z późn. zm.), przez jego błędne zastosowanie i uznanie, że w trakcie rekultywacji nie można tworzyć dróg technologicznych z odpadów wskazanych w załączniku numer 1 do rozporządzenia. Przywołując treść § 16 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów, Skarżąca zwróciła uwagę, że powszechnie przyjmuje się, że wskazy przepis ma również zastosowanie do etapu rekultywacji składowiska odpadów ze względów celowości owych, gdyż brak utwardzania drogi technologicznej zarówno w trakcie prowadzenia składowiska jak i jego rekultywacji uniemożliwiłby jego prowadzenie i wykonywanie prac. Skarżąca podkreśliła, że nie ma przepisów zakazujących budowę w trakcie rekultywacji składowiska odpadów tymczasowych dróg dojazdowych na składowisku odpadów z odpadów dopuszczonych do wykorzystania jako warstwa izolacyjna. Zdaniem Skarżącej, okoliczność, że w treści decyzji Marszałka nie wskazano na konieczność budowy dróg technologicznych wbrew twierdzeniem organu, nie ma znaczenia w zakresie dopuszczalności ich formowania, gdyż decyzja Marszałka dotyczy wymaganych efektów rekultywacji bez regulowania szczegółowych procesów technicznych prowadzących do wyznaczonych celów rekultywacji, jak np. ilości spychaczy, rodzajów ciężarówek czy sposobu dojazdu do składowiska. Uzupełniająco, Skarżąca podniosła, że organ poczynił błędne ustalenia faktyczne, ponieważ Spółka przestrzega warunków posiadanej decyzji w zakresie rodzaju przetwarzanych odpadów stosowanych w ramach rekultywacji kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. N. . Skarżąca wyjaśniła, iż rekultywacja kwatery nr [...] składowiska jest fazą eksploatacyjną prowadzenia składowiska, a dzień zakończenia rekultywacji jest dniem zamknięcia składowiska, zgodnie z art. 123 ust. 1 pkt 2 oraz ust. 2 ustawy z dnia 14,12.2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 z późn. zrn.). Nie ma przepisów zakazujących budowy tymczasowych dróg dojazdowych w trakcie rekultywacji składowiska z odpadów dopuszczonych do wykorzystania jako warstwa izolacyjna (§ 16 ust. 7 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów, Dz.U. poz. 523). Spółka wystąpiła do Marszalka Województwa W. o zmianę decyzji Marszalka Województwa W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], wyrażającej zgodę na zamknięcie kwatery nr [...] składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W.., zmienionej decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...] ([...]) oraz o wydanie decyzji dla "Instrukcji prowadzenia składowiska odpadów inny niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W..", w związku z art. 146 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021 r., poz. 779 ze zm.) oraz o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...], zatwierdzającej "Instrukcję prowadzenia składowiska odpadów inny niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W.." ([...]). W ramach rekultywacji kwatery nr [...] wykorzystywano odpad o kodzie 19 05 03 - Kompost nieodpowiadający wymaganiom (nienadający są do wykorzystania), wytworzony przez ZGO w J., który jest wykonawcą omawianej rekultywacji. Nadto, Skarżąca zarzuciła, że organ błędnie przyjął, że doszło do złożenia Rocznego sprawozdania o wytwarzaniu odpadów i o gospodarowaniu odpadami za 2020 rok w sposób nierzetelny. Zgodnie bowiem z wyjaśnieniami prowadzącego instalację oraz zastrzeżeniami zgłoszonymi do protokołu z kontroli wskazuje się, że WIOŚ błędnie wskazał w zarządzeniu pokontrolnym, że odpad o kodzie 17 01 01 został wykorzystany w ramach warstwy wyrównawczej, a nie okrywy rekultywacyjnej (biologicznej), ponieważ w 2020 r. prowadzone były jeszcze prace w tym zakresie. Powyższe, zdaniem Skarżącej, potwierdza decyzja Marszałka Województwa W. z dnia [...] lutego 2017 r., nr [...], wyrażająca zgodę na zamknięcie kwatery nr [...] składowiska odpadów, zmienionej decyzją z dnia [...] października 2019 r., nr [...], wykonanie warstwy wyrównawczej wraz z regulacją wysokości studni odgazowujących do poziomu rekultywacyjnego prowadzi się do 31-12- 2020 r. Tym samym odpad o kodzie 17 01 01 mógł zostać wykorzystany do wykonania warstwy wyrównawczej. Skarżąca podniosła za tym, że jej zdaniem organ błędnie przyjął, że dane wskazane w Sprawozdaniu za rok 2020 nie są poprawne. Skarżąca wskazała także, że Spółka prowadzi rekultywację kwatery nr [...] składowiska odpadów zgodnie z warunkami decyzji wyrażającej zgodę na zamknięcie składowiska i decyzji zatwierdzającej instrukcję prowadzenia składowiska Spółka wystąpiła do Marszalka Województwa W. o wydanie decyzji dla "Instrukcji prowadzenia składowiska odpadów inny niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W..", w związku z art. 146 ust. 4 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2021 r. poz. 779 ze zm.) oraz o uchylenie decyzji z dnia [...] sierpnia 2019 r., nr [...] zatwierdzającej "Instrukcję prowadzenia składowiska odpadów inny niż niebezpieczne i obojętne w m. N. , gm. Ś. W.."(znak: [...]). Skarżąca przedstawiła szczegółowy wykaz w jakim zakresie i częstotliwości na składowisku w Nadziejewie prowadzony jest monitoring w fazie eksploatacji kwatery 3 składowiska. W odpowiedzi na skargę z dnia [...] września 2021 r. Inspektor Ochrony Środowiska odniósł się w sposób szczegółowy do wszystkich zarzutów sformułowanych przez Skarżącą. Podkreślił przy tym, że zarzuty te uznać należy za niezasadne, a zaskarżone zarządzenie pokontrolne w pełni odpowiada prawu, za czym wniesiono o oddalenie skargi w całości. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu zważył, co następuje: Skarga nie zasługiwała na uwzględnienie. Przedmiotem zaskarżenia w niniejszej sprawie jest zarządzenie pokontrolne Inspektor Ochrony Środowiska z dnia [...] lutego 2021 r. wydane na postawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy z dnia 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz.U. z 2020, poz. 995, z późn. zm., aktualnie t.j. Dz.U. z 2021 r., poz. 1070, dalej zwanego także "uIOŚ"). Zgodnie z tym przepisem, na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. W myśl zaś art. 12 ust. 2 uIOŚ, kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. W orzecznictwie przyjęto, że zarządzenie pokontrolne wydawane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ może być zaskarżone do sądu administracyjnego jako inny akt lub czynność w rozumieniu art. 3 § 2 pkt 4 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, z późn. zm., zwanej dalej także "p.p.s.a."). Władczy charakter zarządzenia przejawia się tu w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 uIOŚ, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a uIOŚ (por. wyrok NSA z dnia 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 1009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86). Równocześnie należy zwrócić uwagę na okoliczność, że ów władczy charakter zarządzeń pokontrolnych jest ograniczony do wskazanych wyżej obowiązków informacyjnych z art. 12 ust. 2 uIOŚ. W szczególności zarządzenia te nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne (por. np. T. Czech, "Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska"; ZNSA 3/2011, s. 93). Wynika z tego m. in., że strona może nie zgodzić się z zarządzeniami pokontrolnymi i poinformować o tym organ. Jeżeli strona uczyni to w terminie określonym w zarządzeniu pokontrolnym, nie poniesienie odpowiedzialności z art. 31a uIOŚ. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska (albo innej osoby fizycznej) – por. np. wyrok NSA z 27 stycznia 2017 r., II OSK 1156/15 - CBOSA. Sąd rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 uIOŚ bada przede wszystkim: 1) czy kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) czy treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; a także 3) czy treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Istota sporu w niniejszej sprawie ogniskuje się wokół prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiących konsekwencję tych ustaleń) zarządzeń zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Sąd stanął na stanowisku, że w sprawie nie budzi wątpliwości, że kontrola została przeprowadzona przez organ do tego uprawniony (zob. art. 2 ust. 1 uIOŚ), treść zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego koresponduje z ustaleniami faktycznymi poczynionymi w protokole kontroli, a prawidłowo poczynione ustalenia faktyczne stały się następnie podstawą do sformułowania zaskarżonego zarządzenia w oparciu o poprawnie zastosowane powszechnie obowiązujące przepisy prawa. 1. Odnosząc się kolejno do zarzutów skargi należy wskazać, że Skarżący podnosi naruszenie art. 2 ust.2a uIOŚ, poprzez sporządzenie analizy morfologicznej pobranej próbki w sposób wadliwy. Na podstawie art. 2 ust. 1 pkt 2a uIOŚ do zadań Inspekcji Ochrony Środowiska należy prowadzenie działalności laboratoryjnej polegającej na: a) wykonywaniu badań, w tym pobieraniu próbek, wykonywaniu pomiarów i analiz na potrzeby państwowego monitoringu środowiska oraz działań kontrolnych, b) zapewnieniu nadzoru nad jakością badań, o których mowa w lit. a, zgodnie z normą PN-EN-ISO/IEC 17025 Ogólne wymagania dotyczące kompetencji laboratoriów badawczych i wzorcujących, c) prowadzeniu badań przy użyciu referencyjnych i równoważnych metod pomiarowych, d) organizacji i udziale w porównaniach międzylaboratoryjnych i badaniach biegłości; WIOŚ ustalił, że prowadzono przetwarzanie odpadów w ramach rekultywacji kwatery nr [...] odpadami niedopuszczonymi do przetworzenia w procesie rekultywacji biologicznej-19 12 12 lub 19 05 99 oraz przetwarzano odpady o kodzie 17 01 01, 19 12 12, 19 05 99 bez zezwolenia. Organ wyjaśnił, że z jego ustaleń wynika, że strona Skarżąca posiada decyzję Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., nr [...] (zał. nr [...] do protokołu kontroli) udzielającą Zakładowi Składowania Odpadów Komunalnych w N. - obecnie L. Sp. z o.o. - pozwolenia zintegrowanego na eksploatację kwatery nr III składowiska odpadów innych niż niebezpieczne i obojętne w m. N. wraz ze zmianami. Ustalenia dokonane w czasie oględzin kwatery nr [...] składowiska odpadów w m. N. oraz analiza morfologiczna próbki odpadów uwidoczniła, zdaniem organu, że rekultywacja kwatery nr [...] składowiska odpadów była prowadzona odpadami niedopuszczonymi do przetwarzania w procesie rekultywacji biologicznej, tj. odpadami o kodzie 19 12 12 - inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11 lub odpadami o kodzie 19 05 99 - inne niewymienione odpady. Ponadto stwierdzono, że podczas prac rekultywacyjnych wykorzystywano odpady o kodzie 17 01 01 do budowy tymczasowych dróg dojazdowych na składowisku - dróg dojazdowych na kwaterze nr [...], co było dozwolone jedynie w czasie, kiedy odpady były unieszkodliwiane na kwaterze poprzez ich składowanie. Organ dodał, że w decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2018 r., nr [...] (karta nienumerowana, zielona teczka opisana jako "załącznik nr [...]"), będącej zmianą przywołanej powyżej decyzji Wojewody W. z dnia [...] marca 2007 r., zmieniono brzmienie ww. punkt V.3.4.3. - Metoda przetwarzania (odzysku) odpadów wraz z opisem procesu technologicznego, w którym to nie ma wymienionej budowy tymczasowych dróg dojazdowych, a zawarta jest tylko budowa skarp, w tym obwałowań i kształtowania korony składowiska w procesie R5 oraz wykonanie okrywy rekultywacyjnej (biologicznej) w procesach R3, R5. Skarżący wskazuje, że próbki odpadów zostały pobrane jedynie z jednej lokalizacji na obszarze prawie [...] hektarów kwatery składowiska. Dodatkowo przedmiotowa próbka została pobrana za pomocą łopatki do piaskownicy w ilości kilku litrów. Podniesiono także, że bez wątpienia składowisko odpadów stanowi miejsce, w którym może dojść do zanieczyszczenia odpadów, co może wynikać ze wszelakiego rodzaju okoliczności faktycznych. Jak wskazano, w kwaterze numer [...], Skarżąca mogła składować odpady o kodzie 19 12 12, zgodnie z uzyskaną decyzją zintegrowaną. Nie jest zatem wykluczone, że w trakcie prac formowania rekultywowanego obszaru, o powierzchni prawie 2 hektarów przez ciężki sprzęt doszło do przypadkowego poderwania warstwy podłoża, co doprowadziło do ujawnienia się jakichś elementów odpadów stałych spod podłoża rekultywacji. Podkreślono, że nie jest wykluczone, że doszło do błędu operatora sprzętu ciężkiego. W ocenie strony Skarżącej w celu sporządzenia obiektywnych badań warstwy odpadu przeznaczonego do rekultywacji, należało pobrać próbki z wielu miejsc i w większej ilości niż to uczyniono w niniejszej sprawie. W ocenie Sądu, zebrany w sprawie materiał dowodowy prowadzi do wniosku, że to WIOŚ ma rację. Jakkolwiek, podnoszone przez Skarżącego zarzuty dotyczące sposobu poboru próbek nie są pozbawione całkowicie racji, to należało ocenić skutki stwierdzonego uchybienia (do którego bardziej szczegółowo Sąd odniesie się w dalszej części uzasadnienia) w kontekście spójności udokumentowanych ustaleń faktycznych i ewentualnego wpływu tego uchybienia na wiarygodność wszystkich poczynionych w sprawie ustaleń. W pierwszej kolejności zatem należy wskazać na pozostające poza sporem i udokumentowane w aktach sprawy ustalenia faktyczne. Poza sporem pozostaje, że na podstawie decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] marca 2007 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli) zmienionej decyzją Marszałka Województwa W. z dnia [...] czerwca 2018 r. (karta nienumerowana, zielona teczka opisana jako "załącznik nr [...]") oraz decyzją Marszałka Województwa W. [...] października 2019 r. (karta nienumerowana, zielona teczka opisana jako "załącznik nr [...]") w ramach rekultywacji kwatery nr [...] do przetwarzania warstwy biologicznej - nie dopuszczono - odpadów o kodzie 19 12 12 (Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11), 19 05 99 (Inne niewymienione odpady). Poza sporem pozostaje też, że obowiązujące w dacie wydania opisanych powyżej decyzji z 2018 r. oraz 2019 r. rozporządzenie Ministra Środowiska z dnia 9 grudnia 2014 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. z. 2014, poz. 1923) z dniem 6 stycznia 2020 r. zostało zastąpione rozporządzeniem Ministra Klimatu z dnia 2 stycznia 2020 r. w sprawie katalogu odpadów (Dz.U. 2020, poz. 10). Zestawienie Katalogów odpadów niebezpiecznych, stanowiących załączniki do obydwu tych rozporządzeń, wskazuje, że niezmiennie odpady o kodzie 19 12 12 definiowano jako "Inne odpady (w tym zmieszane substancje i przedmioty) z mechanicznej obróbki odpadów inne niż wymienione w 19 12 11)", a odpady o kodzie 19 05 99 definiowano jako "Inne niewymienione odpady". Reasumując, skoro na podstawie decyzji Marszałka Województwa W. do wykorzystania na etapie rekultywacji na kwaterze nr III (nr [...] – numeracja arabska zmieniona w pkt. I.1. decyzji z dnia [...] października 2019 r. – uw.Sądu) nie dopuszczono odpadów o kodzie 19 12 12, ani o kodzie 19 05 99 – to oznacza, że obecność odpadów o wskazanych kodach na etapie rekultywacji była niedopuszczalna w kwaterze nr [...]. Dalej wskazać trzeba, że Skarżący M. O. podczas przesłuchania w dniu [...] maja 2021 r. pouczony o odpowiedzialności karnej za składanie fałszywych zeznań oświadczył, że w 2019 r. w ramach rekultywacji kwatery nr [...] zaczęto wykonywać warstwę biologiczną (Protokół przesłuchania z dnia [...].05.2021 r. – zał. nr [...] do protokołu kontroli). Jednocześnie w decyzji Marszałka Województwa W. z dnia [...] października 2019 r. nr [...] w pkt [...] określono rodzaje i ilość odpadów dopuszczonych do odzysku na kwaterze nr [...] na etapie – wykonania okrywy rekultywacyjnej (biologicznej). W tabeli wskazującej kody odpadów dopuszczonych do wykorzystania na etapie rekultywacji składowiska nie wymieniono ani kodu 19 12 12, ani kodu 19 05 99. Poza sporem pozostaje, że podczas oględzin przeprowadzonych w dniach [...] marca 2021 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli) oraz [...] maja 2021 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli) stwierdzono występowanie na obszarze rekultywowanej kwatery nr [...] widocznych odpadów tworzyw sztucznych, wykładziny PCV, elementów opakowań z tworzyw sztucznych, folii. Ustalenia te dokumentują znajdujące się w aktach fotografie (zał. nr [...] i nr [...] do protokołu kontroli). Należy zauważyć, że Strona Skarżąca nie kwestionuje tych ustaleń, ale ustalenia te znajdują potwierdzenie w podpisanym przez Skarżącego Protokole oględzin przeprowadzonych w dniu [...] marca 2021 r.( zał. nr [...] i nr [...] do protokołu kontroli). Nie sposób nie dostrzec, że również w skardze do Sądu Skarżący nie kwestionuje ustaleń poczynionych podczas oględzin, ale wyjaśnia, że przed zmianami, decyzja Wojewody W. z [...] marca 2007 r. (karta nienumerowana) dopuszczała na terenie kwatery nr III składowanie odpadów o kodzie 19 12 12. W ocenie Skarżącego "nie jest wykluczone, że w trakcie prac formowania rekultywowanego obszaru doszło do poderwania warstwy podłoża, co doprowadziło do ujawnienia jakichś elementów odpadów spod podłoża rekultywacji" oraz, że "nie jest wykluczone, że doszło do błędu operatora sprzętu ciężkiego". Odnosząc się do tej argumentacji należy wskazać, że podczas postępowania kontrolnego, Skarżący pouczony o odpowiedzialności karnej poświadczył, że około połowy 2020 r. doszło do przywiezienia na obszar kwatery nr [...] "zanieczyszczonych odpadów o kodzie 19 05 03" pochodzących od Spółki Z. J. (Protokół przesłuchania z dnia [...] marca 2021 r. – zał. nr [...] do protokołu kontroli), w związku z czym strona Skarżąca domagała się wyjaśnień. Oświadczenie to pozostaje spójne z pozostałym materiałem dowodowym, uzupełnionym również na etapie postepowania sądowoadministracyjnego o akta sprawy kontroli krzyżowej przeprowadzonej w Z. Sp. z o.o. w J.. Poza sporem w latach 2019-2021 Z. Sp. z o.o. w J. oraz L. sp. z o.o. z siedzibą w J. łączyły umowy (karty nienumerowane, zielona teczka opisana "załącznik nr [...]"), których celem była realizacja zadania polegającego na rekultywacji kwatery nr [...] na składowisku odpadów innych niż niebezpieczne w m. Nadziejewo. Na podstawie § 4 pkt 11 umów z dnia [...] lutego 2020 r. oraz z dnia [...] stycznia 2021 r. (karty nienumerowane, zielona teczka opisana "załącznik nr [...]") Z. Sp. z o.o. w J. zobowiązywała się do dostarczania odpadów w celu wykonania warstwy wyrównawczej wraz z warstwa biologiczną rekultywowanego składowiska do wysokości 2m zgodnie z posiadanymi przez L. sp. z o.o. z siedzibą w J. decyzjami administracyjnymi. Na etapie postępowania sadowoadministracyjnego, pismem z dnia [...] października 2021 r. (k.81 akt sąd.) WIOŚ wniósł o przeprowadzenie dowodu z akt sprawy kontroli krzyżowej przeprowadzonej w Z. Sp. z o.o. w J., która dotyczyła nieprawidłowości w funkcjonowaniu eksploatowanej przez tę Spółkę instalacji mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów komunalnych, które wykorzystywane były następnie do rekultywacji kwatery nr [...] w m. Nadziejewo. Odpis tego pisma procesowego został Skarżącemu doręczony [...] listopada 2021 r. (k. 92 akt sąd.). Na rozprawie w dniu [...] stycznia 2022 r. Sąd na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a. przeprowadził dowód uzupełniający z akt sprawy załączonych przez WIOŚ do pisma procesowego z dnia [...] października 2021 r. Jak wynika z przekazanego przez WIOŚ dnia [...] października 2021 r. materiału, podczas kontroli krzyżowej przeprowadzonej w Z. Sp. z o.o. w J. ustalono, że odpady wytwarzane podczas procesu R12 były nieprawidłowo klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 05 03, podczas gdy powinny były być klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 12 12 oraz 19 05 99. Te ustalenia oparto na kontroli przeprowadzonej [...] maja 2021 r. i załączonej dokumentacji fotograficznej, wskazując na stwierdzone zanieczyszczenia odpadów sklasyfikowanych pod kodem 19 05 03 oraz ustalone podczas kontroli nieprawidłowości stwierdzone podczas przesiewania tych odpadów (por. Protokół przesłuchania W. U. z dnia [...] lipca 2021 r.). Podczas przesłuchania W. U. wskazał też że w roku 2021 trzykrotnie do ponownego przesiania zostały skierowane odpady o kodzie 19 05 03 m.in. frakcja zanieczyszczona, stwierdzona podczas kontroli [...] maja 2021. W świetle powyższego, ustalenia WIOŚ co do stwierdzenia zlokalizowania w obrębie kwatery nr [...] tworzyw sztucznych udokumentowane zostały w dokumentacji fotograficznej z dnia [...] marca 2021 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli) oraz protokole z oględzin (zał. nr [...] do protokołu kontroli). W tej sytuacji należy zgodzić się z argumentacją odpowiedzi na skargę, że kwestią bezsporną pozostaje obecność na terenie kwatery nr [...] odpadów innych niż o kodzie 19 05 03 – kompost nieodpowiadający wymaganiom. W odpowiedzi na skargę organ zwrócił tez uwagę, że podczas oględzin w dniu [...] marca 2021 r. ustalono, że na części kwatery znajdował się zdeponowany jako kompost materiał nieodpowiadający wymogom 19 05 03, który zawierał w swoim składzie worki foliowe, puszki aluminiowe, duże elementy opakowań po napojach, maśle, guma do żucia, fragment wykładziny PCV, butelki szklane, opakowanie po paście do zębów. Ustalenia te potwierdza dokumentacja fotograficzna. W tym kontekście pobór próbek i ustalenia na tej podstawie poczynione mają znaczenie wtórne. Ustalenia te jednie potwierdzają, to co zostało stwierdzone podczas oględzin, których ustaleń strona Skarżąca nie kwestionuje. Ponowne oględziny przeprowadzono [...] maja 2021 r. (zał nr [...] do protokołu kontroli) i podczas tych oględzin - ponownie - stwierdzono występowanie na obszarze kwatery nr [...] tworzyw sztucznych. W tym kontekście i w świetle dokumentacji akt sprawy jako nieprzekonujące jawi się stanowisko Skarżącego, jakoby podczas prac spychacza doszło do poderwania warstw odpadów, które niegdyś mogły być składowane na obszarze kwatery nr [...]. Należy zwrócić uwagę, że wiarygodność argumentacji Skarżącego podważa fakt, że odpady o kodach 19 12 12 zostały stwierdzone przez WIOŚ dwukrotnie, podczas dwóch kontroli prowadzonych w marcu 2021 r. oraz maju 2021 r. Nie ulega również wątpliwości, że kwestia zanieczyszczenia odpadów o kodzie 19 05 03 dostarczanych na obszar kwatery nr [...] odpadów przez Z. Sp. z o.o. w J. był przedmiotem wyjaśnień pomiędzy Skarżącym a przedstawicielem Z. Sp. z o.o. w J.. Takie oświadczenie złożył M. O. w dniu [...] marca 2021 r., pod rygorem odpowiedzialności karnej (zał. nr [...] do protokołu kontroli) Podczas kontroli Z. Sp. z o.o. w J., która dostarcza odpady do rekultywowanej kwatery nr [...] w N. ustalono, że Spółka ta nieprawidłowo klasyfikuje jako odpady o kodzie 19 05 03, odpady, które z uwagi na zanieczyszczenie powinny były być klasyfikowane jako odpady o kodzie 19 12 12 oraz 19 05 99. Należy też zwrócić uwagę, że w skardze (pkt Va) wskazano, że w ramach rekultywacji kwatery nr [...] wykorzystano właśnie odpad o kodzie 19 05 03 wytworzony przez ZGO w J., który jest wykonawcą omawianej rekultywacji. W świetle tych ustaleń jako przekonujące jawi się stanowisko WIOŚ. Odnosząc się zatem do kwestii sposobu poboru próbek, należy wskazać, że widoczne na zdjęciach gabaryty udokumentowanych fotograficznie odpadów plastikowych (duże elementy opakowań po napojach, margarynie, fragmenty wykładziny PCV) oraz ich ilość wskazują, że nie mogą one stanowić jedynie frakcji podsitowej. Niezależnie jednak od powyższego - odnosząc się do zarzutu naruszenia - § 9 ust. 1 pkt 3 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi (Dz.U. z 2016, poz. 1395) wskazać trzeba, że przepis którego naruszenia zarzuca strona Skarżąca stanowi, że etap czwarty identyfikacji terenu zanieczyszczonego obejmuje zebranie informacji koniecznych do wykonania badań wstępnych oraz wykonanie badań wstępnych, w tym określenie schematu lokalizacji punktów pobierania próbek gleby dla głębokości 0-0,25 m ppt, indywidualnie dla danego terenu, uwzględniając informacje, o których mowa w pkt 1 i 2, przy czym: a) dla grup gruntów I i IV: – na terenie o powierzchni do 0,05 ha - ustala się dla całego badanego terenu przynajmniej 1 sekcję, – na terenie o powierzchni powyżej 0,05 ha do 1 ha - ustala się dla całego badanego terenu przynajmniej 3 sekcje o powierzchni nie większej niż 0,1 ha, – na terenie o powierzchni powyżej 1 ha do 10 ha - ustala się dla całego badanego terenu przynajmniej 10 sekcji o powierzchni nie większej niż 0,5 ha, – na terenie o powierzchni powyżej 10 ha - ustala się dla całego badanego terenu przynajmniej 20 sekcji o powierzchni nie większej niż 5 ha – z tym że na każdej z sekcji wyznacza się przynajmniej 15 punktów pobierania próbek pojedynczych w celu uzyskania w wyniku zmieszania tych próbek 1 próbki zbiorczej dla każdej z sekcji, W świetle udokumentowanych już w sprawie i nie kwestionowanych ustaleń oględzin, prowadzonych dwukrotne, co do tego, że na terenie kwatery nr [...] stwierdzono występowanie zanieczyszczonych odpadów, ustalenia laboratoryjne stanowią tylko potwierdzenie poczynionych w toku postępowania ustaleń. Laboratorium jakość próbek przekazanych do badania uznało za dostateczną do przeprowadzenia analiz, co udokumentowano w Sprawozdaniu Nr [...] (zielona teczka opisana jako "załącznik nr [...]"). Należy zwrócić uwagę, że przeprowadzenie dodatkowych próbek nie jest w stanie podważyć poczynionych już ustaleń, a określone rozporządzeniem z dnia 1 września 2016 r. w sprawie sposobu prowadzenia oceny zanieczyszczenia powierzchni ziemi, liczby sekcji poboru próbek, należy postrzegać jako gwarancję, że podczas badań na danym ternie nie dojdzie do ominięcia obszaru zanieczyszczonego. Odnosząc się do kolejnego zarzutu skargi, dotyczącego tworzenia dróg technologicznych, należy też wskazać, że na podstawie § 17 ust. 1 rozporządzenia Ministra Środowiska z dnia 30 kwietnia 2013 r. w sprawie składowisk odpadów (Dz.U. z 2013, poz. 523) rekultywację wykonuje się zgodnie z harmonogramem prac związanych z rekultywacją składowiska odpadów, określonym w decyzji (...). W badanej sprawie poza sporem pozostaje, że rekultywację rozpoczęto w 2019 r. Poza sporem pozostaje, że jeszcze w 2019 r. rozpoczęto wykonywać okrywę biologiczną a w 2020 r. prace te kontynuowano (oświadczenie Skarżącego złożone pod rygorem odpowiedzialności karnej w dniu [...] maja 2021 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli). Kwestią bezsporną pozostaje ze w marcu 2021 r. do utwardzenia placu manewrowego w kwaterze nr [...] nawieziono odpad o kodzie 17 01 01 (Protokół oględzin z dnia [...] maja 2021 r. - załącznik nr [...]). Niesporne pozostaje także, że decyzja Marszałka Województwa W. z dnia [...] października 2019 r. znak [...] w pkt [...] określa "Rodzaje i ilość odpadów dopuszczonych do odzysku w kwaterze nr [...] na etapie rekultywacji" i do wykonania okrywy biologicznej nie dopuszcza ona odpadu o kodzie 17 01 01. W tym miejscu Sąd wskazuje, że dostrzega treść pkt. 8 Informacji o zakresie podjętych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń (pismo z dnia [...] lipca 2021 r.), w którym Prokurent wskazuje jakoby jeszcze w 2020 r. prowadzone były prace w ramach warstwy wyrównawczej "a nie okrywy rekultywacyjnej (biologicznej)", a w konsekwencji dopuszczalne miało być posłużenie się odpadem o kodzie 17 01 01 Podkreślić trzeba, że oświadczenie Prokurenta zawarte w pkt 8 pisma z dnia [...] lipca 2021 r. stoi w sprzeczności z oświadczeniem złożonym przez M. O. pod rygorem odpowiedzialności karnej w dniu [...] maja 2021 r. (zał. nr [...] do protokołu kontroli). Mając na uwadze tę rozbieżność stanowisk prezesa M. O. i Prokurenta, rozpoznając sprawę Sąd dał wiarę oświadczeniu M. O. z dnia [...] maja 2021 r., jako złożonemu pod rygorem odpowiedzialności karnej. Z tych też przyczyn, znajdują uzasadnienie w materiale dowodowym, pkt 1-3 oraz 8 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Odnosząc się w następnej kolejności do zarzutu naruszenia art. 25 ust. 6f ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2021, poz. 779) należy wskazać, że przepis ten stanowi, że w przypadku magazynowania lub składowania następujących odpadów palnych: 1) paliwo alternatywne oraz odpady przeznaczone bezpośrednio do produkcji takiego paliwa, 2) papier oraz tektura, 3) tekstylia, 4) odpady wielkogabarytowe, z wyłączeniem odpadów metali, 5) tworzywa sztuczne, w tym folia, oraz opony i inne odpady z gumy, 6) drewno i odpady drewnopochodne, 7) odpady pochodzące z przetwarzania odpadów komunalnych, z wyłączeniem odpadów pochodzących z termicznego przetwarzania odpadów, 8) odpady wielomateriałowe złożone z materiałów, o których mowa w pkt 2, 3, 5 lub 6 - posiadacz odpadów obowiązany do uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów lub zezwolenia na przetwarzanie odpadów, pozwolenia na wytwarzanie odpadów uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów lub pozwolenia zintegrowanego uwzględniającego zbieranie lub przetwarzanie odpadów, prowadzący magazynowanie odpadów lub zarządzający składowiskiem odpadów zapewnia wojewódzkiemu inspektorowi ochrony środowiska właściwemu ze względu na lokalizację miejsca magazynowania lub składowania odpadów dostępność obrazu z wizyjnego systemu kontroli tego miejsca w czasie rzeczywistym przez system teleinformatyczny. W skardze podniesiono, że wobec faktu, że na składowisku w m. N. nie są składowane odpady palne to nie istnieje obowiązek zapewnienia WIOŚ zapewnienia dostępu do monitoringu. W ocenie Sądu, w świetle dokumentacji akt sprawy, za przekonującą należy jednak uznać argumentację WIOŚ, że wobec udokumentowanych w aktach sprawy ustaleń, że na składowisku stwierdzono niezgodne z posiadanym pozwoleniem zintegrowanym obecność odpadów, zawierających frakcje palne typu worki foliowe, opakowania z tworzywa sztucznego, wykładzina PCV, to jednocześnie zaktualizował się obowiązek prowadzenia monitoringu, bowiem na podstawie art. 3 ust. 1 pkt 5c ustawy o odpadach przez magazynowanie odpadów - rozumie się przez to czasowe przechowywanie odpadów obejmujące magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Spółka jest natomiast zarządzającym składowiskiem w m. N. kwatera nr [...] i posiada pozwolenie zintegrowane, w którym określono rodzaje i ilości odpadów dopuszczonych do przetwarzania. Z tej też przyczyny, znajduje uzasadnienie w materiale dowodowym, pkt 4 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. W kwestii pkt 5 zarządzenia pokontrolnego należy wskazać, że ustalenia WIOŚ co do braku przekazania pomiarów za rok 2018 oraz pozostałe - niekwestionowane - w sprawie ustalenia dotyczące realizacji obowiązku prowadzenia okresowych pomiarów hałasu znajdują oparcie w materiale dowodowym (korespondencja z Urzędem marszałkowskim Województwa W. z dnia [...] maja 2021 r.- zielona teczka opisana jako "załącznik nr [...]"). W świetle treści dokumentacji akt sprawy, pkt 5 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym,. W odniesieniu do pkt 6 zarządzenia pokontrolnego dotyczącego korekty zbiorczych zestawień o zakresie korzystania ze środowiska oraz wysokości należnych opłat, należy wskazać, że ustalenia WIOŚ dotyczące korzystania w latach 2017-2020 (oraz w dalszym ciągu), ze środowiska w zakresie wprowadzania gazów lub płynów do powietrza oraz treść Zbiorczych zestawień informacji składanych przez stronę Skarżąca za poszczególne lata - znajdują oparcie w materiale dowodowym (Zbiorcze zestawienia informacji za lata 2017-2020 – zielona teczka, opisana "załącznik nr [...]"). W świetle treści dokumentacji akt sprawy, pkt 6 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym. Naruszenie terminu ustawowego realizacji obowiązku wynikającego z art. 124 ust. 5 ustawy o odpadach udokumentowano w załączniku nr [...] do protokołu kontroli. Strona Skarżąca ustaleń tych nie kwestionuje. W świetle treści dokumentacji akt sprawy, pkt 7 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym. Niekwestionowane w sprawie pozostają ustalenia WIOŚ dotyczące gospodarki wodościekowej (pkt 1.5.4. Protokołu kontroli) oraz zał. nr [...] do protokołu kontroli. W świetle treści dokumentacji akt sprawy, pkt 9 zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego znajduje zatem uzasadnienie w materiale dowodowym. W świetle przedstawionej przez WIOŚ dokumentacji, stwierdzając że ustalenia faktyczne w sprawie - niezbędne - do wydania rozstrzygnięcia są zupełne oraz że znajdują oparcie w przedstawionym materiale dowodowym a zarzuty skargi nie mają uzasadnionych podstaw oraz że Sąd nie dostrzegł z urzędu takich naruszeń przepisów prawa, które mogłyby mieć wpływ na wynik sprawy, Sąd uznał, że skargę należało oddalić. Wobec powyższego na podstawie art. 151 p.p.s.a. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu, orzekł jak w sentencji.