I SAB/Wa 157/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, w składzie następującym: Przewodniczący Asesor WSA – Justyna Wtulich – Gruszczyńska po rozpoznaniu w dniu 11 lipca 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi W. G., H. W., M. C. i J. W. na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku o waloryzację odszkodowania postanawia I. odrzucić skargę, II. zwrócić skarżącym W. G., H. W., M. C. i J. W. solidarnie ze środków budżetowych Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie kwotę 100 (sto) złotych tytułem uiszczonego wpisu od skargi. Pismem z 26 kwietnia 2024 r. W. G., H. W., M. C. i J. W. wnieśli skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w przedmiocie rozpatrzenia wniosku z 8 czerwca 2009 r. o waloryzację odszkodowania za nieruchomość położoną w Warszawie przy ul. [...] ozn. hip. "[...]" działka [...]. Skarżący zarzucili organowi naruszenie przepisów postępowania , które mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 35 § 1 – 3 w zw. z art. 36 § 1 k.p.a. Skarżący wnieśli o stwierdzenie, że organ dopuścił się przewlekłego prowadzenia postępowania oraz o zobowiązanie organu do wydania decyzji w określonym terminie. Ponadto wnieśli o stwierdzenie, że przewlekłe prowadzenie postępowania miało miejsce z rażącym naruszeniem prawa oraz o zasądzenie na ich rzecz kosztów postępowania według norm przepisanych. W uzasadnieniu skargi Skarżący wskazali, że Prezydent m.st. Warszawy wydał dwa postanowienia, na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Jednym przekazał sprawę do rozpoznania [...], zaś drugim przekazał sprawę do rozpoznania [...] S.A. i [...] S.A. Skarżący zaznaczyli, że obecnie żaden z ww. podmiotów nie czuje się zobowiązany do załatwienia sprawy. Skarżący nie wiedzą, który z podmiotów jest właściwy do rozpoznania sprawy. Podnieśli, że sprawa została zainicjowana wnioskiem z 8 czerwca 2009 r., a do dnia wniesienia skargi nie została rozpoznana. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej odrzucenie, gdyż przed Prezydentem m.st. Warszawy nie toczy się postępowanie administracyjne z wniosku z 8 czerwca 2009 r. Tym samym Prezydent nie może prowadzić postępowania w sposób przewlekły. Prezydent wyjaśnił, że decyzją z 19 września 1967 r., znak : GT.V-I/293/69 Prezydium Rady Narodowej w m.st. Warszawie orzekło ustalić odszkodowanie za grunt oraz za dom i obiekty gospodarcze położone w Warszawie przy ul. [...] hip. "[...]" i przyznać je A. i C. W. oraz J. P. Pismem z 8 czerwca 2009 r. H. W., W. G., M. C. i J. W. zwrócili się o waloryzację odszkodowania ustalonego decyzja z 19 września 1967 r. Prezydent m.st. Warszawy po rozpatrzeniu ww. wniosku decyzją z 28 stycznia 2010 r. nr 38/GK/DW/2010 umorzył postępowanie jako bezprzedmiotowe. Wojewoda Mazowiecki decyzja z 31 marca 2010 r. nr 690/10 utrzymał w mocy decyzję Prezydenta z 28 stycznia 2010 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 19 listopada 2010 r., sygn. akt I SA/Wa 1051/10 uchylił decyzję Wojewody Mazowieckiego z 31 marca 2010 r. oraz decyzję Prezydenta m.st. Warszawy z 28 stycznia 2010 r. Pismem z 20 listopada 2018 r., na zasadzie art. 65 § 1 k.p.a. Prezydent przekazał wniosek z 8 czerwca 2009 r. Krajowej Radzie Radiofonii i Telewizji, powoływanej dalej jako: "KRRiT" do rozpoznania. W piśmie z 11 grudnia 2018 r. KRRiT stwierdziła, że nie uznaje się związana pismem Prezydenta m.st. Warszawy z 20 listopada 2018 r. Pismem z 15 stycznia 2019 r. Prezydent stwierdził, że brak jest podstaw prawnych aby KRRiT uznała się za nie związaną pismem organu z 20 listopada 2018 r. Pismem z 12 lutego 2019 r. KRRiT zwróciła się do Ministra Spraw Wewnętrznych i Administracji z wnioskiem o rozstrzygnięcie sporu kompetencyjnego pomiędzy KRRiT a Prezydentem m.st. Warszawy w sprawie wniosku z 8 czerwca 2009 r. W piśmie z 2 sierpnia 2019 r. Minister Spraw Wewnętrznych i Administracji stwierdził, że nie jest właściwy do rozstrzygnięcia powyższego sporu kompetencyjnego. Pismem z 9 września 2019 r. KRRiT zwróciła się do Naczelnego Sądu Administracyjnego z wnioskiem o rozstrzygnięcie ww. sporu kompetencyjnego. Postanowieniem z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OW 223/19 NSA oddalił wniosek KRRiT z 9 września 2019 r. , ale w uzasadnieniu stwierdził, m.in. że "waloryzacja odszkodowania [...] jest niewątpliwie pochodną ustalonego odszkodowania, a właściwym do tej czynności jest nie organ ustalający odszkodowanie, ale podmiot zobowiązany do jego zapłaty. [...] Skoro zatem podmiotem zobowiązanym do wypłaty odszkodowania był Komitet ds. Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" [...], to podmiotem zobowiązanym do waloryzacji przedmiotowego odszkodowania [...] będzie spółka, która przejęła obowiązki Komitetu, względnie jej następca prawny". Pismem z 15 stycznia 2021 r. na zasadzie art. 65 § 1 k.p.a. Prezydent m.st. Warszawy przekazał Filmotece Narodowej – Instytutowi Audiowizualnemu do rozpoznania ww. wniosek. W piśmie z 24 lutego 2021 r. Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny stwierdziła, że wytypowanie jej jako podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji administracyjnej z 19 września 1967 jest błędne. Pismem z 18 sierpnia 2021 r. na zasadzie art. 65 § 1 k.p.a. Prezydent m.st. Warszawy przekazał [...] S.A. i [...] S.A. do rozpoznania ww. wniosek z 8 czerwca 2009 r. Na ww. pismo oraz na kolejne pisma [...] S.A. ani [...] S.A. nie udzieliły odpowiedzi. Prezydent m.st. Warszawy zaznaczył, że nie jest właściwy do rozpoznania ww. wniosku i przekazał ten wniosek do rozpoznania [...] S.A. i [...] S.A. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje : Skarga podlega odrzuceniu. Sąd przed przystąpieniem do merytorycznego rozpoznania sprawy zobligowany jest w pierwszej kolejności do zbadania przesłanek dopuszczalności skargi. Zgodnie z art. 3 § 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935), powoływanej dalej "P.p.s.a.", kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na: 1) decyzje administracyjne; 2) postanowienia wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także na postanowienia rozstrzygające sprawę co do istoty; 3) postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie; 4) inne niż określone w pkt 1-3 akty lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczące uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa, z wyłączeniem aktów lub czynności podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2018 r., poz. 2096 oraz z 2019 r., poz. 60, 730, 1133 i 2196), postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2019 r., poz. 900, z późn. zm.), postępowań, o których mowa w dziale V w rozdziale 1 ustawy z 16 listopada 2016 r. o Krajowej Administracji Skarbowej (Dz. U. z 2019 r., poz. 768, 730, 1520, 1556 i 2200), oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw; 4a pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach, opinie zabezpieczające i odmowy wydania opinii zabezpieczających; 5) akty prawa miejscowego organów jednostek samorządu terytorialnego i terenowych organów administracji rządowej; 6) akty organów jednostek samorządu terytorialnego i ich związków, inne niż określone w pkt 5, podejmowane w sprawach z zakresu administracji publicznej; 7) akty nadzoru nad działalnością organów jednostek samorządu terytorialnego; 8) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a; 9) bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w sprawach dotyczących innych niż określone w pkt 1-3 aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej dotyczących uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa podjętych w ramach postępowania administracyjnego określonego w ustawie z 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego oraz postępowań określonych w działach IV, V i VI ustawy z 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa oraz postępowań, do których mają zastosowanie przepisy powołanych ustaw. Stosownie do art. 3 § 2a P.p.s.a., sądy administracyjne orzekają także w sprawach sprzeciwów od decyzji wydanych na podstawie art. 138 § 2 ustawy z 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego, a także, na mocy art. 3 § 3 tej ustawy, w sprawach, w których przepisy ustaw szczególnych przewidują sądową kontrolę, i stosują środki określone w tych przepisach. Jednocześnie na gruncie art. 4 omawianej ustawy sądy administracyjne rozstrzygają spory o właściwość między organami jednostek samorządu terytorialnego i między samorządowymi kolegiami odwoławczymi, o ile odrębna ustawa nie stanowi inaczej, oraz spory kompetencyjne między organami tych jednostek a organami administracji rządowej. Z art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. wynika, że skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania nie jest dopuszczalna w innych sprawach niż wymienione w powyższych przepisach. Wniesienie skargi na bezczynność organu czy przewlekłe prowadzenie postępowania jest dopuszczalne tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie do sądu administracyjnego decyzji, postanowienia lub innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, a bezczynność organu zachodzi wówczas, gdy w ustalonym terminie organ nie podjął żadnych czynności w sprawie lub opieszale prowadził postępowanie i pomimo ustawowego obowiązku nie zakończył go wydaniem w terminie stosownego aktu albo nie podjął odpowiedniej czynności. Kontrola sądu sprowadza się przede wszystkim do sprawdzenia, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Pogląd taki wyraził Naczelny Sąd Administracyjny, między innymi w wyroku z 5 lutego 1999 r., sygn. akt I SAB 90/98; z 13 czerwca 2001 r., sygn. akt IV SA 961/99 oraz w postanowieniu z 2 czerwca 1998 r., sygn. akt IV SAB 166/97. W niniejszej sprawie przedmiotem skargi jest przewlekłe prowadzenie postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy w sprawie rozpatrzenia wniosku z 8 czerwca 2009 r. o waloryzację odszkodowania. Jak wynika z nadesłanej przez organ odpowiedzi na skargę Prezydent m.st. Warszawy będąc związany wytycznymi wskazanymi w postanowieniu Naczelnego Sądu Administracyjnego z 27 kwietnia 2020 r., sygn. akt I OW 223/19 przekazał wniosek zgodnie z właściwością do rozpoznania, Filmotece Narodowej - Instytutowi Audiowizualnemu oraz [...] S.A. i [...] S.A. Pismem z 24 lutego 2021 r. Filmoteka Narodowa – Instytut Audiowizualny stwierdziła, że wytypowanie jej jako podmiotu zobowiązanego do wykonania decyzji z 19 września 1967 r. było błędne. Następnie pismem z 18 sierpnia 2021 r. na podstawie art. 65 § 1 k.p.a. Prezydent przekazał wniosek do rozpoznania [...] S.A. i [...] S.A. Skoro zatem Prezydent przekazał ww. wniosek z 8 czerwca 2009 r. celem rozpoznania [...] S.A. i [...] S.A. to brak jest podstaw do żądania załatwienie sprawy przez Prezydenta m.st. Warszawy w drodze aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej. Dodatkowo wskazać należy, że Komitet do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja" zniesiono z końcem stycznia 1993 r. ustawą z 29 grudnia 1992 r. o radiofonii i telewizji (Dz.U. 2022, poz. 1722 t.j.). Art. 63 tej ustawy stanowi, że znosi się Komitet do Spraw Radia i Telewizji "Polskie Radio i Telewizja", zwany dalej "Komitetem". Przewodniczący Komitetu kieruje działalnością państwowej jednostki organizacyjnej "Polskie Radio i Telewizja" do czasu zarejestrowania spółek, o których mowa w art. 26 ust. 2 i 3. Stosownie do treści art. 26 ust. 2 i 3 Telewizję publiczną tworzy spółka "Telewizja Polska - Spółka Akcyjna", natomiast Radiofonię publiczną tworzą: spółka "Polskie Radio - Spółka Akcyjna", zawiązana w celu tworzenia i rozpowszechniania ogólnokrajowych programów radiowych i programów dla odbiorców za granicą oraz spółki zawiązane w celu tworzenia i rozpowszechniania regionalnych programów radiowych, zwane dalej "spółkami radiofonii regionalnej". W niniejszej sprawie Prezydent m.st. Warszawy będąc związany stanowiskiem Naczelnego Sądu Administracyjnego przekazał wniosek właściwym organom celem jego rozpoznania, a zatem brak jest podstaw do żądania rozpoznania wniosku przez Prezydenta, który nie jest organem właściwym do rozpoznania tego wniosku. W związku z tym, że przed Prezydentem nie toczy się żadne postępowanie z wniosku z 8 czerwca 2009 r., tym samym zarzuty skargi dotyczące przewlekłego prowadzenia postępowania przez Prezydenta m.st. Warszawy są niezasadne. Skoro Prezydent m.st. Warszawy nie był zobligowany do załatwienia sprawy skarżących ani w drodze decyzji administracyjnej, ani postanowienia wydanego w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie, a także postanowienia rozstrzygającego sprawę co do istoty albo innego aktu lub czynności z zakresu administracji publicznej, to skarżącym nie przysługuje skarga na przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ do sądu administracyjnego. Oznacza to, że niniejsza sprawa nie podlega kontroli sądowoadministracyjnej. Zakres skargi na bezczynność/przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ wyznaczają przepisy art. 3 § 2 pkt 8 i 9 P.p.s.a. w świetle których zaskarżenie przewlekle prowadzonego postępowania przez organ jest dopuszczalne, ale tylko w takim zakresie, w jakim dopuszczalne jest zaskarżenie decyzji, postanowienia oraz innych aktów lub czynności z zakresu administracji publicznej. W tym stanie rzeczy niniejsza sprawa nie mieści się we wskazanym powyżej katalogu aktów i czynności poddanych kognicji sądu administracyjnego. Mając na uwadze wszystkie powyższe okoliczności sprawy Sąd, na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 P.p.s.a., orzekł jak w sentencji postanowienia.