III SA/Łd 27/24

Dnia 3 kwietnia 2024 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział III w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Dańczak, Sędziowie Sędzia WSA Anna Dębowska, Sędzia WSA Joanna Wyporska-Frankiewicz (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 3 kwietnia 2024 roku na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym sprawy ze skargi J. S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi z dnia 17 października 2023 roku nr S.K.O.4121.119.2023 w przedmiocie cofnięcia uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikające z prawa jazdy kategorii A,B 1. uchyla zaskarżoną decyzję; 2. zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi na rzecz skarżącego J. S. kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Decyzją z 17 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 sierpnia 2023 r. w sprawie cofnięcia J. S. uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikającego z prawa jazdy kategorii A, B na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...], sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z [...] sygn. akt [...]. W sprawie ustalono następujący stan faktyczny i prawny. Decyzją z 29 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Łodzi, powołując się na przepis art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 622 ze zm.), orzekł o cofnięciu J. S. (dalej również: strona, strona skarżąca lub skarżący) uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikającego z prawa jazdy kategorii A, B na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...], sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z [...], sygn. akt [...]. Stronie orzeczony został zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat, liczony od dnia 24 lutego 2020 r., tj. od dnia zatrzymania prawa jazdy. Od powyższej decyzji J. S. wniósł odwołanie, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami polegające na wydaniu decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w okresie, gdy orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów już nie obowiązywał; b. naruszenie art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 8 k.p.a., tj. niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony i w konsekwencji wydanie decyzji niebudzącej zaufania poprzez uznanie, że udzielenie stronie zgody na dozór elektroniczny wstrzymało bieg zakazu prowadzenia pojazdów; c. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 182 §2 k.k.w. poprzez jego błędne zastosowanie; d. niezasadne zastosowanie art. 43 § 2a k.k. poprzez niesłuszne przyjęcie, że strona odbywa karę pozbawienia wolności. Przywołaną na wstępie decyzją z 17 października 2023 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi (dalej również: kolegium) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 sierpnia 2023 r. w sprawie cofnięcia J. S. uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikającego z prawa jazdy kategorii A, B. W uzasadnieniu tej decyzji organ odwoławczy wskazał, że w myśl art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Organ ten zaznaczył, iż stosownie do art. 182 § 1 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r., poz. 127), w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku odpowiedniemu organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Jeżeli skazany prowadził pojazd wykonując pracę zarobkową, o orzeczeniu sąd zawiadamia ponadto pracodawcę, u którego skazany jest zatrudniony. Organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu (§ 2). Nadto kolegium podniosło, iż doprecyzowaniem powyższej normy jest § 17 rozporządzenia Ministra Infrastruktury i Budownictwa z dnia 24 lutego 2016 r. w sprawie wydawania dokumentów stwierdzających uprawnienia do kierowania pojazdami (tekst jedn. Dz.U. poz. 231 ze zm.), zgodnie z którym: "W przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres przekraczający rok organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami bez określenia terminu ważności tej decyzji". Przy czym "w uzasadnieniu decyzji organ wskazuje w szczególności termin rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami. W przypadku gdy sąd nakazał zwrot dokumentu stwierdzającego uprawnienia do kierowania pojazdami, a w aktach sprawy stwierdzono brak tego dokumentu, w uzasadnieniu decyzji nie wskazuje się daty rozpoczęcia i zakończenia biegu okresu zakazu kierowania pojazdami, a jedynie pouczenie o obowiązku zwrócenia dokumentu i związanym z terminem jego zwrotu początkiem liczenia terminu orzeczonego zakazu. W przypadku orzeczenia wyrokiem sądu zakazu kierowania pojazdami na okres nieprzekraczający roku organ wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami na okres obowiązywania zakazu." Dalej Kolegium podniosło, że bezsporny i niekwestionowany jest fakt, że Sąd Rejonowy w Z. wyrokiem z [...] sygn. akt [...] zmienionym wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z [...] sygn. akt [...] orzekł wobec strony zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, licząc od uprawomocnienia się wyroku, tj. od 20 września 2022 r. Wobec zarzutów strony Kolegium podkreśliło, że z uwagi na orzeczony przez sąd zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych powyżej jednego roku, (tj. 3 lata), w świetle § 17 pkt. 1 rozporządzenia, organ w sentencji decyzji cofa kierowcy uprawnienia i w ogóle nie wskazuje terminu jego obowiązywania. Określenie okresu czasu, na który uprawnienia zostały stronie cofnięte, nie jest zatem obligatoryjnym elementem sentencji zaskarżonej decyzji i nie stanowi de facto przedmiotu rozważań organu pierwszej instancji. Owszem, organ w uzasadnieniu decyzji informacyjnie wskazuje od kiedy do kiedy okres ten należałoby liczyć, nie mniej jednak, nie jest to informacja wiążąca, bowiem różne okoliczności faktyczne mogą mieć wpływ na zmianę tego terminu. Na zakres obowiązywania zakazu w przedmiotowej sprawie miało wpływ postanowienie Sądu Rejonowego w Z. z [...] sygn. akt [...] o zaliczeniu skazanemu – stronie niniejszego postępowania - na poczet orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z [...] wydanym w sprawie o sygn. akt [...] środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 (trzech) lat, okresu zatrzymania prawa jazdy od 24 lutego 2020 r. A nadto, wobec objęcia odwołującego systemem dozoru elektronicznego należało przyjąć, powołując się w tym zakresie na pismo Sądu Rejonowego w Z. z [...] sygn. akt. [...], że odbywanie kary pozbawienia wolności przez stronę wstrzymało bieg środka karnego, a zatem środek karny rozpoczął bieg od 24 lutego 2020 r. do 9 lutego 2023 r., a następnie upłynie po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, tj. 24 kwietnia 2024 r. Wbrew temu, co twierdzi zatem pełnomocnik skarżącego, odbywanie przez stronę kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, wstrzymało bieg zakazu prowadzenia pojazdów. Zgodnie bowiem z art. 43 § 2a k.k. okres, na który orzeczono zakazy, nie biegnie w czasie odbywania kary pozbawienia wolności chociażby orzeczonej za inne przestępstwo. Tymczasem nie budzi wątpliwości, że wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z 8 kwietnia 2022 r., skarżący został skazany na karę pozbawienia wolności i ją odbywa, lecz poza zakładem karnym, w systemie dozoru elektronicznego. Skoro zatem skazany odbywa kartę pozbawienia wolności, to orzeczone środki karne nie podlegają wykonaniu. Jest to zatem okres spoczywania biegu terminu, na który został orzeczony środek karny. Dalej Kolegium podniosło także, iż decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, tj. nie zależą od uznania organu. Ten bowiem, w przypadku zaistniałych ustawowych przesłanek, ma nie tylko prawo, lecz i bezwzględny obowiązek wydać decyzję o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony do weryfikowania wyroku sądu karnego. Przeciwnie, jest nim związany. Zatem organ wydający uprawnienia do kierowania pojazdami jest tylko wykonawcą wyroku sądowego, którym orzeczono karę zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych. Organ administracji nie może też dokonywać ani rozszerzenia, ani zawężenia orzeczonego przez sąd zakazu. Na ostateczną decyzję kolegium strona (reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika) złożyła skargę do sądu administracyjnego, zarzucając zaskarżonemu rozstrzygnięciu: a. naruszenie przepisów postępowania, tj. art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami polegające na utrzymaniu w mocy decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w okresie, gdy orzeczony zakaz prowadzenia pojazdów już nie obowiązywał; b. art. 7, art. 7a, art. 7b i art. 8 k.p.a., tj. niedokładne wyjaśnienie stanu faktycznego sprawy, rozstrzygnięcie wątpliwości interpretacyjnych na niekorzyść strony i w konsekwencji wydanie decyzji, która nie budzi zaufania poprzez uznanie, że udzielenie stronie zgody na dozór elektroniczny wstrzymało bieg zakazu prowadzenia pojazdów; c. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 182 §2 k.k.w. poprzez jego błędne zastosowanie; d. niezasadne zastosowanie art. 43 § 2a k.k. poprzez niesłuszne przyjęcie, że strona skarżąca odbywa karę pozbawienia wolności; e. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. naruszenie przepisu art. 182 § 2 k.k.w. w zw. z art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy o kierujących pojazdami przez dokonanie błędnej subsumcji do ustalonego w sprawie stanu faktycznego, będącej wynikiem błędnego przyjęcia, że w czasie odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego dochodzi - na podstawie art. 43 § 2a k.k. - do zawieszenia biegu okresu na jaki orzeczono środek karny, co w konsekwencji doprowadziło do niewłaściwego utrzymania w mocy wadliwej decyzji Prezydenta Miasta Łodzi; f. naruszenie art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. polegające na bezzasadnym utrzymaniu w mocy decyzji Prezydenta Miasta Łodzi w przedmiocie cofnięcia skarżącemu uprawnień do prowadzenia wszelakich pojazdów mechanicznych z 29 września 2023 r., w sytuacji, gdy prawidłowe było uchylenie przedmiotowej decyzji. Mając powyższe na uwadze skarżący wniósł o uchylenie w całości zaskarżonej decyzji oraz poprzedzającej ją decyzji Prezydenta Miasta Łodzi z 29 września 2023 r. oraz o zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Łodzi wniosło o jej oddalenie, podtrzymując stanowisko przedstawione w uzasadnieniu zaskarżonego rozstrzygnięcia. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył co następuje: Skarga zasługuje na uwzględnienie, aczkolwiek z innych powodów niż w niej wywiedzione. Na wstępie należy wyjaśnić, że sąd orzekał w postępowaniu uproszczonym na posiedzeniu niejawnym, na podstawie art. 119 pkt 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. 2023 r., poz. 1634 ze zm.) - dalej: "p.p.s.a.", zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Jak wynika z akt sprawy, wniosek taki został złożony przez organ, a skarżący nie zażądał przeprowadzenia rozprawy. Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn. Dz.U. z 2022 r., poz. 2492 ze zm.) sądy administracyjne są właściwe do badania zgodności z prawem zaskarżonych aktów administracyjnych, przy czym sąd nie może opierać tej kontroli na kryterium słuszności lub sprawiedliwości społecznej. Uwzględnienie skargi następuje w przypadku stwierdzenia przez sąd naruszenia przepisów prawa materialnego lub istotnych wad w prowadzonym postępowaniu (art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a.). Zakres kontroli sądu wyznacza art. 134 p.p.s.a. stanowiący, że sąd orzeka w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. (§ 1). Przedmiotem skargi do tutejszego sądu jest decyzja Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Łodzi, którą utrzymano w mocy decyzję Prezydenta Miasta Łodzi z 29 sierpnia 2023 r. w sprawie cofnięcia stronie skarżącej uprawnienia do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych wynikającego z prawa jazdy kategorii A, B na podstawie wyroku Sądu Rejonowego w Z. z [...], sygn. akt [...], zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z [...], sygn. akt [...]. Materialnoprawną podstawę powyższego rozstrzygnięcia stanowił art. 103 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 5 stycznia 2011 r. o kierujących pojazdami (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 622) - dalej: "u.k.p." zgodnie z którym, starosta wydaje decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami w przypadku orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów. Podstaw materialnoprawnych decyzji o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami należy się także dopatrywać w treści art. 182 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. Kodeks karny wykonawczy (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r., poz. 127) – dalej: "k.k.w.". Zgodnie z § 1 zdanie 1 tego przepisu, w razie orzeczenia zakazu prowadzenia pojazdów, sąd przesyła odpis wyroku organowi administracji rządowej lub samorządu terytorialnego właściwemu dla miejsca zamieszkania skazanego. Stosownie zaś do art. 182 § 2 k.k.w. organ, do którego przesłano orzeczenie zawierające zakaz prowadzenia pojazdów, zobowiązany jest cofnąć uprawnienia do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie oraz nie może wydać tych uprawnień w okresie obowiązywania zakazu. Nadto, zgodnie z treścią art. 184 k.k.w. - przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny wymieniony w niniejszym oddziale lub oddziale 1, albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonywania tego środka. W tym miejscu zauważenia wymaga, że w punkcie 2 prawomocnego wyroku z Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] (sygn. akt [...]), zmienionego wyrokiem Sądu Okręgowego w Ł. z dnia [...] (sygn. akt [...]), Sąd Rejonowy w Z. orzekł wobec strony skarżącej, na podstawie art. 42 § 1 kodeksu karnego, zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. W związku z tym Prezydent Miasta Łodzi, jako organ właściwy rzeczowo i miejscowo, zobowiązany był wydać decyzję administracyjną o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami w zakresie dostosowanym do orzeczenia sądu karnego. Podkreślić należy, że decyzje o cofnięciu uprawnień do kierowania pojazdami stanowią akty o charakterze związanym, to jest nie zależą one od uznania organu administracji. Bowiem właściwy organ, w przypadku zaistnienia ustawowych przesłanek, posiada nie tylko prawo, ale bezwzględny obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Nie jest przy tym uprawniony – co należy podkreślić - do weryfikowania wyroku sądu karnego. Z brzmienia art. 182 § 2 k.k.w. wynika, że organ administracji, któremu w trybie tego przepisu przesłano odpis wyroku z orzeczonym zakazem prowadzenia pojazdów, jest zobowiązany cofnąć uprawnienie do ich prowadzenia w orzeczonym zakresie. Z przepisu art. 182 § 2 k.k.w. wynika więc obowiązek organu sprowadzający się do cofnięcia uprawnienia do kierowania pojazdami w zakresie orzeczonym w wyroku sądu karnego. Równocześnie w myśl przywoływanego już art. 184 k.k.w. przesyłając odpis wyroku, w którym orzeczono środek karny albo zawiadomienie o wymierzeniu takiego środka, sąd podaje na podstawie treści wyroku datę początkową, od której należy liczyć okres wykonania tego środka. Tym samym więc organ ma nie tylko cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami, ale musi cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Pojęcie "orzeczony przez sąd karny zakres" odnosi się przede wszystkim do zakresu przedmiotowego, w jakim sąd karny orzekł zakaz prowadzenia pojazdów. W orzecznictwie sądów administracyjnych nie budzi jednak wątpliwości, że wskazane powyżej pojęcie "orzeczony przez sąd karny zakres" odnosi się także do okresu, na jaki sąd orzekł zakaz prowadzenia pojazdów, co oznacza, że cofnięcie uprawnień do kierowania pojazdami musi nastąpić na ściśle wyznaczony okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu (zob. w tej materii m.in.: wyrok NSA z dnia 16 kwietnia 2010 r., sygn. akt I OSK 698/09; a także wyroki WSA w Gliwicach: z dnia 16 grudnia 2019 r., sygn. akt II SA/Gl 1219/19 oraz z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II SA/Gl 1396/19; jak również wyroki WSA w Gdańsku: z dnia 5 listopada 2009 r., sygn. akt III SA/Gd 348/09 oraz z dnia 21 marca 2021 r., sygn. akt III SA/Gd 1078/20; Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych - orzeczenia.nsa.gov.pl). Organ administracji nie może przy tym ani rozszerzać, ani zawężać orzeczonego przez sąd zakazu prowadzenia pojazdu. Mając na uwadze opisany wyżej stan prawny, w ocenie sądu w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę, orzeczenie organu o cofnięciu uprawnienia do kierowania pojazdami, bez powiązania wydanej decyzji z zakresem, na jaki orzeczono zakaz prowadzenia pojazdu, jest orzeczeniem wadliwym. Organy administracji wykonujące wyrok sądu karnego są bowiem związane jego treścią, co oznacza, że mogą cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami tylko na ściśle wskazany w wyroku okres. Podkreślenia przy tym wymaga, że tego rodzaju rozstrzygnięcie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji (jej rozstrzygnięciu) jako istotny element rozstrzygnięcia. O uprawnieniach lub obowiązkach strony nie powinno się bowiem rozstrzygać w uzasadnieniu decyzji, które jest innym, niż osnowa, składnikiem decyzji administracyjnej. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę zwraca uwagę, że należyte rozróżnienie charakteru i treści poszczególnych składników decyzji administracyjnej ma istotną doniosłość, czemu ustawodawca dał wyraz w regulacji zawartej w art. 107 § 1 i § 3 k.p.a. Wyróżnienie w tych przepisach poszczególnych składników decyzji służy nie tylko zapewnieniu kompletności, czy zupełności decyzji administracyjnej, ale także podkreśla odrębność tych składników. Odrębność ta jest związana zwłaszcza z ich funkcją oraz charakterem. W tym kontekście należy podkreślić, że to z osnowy decyzji administracyjnej jej adresat ma czerpać pełną wiedzę na temat treści uprawnień lub obowiązków zindywidualizowanych wobec niego poprzez wydanie takiej decyzji. Uzasadnienie natomiast ma jedynie wyjaśniać adresatowi decyzji, dlaczego taka indywidualizacja uprawnień lub obowiązków miała miejsce. Jak wynika z akt sprawy w dniu 17 lutego 2023 r. wpłynęło do organu I instancji zawiadomienie z Sądu Rejonowego w Z. – Sekcja Wykonywania Orzeczeń, sygn. akt [...], do którego załączono odpis prawomocnego wyroku w sprawie [...] przeciwko skarżącemu, że wobec którego orzeczono zakaz prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat. Początek zakazu prowadzenia pojazdów mechanicznych należy liczyć od dnia 20 września 2022 r. Zarządzeniem z dnia 17 lutego 2023 r. sędzia penitencjarny Sądu Okręgowego w Ł. VI Wydział [...] ustalił skarżącemu początek odbywania kary pozbawienia wolności poza zakładem karnym w systemie dozoru elektronicznego, orzeczonej wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. w sprawie o sygn. akt [...] – na dzień 9 lutego 2023 r., zaś jej koniec na dzień 9 kwietnia 2024 r. Następnie postanowieniem z dnia [...] sygn. akt [...] Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny zaliczono skarżącemu na poczet orzeczonego wyrokiem Sądu Rejonowego w Z. z dnia [...] - wydanego w sprawie o sygn. akt [...] środka karnego w postaci zakazu prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych w ruchu lądowym na okres 3 lat - okres zatrzymania prawa jazy od dnia 24 lutego 2020 r. Natomiast 22 czerwca 2023 r. wpłynęło do organu pismo z Sądu Rejonowego w Z. II Wydział Karny informujące, że odbywanie kary pozbawienia wolności przez skarżącego wstrzymało bieg środka karnego, a zatem środek karny rozpoczął bieg 24 lutego 2020 r. do 9 lutego 2023 r., a następnie zakończy swój bieg po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności (należy doliczyć 15 dni). Skoro zatem Sąd Rejonowego w Z. II Wydział Karny wyraźnie określił czas na jaki skarżący ma zostać pozbawiony uprawnienia do kierowania pojazdami, organ administracji w rozstrzygnięciu wydanej w sprawie decyzji nie mógł się ograniczyć tylko do cofnięcia stronie skarżącej uprawnień do kierowania pojazdami kategorii A, B, ale powinien był także cofnąć je w orzeczonym przez sąd karny zakresie. Tymczasem w niniejszej sprawie organy wywiązały się jedynie z obowiązku oznaczenia w osnowie decyzji administracyjnej o cofnięciu stronie skarżącej uprawnienia do kierowania pojazdami wskazania kategorii prawa jazdy, z których wynikały cofnięte jej uprawnienia do prowadzenia pojazdów, nie wskazano natomiast okresu na jaki cofnięto stronie skarżącej uprawnienie do kierowania pojazdami. Dopiero w uzasadnieniu decyzji wskazano okres 3 lat, na jaki cofnięto stronie skarżącej uprawnienie do kierowania pojazdami, wskazując iż środek karny rozpoczął bieg 24 lutego 2020 r. do 9 lutego 2023 r., a następnie upłynie po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności w systemie dozoru elektronicznego, tj. 24 kwietnia 2024 r. W ocenie sądu świadczy to o naruszeniu art. 182 § 2 k.k.w., poprzez jego niewłaściwe zastosowanie. Resumując stwierdzić należy, że stosownie do dyspozycji art. 182 § 2 k.k.w. organ administracji powinien cofnąć uprawnienie do kierowania pojazdami w zakresie wynikającym z wyroku sądu karnego, w którym orzeczono zakaz prowadzenia pojazdów, to jest w określonym przez sąd zakresie i na ściśle wskazany okres, wynikający z orzeczonego przez sąd zakazu. Rozstrzygnięcie takie powinno zostać zamieszczone w osnowie decyzji - jej rozstrzygnięciu. Niemniej jednak w rozstrzygnięciu decyzji wydanej przez organ pierwszej instancji nie oznaczono okresu, na jaki cofnięto stronie skarżącej uprawnienie do kierowania pojazdami. Powyższe świadczy o naruszeniu przez organ art. 182 § 2 k.k.w. oraz art. 107 § 1 pkt 5 k.p.a., poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Okoliczności tych nie dostrzegł organ odwoławczy, który utrzymał zaskarżoną doń decyzję co świadczy z kolei o naruszeniu przez samorządowe kolegium odwoławcze art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. Ponownie rozpatrując sprawę organ zobligowany będzie uwzględnić przedstawione powyżej rozważania prawne. Jako niezasadne sąd ocenił natomiast zarzuty sformułowane przez stronę skarżącą w treści skargi – podkreślić bowiem należy, że podstawę wydania decyzji o cofnięciu stronie skarżącej uprawnień do prowadzenia wszelkich pojazdów mechanicznych stanowił prawomocny wyrok sądu karnego, a decyzja taka – co nie budzi zastrzeżeń w judykaturze – ma charakter związany. Przyjęcie przez organ odmiennego terminu stanowiłoby naruszenie treści art. 182 § 2 i art. 184 k.k.w. Organy są związane orzeczeniem sądu karnego i w tym zakresie nie mogą dokonywać żadnych interpretacji i zmian, a orzec mogą o cofnięciu uprawnień zgodnie z wyrokiem i podaną przez sąd informacją o sposobie liczenia biegu terminu, czyli jak w przedmiotowej sprawie środek karny rozpoczął bieg 24 lutego 2020 r. do 9 lutego 2023 r., a następnie zakończy swój bieg po zakończeniu odbywania kary pozbawienia wolności (należy doliczyć 15 dni). Mając powyższe na uwadze sąd stwierdził, że decyzja organu zapadła z naruszeniem przepisu prawa materialnego, tj. art. 182 § 2 k.k.w., mającym wpływ na wynik sprawy. Uzasadniało to jej uchylenie na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. Na podstawie art.200 p.p.s.a. sąd zasądził od organu administracji na rzecz skarżącego kwotę 697 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania. Na ogólną sumę kosztów złożyło się: 200 zł – wpis, 480 zł – wynagrodzenie pełnomocnika strony i 17 zł – opłata skarbowa. a.kr