III SAB/Gl 12/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodnicząca Sędzia WSA Małgorzata Herman, Sędziowie Sędzia WSA Dorota Fleszer (spr.), Sędzia WSA Adam Gołuch, Protokolant Monika Rał, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 8 lipca 2024 r. sprawy ze skargi A. sp. z o.o. w L. na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach w przedmiocie braku wyjaśnień w kwestii treści decyzji dotyczącej ochrony obiektu oddala skargę. Pismem z 7 grudnia 2023 r. A. Sp. z o.o. z siedzibą w L. (dalej: Spółka) złożyła skargę na bezczynność Komendanta Wojewódzkiego Policji w Katowicach (dalej: Komendant) w sprawie z wniosku Spółki z dnia 5 września 2023 r. o wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej o uzgodnieniu w dniu 21 września 2020 r., [...] Planu Ochrony (dalej: Plan Ochrony) Zakładu [...] "B" S.A. w G. (ul. [...],G.) (dalej: obiekt), uzupełnionego pismem Spółki z dnia 6 października 2023 r. Z akt administracyjnych wynika, że w dniu 21 września 2020 r. Komendant uzgodnił Plan Ochrony Obiektu podlegającego obowiązkowej ochronie. Przedmiotowy plan jego wytwórca objął klauzulą niejawności. Uzgodnienie nastąpiło w oparciu o przepis art. 7 ust. 1 ustawy o ochronie osób i mienia. W dniu 8 września 2023 r. do Komendanta wpłynął wniosek Spółki o wyjaśnienie - na podstawie art. 113 § 2 k.p.a. - w drodze postanowienia treści decyzji administracyjnej Komendanta o uzgodnieniu w dniu 21 września 2020 r. Planu Ochrony obiektu w zakresie pkt. 30.4 "Czas pracy pracownika ochrony na zmianie nie powinien przekraczać 12 godzin w ciągu doby". Spółka wniosła o wyjaśnienie, że "cytowane zdanie nie wyraża absolutnego, wiążącego i bezwzględnego charakteru, od której dopuszczalne są wyjątki w usprawiedliwionych okolicznościach". Wniosła również o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodów oraz przedstawiła szeroką polemikę uzasadniającą wniosek o wykładnię decyzji. Komendant pismem z 3 października 2023 r. poinformował Spółkę, że uzgodnienie przedmiotowego Planu Ochrony obiektu nie nastąpiło w formie decyzji administracyjnej, zatem bezprzedmiotowy pozostaje wniosek o wyjaśnienie jej treści. Wyłącznie odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej, o czym stanowi art. 7 ust. 4 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia. Doręczenie w/w pisma Komendanta nastąpiło w dniu 10 października 2023 r. Przed jego doręczeniem Spółka pismem z dnia 6 października 2023 r., uzupełniła swój poprzedni wniosek o wyjaśnienie treści decyzji, ponownie wnosząc o wyjaśnienie kolejnych wątpliwości, a mianowicie: 1. Jakie jest źródło (podstawa) wprowadzenia zapisu i zawartego w nim ograniczenia czasu pracy? Czy konieczność zawarcia zapisu znajduje odzwierciedlenie w jakichkolwiek przepisach prawa powszechnie obowiązującego bądź w dokumentach, normach, regulacjach lub przepisach Policji? Jeżeli tak, to w jakich? Spółka wniosła o konkretne wskazanie obejmujące w szczególności: organ wydający dokument, miejsce i czas publikacji, datę wejścia w życie i ustania mocy obowiązującej, sposobu i terminu przekazania ww. dokumentów firmom świadczącym usługi ochrony osób i mienia. 2. Czy ograniczenie wynikające z zapisu dotyczy ograniczenia pracy pracownika ochrony w ciągu 24 godzin? Jak należy rozumieć moment początkowy i końcowy okresu, w którym obowiązywać ma przedmiotowe ograniczenie czasu pracy? 3. Czy ograniczenie czasu pracy wynikające z zapisu dotyczy pracy pracownika ochrony na jednym obiekcie? Czy pracownik może np. przepracować 12 godzin na jednym obiekcie, a bezpośrednio potem —12 godzin na kolejnym obiekcie? 4. Czy zapis ten zakazuje również dalszej pracy pracownika ochrony po 12 godzinach na jednym obiekcie, 12 godzin na innym obiekcie i kolejnych po powrocie na pierwszy obiekt lub pójściu na jeszcze inny? 5. Jak jest cel wprowadzenia ograniczenia w postaci 12-godzinnego czasu pracy? 6. W jaki sposób realizowana jest kontrola realizacji ograniczenia czasu pracy do 12 godzin? Czy realizowana jest kontrola czasu pracy pracownika łącznie na większej ilości obiektów objętych większą ilością Planów ochrony? W jaki sposób realizowana jest kontrola w przypadku, gdy na jednym obiekcie usługi świadczą dwie specjalistyczne uzbrojone formacje ochronne (SUFO) w ramach jednego Planu ochrony? 7. Jaka jest skuteczność wprowadzonego ograniczenia czasu pracy do 12 godzin? Czy umożliwia realizację założonych celów? Jeżeli tak, to według jakiej metodologii ustalono, czy dochodzi do spełnienia tych celów? W piśmie z 23 października 2023 r. Komendant podtrzymał stanowisko, na co Spółka w dniu 10 listopada 2023 r. wniosła ponaglenie na bezczynność Komendanta. W odpowiedzi. Komendant Główny Policji poinformował spółkę, iż tego rodzaju środek w rozpatrywanej sytuacji nie przysługuje. Wyjaśnił, iż kwestię Planu ochrony i jego uzgodnienia z komendantem wojewódzkim Policji reguluje art. 7 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia, przy czym stosownie do ust. 4 tego przepisu prawa, tylko odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej. Skoro zatem Komendant Wojewódzki Policji w Katowicach w dniu 21 września 2020 r. uzgodnił plan ochrony, nie wydając żadnej decyzji w tym przedmiocie, to wniosek pełnomocnika o wyjaśnienie jej treści jest bezprzedmiotowy, podobnie zresztą jak i ponaglenie. W skardze na bezczynność Komendanta Spółka zarzuciła naruszenie: 1) art. 2 Konstytucji RP, art. 104 § 1 i § 2 aó initio ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 775 z późn. zm.) (dalej: k.p.a.) w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 3 ustawy z dnia 22 sierpnia 1997 r. o ochronie osób i mienia (tekst jedn. Dz. U. z 2021 r. poz. 1995 z późn. zm.) (dalej: Ustawa) i art. 6a ust. 1, ust. 2 pkt 2 i art. 6b ust. 1 ustawy z dnia 6 kwietnia 1990 r. o Policji (tekst jedn. Dz.U. z 2023 r. poz. 171 z późn. zm.) (dalej: ustawa o Policji) poprzez błędne uznanie, iż uzgodnienie Planu Ochrony nie ma formy decyzji administracyjnej, lecz stanowi czynność materialno-techniczną; 2) art. 28 i art. 113 § 3 k.p.a. w zw. z art. 7 ust. 1 i ust. 3, art. 43 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, 2 , 3, 4 i 5 i ust. 3 Ustawy, przepisów § 9 pkt 5 rozporządzenia Ministra Spraw Wewnętrznych z dnia 27 kwietnia 2012 r. w sprawie szczegółowych zasad wydawania upoważnień do kontroli oraz trybu wykonywania czynności nadzoru Komendanta Głównego Policji nad działalnością specjalistycznych uzbrojonych formacji ochronnych (Dz. U. Poz. 557) (dalej: "Rozporządzenie"), art. 2 ustawy z dnia 6 marca 2018 r. - Prawo przedsiębiorców (tekst jedn. Dz. U. z 2023 r. poz. 221 z późn. zm.) (dalej: "Prawo przedsiębiorców"), art. 2, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP poprzez błędne uznanie, iż Spółce nie przysługuje status strony w postępowaniu w sprawie wydania decyzji o uzgodnieniu Planu Ochrony Obiektu i postępowaniu w sprawie wyjaśnienia treści; 3) art. 7 Konstytucji i art. 6, art. 7, art. 8 § 1, art. 11, art. 12 § 1, art. 35 § 1 - 2 w zw. z art. 113 § 2 k.p.a. poprzez bezpodstawne uchylenie się od obowiązku wyjaśnienia treści decyzji administracyjnej Komendanta z dnia 21 września 2020 r., [...] o uzgodnieniu Planu Ochrony Obiektu. Wobec powyższego Spółka wiosła o stwierdzenie, że Komendant dopuszcza się bezczynności w rozpatrzeniu wniosku Spółki z dnia 5 września 2023 r.; zobowiązanie Komendanta do wydania postanowienia w terminie jednego tygodnia od dnia otrzymania odpisu prawomocnego wyroku wraz z aktami sprawy; stwierdzenie, że bezczynność Komendanta miała miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz przyznanie od Komendanta na rzecz Spółki sumy pieniężnej w wysokości 4 000,00 zł (słownie: cztery tysięcy złotych zero groszy), ewentualnie: wymierzenie Komendantowi grzywny w kwocie 4 000,00 zł (słownie: cztery tysięcy złotych zero groszy). Ponadto wniosła o zasądzenie od Komendanta na jej rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowego, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Uzasadniając skargę Spółka podtrzymała swoje stanowisko co do charakteru prawnego uzgodnienia Planu Ochrony. Poparła je poglądami doktryny co do cech decyzji administracyjnej. Swoje rozważania Spółka odniosła do czynności organu administracji publicznej określanej formą czasownikową "uzgadnia", którą prawodawca posłużył się w art. 7 Ustawy. Wywiodła, że inne określenia modalności czynności prawnych (np. "wyraża zgodę", "zezwala") organów administracji publicznej, statuuje je jako kompetencję organu do wydania decyzji administracyjnej. Poza tym w systemie prawa administracyjnego można odnotować wiele unormowań, w których "uzgodnienie" określonych działań podmiotu administrowanego przez organ administracji publicznej następuje w drodze decyzji administracyjnej np. decyzje w sprawie uzgodnienia warunków przeprowadzenia działań naprawczych dla szkody w środowisku (art. 14 ust. 3 i nast. ustawy z dnia 13 kwietnia 2007 r. o zapobieganiu szkodom w środowisku i ich naprawie (tekst jedn. Dz. U. z 2020 r. poz. 2187 z późn. zm.). Spółka stwierdziła także, że Komendant błędnie odmawia rozpoznania jej wniosku z powołaniem na brak jej umocowania prawnego, ponieważ przysługuje jej status strony tego postępowania. Wywodzi go z art. 7, art. 43 ust. 1 w zw. z ust. 2 pkt 1, 2 , 3, 4 i 5 i ust. 3 Ustawy, a także w zw. z § 9 pkt 5 Rozporządzenia. Podkreśliła, że ze względu na zgodność z planami ochrony kontrolowana jest działalność firm ochroniarskich, do których należy Spółka. Instrukcje wskazane w Planie Ochrony wywierają bezpośredni wpływ na sytuację prawną Spółki, wpływały na sposób organizacji i prowadzenia działalności gospodarczej przez Spółkę (a także np. jej rentowność, zakres nakładów organizacyjnych i osobowych), a aktualnie odnoszą się również do kwestii wywiązywania się Spółki z powierzonych jej obowiązków. Kwestie zgodności działania Spółki z Planem Ochrony, w tym zwłaszcza z pkt 30.4 Planu Ochrony, stanowiły przedmiot zainteresowania kontrolujących, w tym także z ramienia Wydziału Postępowań Administracyjnym Komendy Wojewódzkiej Policji, a także przedmiot sporu o ich wykładnię. Wobec tego nieakceptowalna jest sytuacja, w której Komendant w jednych postępowaniach (postępowaniach kontrolnych) uznaje, że Plan Ochrony rezonuje (oddziałuje) na obowiązki Spółki i jest ona zobligowana do jego stosowania, a w drugim twierdzi, że nie dotyczy on interesu prawnego Spółki. Spółka zauważyła także, że sprawa uzgodnienia Planu Ochrony i jego wykładni dotyczy wolności gospodarczej wykonywanej przez Spółkę. Interes prawny Spółki znajduje więc oparcie również w art. 2 Prawa przedsiębiorców, art. 20 i art. 22 Konstytucji RP. W odpowiedzi na skargę Komendant, podtrzymując swoje stanowisko w sprawie wniósł o jej oddalenie. Uzasadniając swoje stanowisko Komendant wyjaśnił, że biorąc pod uwagę potencjalny stan zagrożenia danych jednostek oraz spełnienie wymagań w obowiązujących przepisach prawa, Policja opracowała kryteria, jakimi kieruje się podczas procesu uzgadniania planów ochrony, zawierając w nich bardzo szczegółowe wymagania wobec tego dokumentu. Kryteria owe, opracowane w oparciu o ustawę o ochronie osób i mienia a także wnioski płynące z praktyki i doświadczenia wynikającego z analizy zagrożeń stanowią "Metodykę uzgadniania planów ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie", która została zatwierdzona przez Komendanta Głównego Policji w listopadzie 2016 r. Określa ona minimalne warunki, które należy spełnić przy opracowaniu planu ochrony danego obiektu, wskazanego w art. 5 ustawy. Dlatego wymogi tam zawarte wskazują minimalny standard bezpieczeństwa dla każdej z kategorii obiektów. Dokument ten nie jest aktem prawa powszechnie obowiązującego, a jedynie dokumentem pomocniczym zawierającym wskazówki niezbędne do opracowania planu ochrony, w taki sposób by zapewnić właściwy poziom bezpieczeństwa danego obszaru, obiektu, urządzenia i transportu ważnego dla obronności, interesu gospodarczego państwa, bezpieczeństwa publicznego i innych ważnych interesów państwa. Zauważyć należy również, że dokument ten został opracowany w uzgodnieniu z podmiotami podlegającymi obowiązkowej ochronie i stanowi kompromis pomiędzy oczekiwaniami przedsiębiorców, a interesem społecznym reprezentowanym przez Komendanta Głównego Policji. Obowiązujący Plan ochrony obiektu został uzgodniony na podstawie podobnego kompromisu, a osoby reprezentujące wówczas przedsiębiorcę nie wnosiły zastrzeżeń co do poczynionych uzgodnień w oparciu o przedstawione dokumenty. Przepis art. 7 ust. 2 ustawy o ochronie osób i mienia zawiera jedynie ogólne ramy planu ochrony. Zgodnie z tym przepisem, plan ochrony zawierać powinien m.in. zasady organizacji i wykonywania ochrony jednostki a także podawać ocenę aktualnego stanu ochrony jednostki. Powyższe bezsprzecznie znajduje się w ramach zadań ustawowych organu Policji, który posiadając odpowiednie środki prawne i techniczne jest w stanie wyegzekwować i obiektywnie oceniać stan ochrony obiektu. Szczegółowo opisane elementy planu ochrony znajdują się w wymienionej Metodyce..., która składa się z 47 punktów podzielonych na 7 części i dostępna jest nie tylko w Biuletynie Informacji Publicznej Komendy Wojewódzkiej Policji w Katowicach, lecz także na stronie internetowej Komendy Głównej Policji: [...]. Komendant wskazał także, że art. 7 ust. 4 ww. ustawy wskazuje jednoznacznie, że tylko odmowa uzgodnienia planu ochrony następuje w drodze decyzji administracyjnej. W przepisach tej ustawy brak jest też zapisu, że uzgodnienie planu ochrony jest decyzją administracyjną. Zatem, komendant wojewódzki Policji ma prawo do uzgodnienia planu ochrony lub do jego odrzucenia, nie precyzując kryteriów jakimi posługiwać się powinna Policja - ustanawiając wyraźnie określoną tylko jedną formę, tj. odmowę uzgodnienia planu ochrony. Także w Metodyce uzgadniania planów ochrony obszarów, obiektów i urządzeń podlegających obowiązkowej ochronie zawarty jest zapis "należy pamiętać, że uzgodnienie planu nie ma charakteru decyzji administracyjnej". Skoro zatem Komendant w dniu 21 września 2020 r. uzgodnił Plan Ochrony obiektu nie wydając żadnej decyzji w tym zakresie, wniosek Spółki o wyjaśnienie jej treści w trybie art. 113 § 2 k.p.a jest bezprzedmiotowy. Po za tym w ocenie Komendanta kwestionowana przez Skarżącego treść zapisu pkt 30.4 uzgodnionego Planu Ochrony obiektu nie jest niejednoznaczna, czy też dotknięta zawiłością utrudniającą ustalenie sensu. Podkreślił, że wątpliwości co do treści tego zapisu nie mogą prowadzić do jego zmiany co, jak wydawać by się mogło z polemiki Spółki, jest przez nią oczekiwane. Odnosząc się do zarzutu bezczynności Komendant zwrócił uwagę, że organ rozpatrujący ponaglenie strony skarżącej nie stwierdził bezczynności lub przewlekłości. Wręcz przeciwnie, stwierdził, iż tego rodzaju środek w rozpatrywanej sytuacji nie przysługuje. Komendant w sprawie z wniosku Spółki nie dopuścił się też bezczynności w udzieleniu odpowiedzi, w tym w zakresie merytorycznym co do treści w nim zawartej. Na rozprawie w dniu 8 lipca 2024r. pełnomocnik Spółki podtrzymał stanowisko wyrażone w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w G. zważył, co następuje Zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz. U. z 2022 r. poz. 2492 z późn. zm.) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz. U. z 2024 r. poz. 935 z późn. zm.; dalej: p.p.s.a.) sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a. kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania Sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a., jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. Celem skargi na bezczynność organu administracji jest zwalczanie braku działania (zwłoki) w załatwianiu sprawy administracyjnej. W doktrynie oraz orzecznictwie powszechnie przyjmuje się, że o bezczynności organu administracji możemy mówić wówczas, gdy w prawnie ustalonym terminie organ ten nie podejmuje żadnych czynności w sprawie lub wprawdzie prowadząc postępowanie, mimo istnienia ustawowego obowiązku nie kończy go wydaniem w terminie decyzji, postanowienia lub innego aktu, czy też nie podejmuje innej stosownej czynności. Przy badaniu zasadności skargi na bezczynność organu administracji nie ma znaczenia, z jakich powodów określony akt czy czynność nie została dokonana przez organ. Skarga na bezczynność organu ma bowiem na celu przede wszystkim wymuszenie na organie administracji załatwienia sprawy. W świetle powyższego dla uznania bezczynności organu konieczne jest ustalenie, że organ administracji był zobowiązany, na podstawie obowiązujących przepisów prawa, do wydania decyzji, aktu lub podjęcia określonych czynności i mimo to ich nie wykonuje (wyrok WSA w Krakowie z 7 maja 2024 r., sygn. akt II SAB/Kr 41/24). Z bezczynnością organu mamy zatem do czynienia, jeśli w prawnie ustalonym terminie organ, mimo ustawowego obowiązku, nie zakończył postępowania wydaniem decyzji, postanowienia lub innego aktu albo nie dokonał stosownej czynności, niezależnie, czy w tym okresie w ogóle nie realizował żadnych działań czy też podjął je, ale nieskutecznie. W postępowaniu przed sądem wszczętym na podstawie skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania przedmiotem kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji publicznej, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w określonej formie i w przewidzianym przez prawo terminie (wyrok WSA w G. z 21 maja 2021 r., sygn. akt II SAB/Gl 34/21). Nie ma wątpliwości, że kontrola sądowa - w trybie art. 149 p.p.s.a. -prowadzenia postępowania przez organ w następstwie skargi na bezczynność organu, a także - na przewlekłe prowadzenie takiego postępowania przez organ jest dokonywana na dzień wniesienia skargi, co potwierdzają uchwały siedmiu sędziów Naczelnego Sądu Administracyjnego (NSA) z 22 czerwca 2020 r. sygn. akt II OPS 5/19 oraz z 7 marca 2022 r. o sygn. akt II OPS 1/21. Bezczynność organu oraz przewlekłe prowadzenie postępowania muszą być powiązane z jego kompetencją do wydania w danej sprawie decyzji administracyjnej (postanowienia, innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa) - zaskarżalnego do sądu administracyjnego. Oznacza to, iż sąd administracyjny może zastosować artykuł 149 p.p.s.a., gdy w sprawie doszło do bezczynności administracyjnej, a ten przepis nie może stanowić wyłącznej podstawy do zobowiązania organu do podjęcia jakiejś czynności lub aktu, lecz musi być powiązany z przepisem prawa przewidującym taką możliwość - wyr. NSA z 15 lutego 2006 r., I OSK 1373/05 ). Spółka wnosząc skargę na bezczynność Komendanta domagała się rozpatrzenia jej wniosku z 5 września 2023 r. (data wpływu 8 września 2023r.) o wyjaśnienie treści decyzji administracyjnej o uzgodnieniu w dniu 21 września 2020 r. Planu Ochrony obiektu, uzupełnionego pismem Spółki z dnia 6 października 2023 r. Wbrew stanowisku Spółki w przedmiotowej sprawie nie można uznać, aby Komendant pozostawał w bezczynności, ponieważ pismem z 3 października 2023 r. (data doręczenie 10 października 2023r.) poinformował Spółkę, że uzgodnienie przedmiotowego Planu Ochrony obiektu nie nastąpiło w formie decyzji administracyjnej, zatem bezprzedmiotowy pozostaje wniosek o wyjaśnienie jej treści. (karta 142 akt administracyjnych). Oznacza to tym samym, że Komendant rozpatrzył przedmiotowy wniosek Spółki w terminie 25 dni, w związku z czym nie można mu zarzucić bezczynności. Z akt sprawy bezsprzecznie wynika, że Komendant w dacie złożenia skargi do tutejszego Sądu t. tj. 7 grudnia 2023 r. nie pozostawał w bezczynności. Skoro więc organ ustosunkował się do treści pisma Spółki wydając rozstrzygniecie, to nie może być mowy o bezczynności. Przekonanie zaś Spółki o nieprawidłowej jego formie i treści nie uzasadnia twierdzenia, że organ pozostawał w bezczynności. Mając na względzie wszystkie przedstawione powyżej okoliczności Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach., na podstawie art. 151 p.p.s.a. skargę oddalił, nie znajdując podstaw do jej uwzględnienia.