III SA/Kr 1532/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie: Przewodniczący: Sędzia WSA Ewa Michna po rozpoznaniu w dniu 7 grudnia 2023 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi P. M. na uchwałę Rady Miejskiej w K. nr XLIX/528/23 z dnia 10 sierpnia 2023 r w sprawie Powołania Komisji Konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. postanawia: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić skarżącemu z kasy Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie 300 zł (trzysta złotych) uiszczonego tytułem wpisu od skargi. Pismem z 24 lipca 2023 r. P. M. (skarżący) zaskarżył w trybie art. 101 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 40 z późn. zm.) uchwałę Rady Miejskiej w K. nr XLIX/528/23 z dnia 10 sierpnia 2023 r w sprawie Powołania Komisji Konkursowej w celu przeprowadzenia konkursu na stanowisko Kierownika Samodzielnego Publicznego Zakładu Opieki Zdrowotnej w K. Zasadniczo przedmiotem zarzutów było wskazanie w projekcie uchwały nazwisk członków komisji, a więc zdaniem skarżącego, wyboru dokonał organ wykonawczy, a nie radni. Dodatkowo skarżący zakwestionował powołanie na członka komisji konkursowej M. K., który z racji dotychczasowego zatrudnienia pozostawał w stosunku zależności do obecnego kierownika SPZOZ w K. W związku z dostrzeżonymi naruszeniami skarżący wniósł o stwierdzenie nieważności uchwały, a następnie na wezwanie Sądu, uiścił wpis od skargi w wysokości 300 zł. Skarżący wskazywał, że sam będzie brał udział w konkursie na stanowisko kierownika SPZOZ. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie jako bezzasadnej przedstawiając wyjaśnienia Burmistrza. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył co następuje. Skargę należało odrzucić z uwagi na niewykazanie interesu prawnego przez skarżącego. W istocie skarżący nie wskazał ani pośrednich, ani bezpośrednich skutków prawnych dotyczących sfery jego praw i obowiązków, a związanych z zaskarżoną uchwałą. Potencjalna chęć złożenia kandydatury w ogłoszonym konkursie na kandydata na stanowisko Kierownika Samodzielnego Publicznego ZOZ jest interesem faktycznym, a nie prawnym. Z akt wynika, że skarżący faktycznie wziął udział w ogłoszonym konkursie, ale jego oferta została uznana za niekompletną i nie spełniającą wymogów formalnych tj. -brak było dokumentów stwierdzających kwalifikacje zawodowe wymagane do zajmowanego stanowiska; -brak było innych dokumentów w szczególności potwierdzających dorobek i kwalifikacje zawodowe kandydata; -brak było informacji o kandydacie z Krajowego Rejestru Karnego opatrzonego datą nie wcześniejszą niż miesiąc przed dniem ogłoszenia konkursu. Z tych to względów Komisja Konkursowa po przeprowadzeniu głosowania podjęła uchwałę o odmowie dopuszczenia skarżącego do dalszego postępowania (str. 3 protokołu z dnia 7 września 2023 r.). W tak opisanym stanie faktycznym należałoby powtórzyć za wywodem Naczelnego Sądu Administracyjnego zawartym w postanowieniu z 14 lipca 2023 r., III OSK 1281/23, że legitymacja do wniesienia skargi na uchwałę organu stanowiącego gminy została uregulowana w art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym, zgodnie z którym każdy, czyj interes prawny lub uprawnienie zostały naruszone uchwałą lub zarządzeniem, podjętymi przez organ gminy w sprawie z zakresu administracji publicznej, może zaskarżyć uchwałę lub zarządzenie do sądu administracyjnego. Wnoszona na powołanej podstawie prawnej skarga jest przysługującym każdemu podmiotowi prawnym środkiem ochrony realnego, własnego interesu prawnego lub uprawnienia przed rzeczywistym, nielegalnym wkroczeniem w te interesy i uprawnienia przez organ gminy wydający akt generalny (por. wyrok NSA z 24 sierpnia 2007 r., II OSK 1033/07). Istotne jest jednak to, że interes prawny, do którego nawiązuje art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym i na który to przepis powołał się skarżący, musi wynikać z normy prawa materialnego kształtującej sytuację prawną osoby wnoszącej skargę. Innymi słowy, zapisy zaskarżanej uchwały, powinny z racji konkretnego brzmienia przepisu prawa oddziaływać na sferę praw lub obowiązków skarżącego taką uchwałę. W orzecznictwie i doktrynie eksponuje się przede wszystkim bezpośredniość, konkretność i realny charakter interesu prawnego strony kształtowanego aktem stosowania prawa materialnego. Przy takim związku należy eliminować sytuacje, w których dopiero kolejne skutki wcześniejszej konkretyzacji normy prawnej w odniesieniu do jednego podmiotu, pośrednio wpływają na sytuację prawną drugiego podmiotu, wynikającą z zastosowania w stosunku do niego innej już normy prawnej (por. wyrok NSA z 18 września 2003 r., II SA/2637/02). W konsekwencji skarżący musi wykazać związek pomiędzy zaskarżonym aktem a jego konkretną, indywidualną sytuacją prawną, polegający na tym, że akt wpływa na jego sferę prawnomaterialną, wynikającą z konkretnie wskazanego przepisu prawa materialnego, pozbawiając go pewnych uprawnień albo uniemożliwiając ich realizację (por. wyrok NSA z 12 marca 2013 r., I OSK 1761/12). Sąd, rozpoznający tego rodzaju skargę, zobowiązany jest natomiast do zbadania, czy będąca przedmiotem skargi uchwała, narusza chroniony interes prawny lub uprawnienie skarżącego, a nie interesy innych osób. Dopiero wykazanie takiego naruszenia interesu prawnego lub uprawnienia przez wnoszącego skargę na uchwałę organu, otwiera drogę do merytorycznego jej rozpoznania, przy czym naruszenie to nie może mieć charakteru przyszłego, niepewnego, ale powinno być realne i aktualne (por. wyrok NSA z 20 kwietnia 2007 r., II OSK 2019/06). W orzecznictwie sądowoadministracyjnym podkreśla się również, że skarga złożona na podstawie art. 101 ustawy o samorządzie gminnym nie może być wnoszona w interesie publicznym. Ochrona interesu publicznego realizowana jest natomiast w trybie postępowania nadzorczego przez organ nadzoru. Mając na uwadze przedstawiony wyżej sposób rozumienia interesu prawnego, w ocenie Sądu, skarżący powołując się jedynie na zamiar wzięcia udziału w konkursie na kandydata na stanowisko kierownika SPOZ, nie wykazał, aby zaskarżona uchwała dotyczyła jego własnego, indywidualnego, konkretnego interesu prawnego oraz naruszała ten interes prawny – to znaczy nie wykazał istnienia związku pomiędzy zaskarżoną uchwałą a jego indywidualną sytuacją prawną, wyznaczoną regulacjami o charakterze materialnoprawnym. Podkreślić należy, że to po stronie skarżącego leżało wykazanie tego interesu prawnego. Rolą sądu administracyjnego nie jest bowiem zastępowanie strony w poszukiwaniu naruszeń jej praw lub uprawnień. Skarżący wskazywał na naruszenia procedury powoływania członków komisji konkursowej i ewentualną zależność służbową pomiędzy niektórymi członkami komisji a aktualnym kierownictwem SPZOZ. W ocenie Sądu, tak sformułowane zarzuty odnosiły się raczej do interesu faktycznego, którego nie chroni art. 101 ust. 1 ustawy o samorządzie gminnym. Zaprezentowane powyżej uzasadnienie w znacznej części jest powtórzeniem argumentacji zawartej w postanowieniu z 24 października 2023 r., III SA/Kr 1348/23, a dotyczącego analogicznego problemu braku legitymacji skargowej skarżącego. Powyższe skutkuje stwierdzeniem niedopuszczalności skargi i jej odrzuceniem postanowieniem wydanym na posiedzeniu niejawnym w składzie jednoosobowym (pkt 1 postanowienia) na podstawie art. 58 § 1 pkt 5a oraz § 3 w zw. z art. 16 § 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.). Jednocześnie, odrzucenie skargi powoduje, że uiszczony wpis podlega zwrotowi zgodnie z art. 232 § 1 pkt 1 Prawa o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (pkt 2 postanowienia).