I SA/Gl 739/19

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Bożena Suleja-Klimczyk, Sędzia WSA Wojciech Gapiński, Asesor WSA Katarzyna Stuła-Marcela (spr.), , po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 17 listopada 2020 r. sprawy ze skargi E. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach z dnia [...] nr [...] w przedmiocie opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi 1) uchyla zaskarżoną decyzję w części, w której utrzymuje w mocy decyzję Prezydenta Miasta P. z dnia [...], nr [...] określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące: od lipca 2013 r. do listopada 2013 r. i od grudnia 2018 r.; 2) w pozostałym zakresie oddala skargę; 3) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach na rzecz strony skarżącej kwotę 400 (czterysta) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. 1. E.G. (dalej: skarżący) wniósł skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Katowicach (dalej: organ odwoławczy) z [...] r. nr [...] w przedmiocie ustalenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi. 2. Stan sprawy. 2.1. Decyzją z [...]r. Prezydent Miasta P. (dalej: organ pierwszej instancji) określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące: - od lipca 2013 r. do lipca 2014 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc (za 6 osób zamieszkałych), - od sierpnia 2014 r. do października 2015 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc (za 11 osób zamieszkałych), - od listopada 2015 r. do maja 2017 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc (za 11 osób zamieszkałych), - od czerwca 2017 r. do listopada 2018 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc (za 12 osób zamieszkałych), - od grudnia 2018 r. w kwocie [...] zł za każdy miesiąc (za 8 osób zamieszkałych). Przedmiotowa decyzja została wydana na skutek ponownego rozpoznania sprawy, albowiem już wcześniej decyzją z [...] r., organ pierwszej instancji określił skarżącemu wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstałymi na nieruchomości znajdującej się w P. przy ulicy [...]. Przedmiotowa decyzja została jednak uchylona przez organ odwoławczy decyzją z [...]r., a sprawa została przekazana do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji. 2.2. Pismem z dnia 12 stycznia 2019 r. skarżący wniósł odwołanie, w którym podniósł brak rzetelnego ustalenia stanu faktycznego poprzez brak wyliczenia opłaty w poszczególnych miesiącach z podaniem osób w poszczególnych lokalach, w których jest współwłaścicielem. Wobec powyższego wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w całości. 2.3. Po rozpatrzeniu odwołania organ odwoławczy utrzymał w mocy decyzję wydaną przez organ pierwszej instancji. Na wstępie powołał mające zastosowanie w niniejszej sprawie przepisy ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu porządku i czystości w gminach (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1439 – u.c.p.g.) i wskazał, że zgodnie z art. 6h (u.c.p.g.), właściciele nieruchomości, o których mowa w art. 6c, są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Na mocy art. 6o u.p.cz., w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Natomiast w zakresie przepisów prawa podatkowego procesowego regulujących przedmiotowe zagadnienie, to art. 6q u.c.p.g., w sprawach dotyczących opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 1325, ze zm. – o.p.), z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Dalej wskazano, że bezspornym pozostaje fakt, iż skarżący jest właścicielem części nieruchomości znajdującej się P. przy ulicy [...] tj. lokali [...],[...][...],[...],[...],[...], z tym, iż od grudnia 2018 r. opłata za lokal nr [...] została przyjęta przez nowego właściciela w P., co wynika z analizy treści ksiąg wieczystych o numerach: [...],[...],[...],[...],[...],[...]. W aktach sprawy znajduje się lista osób zameldowanych pod adresem P. ul. [...] w okresie od 1 lipca 2013 r. do 22 listopada 2018 r. Ponadto w toku postępowania ustalono, iż od lipca 2013 nieruchomość była zamieszkana przez 6 osób, od sierpnia 2014 r. przez 11 osób, od czerwca 2017 r. przez 12 osób, a od grudnia 2018 r. przez 6 osób, gdyż deklarację za lokal nr [...] złożył nowy właściciel. Dodatkowo Kolegium wyjaśniło, iż fakt zamieszkiwania ustalonej liczby osób potwierdzają ustalenia pracowników Straży Miejskiej w P., znajdujące odzwierciedlenie w notatce służbowej z dnia 2 sierpnia 2018 r., protokole z kontroli Straży Miejskiej z dnia [...]r. jak również dane meldunkowe z biura Ewidencji Ludności i Dowodów Osobistych o osobach zameldowanych w danej nieruchomości. Podsumowując powyższe ustalenia stanu faktycznego organ odwoławczy stwierdził, iż zobowiązanym do uiszczenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi jest właściciel przedmiotowej nieruchomości, stąd też organ pierwszej instancji zasadnie określił skarżącemu opłaty za gospodarowanie odpadami za okresy wskazane w zaskarżonej decyzji. 3.1. Powyższa decyzja organu odwoławczego została zaskarżona do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach. Wniesiono o uchylenie zaskarżonej decyzji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania lub jej zmianę i umorzenie postępowania. Zarzucając rażące naruszenie przepisów postępowania podatkowego, a w szczególności zasady rzetelnego i obiektywnego postępowania poprzez błędne ustalenia stanu faktycznego opartego jedynie na notatce służbowej funkcjonariuszy Straży Miejskiej podległych organowi podatkowemu, który to wydał decyzję podatkową, co miało zasadniczy wpływ na rozstrzygnięcie. W uzasadnieniu wskazano, że stan faktyczny organ pierwszej instancji ustalił głównie w oparciu o ustalenia pracowników Straży Miejskiej. Pracownicy ci są podlegli Prezydentowi Miasta P. i chociażby z tej racji winni być wyłączeni z postępowania podatkowego prowadzonego z wniosku ich pracodawcy. Notatkę taką trudno uznać za dowód i nie można uznać, że materiał dowodowy zebrany jest zgodnie z ordynacją podatkową. Nadto podniesiono, że skarżący nie został zapoznany z zebranym materiałem dowodowym. Z treści uzasadnienia decyzji wynika, że osoby zamieszkałe w budynku, w którym skarżący jest jednym z trzech współwłaścicieli zostały zameldowane bez zgody skarżącego. Z ostrożności procesowej podniesiono, że osoby zameldowane w lokalach [...],[...],[...],[...],[...] i [...] nie podały swoich danych w postaci nazwiska i imienia oraz PESEL-u. Skoro zostały zameldowane bez zgody skarżącego i nie przedstawiły umowy najmu to zajmują w/w lokale bezprawnie. Nieprawdą jest, że skarżący jest właścicielem lokali wymienionych w treści uzasadnienia decyzji organu odwoławczego. Tym niemniej nawet gdyby był ich w posiadaniu to nie znaczy, że je wynajął osobom, których z nazwiska i innych danych identyfikacyjnych nie wymienił zarówno organ pierwszej instancji jaki organ odwoławczy. Osoby te winne być przesłuchane w obecności właściciela lokali, aby skarżący mógł się do nich ustosunkować i ustalić ich tożsamość. 3.2. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoją dotychczasową argumentację. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje. 4. Na wstępie wskazać należy, że wyrok został wydany na posiedzeniu niejawnym zgodnie z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 374, z późn. zm.). Sprawa została skierowana do rozpoznania w tym trybie na mocy zarządzenia Przewodniczącego Wydziału z dnia 27 października 2020 r. Istota sporu w badanej sprawie dotyczy prawidłowości ustalenia stanu faktycznego sprawy, w konsekwencji do zbadania czy istniały podstawy prawne do nałożenia na stronę obowiązku ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami za okres od lipca 2013 r. 5. Materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji są m.in. przepisy ustawy o utrzymaniu czystości i porządku w gminach. Zakres istotnych w sprawie faktów, zdarzeń i okoliczności wyznaczają właśnie przepisy prawa materialnego. Ocenę poprawności dokonanych przez organy ustaleń faktycznych i sposobu oceny zgromadzonych dowodów, poprzedzić zatem należy przywołaniem przepisów u.c.p.g oraz aktów prawa miejscowego. Właściciele nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy, jak również właściciele nieruchomości niezamieszkałych (w sytuacji określonej w art. 6c ust. 2 u.c.p.g.) są obowiązani ponosić na rzecz gminy, na terenie której są położone ich nieruchomości, opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, o czym stanowi art. 6h u.c.p.g. Obowiązek ponoszenia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powstaje: 1) w przypadku nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości zamieszkuje mieszkaniec (art. 6i ust. 1 pkt 1 u.c.p.g.); w przypadku nieruchomości niezamieszkałych - za każdy miesiąc, w którym na danej nieruchomości powstały odpady komunalne (art. 6i ust. 1 pkt 2 u.c.p.g.). Właściciel nieruchomości jest obowiązany złożyć do wójta, burmistrza lub prezydenta miasta deklarację o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi w terminie 14 dni od dnia zamieszkania na danej nieruchomości pierwszego mieszkańca lub powstania na danej nieruchomości odpadów komunalnych (art. 6m ust. 1 u.c.p.g.). Natomiast w myśl art. 6o ust. 1 u.c.p.g. w razie niezłożenia deklaracji o wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi albo uzasadnionych wątpliwości co do danych zawartych w deklaracji wójt, burmistrz lub prezydent miasta określa, w drodze decyzji, wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi, biorąc pod uwagę dostępne dane właściwe dla wybranej przez radę gminy metody, a w przypadku ich braku - uzasadnione szacunki, w tym w przypadku nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, średnią ilość odpadów komunalnych powstających na nieruchomościach o podobnym charakterze. Przepis art. 6o ust. 1 u.c.p.g. stał się podstawą wszczęcia postępowania wobec skarżącego oraz wydania decyzji. Przepis ten uprawnia organ do określenia opłaty, w przypadku, gdy właściciel nieruchomości nie stosuje się do obowiązków wynikających z ustawy bądź naliczył opłatę w nieprawidłowej wysokości, nie dokonał korekty deklaracji np. w sytuacji gdy faktyczna osób zamieszkałych jest odmienna od zadeklarowanej. W wypadku stwierdzenia rozbieżności organ zobowiązany jest ustalić prawidłową wysokość opłaty za okresy, w którym powstał i uległ konkretyzacji obowiązek jej uiszczenia. Z tego punktu widzenia należy uznać za dopuszczalne określenie wysokości "opłaty wstecz" za okresy, co do których potwierdziły się wątpliwości organu odnośnie danych zawartych w złożonej deklaracji (wyrok WSA w Gdańsku z dnia 23 października 2018 r., sygn. akt I SA/Gd 559/18; wyrok WSA w Rzeszowie z dnia 8 sierpnia 2017 r., sygn. akt I SA/Rz 396/17 – wszystkie orzeczenia dostępne na stronie www.orzeczenia.nsa.gov.pl). 6. W dalszej kolejności odnieść się należy do kwestii przedawnienia opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, albowiem najstarsze z nich sięgają roku 2013. W tym wglądzie wskazać należy, że stosownie do art. 6 ust. 12 u.c.p.g. do opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi stosuje się przepisy działu III ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa, z tym że uprawnienia organów podatkowych przysługują wójtowi, burmistrzowi lub prezydentowi miasta. Dlatego też przedawnienie opłat uregulowane jest w art. 70 o.p. Stosownie do § 1 tego artykułu zobowiązanie podatkowe przedawnia się z upływem 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym upłynął termin płatności podatku. Termin płatności opłat za gospodarowanie opłatami komunalnymi za miesiące od lipca do listopada 2013 r. upływał w 2013 r., albowiem zgodnie z treścią uchwały Rady Miasta Piekary Śląskie z dnia 24 listopada 2016 r. nr XXIX/361/16 opłatę za gospodarowanie opłatami, uiszcza się w terminie do 15 dnia następnego miesiąca kalendarzowego. Oznacza to, że zobowiązania z tytułu opłat za okres od lipca do listopada 2013 r. przedawniły się 31 grudnia 2018 r. Z kolei decyzja Kolegium z dnia [...]r. została doręczona skarżącemu w dniu 19 kwietnia 2019 r., a zatem już po upływie terminu przedawnienia. Z tego właśnie względu Sąd uchylił zaskarżoną decyzję w części, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za miesiące od lipca 2013 r. do listopada 2013 r. 7. Dalej wskazać należy, że brak jest przesłanek wydania przez organ decyzji w części "na przyszłość" określającej wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi ("od grudnia 2018 r. w kwocie [...] zł miesięcznie"). Decyzja określająca wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi powinna odnosić się do tych miesięcy, za które powstał obowiązek jej uiszczenia, tym samym opłata ta powinna być określona już po zakończeniu danego miesiąca. Decyzja, o której mówi ustawodawca w art. 6o u.c.p.g. nie stanowi wprost "odpowiednika" deklaracji składanych w trybie art. 6m ust. 1 i ust. 2 u.c.p.g., nie może zatem określać zobowiązania, które jeszcze nie powstało. Nie można przyjąć właściwej wykładni treść przepisu art. 6o u.c.p.g., bez odpowiedniego uwzględnienia zapisu art. 21 § 3 o.p. W myśl tego przepisu, jeżeli w postępowaniu podatkowym organ podatkowy stwierdzi, że podatnik, mimo ciążącego na nim obowiązku, nie zapłacił w całości lub w części podatku, nie złożył deklaracji albo że wysokość zobowiązania podatkowego jest inna niż wykazana w deklaracji, albo powstałego zobowiązania nie wykazano, organ podatkowy wydaje decyzję, w której określa wysokość zobowiązania podatkowego. Do spraw opłat za gospodarowanie odpadami komunalnymi, zastosowanie będzie miała tylko część cytowanej regulacji prawnej, w kontekście przesłanki "niezapłacenia w całości lub w części" tejże opłaty. Nie może być brana pod uwagę przesłanka "niezłożenia deklaracji", gdyż nie ma wątpliwości, że chodzi tu wyłącznie o deklaracje, w których podmiot zobowiązany jest do samodzielnego obliczenia daniny (zob. L. Etel [w:] L. Etel, Cezary Kosikowski (red.), J. Brolik, R. Dowgier, P. Pietrasz, M. Popławski, S. Presnarowicz, W. Stachurski, Ordynacja podatkowa. Komentarz, Warszawa 2013, s. 286). Z przesłanką "nie zapłacenia w całości lub w części" danej opłaty mamy do czynienia jedynie w znaczeniu czynności – niezrealizowanej, wymagalnej. Wówczas gdy upłynął termin wymagany przepisami prawa. Decyzja taka posiada charakter deklaratoryjny, jedynie potwierdzający zaistnienie określonego zdarzenia (obowiązku uiszczenia opłaty w terminie, który upłynął). Zatem w kontekście powyższych rozważań należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o u.c.p.g., w związku z przepisem art. 21 § 3 o.p., może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość" (por. wyrok NSA z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 2210/17). Ustawodawca w art. 6o u.c.p.g. nie używa zwrotu "..od końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym...", lecz "...do końca miesiąca poprzedzającego miesiąc, w którym...". Tym bardziej powyższe potwierdza, że ostateczna decyzja o wysokości opłaty (wydana na podstawie art. 6o ust. 1 u.c.p.g.) nie może obowiązywać "na przyszłość", tj. do czasu zmiany okoliczności, które mają wpływ na jej wymiar. Podobnie orzekł WSA w Opolu w prawomocnym wyroku z dnia 7 września 2017 r. (sygn. akt I SA/Op 291/17 oraz WSA w Rzeszowie w wyroku I SA/Rz 396/17 z dnia 8 sierpnia 2017 r.). W tym stanie rzeczy należy stwierdzić, że decyzja wydana na podstawie przepisu art. 6o u.c.p.g., w związku z przepisem art. 21 § 3 o.p., może jedynie określać wysokość zobowiązania, które powstało z mocy prawa i nie zostało wykonane, nie może natomiast określać zobowiązania "na bliżej nieokreśloną przyszłość". Zatem konieczne okazało się uchylenie zaskarżonej decyzji również w części, w której utrzymuje w mocy decyzję organu pierwszej instancji określającą wysokość opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od grudnia 2018 r. 8. W pozostałym zaś zakresie zaskarżona decyzja nie narusza prawa. Stosownie do art. 122 o.p. w toku postępowania organy podatkowe podejmują wszelkie niezbędne działania w celu dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy w postępowaniu podatkowym. Wyrażona tu zasada prawdy obiektywnej jest jedną z najważniejszych zasad postępowania, ma bowiem olbrzymi wpływ na ukształtowanie całego postępowania, a zwłaszcza na rozłożenie ciężaru dowodu. Z zasady tej wynika dla organu obowiązek "wyczerpującego zbadania wszystkich okoliczności faktycznych związanych z określoną sprawą, aby w ten sposób stworzyć jej rzeczywisty obraz i uzyskać podstawę do trafnego zastosowania przepisu prawa". W rozpoznawanej sprawie organy sprostały tym wymogom. W sprawie prawidłowo ustalono, że organ powziął uzasadnioną wątpliwość, co do danych zawartych w deklaracji złożonej w dniu 1 lipca 2013 r., o których mowa w art. 6o u.c.p.g. W konsekwencji zachodziły ustawowe przesłanki do wszczęcia postępowania, przeprowadzenia postępowania dowodowego, zgodnie z wymogami Ordynacji podatkowej i wydania decyzji w przedmiocie określenia wysokości opłat. Zgromadzony w rozpatrywanej sprawie materiał dowodowy oraz jego ocena i w konsekwencji poczynione ustalenia faktyczne świadczą o tym, że organy podatkowe w pełni zastosowały reguły postępowania określone przepisami art.122, 187 § 1 oraz 191 o.p. Na podstawie poczynionych ustaleń prawidłowo też zastosowały powołane w decyzji przepisy prawa materialnego. Organ odwoławczy zasadnie ocenił, że Prezydent słusznie zastosował art. 6 o u.c.p.g. naliczając opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi za nieruchomość zamieszkałą, obliczoną jako suma wysokości opłat dla wszystkich zamieszkałych lokali, względem których skarżący jest właścicielem. Analiza ksiąg wieczystych znajdujących się w aktach sprawy wskazuje, że skarżący jest właścicielem części nieruchomości znajdującej się P. przy ulicy [...] tj. lokali [...],[...], [...],[...],[...],[...]. W toku postępowania ustalono, iż od lipca 2013 nieruchomość była zamieszkana przez 6 osób, od sierpnia 2014 r. przez 11 osób, od czerwca 2017 r. przez 12 osób, a od grudnia 2018 r. przez 6 osób, gdyż deklarację za lokal nr [...] złożył nowy właściciel. Fakt zamieszkiwania ustalonej liczby osób potwierdzają ustalenia pracowników Straży Miejskiej w P., znajdujące odzwierciedlenie w notatce służbowej z dnia 2 sierpnia 2018 r. i protokole z kontroli Straży Miejskiej z dnia [...]r. Dokumenty te wymieniają z imienia i nazwiska osoby zamieszkujące konkretny lokal, a także okres zamieszkiwania. Taki sposób ustalenia tych danych, co do liczby mieszkańców w danym lokalu, należy uznać za wiarygodny i rzetelny. Kontrola przeprowadzona przez Straż Miejską w dniu [...]r. oraz rozpytanie Strażnika Miejskiego w dniu [...]r. doprowadziło do ustalenia liczby mieszkańców, którzy zamieszkiwali w danym lokalu będącym własnością skarżącego. W konsekwencji kwestionowanie wartości procesowej takiego dowodu jest całkowicie chybione. Nie ma praktycznie innego sposobu ustalenia liczby mieszkańców, którzy zamieszkiwali w danym lokalu. W każdym razie nie przedstawiła go strona skarżąca. Brak jest zatem podstaw do dalszego prowadzenia postępowania dowodowego w tym zakresie. Ustalenia organu podatkowego mają potwierdzenie w materiale dowodowym, zostały poczynione z uwzględnieniem ogólnych zasad postępowania podatkowego, a w szczególności art. 122, art. 187 § 1 i 191 o.p. Nadto skarżącemu został zapewniony czynny udział w każdym stadium postępowania na mocy postanowienia organu pierwszej instancji z [...]r. jak i zawiadomienia organu odwoławczego z [...]r. W tym też zakresie skarga okazała się bezzasadna. 9. W postępowaniu ponownym dotyczącym opłaty za gospodarowanie opłatami komunalnymi od lipca do listopada 2013 r., organ będzie związany zaprezentowaną przez Sąd wykładnią przepisów prawa, stosownie do art. 153 ustawy - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2325, ze zm. - p.p.s.a.). Po zweryfikowaniu kwestii ewentualnego zawieszenia lub przerwania biegu terminu przedawnienia (art. 70 § 2 o.p. i nast.) rozstrzygnie możliwość merytorycznego orzekania w niniejszej sprawie w zakresie opłat za ww. okres, a uznając, że jest ono dopuszczalne zadba o szczegółowe umotywowanie, że opłata za ten okres nie uległa przedawnieniu i udokumentowanie w aktach sprawy wszystkich okoliczności stanowiących podstawę tej konstatacji. W przypadku gdy uzna, iż merytoryczne orzekanie w niniejszej sprawie jest niemożliwe ze względu na upływ terminu przedawnienia opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi za ww. okres, uchyli zaskarżoną decyzję i umorzy postępowanie pierwszej instancji w tymże zakresie z uwagi na jego bezprzedmiotowość. Nadto z uwagi na brak możliwości wydania decyzji "na przyszłość" organ odwoławczy wyeliminuje z obrotu prawnego decyzję wydaną w pierwszej instancji w zakresie określenia wysokości opłaty za gospodarowanie odpadami komunalnymi od grudnia 2018 r. 10. Mając na uwadze powołane okoliczności, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., orzekł o uchyleniu zaskarżonej decyzji w części - pkt 1 wyroku. W pozostałym zakresie w myśl art. 151 p.p.s.a. skarga podlegała oddaleniu - pkt 2 wyroku. 11. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200, 205 § 1 i art. 210 § 2 p.p.s.a. Na zasądzoną na posiedzeniu niejawnym kwotę 400 zł złożył się tylko wpis, ponieważ skarżący działający osobiście, nie wykazał, że poniósł inne koszty niezbędne do celowego dochodzenia jego praw.