II SAB/Ol 6/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Tadeusz Lipiński Asesor WSA Grzegorz Klimek po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 4 kwietnia 2024 r. sprawy ze skargi D. D. na bezczynność Prokuratora Rejonowego w B. w udostępnieniu informacji publicznej oddala skargę. Z przekazanych akt sprawy wynika, że w dniu 11.01.2024 r. D. D. (dalej jako: "skarżący") wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie (drogą elektroniczną) skargę na bezczynność Prokuratora Rejonowego w [...] (dalej jako: "Prokurator", "organ") w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej. Zarzucił organowi naruszenie: art. 61 ust. 1 Konstytucji RP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi podstawę prawa do uzyskiwania informacji publicznej poprzez błędne zastosowanie, polegające na nieudostępnieniu informacji publicznej na wniosek oraz art. 1 ust. 1 UDIP w zakresie, w jakim przepis ten stanowi, że informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych poprzez niezasadne uznanie, że przedmiotem wniosku nie jest udostępnienie informacji publicznej, a w konsekwencji nieudostępnienie informacji publicznej na wniosek. Podnosząc wskazane zarzuty, skarżący wniósł o: - zobowiązanie organu do załatwienia wniosków z dn. 07.12.2023 r. oraz 28.12.2024 r. (winno być: 2023 r.); - zasądzenie od organu kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi skarżący wyjaśnił, że do Prokuratury Rejonowej w [...] (dalej jako: "PR") oraz równolegle do Sądu Rejonowego w [...] (dalej jako: "SR") wystąpił z wnioskami dotyczącymi postępowania [...], z dn. 20.09.2022, oraz zażalenia na postanowienie z 30.09.2022 w sprawie [...]. W pierwszym piśmie wniósł o wgląd do fotokopii akt sprawy [...] w trybie art. 156 kodeku postępowania karnego oraz/lub informacji prasowej. Przytaczając orzeczenia sądów administracyjnych zaznaczył, że zainteresowany jest wyłącznie postanowieniem o umorzeniu postępowania oraz postanowieniem SR oddalającym zażalenie na umorzenie śledztwa. Podniósł, że w treści pisma nie powołał się na art. 61 ust. 1 i 2 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Wyraźnie jednak wyartykułowano, że wniosek ten dotyczy dwóch trybów, gdyż jak wskazano w wyroku WSA w Warszawie z 19 maja 2008 r. sygn. II SA/Wa 2171/07, art. 156 § k.p.k. nie odnosi się do spraw zakończonych wydaniem prawomocnego postanowienia o umorzeniu postępowania przygotowawczego. Dalej podał skarżący, że Sąd Rejonowy odpisał 28.12.2023 r., że na podstawie art. 156 § 1 k.p.k. Prezes SR nie wyraża zgody na udostępnienie akt sprawy [...] i sporządzenie z nich fotokopii, natomiast nie otrzymał żadnej informacji w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Prokuratura Rejonowa nie udzieliła żadnej odpowiedzi, dlatego pismem z 28.12.2023 r. ponowił wniosek do obydwu instytucji wyjaśniając, że jest to wniosek w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Powołał się w nich na art. 61 ust. 1 Konstytucji RP oraz art. 10 ust. 1 ustawy o dostępie do informacji publicznej. Nadto przytoczył treść art. 5 i art. 2 ust 1 u.d.i.p. zgodnie z którym nie można żądać od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej wykazania interesu prawnego lub faktycznego, wskazał że art. 156 § 1 k.p.k. nie odnosi się do spraw zakończonych prawomocnym postanowieniem o umorzeniu postępowania przygotowawczego, jak też powołał art. 2 ust. 1, art. 2 ust. 2 oraz art. 2 ust. 3 u.d.i.p. Zaznaczył, że postępowanie którego dotyczyło postanowienie o umorzeniu śledztwa oraz postanowienie sądu o odrzuceniu zażalenia na umorzenie śledztwa: pomimo złożenia zawiadomienia, a potem zażalenia przez osoby prywatne lecz pełniące funkcje dlatego on ma interes prawny (choć nie ma obowiązku go wykazywać), gdyż dotyczy osób pełniących funkcje publiczne i ma ono związek z pełnieniem tych funkcji (jako dziennikarz pełnił funkcje publiczną), zawiadomienie złożyły osoby pełniące funkcje publiczne, miały związek z pełnieniem tych funkcji: gdyż chodziło o artykuł prasowy, nie można ograniczać dostępu do spraw rozstrzyganych w postępowaniu karnym. Skarżący podał, że prokuratora rejonowa nie udzieliła odpowiedzi w innym trybie niż przez skarżącego wskazany, bowiem na wniosek z 07.12.2023 r., gdzie nie wskazano trybu nie odpowiedziano w terminie 14 dni, zaś na drugi wniosek z 28.12.2023 r. gdzie powołano się na ustawę o dostępie do informacji publicznej udzieliła informacji w formie zarządzenia, gdzie z opisu wynika, że na ten akt przysługuje zażalenie w trybie art.159 k.p.k. W ocenie skarżonego organu dokument urzędowy w postaci umorzenia postępowania przygotowawczego, jak i postanowienie Sądu utrzymujące w mocy takie rozstrzygnięcie sporządzone w konkretnej sprawie karnej nie stanowią informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. lecz zawierają informacje dotyczące spraw indywidualnych osób. W ocenie skarżącego stanowisko takiej jest nieprawidłowe. Żądane informacje nie dotyczą informacji niejawnych oraz tajemnic chronionych ustawowo, stosownie do art. 2 ust. 1 u.d.ui.p. Wprawdzie w art. 2 ust. 2 u.d.i.p. jest mowa o ograniczeniu tego prawa ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy jednak nie dotyczy to informacji o osobach pełniących funkcje publiczne, mających związek z pełnieniem tych funkcji. Urzędnicy składający zawiadomienie pełnili funkcje publiczne i rzekome zniesławienie, czyli pośrednio procedura przetargowa i wynik oferty miały związek z pełnieniem funkcji, podobnie jak pełnił funkcję publiczną dziennikarz. Napisany przez niego artykuł, który miał jakoby znieważyć osoby prywatne dotyczył osób pełniących funkcje publiczne, zatem nie osób prywatnych. Skarżący wyjaśnił także, że Sąd Rejonowy po ponownym rozpoznaniu wniosku zmienił swoje stanowisko i w dn. 02.01.2024 r. udostępnił na zarządzenie Prezesa SR zanonimizowane postanowienie w sprawie [...], tymczasem skarżony Prokurator zarządzeniem z 08.01.2024 r., działając na podstawie art. 156 § 5 i 5b k.p.k., po rozpoznaniu wniosków skarżącego z 07 grudnia 2023 r. oraz 28 grudnia 2023r. odmówił wyrażenia zgody na udostępnienie postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie o sygn. [...], postanowienia Sądu o utrzymaniu tego postanowienia w mocy oraz innej dokumentacji z akt tej sprawy. W ocenie skarżącego wydane zarządzenie Prokuratora nie stanowi odpowiedzi na wniosek w ustawowym terminie, w związku z czym skarga jest zasadna. Ocenie sądu skarżący pozostawił datę złożenia wniosku tj. 7 lub 28 grudnia 2023 r. W odpowiedzi na skargę Prokurator Rejonowy wniósł o jej oddalenie jako niezasadnej. Organ wyjaśnił, że nadzorowano postępowanie przygotowawcze w sprawie zaistniałego w dn. 29 stycznia 2022 r. w [...] pomówienia wskazanych imiennie pracowników Urzędu Miasta [...], za pośrednictwem środków masowego przekazu, poprzez opublikowanie na stronie internetowej [...] artykułu dotyczącego wymienionych urzędników odpowiedzialnych za realizację przetargu organizowanego przez Gminę Miejską [...] "Na zakup energii elektrycznej na potrzeby gminy miejskiej B. i jej jednostek" i zawarcie w nim nieprawdziwych informacji o wyborze przez nich oferty mniej korzystnej dla mieszkańców B., czym poniżono ich w opinii publicznej oraz narażono na utratę zaufania potrzebnego dla danego stanowiska, tj. o przestępstwo z art. 212 § 2 kk. Postanowieniem z dn. 30 czerwca 2022 r. Prokurator umorzył dochodzenie w tej sprawie wobec braku znamion czynu zabronionego. Sąd Rejonowy, po rozpoznaniu złożonych zażaleń, postanowieniem z dn. 20.09.2022 r. utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Podniesiono, że na wnioski skarżącego z 07.12.2023. oraz 28.12.2023 r. organ zarządzeniem z 08.01.2024 r., działając w trybie art. 156 § 5 i 5b k.p.k., odmówił wyrażenia zgody na udostępnienie skarżącemu żądanych rozstrzygnięć z akt prowadzonego dochodzenia. Uznano, że żądane postanowienia wydane w konkretnej sprawie karnej nie stanowią informacji o sprawach publicznych w rozumieniu art. 1 ust. 1 u.d.i.p. lecz zawierają dane dotyczące indywidualnych osób. Za informację publiczną uznany powinien być jedynie fakt umorzenia danej sprawy i utrzymania w mocy tej decyzji przez Sąd, nie zaś postać i treść podjętych rozstrzygnięć. Postanowienie o umorzeniu postępowania jest pismem procesowym organu postępowania przygotowawczego. Przepisy kodeksu postępowania karnego, które w sposób pełny regulują kwestie dostępu do akt w trakcie trwającego oraz zakończonego postępowania karnego, wyłączają w tym zakresie stosowanie trybu i formy z ustawy o dostępie do informacji publicznej, gdyż regulują odmiennie zasady i tryb dostępu do informacji znajdujących się w aktach postępowania karnego. Podniesiono, że wydając takie rozstrzygnięcie kierowano się wskazaniami zawartymi w wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego z 18 stycznia 2023 r. sygn. III OSK 6466/21, który w analogicznej spawie oddalając skargę prokuratora okręgowego wyraził stanowisko, że przepisy art. 156 § 1, 5 i 5a k.p.k. adresowane są do każdego (do wszystkich), a więc nie tylko do stron postępowania karnego. Przepisy te zawierają zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami także akt postępowania już zakończonego). Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2022 r. poz. 2492, z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 1634 z późn. zm.) zwanej dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. W myśl art. 149 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1-4 albo na przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 4a: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Zgodnie zaś z art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Z kolei art. 149 § 1b p.p.s.a. stanowi, że sąd, w przypadku, o którym mowa w § 1 pkt 1 i 2, może ponadto orzec o istnieniu lub nieistnieniu uprawnienia lub obowiązku, jeżeli pozwala na to charakter sprawy oraz niebudzące uzasadnionych wątpliwości okoliczności jej stanu faktycznego i prawnego. Stosownie zaś do art. 151 p.p.s.a. w razie nieuwzględnienia skargi w całości albo w części sąd oddala skargę odpowiednio w całości albo w części. Wyjaśnić należy, że przedmiotowa skarga została rozpoznana przez Sąd na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym, stosownie do art. 119 pkt 4 p.p.s.a., zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. Oznacza to, że w przypadku takiej skargi w obecnym stanie prawnym skierowanie jej do rozpoznania w trybie uproszczonym na posiedzeniu niejawnym nie jest uzależnione od wniosku strony. W rzeczonej sprawie skarżący domagał się od Prokuratora informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902 z późń. zm) dalej jako: "u.d.i.p.", w zakresie udostępnienia fotokopii akt nadzorowanego postępowania przygotowawczego, doprecyzowując ostatecznie, że żądanie dotyczy udostępnienia postanowienia o umorzeniu konkretnego postepowania przygotowawczego, jak też postanowienia Sądu oddalającego zażalenie na umorzenie postępowania przygotowawczego. Stosownie do treści art. 1 ust. 1 u.d.i.p., informacją publiczną jest każda informacja o sprawach publicznych i podlega udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w niniejszej ustawie. Zgodnie zaś z art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisy ustawy nie naruszają przepisów innych ustaw, określających odmienne zasady i tryb dostępu do informacji będących informacjami publicznymi. Ustawodawca stworzył w ten sposób normę kolizyjną, która wyłącza stosowanie przepisów ustawy tylko w sytuacji, w której inna ustawa reguluje ten sam zakres. Pozwala to na wyodrębnienie dwóch grup informacji: podlegających udostępnieniu na zasadach i w trybie określonych w ustawie o dostępie do informacji publicznej oraz takich, które ujawnia się na zasadach i w trybie przewidzianym w ustawach szczególnych. W przypadku kolizji przepisy zawarte w ustawach odrębnych mają pierwszeństwo i wyłączają stosowanie ustawy o dostępie do informacji publicznej. W takiej sytuacji podmiot zobowiązany informuje jedynie wnioskodawcę, że żądana informacja nie może być udostępniona w trybie przewidzianym w omawianej ustawie. Zasady dostępu do akt postępowania karnego, sporządzania z nich odpisów, w tym wydawania kserokopii z dokumentów i uwierzytelnionych odpisów z akt sprawy regulują przepisy zawarte w art. 156 ustawy z dnia 6 czerwca 1997 r. - Kodeks postępowania karnego (Dz.U. z 2024 r., poz. 37) dalej jako: "k.p.k." O ile dostęp stron postępowania i innych podmiotów do akt sprawy uregulowany jest odrębnie, to tym samym w zakresie żądania strony o udostępnienie informacji o materiale zawartym w aktach wyłączone jest stosowanie przepisów u.d.i.p. I tak art. 156 § 1 k.p.k. stanowi, że stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta sprawy sądowej oraz daje możność sporządzenia z nich odpisów lub kopii. Za zgodą prezesa sądu akta te mogą być udostępnione również innym osobom. Informacje o aktach sprawy mogą być udostępnione także za pomocą systemu teleinformatycznego, jeżeli względy techniczne nie stoją temu na przeszkodzie. Z kolei przepisy art. 156 § 5, § 5a i § 5b k.p.k. odnoszą się do postępowania przygotowawczego. Zgodnie z art. 156 § 5 k.p.k., jeżeli nie zachodzi potrzeba zabezpieczenia prawidłowego toku postępowania lub ochrony ważnego interesu państwa, w toku postępowania przygotowawczego stronom, obrońcom, pełnomocnikom i przedstawicielom ustawowym udostępnia się akta, umożliwia sporządzanie odpisów lub kopii oraz wydaje odpłatnie uwierzytelnione odpisy lub kopie. W przedmiocie udostępnienia akt, sporządzenia odpisów lub kopii lub wydania uwierzytelnionych odpisów lub kopii prowadzący postępowanie przygotowawcze wydaje zarządzenie. W wypadku odmowy udostępnienia akt pokrzywdzonemu na jego wniosek należy poinformować go o możliwości udostępnienia mu akt w późniejszym terminie. Z chwilą powiadomienia podejrzanego lub obrońcy o terminie końcowego zaznajomienia z materiałami postępowania przygotowawczego pokrzywdzonemu, jego pełnomocnikowi lub przedstawicielowi ustawowemu nie można odmówić udostępnienia akt, umożliwienia sporządzania odpisów lub kopii oraz wydania odpisów lub kopii. Za zgodą prokuratora akta w toku postępowania przygotowawczego mogą być w wyjątkowych wypadkach udostępnione innym osobom. Prokurator może udostępnić akta w postaci elektronicznej. Jak zatem wynika z ogólnej normy art. 1 ust. 2 u.d.i.p. przepisów tej ustawy nie stosuje się zatem wtedy, gdy są one nie do pogodzenia z przepisami ustaw szczególnych, które w sposób odmienny regulują zasady i tryb dostępu do informacji publicznej. W orzecznictwie sądów administracyjnych wielokrotnie wskazywano (zob. m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 15 grudnia 2021 r., sygn. akt III OSK 4343/21, z dnia 7 września 2023 r., sygn. akt III OSK 1381/22, z dnia 22 czerwca 2022 r., sygn. akt III OSK 5052/21, z dnia 18 stycznia 2023 r. sygn. akt III OSK 6466/21, dostępne w Centralnej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych pod adresem: http:// orzeczenia.nsa.gov.pl), że takimi przepisami są m.in. przepisy art. 156 § 1, § 5 i § 5b k.p.k. Wskazane regulacje k.p.k. adresowane są w stosunku do wszystkich potencjalnych adresatów, a nie tylko do stron postępowania karnego, w odniesieniu do tych dokumentów, które są informacją publiczną i znajdują się w aktach sądowych spraw karnych i aktach trwającego i zakończonego postępowania przygotowawczego. Są one przepisami szczególnymi, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. i ustawa ta nie ma do nich zastosowania. Przepisy te zawierają bowiem zamkniętą i zupełną regulację zasad dostępu do akt postępowania karnego i znajdujących się w nich informacji publicznych, tak na etapie postępowania przygotowawczego, jak i sądowego (a wraz z innymi przepisami, także do akt postępowania już zakończonego, m.in. rozporządzenie Ministra Sprawiedliwości z 7 kwietnia 2016 r Regulamin wewnętrznego urzędowania powszechnych jednostek organizacyjnych prokuratury - § 147). Skoro zatem dostęp do żądanych informacji publicznych określają przepisy szczególne, o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p., to w niniejszej sprawie nie mają zastosowania przepisy u.d.i.p. Zasadnie zatem podniósł Prokurator, że z uwagi na regulacje zawarte w k.p.k. informacje żądane przez skarżącego nie podlegają udostępnieniu, gdyż regulacja szczególna zawarta w przepisach k.p.k. wyłącza stosowanie trybu określonego w u.d.i.p. Pozostaje nadto wskazać, że stanowisko to zaaprobowano w orzecznictwie Naczelnego Sądu Administracyjnego (zob. w tej materii m.in. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 25 maja 2017 r., sygn. akt I OSK 1399/15; z dnia 19 grudnia 2019 r., sygn. akt I OSK 357/19 oraz z dnia 20 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 298/20, dostępne CBOSA). W wyroku wydanym w sprawie o sygn. akt I OSK 298/20 Naczelny Sąd Administracyjny podkreślił wprost, że kwestia dostępu do akt postępowania przygotowawczego wyczerpuje wszelkie uprawnienia nie tylko pokrzywdzonego lub podejrzanego, ale także innych osób do uzyskania przez nich informacji zawartych w aktach czy dokumentach prowadzonego postępowania. Przepisy u.d.i.p. nie stanowią alternatywnego i konkurencyjnego wobec przepisów k.p.k. sposobu pozyskiwania odpisów dokumentów czy informacji znajdujących się w aktach postępowania przygotowawczego. Dokumenty zgromadzone przez organ w aktach, podlegają udostępnieniu wyłącznie na podstawie przepisów Kodeksu postępowania karnego. Pogląd ten w pełni podziela Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie rozpoznających niniejszą sprawę. Nadto podkreślić pozostaje, że z przekazanych akt tej sprawy, jak też informacji przekazanych przez skarżącego, wnioski o udostępnienie informacji publicznej w postaci żądanych postanowień o umorzeniu postępowania przygotowawczego, jak też postanowienia Sądu oddalającego zażalenie na umorzenie postępowania przygotowawczego zostały przez Prokuratora rozpoznane w oparciu o treść art. 156 § 5 k.p.k., gdzie kolejno zarządzeniami Prokuratora z dn. 1.08.2023 r. oraz z dn. 8.01.2024 r. odmówiono wyrażenia zgodny na udostępnienie skarżącemu postanowienia o umorzeniu dochodzenia w sprawie o sygn. [...], postanowienia Sądu o utrzymaniu w mocy tej decyzji oraz innej dokumentacji z akt sprawy. Skarżącego poinformowano o trybie zaskarżenia powyższego rozstrzygnięcia w oparciu o art. 159 k.p.k., jednak nie wynika z akt aby strona skorzystała z tego trybu zażaleniowego. Reasumując, skoro skarżący przed wniesieniem skargi do tut. Sądu został zawiadomiony o sposobie rozpoznania wniosku w zakresie udostępnienia dokumentu z akt prowadzonego postępowania przygotowawczego, to postaje uznać, że spełniony został wymóg poinformowania o właściwym trybie rozpoznania wniosku, jako trybie przewidzianym w kodeksie postępowania karnego. Co do zarzutu skargi dotyczącego naruszenia art. 61 ust. 1 Konstytucji RP zgodnie z którym m.in. obywatel ma prawo do uzyskiwania informacji o działalności organów władzy publicznej oraz osób pełniących funkcje publiczne, wyjaśnić pozostaje, że w ust. 3 tego przepisu zostało przewidziane ograniczenie prawa, o którym mowa w ust. 1 i 2, które może nastąpić wyłącznie ze względu na określone w ustawach ochronę wolności i praw innych osób i podmiotów gospodarczych oraz ochronę porządku publicznego, bezpieczeństwa lub ważnego interesu gospodarczego państwa. W wyroku NSA z dn. 13.10.2021 r. sygn. akt III OSK 3861/21 podkreślono, że takie ograniczenie musi mieć swoją wyraźną podstawę w ustawie, nie może być oparte na domniemaniu. Musi też posiadać materialną legitymację, a wiec jego wprowadzenie jest możliwe jedynie z uwagi na konieczność ochrony wartości wymienionych w art. 61 ust. 3 Konstytucji RP. Zasady i tryb dostępu do informacji publicznych zawartych w aktach postępowania karnego uregulowano na odmiennych zasadach niż u.d.i.p. w przepisach k.p.k. Postępowanie karne realizuje określone cele wynikające przede wszystkim z art. 2 § 1 k.p.a. i brak jest wątpliwości, że dobro postępowania karnego, jak również dobro, czy interes stron innych jego uczestników wymagają odmiennego uregulowania zasad dostępu do akt postępowania i znajdujących się w nich dokumentów stanowiących informację publiczną. Skoro więc istnieją przepisy, które w określony sposób normują możliwość zapoznania się z dokumentami zawartymi w aktach postępowania przygotowawczego, czy też sądowego i jest to regulacja inna niż ta zawarta w u.d.i.p., to zasadnym jest uznanie, że są to "przepisy innych ustaw", o których mowa w art. 1 ust. 2 u.d.i.p. Konsekwencją powyższego stanowiska jest zaś to, że nie można przyjąć, że podmiot do którego skierowano wniosek o udostępnienie informacji publicznej w przypadku z art. 1 uat. 2 u.d.i.,p. pozostaje w bezczynności, kiedy nie udziela informacji bądź też nie wydaje decyzji o odmowie jej udzielenia w trybie ustawy o dostępie do informacji publicznej. Reasumując w realiach rozpoznawanej sprawy nie można było uznać, że skarga na bezczynność Prokuratora w tej sprawie jest uzasadniona. W tym stanie sprawy, uznając skargę za niezasadną, Sąd orzekł na podstawie art. 151 p.p.s.a, jak w sentencji wyroku.