I OSK 1694/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący sędzia NSA Karol Kiczka (spr.) Sędziowie: sędzia NSA Piotr Przybysz sędzia del. WSA Joanna Skiba po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 189/24 w sprawie ze skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/4980/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego oddala skargę kasacyjną. Wyrokiem z dnia 5 czerwca 2024 r., sygn. akt II SA/Gd 189/24 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gdańsku po rozpatrzeniu skargi [...] na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Gdańsku z dnia 18 stycznia 2024 r. nr SKO Gd/4980/23 w przedmiocie świadczenia pielęgnacyjnego – uchylił zaskarżoną decyzję. Wyrok zapadł w następującym stanie faktycznym i prawnym. Zaskarżoną do Sądu decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku (dalej też SKO) utrzymało w mocy decyzję Prezydenta Miasta Gdańska z dnia 9 sierpnia 2023 r., o odmowie przyznania [...] świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad niepełnosprawną żoną [...]. W uzasadnieniu rozstrzygnięcia SKO wskazało, że decyzję odmowną uzasadniał brak spełnienia przez skarżącego przesłanki z art. 17 ust. 1 ustawy z dnia 28 listopada 2003 r. o świadczeniach rodzinnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 390 ze zm., dalej: u.ś.r.), w sprawie nie zachodzi bowiem bezpośredni związek przyczynowy pomiędzy sprawowaną opieką nad żoną a koniecznością rezygnacji z zatrudnienia. Skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku na powyższą decyzję wniósł [...]. Sąd I instancji uznał, że skarga jest uzasadniona. Przeprowadzona przez Kolegium ocena, zdaniem Sądu, narusza przepis art. 17 ust. 1 ustawy. Nie ulega wątpliwości, że skarżący sprawuje w sposób stały opiekę nad żoną zaspokajając jej wszystkie potrzeby pielęgnacyjno-opiekuńcze. Ich natężenie oraz rozłożenie w czasie wymagające aktywności opiekuna połączonej z obecnością przy żonie, mogą stanowić przyczynę rezygnacji z zatrudnienia lub przeszkodę w podjęciu zatrudnienia. Nie może budzić wątpliwości, że zakres opieki wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby, która tej opieki wymaga, a także jej potrzebami, wynikającymi z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń i ułomności. W konsekwencji Sąd uznał, że Kolegium dokonało wadliwej oceny materiału dowodowego w świetle nieprawidłowo interpretowanych przepisów art. 17 ust. 1 ustawy, wydając decyzję naruszającą zarówno przepisy prawa materialnego, jak i przepisy postępowania administracyjnego (art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a.). Skargę kasacyjną od tego wyroku wywiodło Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Gdańsku zaskarżając wyrok w całości i zarzucając naruszenie: 1. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 ustawy z dnia 28 listopada 2003 roku o świadczeniach rodzinnych wyrażającą się w przyjęciu, że bez wpływu na istnienie związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy rezygnacją (niepodejmowaniem) zatrudnienia, a opieką nad osobą niepełnosprawną pozostaje okoliczność, w tym data, w jakich doszło do ustania aktywności zawodowej osoby ubiegającej się o w/w świadczenie, podczas gdy prawidłowo interpretowana hipoteza normy wyrażonej powyższym przepisem obejmuje konieczność poszukiwania związku - także czasowego - pomiędzy zaprzestaniem aktywności zawodowej (działań zmierzających do jej podjęcia) a wystąpieniem konieczności opieki nad osobą niepełnosprawną 2. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. wyrażającą się w przyjęciu, iż z normy wyrażonej tym przepisem wystarczające jest wykazanie, iż opieka jest wykonywana w ramach czynności związanych z codziennym funkcjonowaniem osoby niepełnosprawnej (tj. przygotowywanie, podawanie posiłków, sprzątanie domu, pranie czy robienie zakupów) podczas gdy prawidłowo rozumiana przesłanka o jakiej mowa, zakłada konieczność sprawowania rzeczywistej, osobistej, stałej lub długotrwałej opieki nad osobą niepełnosprawną w sposób, w tym określony czasem wykonywania tej opieki i wynikający z braku możliwości wykorzystania wsparcia innych osób, który uniemożliwia podjęcie zatrudnienia, 3. naruszenie przepisów prawa materialnego, przez błędną wykładnię art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r w zw. z art. 23 ust. 4aa u.ś.r. wyrażającą się w przyjęciu, iż jedynym wyznacznikiem zakresu sprawowanej opieki są potrzeby osoby niepełnosprawnej wynikające ze stwierdzonych u niej chorób, podczas gdy zgodnie z prawidłowo interpretowaną normą art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. niezbędnym dla uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego warunkiem są nie tylko stwierdzone u niej dane jednostki chorobowe ale także realne wykonywanie opieki w sposób, który obiektywnie rzecz biorąc uniemożliwia podjęcie zatrudnienia (pracy zarobkowej) oraz w następstwie powyższych naruszeń prawa materialnego, 4. naruszenie przepisów prawa materialnego przez niewłaściwe zastosowanie art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. w zw. z art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a p.p.s.a., wyrażające się w zastosowaniu przez Sąd pierwszej instancji błędnie interpretowanej normy uzależniającej uzyskanie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego od istnienia związku przyczynowego pomiędzy nie podejmowaniem lub rezygnacją z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej, a sprawowaniem opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, w sytuacji, gdy stan faktyczny rozpatrywanej sprawy nie wypełniał hipotezy tej normy, to jest faktycznie sprawowana opieka nad osobą niepełnosprawną zważywszy na jej zakres i wymiar czasowy nie wyklucza podjęcia zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej oraz 5. naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy, to jest art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c p.p.s.a. oraz art. 17 ust. 1 pkt. 4 u.ś.r. wyrażające się odmienną oceną oraz bezpodstawnym negowaniem przez Sąd pierwszej instancji dokonanej przez orzekające organy oceny zebranego w sprawie materiału dowodowego, zgodnie z którym brak Jest związku pomiędzy niepodejmowaniem aktywności zawodowej Skarżącego, a sprawowaną przez niego nad żoną opieką co doprowadziło Sąd pierwszej instancji do przypisania orzekającym organom naruszeń prawa materialnego które w sprawie nie miały miejsca oraz naruszenia art. 151 p.p.s.a. przez odmowę zastosowania wyrażonej nim normy w sprawie - które to naruszenia doprowadziły Sąd pierwszej instancji do: 1. naruszenia przepisów postępowania tj. art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a i c oraz art. 135 i 153 p.p.s.a. poprzez nieuzasadnione uchylenie wyłącznie zaskarżonej decyzji - z pominięciem stanowiska organu pierwszej instancji, wyrażonego w uzasadnieniu decyzji utrzymanej w mocy decyzją Kolegium - oraz sformułowanie wytycznych co do rozstrzygnięcia sprawy, które prowadziłyby do naruszenia prawa materialnego poprzez nieuzasadnione przyznanie świadczenia Skarżącemu. Wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, zasądzenie kosztów postępowania oraz zrzeczono się rozprawy. Odpowiedzi na skargę kasacyjną nie wniesiono. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Skarga kasacyjna została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym stosownie do art. 182 § 2 p.p.s.a., zgodnie z którym Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje skargę kasacyjną na posiedzeniu niejawnym, gdy strona, która ją wniosła, zrzekła się rozprawy, a pozostałe strony, w terminie czternastu dni od dnia doręczenia skargi kasacyjnej, nie zażądały przeprowadzenia rozprawy. W myśl art. 183 § 1 p.p.s.a., Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak pod rozwagę nieważność postępowania. W niniejszej sprawie nie zachodzą jednak okoliczności skutkujące nieważnością postępowania, określone w art. 183 § 2 pkt 1 - 6 p.p.s.a., należy zatem ograniczyć się do zagadnień wynikających z zarzutów zawartych w podstawach skargi kasacyjnej. Skarga kasacyjna jest niezasadna. Rozpoznawana skarga kasacyjna została oparta na obu podstawach określonych w art. 174 pkt 1 i 2 p.p.s.a., tj. naruszeniu prawa materialnego oraz naruszeniu przepisów postępowania. Co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu podlegają zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Jednak w niniejszej sprawie zarzuty te w sposób bezpośredni związane są z zarzutem naruszenia przez Sąd I instancji prawa materialnego, stąd też ocena przez Naczelny Sąd Administracyjny podnoszonego naruszenia przepisów postępowania wymaga uprzedniego odniesienia się do poprawności wykładni prawa materialnego dokonanej przez Wojewódzki Sąd Administracyjny. W rozpoznawanej sprawie skarżący mieszka wspólnie z niepełnosprawną żoną i niepełnosprawnym synem, nad którymi sprawuje opiekę. W aktach sprawy znajdują się nadto kserokopie dokumentacji medycznej, z której wynika m.in., że [...] choruje na cukrzycę typu I, przewlekłą chorobę nerek w przebiegu cukrzycowej choroby nerek, stan po przeszczepieniu nerki (w 2007 r.), retinopatię cukrzycową, polineuropatię cukrzycową, gastropatię cukrzycową, niedokrwistość mikrocytarną z niedoboru żelaza. W oświadczeniu natomiast skarżący wskazał, że opieka nad żoną polega na pomocy w przygotowaniu leków oraz posiłków, chodzeniu na wspólne zakupy, załatwianiu spraw urzędowych, uczestniczeniu w wizytach lekarskich. Żona jest osoba niedowidzącą, dlatego skarżący uczestniczy w każdym jej wyjściu z domu. Czynności, przy których bezwzględnie musi być to: przygotowywanie leków, pomoc w podawaniu insuliny oraz badaniu poziomu cukru we krwi, wypełnianie wszystkich potrzebnych dokumentów, towarzyszenie żonie w wyjazdach na badania i wizyty lekarskie, wspólne zakupy i przygotowywanie posiłków, pomoc podczas nocnego wstawania żony do toalety (zapalanie i gaszenie światła), żona miewa niedocukrzenia (również w nocy), wówczas potrzebna jest pomoc. Opieka nad żoną zajmuje całą dobę, wszystkie czynności wykonywane są na stałe. Sąd pierwszej instancji stwierdził nieprawidłowość stanowiska Kolegium w zakresie stosowania art. 17 ust. 1 u.ś.r. Stosownie do art. 17 ust. 1 u.ś.r. obowiązującego w dniu wydania zaskarżonej decyzji - świadczenie pielęgnacyjne przysługuje osobom wymienionym w pkt 1-4, jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Norma ta wskazuje na warunek rezygnacji (zaprzestania) lub niepodejmowania zatrudnienia, bądź innej pracy zarobkowej, który należy brać pod uwagę, oceniając spełnienie przesłanek do ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne winna sprawować opiekę nad osobą niepełnosprawną w takim wymiarze, który obiektywnie zmusza do rezygnacji z dotychczasowego zatrudnienia, bądź nie daje możliwości podjęcia zatrudnienia (lub innej pracy zarobkowej). Opieka ta musi zatem stanowić oczywistą przeszkodę do wykonywania pracy zawodowej – powodować faktyczny brak możliwości podjęcia zatrudnienia lub prowadzić do rezygnacji z zatrudnienia w celu jej sprawowania. Istotna jest tu ocena, czy zakres sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną wypełnia ustawowe przesłanki warunkujące ustalenie tego prawa i stwierdzenie związku przyczynowo – skutkowego pomiędzy sprawowaną opieką a możliwością pogodzenia jej z pracą zarobkową. Oczywistym jest, że nie każda rezygnacja lub niepodejmowanie zatrudnienia jest podstawą do przyznania świadczenia, ale tylko taka, której celem jest sprawowanie opieki (na co jednoznacznie wskazuje treść art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r.). W związku z powyższym musi istnieć wyraźny i bezpośredni związek między rezygnacją bądź niepodejmowaniem zatrudnienia, a podjęciem opieki nad osobą wskazaną w ustawie. Celem ustawodawcy było bowiem zapewnienie osobie rezygnującej z zatrudnienia lub go niepodejmującej, ekwiwalentu zatrudnienia, którego nie może podjąć lub kontynuować ze względu na sprawowanie opieki nad niepełnosprawną osobą. Już sama językowa wykładnia art. 17 ust. 1 uśr prowadzi do wniosku, że nie tylko rezygnacja z zatrudnienia, ale również niepodejmowanie go w związku z koniecznością sprawowania opieki na osobą niepełnosprawną uprawnia do ubiegania się o świadczenie pielęgnacyjne. Ustawodawca nie wprowadził wymogu, żeby opiekun osoby niepełnosprawnej, który nie podejmuje zatrudnienia, pracował kiedykolwiek wcześniej. Również żadna z reguł wykładni nie pozwala wyciągnąć takiego wniosku (por. wyroku NSA: z dnia 8 listopada 2022 r. I OSK 85/22; z dnia 2 sierpnia 2024 r., I OSK 1979/23; publ: http://orzeczenia.nsa.gov.pl). Nie budzi wątpliwości, że okoliczności rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia oraz brak możliwości jego podjęcia powinny być oceniane w toku jurysdykcyjnego postępowania administracyjnego – co wymaga zaznaczenia – nie na stan przeszły (uprzedni), ale teraźniejszy (aktualny), tj. na moment rozpoznawania wniosku o przyznanie tej formy pomocy (zob. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23). Nie ulega wątpliwości, co wynika z akt sprawy, że skarżący sprawuje w sposób stały opiekę nad żoną zaspokajając jej wszystkie potrzeby pielęgnacyjno-opiekuńcze. Ich natężenie oraz rozłożenie w czasie wymagające aktywności opiekuna połączonej z obecnością przy żonie, mogą stanowić przyczynę rezygnacji z zatrudnienia lub przeszkodę w podjęciu zatrudnienia. Nie może budzić wątpliwości, że zakres opieki wyznaczony jest niepełnosprawnością osoby, która tej opieki wymaga, a także jej potrzebami, wynikającymi z posiadanych przez nią konkretnych schorzeń i ułomności. Celem pomocy społecznej w tym omawianego świadczenia pielęgnacyjnego, jest rekompensowanie braku dochodów z pracy zarobkowej z powodu sprawowania opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny. Ustawa o świadczeniach rodzinnych w kształcie obowiązującym w dniu wydania zaskarżonej decyzji nie zakreśla przy tym żadnych ram czasowych, co do wykazania rezygnacji z zatrudnienia, czy też jego niepodejmowania, z powodu konieczności sprawowania opieki. Dla uprawnienia do świadczenia pielęgnacyjnego nie ma zatem znaczenia, od kiedy utrzymuje się rezygnacja z zatrudnienia podyktowana opieką bądź czy aktywność zawodowa istniała. Jest to świadczenie przyznawane na wniosek i to od wnioskodawcy zależy, czy i w jakim czasie - po wystąpieniu przesłanek do przyznania świadczenia - wystąpi on o to świadczenie, zaś organ pomocowy nie ma uprawnień by ustalać przyczyny braku zatrudnienia osoby ubiegającej się o świadczenie pielęgnacyjne. Organ pomocy społecznej jest jedynie zobowiązany do ustalenia, czy osoba taka jest zdolna do pracy i czy wyłączną przyczyną rezygnacji z zatrudnienia jest konieczność sprawowania opieki (zob. B. Chludziński [w:] Świadczenia rodzinne. Komentarz, wyd. II, red. P. Rączka, LEX/el. 2023, art. 17). Związku przyczynowo - skutkowego, o którym mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie można zatem rozumieć jako konieczności czasowej korelacji pomiędzy rezygnacją z zatrudnienia przez wnioskodawcę, wystąpieniem niepełnosprawności u osoby wymagającej opieki oraz złożeniem wniosku o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego. W realiach rozpoznawanej sprawy oznacza to, że brak aktywności zawodowej nie może świadczyć o braku takiej możliwości na dzień złożenia wniosku, tj. 6 kwietnia 2023 r. O braku związku przyczynowego nie będzie świadczyć także ilość, zakres i rozmiar czynności opiekuńczych, jakie wykonuje skarżący względem żony, a to czy ilość i zakres tych czynności uniemożliwia skarżącemu podjęcie aktywności zawodowej w tym samym czasie. W świetle zaprezentowanych rozważań odmówić słuszności należy zarzutowi naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r. Niezrozumiały i pozbawiony sensu jest zarzut naruszenia art. 17 ust. 1 pkt 4 u.ś.r w zw. z art. 23 ust. 4aa u.ś.r. Stosownie do art. 23 ust. 4aa u.ś.r. jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz.U. z 2021 r. poz. 2268, ze zm.), w celu weryfikacji tych wątpliwości. W niniejszej sprawie wywiad środowiskowy został przeprowadzony i wynika z niego szeroki wachlarz informacji, z których można wyciągnąć wnioski odnośnie sytuacji w domu skarżącego, ilości i zakresu obowiązków wykonywanych w stosunku do żony oraz jej stanu zdrowia. Wywiad środowiskowy przeprowadzony przez pracownika socjalnego został bardzo szczegółowo opisany w decyzji organu I instancji. Niezrozumiały jest wobec tego zarzut naruszenia art. 23 ust. 4aa ustawy o świadczeniach rodzinnych. Naczelny Sąd Administracyjny zdecydowanie nie podziela stanowiska skarżącego kasacyjnie, w kwestii oceny przesłanki niepodejmowania lub rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, wywodzonego z obowiązku alimentacyjnego obciążającego skarżącego – jako męża, który sprawuje opiekę nad żoną. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego sam fakt całodziennej opieki nad osobą jej wymagającą oraz nie podejmowania zatrudnienia w celu sprawowania tej opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności jest już samoistną przesłanką pozytywną do przyznania świadczenia pielęgnacyjnego. Powyższe prowadzi do wniosku, że brak jest w niniejszej sprawie podstaw uzasadniających odmowę ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego. Przedstawiona analiza wyczerpuje wykładnię art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych oraz ocenę okoliczności niepodejmowania zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w kontekście charakteru i zakresu opieki i pomocy udzielanej przez skarżącego niepełnosprawnej żonie (zob. np. wyroki NSA z dnia: 29 maja 2024 r. sygn. akt I OSK 1627/23; 28 stycznia 2025 r. I OSK 8/24 i powoływane tam orzecznictwo, publ. Centralna Baza Orzeczeń Sądów Administracyjnych – orzeczenia.nsa.gov.pl). Wobec prawidłowego i zasadnego podważenia przez Sąd I instancji oceny materiału dowodowego dokonanej przez organ odwoławczy, w tym błędnej wykładni i w konsekwencji błędnego zastosowania art. 17 ust. 1 ustawy o świadczeniach rodzinnych - za uzasadniony i zgodny z prawem należało uznać wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku. Tym samym odmówić słuszności należy także zarzutom procesowym naruszenia art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) oraz art. 135 i 153 p.p.s.a., a także naruszenia art. 3 § 1 oraz art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a., oraz art. 80 k.p.a. w zw. z art. 145 § 1 pkt. 1 lit. a) i c) p.p.s.a. Nie można się zgodzić z zarzutem nieuzasadnionego uchylenia przez Sąd Wojewódzki jedynie decyzji organu odwoławczego, to do organu odwoławczego należy bowiem kompetencja prawidłowej oceny decyzji organu I instancji, w tym zgromadzonego materiału dowodowego i jego oceny. Sąd może zgodnie z art. 135 p.p.s.a. usunąć naruszenia prawa w stosunku do aktów lub czynności wydanych lub podjętych we wszystkich postępowaniach prowadzonych w granicach sprawy, której dotyczy skarga, jeżeli jest to niezbędne dla końcowego jej załatwienia. Nie ma jednak obowiązku wykonywać powinności przynależnych organowi odwoławczemu. Sąd miał za zadanie jedynie skontrolowanie prawidłowości podjętych w danym postępowaniu decyzji i wytknięcie błędu, co uczynił, jednocześnie także wskazał, że organ odwoławczy może wskazane wadliwości usunąć samodzielnie. Reasumując, przeprowadzona przez Sąd odwoławczy sądowoadministracyjna kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku prowadzi do wniosku, że wszystkie zarzuty skargi kasacyjnej są nieuprawnione. Mając powyższe na uwadze, Naczelny Sąd Administracyjny uznał skargę kasacyjną za pozbawioną usprawiedliwionych podstaw, co skutkowało jej oddaleniem na podstawie art. 184 w zw. z art. 182 § 2 p.p.s.a.