II SA/Gd 189/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Krzysztof Kaszubowski Sędziowie: Sędzia NSA Joanna Zdzienicka-Wiśniewska Asesor WSA Justyna Dudek-Sienkiewicz (spr.) po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 5 czerwca 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/4980/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję. R. M. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/4980/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego. Zaskarżona decyzja została wydana w następującym stanie faktycznym i prawnym: W dniu 6 kwietnia 2023 r. skarżący zwrócił się do Prezydenta Miasta Gdańska z wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną w stopniu znacznym żoną A. M. We wniosku wskazał, że od 2013 r. do 2023 r. pobierał świadczenie pielęgnacyjne na syna i że od 2013 r. zaprzestał pracy aby opiekować się synem oraz żoną. Żona jest osoba niedowidzącą, ma cukrzycę typu I oraz jest po przeszczepie nerki. Organ I instancji na podstawie informacji z ZUS ustalił, że A. M. jest całkowicie niezdolna do pracy oraz do samodzielnej egzystencji. W sprawie w dniu 9 maja 2023 r. przeprowadzony został wywiad środowiskowy. Wynika z niego, że skarżący sprawuje opiekę nad żoną od urodzenia się syna, tj. od 2007 r., kiedy stan zdrowia żony zaczął się pogarszać (pierwsze omdlenia). Skarżący pomaga we wszystkim, m.in. w czynnościach domowych (gotowaniu, sprzątaniu), robi zakupy, opiekuje się również synem (m.in. zawozi go na rehabilitacje), załatwia sprawy urzędowe, umawia i towarzyszy przy wizytach lekarskich. A. M. przekazała, że od 3 miesięcy jeździ do szpitala na podanie żelaza, mąż musi jej wówczas towarzyszyć, bo jest dużo dokumentów do wypełnienia. A. M. nie widzi na lewe oko, a prawe oko ma uszkodzone - "zniszczone" przez laseroterapię, w związku z czym może tylko się podpisać przy pomocy okularów, które służą jako lupa. A. M. oświadczyła, że nie może wychodzić sama na spacer, zawsze towarzyszy jej mąż. Ma problem z poruszaniem się gdy jest ciemno, dlatego w mieszkaniu są punkty świetlne, które pomagają w poruszaniu się. A. M. nie wymaga pomocy przy czynnościach higienicznych. Może przygotować sobie kanapkę, ale jest to wyćwiczone. Leki zawsze przygotowuje mąż. A. M. oświadczyła, że nie jest w stanie funkcjonować sama bez dozoru i pomocy osób trzecich. Mąż zawsze towarzyszy żonie podczas wizyt lekarskich, wizyty są co 2 miesiące u nefrologa, co 3 miesiące u diabetologa, co 3 miesiące u okulisty. W wyniku postępujących powikłań cukrzycowych stan zdrowia A. M. ulega pogorszeniu (potwierdza to dokumentacja medyczna). A. M. mieszka z mężem i synem K., który jest osobą niepełnosprawną. W aktach sprawy znajdują się nadto kserokopie dokumentacji medycznej, z której wynika m.in., że A. M. choruje na cukrzycę typu I, przewlekłą chorobę nerek w przebiegu cukrzycowej choroby nerek, stan po przeszczepieniu nerki (w 2007 r.), retinopatię cukrzycową, polineuropatię cukrzycową, gastropatię cukrzycową, niedokrwistość mikrocytarną z niedoboru żelaza. W oświadczeniu natomiast skarżący wskazał, że opieka nad żoną polega na pomocy w przygotowaniu leków oraz posiłków, chodzeniu na wspólne zakupy, załatwianiu spraw urzędowych, uczestniczeniu w wizytach lekarskich. Żona jest osoba niedowidzącą, dlatego skarżący uczestniczy w każdym jej wyjściu z domu. Czynności, przy których bezwzględnie musi być to: przygotowywanie leków, pomoc w podawaniu insuliny oraz badaniu poziomu cukru we krwi, wypełnianie wszystkich potrzebnych dokumentów, towarzyszenie żonie w wyjazdach na badania i wizyty lekarskie, wspólne zakupy i przygotowywanie posiłków, pomoc podczas nocnego wstawania żony do toalety (zapalanie i gaszenie światła), żona miewa niedocukrzenia (również w nocy), wówczas potrzebna jest pomoc. Opieka nad żoną zajmuje całą dobę, wszystkie czynności wykonywane są na stałe. Żona sama spożywa posiłki, przyjmuje leki oraz częściowo wykonuje czynności higieniczne, skarżący pomaga przy wchodzeniu i wychodzeniu z wanny. W okresie przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego na syna skarżący opiekował się również żoną. Decyzją z dnia 9 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Gdańska odmówił skarżącemu przyznania wnioskowanego świadczenia. Zdaniem organu, żona skarżącego mimo posiadanych schorzeń nie jest osobą leżącą i wymagającą z tego tytułu całkowitej i całodobowej opieki. Z uwagi na posiadane schorzenia funkcjonuje z ograniczeniami, dlatego, co oczywiste, wymaga wsparcia ze strony najbliższych. Niesiona w realiach sprawy opieka polega na pomocy w przygotowywaniu posiłków i leków, wspólnych zakupach, towarzyszeniu podczas badań i wizyt lekarskich czy załatwianiu spraw urzędowych. Pomoc w prowadzeniu gospodarstwa domowego, przygotowanie posiłków czy lekarstw na cały dzień, ewentualna pomoc w podawaniu leków czy pomoc w zachowaniu higieny (wchodzenie i wychodzenie z wanny) nie uniemożliwia skarżącemu podjęcia zatrudnienia. Z uwagi na brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia (jego niepodejmowaniem) a sprawowaniem opieki nad żoną, organ I instancji odmówił przyznania świadczenia. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku opisaną na wstępie decyzją utrzymało w mocy decyzję organu I instancji. W ocenie Kolegium decyzję odmowną uzasadniał brak spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych. Z przepisu tego wynika, że osoba wnioskująca o świadczenie pielęgnacyjne musi sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, że w związku z tym rezygnuje lub nie podejmuje zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a między obiema tymi okolicznościami zachodzi bezpośredni związek przyczynowy. Wskazany przez skarżącego charakter wykonywanych czynności przy żonie, ich intensywność oraz rozłożenie w czasie nie stanowi stałej opieki, a co za tym idzie nie wyklucza całkowicie podjęcia przez niego zatrudnienia, lub innej pracy zarobkowej, choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Żona skarżącego bowiem, pomimo posiadanych schorzeń tj. cukrzycy i niedowidzenia, jest osobą w miarę samodzielną. Samodzielnie spożywa posiłki i przygotowuje nieskomplikowane posiłki, korzysta z toalety, wykonuje czynności higienicznie, porusza się po domu, spożywa wcześniej przygotowane przez męża leki. Skarżący twierdzi, że żona ma częste spadki cukru, które prowadzą do utraty przytomności, natomiast A. M. w wywiadzie wskazała, iż od 6 roku życia choruje na cukrzycę, z powodu niedocukrzenia miała omdlenia. Z wywiadu nie wynika natomiast, że omdlenia występują ciągle i stan zdrowia A. M. jest na tyle zły, iż wymaga całodobowej opieki. Ponadto nie jest ona niewidoma, jak wskazał skarżący we wniosku, gdyż częściowo widzi na jedno oko. Natomiast pomoc w czynnościach higienicznych w postaci wyjścia z wanny wykonywana jest w godzinach wieczornych lub porannych. Mąż towarzyszy żonie w wizytach lekarskich odbywających się co 2-3 miesiące, wozi do lekarza z powodu konieczności przyjmowania żelaza. Dawkuje leki, które żona przyjmuje. Także ww. wizyty lekarskie nie są tak intensywne, że uniemożliwiałyby zatrudnienie skarżącego choćby w niepełnym wymiarze czasu pracy. Obecnie istnieją możliwości monitorowania stanu zdrowia osób dotkniętych cukrzycą co poprawiłoby komfort życia skarżącego jak i jego żony. Skarżący wskazał, iż musi gasić i zapalać światło żonie gdy wstaje w nocy do toalety. Tymczasem z wywiadu środowiskowego wynika, że w mieszkaniu są punkty świetlne, które pomagają w poruszaniu się. Dodatkowo upowszechnione obecnie są punkty świetlne na czujki ruchu, które kosztując od kilkunastu złotych nie zmuszałyby skarżącego do wstania w nocy aby zapalać i gasić światło. Natomiast stan zdrowia żony w nocy skarżący w dalszym ciągu mógłby monitorować nie podejmując zatrudnienia w godzinach nocnych. Zakres sprawowanej opieki nad żoną sprowadza się w istocie do prowadzenia gospodarstwa domowego. Czynności typu przygotowywanie i podawanie posiłków, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, załatwianie spraw urzędowych, umawianie wizyt lekarskich, przygotowywanie opału, rozpalanie w piecu należą do typowych czynności dnia codziennego, które są również wykonywane przez osoby aktywne zawodowo, opiekujące się innymi osobami, czy też wychowującymi dzieci. Powyższe czynności nie stanowią czynności wymagających stałej lub długotrwałej opieki innej osoby w rozumieniu art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych, uniemożliwiających podjęcie jakiegokolwiek zatrudnienia, choćby w niepełnym wymiarze czasu. W skardze wniesionej do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku skarżący wskazał, że żona jest osobą całkowicie niezdolną do pracy oraz niezdolną do samodzielnej egzystencji na stałe. Wymaga ona wsparcia przy wykonywaniu m.in. takich czynności jak: utrzymanie higieny osobistej, odżywianie i przygotowywanie posiłków, poruszanie się, robienie zakupów, płacenie rachunków, ogrzewanie mieszkania i/lub przyniesienie opału, wykonywanie prac porządkowych. W wyniku kilkudziesięcioletniej cukrzycy żona zmaga się z wieloma powikłaniami. Z powodu niewydolności nerek w roku 2007 został przeprowadzony przeszczep nerki. Przed przeszczepem nerki przez wiele lat żona zmagała się z nadciśnieniem tętniczym, natomiast po przeszczepie występują notoryczne spadki ciśnienia tętniczego krwi które uniemożliwią samodzielne funkcjonowanie. Następstwem choroby jest również utrata całkowita wzroku w lewym oku oraz poważne uszkodzenie widzenia oka prawego. Żona zmaga się z częstymi spadkami cukru we krwi. Wielokrotnie z tego powodu doszło u żony do utraty przytomności. Podczas takiej sytuacji może dojść do śpiączki a także zaburzeń pracy mózgu. Przy nieudzieleniu szybkiej pomocy konsekwencją takiej hipoglikemii może być śmierć. Trudno wyobrazić sobie w jaki sposób skarżący miałby monitorować taką utratę przytomności u żony będąc w pracy jak zasugerowano w decyzji SKO. W odpowiedzi na skargę Kolegium podtrzymało swoje stanowisko i wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku zważył, co następuje: W myśl art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jednolity Dz.U. z 2022 r., poz. 2492) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 145 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r., poz. 1634) - zwanej dalej p.p.s.a., uwzględnienie skargi następuje w przypadku: naruszenia prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, naruszenia prawa dającego podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub innego naruszenia przepisów postępowania, jeśli mogło mieć ono istotny wpływ na wynik sprawy (pkt 1), a także w przypadku stwierdzenia przyczyn powodujących nieważność kontrolowanego aktu (pkt 2) lub wydania tego aktu z naruszeniem prawa (pkt 3). W przypadku uznania, że skarga nie ma uzasadnionych podstaw podlega ona oddaleniu, na podstawie art. 151 p.p.s.a. Przedmiotem sporu w sprawie było spełnienie przez skarżącego przesłanki pozytywnej przyznania świadczenia; pielęgnacyjnego, wynikającej z art. 17 ust. 4 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (tekst jednolity Dz.U. 2023r., poz. 390), zwanej dalej "ustawą" lub "u.ś.r.". Zgodnie z art. 17 ust. 1 ustawy świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. stanowi, że świadczenie pielęgnacyjne przysługuje, jeśli wnioskodawca nie podejmuje lub rezygnuje z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności. Wynika z tego, że ustawodawca w sposób równorzędny traktuje sytuację zarówno rezygnacji z zatrudnienia, jak i jego niepodejmowanie. Z punktu widzenia powyższego przepisu, nie jest zatem istotne czy nastąpiła rezygnacja z zatrudnienia czy rezygnacja z podjęcia zatrudnienia. Istotne jest natomiast to, czy zarówno w jednym, jak i w drugim przypadku istnieje bezpośredni związek ze sprawowaniem opieki nad niepełnosprawną osobą (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 28 maja 2020 r., sygn. akt III SA/Gd 408/20). Zasadnicza kwestia sporna w tej sprawie dotyczy tego, czy faktycznie sprawowana przez skarżącego opieka ze względu na jej zakres wyklucza możliwość podjęcia przez niego zatrudnienia. Rozstrzygnięcie tej kwestii wymaga w pierwszej kolejności dokonania wykładni pojęcia opieki, o jakiej mowa w art. 17 ust. 1 ustawy. Analizowany przepis nie dookreśla pojęcia opieki. Ustawodawca nie posłużył się jakimkolwiek przymiotnikiem konkretyzującym zakres lub charakter sprawowanej opieki. Nie wskazał w szczególności, aby opieka ta musiała być całodobowa. Jak wskazał NSA w wyroku z dnia 23 listopada 2021 r., I OSK 786/21, cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają wskazać, że w art. 17 ust. 1 ustawy chodzi raczej o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego - udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę oraz że powinien zamieszkiwać ze swoim podopiecznym. Codzienne wielogodzinne świadczenie pomocy w prowadzeniu gospodarstwa domowego i sprawowanie opieki może stanowić przesłankę do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego, o ile nie pozwala na podejmowanie pracy zarobkowej. Są to okoliczności, które wymagają każdorazowo dokładnego sprawdzenia i uzasadnienia (wyrok NSA z 7 sierpnia 2019 r., I OSK 4023/18). Jednocześnie sprawowanie opieki w myśl przepisów ustawy nie musi polegać na opiekowaniu się osobą wyłącznie leżącą. Za niezdolne do samodzielnej egzystencji z mocy ustawy uznano także osoby cierpiące na schorzenia nieskutkujące brakiem możliwości poruszania się, a konieczność sprawowania nad nimi stałej lub długotrwałej opieki oceniać należy w świetle rodzaju schorzeń oraz sprawności psychofizycznej danej osoby (por. wyrok WSA w Gdańsku z dnia 10 lutego 2022 r., sygn. akt III SA/Gd 996/21, wyrok WSA w Lublinie z dnia 22 czerwca 2021 r., sygn. akt II SA/Lu 795/20). Teza Kolegium, że w okolicznościach tej sprawy skarżący jest w stanie zorganizować opiekę nad chorą żoną w sposób pozwalający mu na podjęcie zatrudnienia budzi istotne zastrzeżenia w kontekście zgromadzonego materiału dowodowego. Trudno bowiem w świetle materiału dowodowego zgromadzonego w sprawie zgodzić się z argumentem Kolegium, że niepełnosprawna żona skarżącego co prawda wymaga pomocy w niektórych czynnościach życia codziennego, jednakże nie są to czynności na tyle absorbujące, aby uniemożliwić skarżącemu wykonywanie pracy. Należy bowiem zauważyć, że żona skarżącego od wielu lat choruje na cukrzycę, z którą wiąże się wiele powikłań, w tym omdlenia, w razie zaś ich wystąpienia niewątpliwie wymagana jest natychmiastowa pomoc. Ponadto żona skarżącego niedowidzi, wymaga w związku z tym pomocy w codziennym funkcjonowaniu. Również pracownik, socjalny w wywiadzie środowiskowym sformułował wniosek, że żona skarżącego z uwagi na liczne schorzenia i pogarszający się stan zdrowia nie jest w stanie samodzielnie funkcjonować. Teza Kolegium o samodzielności żony skarżącego nie ma zatem oparcia w treści wywiadu środowiskowego i dokumentacji medycznej znajdującej się w aktach sprawy, wskazujących na zupełnie przeciwne wnioski. Nietrafne jest założenie Kolegium, że dla przyjęcia, że stała opieka wyklucza możliwość zatrudnienia, konieczne jest wykonywanie w jej ramach innych czynności niż te związane z codziennym funkcjonowaniem osoby niepełnosprawnej. Prawdą jest, że przygotowywanie posiłków i ich podawanie, podobnie jak leków, sprzątanie domu, pranie czy też robienie zakupów są czynnościami dnia codziennego. Jednakże taka pomoc świadczona żonie, która jak wynika z materiału dowodowego jest niedowidząca i jest zagrożona omdleniami, w okolicznościach tej sprawy uznana być musi za odpowiadającą podanej definicji opieki. Charakter tych czynności nie pozostawia wątpliwości, że są one dokonywane stale, całodobowo i praktycznie we wszystkich sferach życia chorej. Jak już wskazywano w orzecznictwie WSA w Gdańsku pod pojęciem "sprawowania opieki" użytym w art. 17 ustawy nie sposób rozumieć wyłącznie czynności związanych bezpośrednio z troską o fizyczny dobrostan bliskiej osoby niepełnosprawnej (w niniejszej sprawie matki). Pielęgnacja w sensie medycznym i higienicznym nie wyczerpuje bynajmniej treści tego pojęcia. Także wyręczenie żony od jej normalnych, codziennych czynności życiowych, którym nie może sprostać z uwagi na swą niepełnosprawność, stanowi przejaw opieki nad nią. Ograniczenie form opieki nad osobą niepełnosprawną do czynności pielęgnacyjnych sensu stricto z pominięciem innych, szerzej rozumianych czynności opiekuńczych prowadziłoby do zdeformowania znaczenia pojęcia opieki, a co za tym idzie naruszałoby istotę świadczenia pielęgnacyjnego. Istotą tą jest bowiem udzielenie wsparcia osobom, które poświęcając się w pełnym wymiarze opiece nad najbliższą osobą niepełnosprawną nie mogą pracować zarobkowo, by zaspokoić potrzeby życiowe swoje i swojej rodziny. Przeprowadzona przez Kolegium ocena, zdaniem Sądu, narusza przepis art. 17 ust. 1 ustawy. Nie ulega bowiem wątpliwości, że skarżący sprawuje w sposób stały opiekę nad żoną zaspokajając jej wszystkie potrzeby pielęgnacyjno-opiekuńcze. Ich natężenie oraz rozłożenie w czasie wymagające aktywności opiekuna połączonej z obecnością przy żonie, mogą stanowić przyczynę rezygnacji z zatrudnienia lub przeszkodę w podjęciu zatrudnienia. Nie może budzić wątpliwości, że zakres opieki wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby, która tej; opieki wymaga, a także jej potrzebami, wynikającymi z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń i ułomności. Błędna tym samym jest ocena dokonana przez Kolegium, że w sprawie brak jest podstaw do uznania, że pomiędzy sprawowaniem przez skarżącego opieki nad niepełnosprawną żoną a niepodejmowaniem przez niego zatrudnienia nie zachodzi bezpośredni związek przyczynowy, z akt sprawy nie wynika bowiem, aby powodem niepodejmowania przez skarżącego zatrudnienia były inne przyczyny aniżeli sprawowanie tej opieki. W konsekwencji Sąd uznał, że Kolegium dokonało wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy, wydając decyzję naruszającą zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Uchybienie organu polega przede wszystkim na niewłaściwej ocenie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez skarżącego zatrudnienia a opieką sprawowaną przez niego nad żoną. W konsekwencji Sąd uznał, że zaskarżona decyzja Kolegium, jak i poprzedzająca ją decyzja organu I instancji wydane zostały z naruszeniem przepisów prawa procesowego i materialnego opisanym powyżej. Przy czym Sąd stwierdził, że dostrzeżone wadliwości mogą zostać usunięte przez organ odwoławczy, zgodnie z wiążącą na podstawie art. 153 p.p.s.a. oceną prawną wyrażoną w uzasadnieniu niniejszego wyroku. Mając powyższe na uwadze, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku, na podstawie art. 145 § 1 ust. 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a., uchylił zaskarżoną decyzję, uznając to za wystarczające do ponownego, właściwego załatwienia sprawy. Sąd orzekł w niniejszej sprawie na posiedzeniu niejawnym w postępowaniu uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 2 p.p.s.a, zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie ustawowym nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. Powołane w treści niniejszego uzasadnienia orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są w Internetowej Bazie Orzeczeń Sądów Administracyjnych (orzeczenia.nsa.gov.pl).