I SA/Gl 163/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Tyszkiewicz-Ziętek (spr.), , , po rozpoznaniu w dniu 27 maja 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi F. z siedzibą w K. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 listopada 2023 r. nr 0111-KDIB1-1.4010.542.2023.1.KM UNP: 2089735 w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych p o s t a n a w i a: 1. odrzucić skargę; 2. zwrócić kwotę 200,00 (dwieście) złotych uiszczoną tytułem wpisu od skargi. W piśmie z dnia 5 stycznia 2024 r. F. z siedzibą w Katowicach (dalej: skarżąca), zastępowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gliwicach na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej, wskazaną w sentencji niniejszego orzeczenia. W wykonaniu zarządzenia Przewodniczącego Wydziału I z dnia 13 lutego 2024 r., w piśmie z dnia 27 lutego 2024 r. pełnomocnik skarżącej został wezwany do usunięcia braku formalnego skargi poprzez złożenie dokumentu lub uwierzytelnionego odpisu dokumentu wykazującego, że A. K., który podpisał załączone do skargi pełnomocnictwo z dnia 20 grudnia 2023 r., jest wiceprzewodniczącym skarżącej uprawnionym do samodzielnej jej reprezentacji. Przesyłka pocztowa zawierająca m.in. pismo sądowe z dnia 27 lutego 2024 r. została doręczona (wydana) pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 marca 2024 r., po jej dwukrotnej awizacji przez operatora pocztowego w dniach 1 marca 2024 r. i 11 marca 2024 r. Zawiadomienia o możliwości odbioru przesyłki w placówce operatora pocztowego pozostawiono w drzwiach adresata, co wynika z treści pisma operatora pocztowego z dnia 9 maja 2024 r. Przesyłka pocztowa zawierająca dokumenty mające na celu usunięcie braku formalnego skargi została nadana przez pełnomocnika skarżącej w dniu 25 marca 2024 r., w placówce pocztowej operatora wyznaczonego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Skarga podlegała odrzuceniu. Stosownie do treści art. 57 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1634 ze zm.) dalej: p.p.s.a. stanowi, że skarga powinna czynić zadość wymaganiom pisma w postępowaniu sądowym. Zgodnie z art. 28 § 1 p.p.s.a. osoby prawne oraz jednostki organizacyjne mające zdolność sądową dokonują czynności w postępowaniu przez organy albo osoby uprawnione do działania w ich imieniu. Zgodnie z art. 29 p.p.s.a. przedstawiciel ustawowy lub organ albo osoby, o których mowa w art. 28, mają obowiązek wykazać swoje umocowanie dokumentem przy pierwszej czynności w postępowaniu. Przepis art. art. 49 § 1 p.p.s.a. stanowi, że jeżeli pismo strony nie może otrzymać prawidłowego biegu wskutek niezachowania warunków formalnych, przewodniczący wzywa stronę o jego uzupełnienie lub poprawienie w terminie siedmiu dni pod rygorem pozostawienia pisma bez rozpoznania, chyba że ustawa stanowi inaczej. Szczególne uregulowanie w tym względzie zawiera art. 58 § 1 pkt 3 i § 3 p.p.s.a., który stanowi, że sąd odrzuca skargę postanowieniem, gdy nie uzupełniono w wyznaczonym terminie braków formalnych skargi. Odrzucenie skargi może nastąpić na posiedzeniu niejawnym. Z kolei przepis art. 73 § 1-4 p.p.s.a. stanowi, że w razie niemożności doręczenia pisma w sposób przewidziany w art. 65–72 p.p.s.a. pismo składa się na okres czternastu dni w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy, dokonując jednocześnie zawiadomienia o złożeniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy w terminie siedmiu dni od dnia pozostawienia zawiadomienia, które umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej, a gdy to nie jest możliwe, na drzwiach mieszkania adresata lub w miejscu wskazanym jako adres do doręczeń, na drzwiach biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe. W przypadku niepodjęcia pisma w powyższym terminie, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru pisma w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej albo w urzędzie gminy. Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia czternastodniowego okresu, liczonego od dnia pierwszego zawiadomienia o złożeniu pisma w placówce pocztowej bądź w urzędzie gminy. Odebranie pisma po upływie terminu, z którym wiąże się domniemanie doręczenia nie zmienia skutków procesowych zaistniałego domniemania (por. postanowienia Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 28 listopada 2012 r. sygn. akt II FZ 942/12, z dnia 5 marca 2013 r. sygn. akt II FZ 40/13, z dnia 27 września 2013 r. sygn. akt II OZ 810/13; orzeczenia sądów administracyjnych dostępne pod adresem www.orzeczenia.nsa.gov.pl). Również wtedy, gdy adresat odbierze przesyłkę już po 14 dniach przepis art. 73 p.p.s.a. w dalszym ciągu będzie miał zastosowanie, a wynikające z tego przepisu domniemanie nie przestanie odnosić skutków prawnych (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 9 czerwca 2010 r. sygn. akt I FZ 188/10). Innymi słowy późniejsze odebranie na żądanie strony pisma po upływie terminu, o którym mowa w art. 73 § 3 p.p.s.a., na skutek bezprawnego jego przetrzymywania przez operatora pocztowego, nie obala doręczenia pisma w trybie art. 73 p.p.s.a. (por. B. Dauter [w:] Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, Komentarz do art. 73, teza 2). W oparciu o znajdujące się w aktach sprawy potwierdzenie odbioru (k. 71) oraz pismo operatora pocztowego z dnia 9 maja 2024 r. (k. 89) Sąd ustalił, że przesyłka pocztowa zawierająca m.in. pismo sądowe z dnia 27 lutego 2024 r. była dwukrotnie awizowana, wpierw w dniu 1 marca 2024 r., a następnie w dniu 11 marca 2024 r., po czym została wydana przez operatora pocztowego pełnomocnikowi skarżącej w dniu 18 marca 2024 r. Z pisma operatora pocztowego z dnia 9 maja 2024 r. wynika ponadto, że zawiadomienia o możliwości odbioru tej przesyłki w placówce operatora pocztowego zostały pozostawione przez doręczającego w drzwiach adresata. W świetle omówionej wyżej regulacji, wyrażonej w art. 73 § 4 p.p.s.a., przyjąć należało, że skutek doręczenia wzmiankowanej przesyłki nastąpił w dniu 15 marca 2024 r., gdyż z tym dniem upłynął czternastodniowy okres liczony od daty pierwszej awizacji (1 marca 2024 r.), w którym możliwe było prawidłowe doręczenie pełnomocnikowi skarżącej przesyłki pocztowej, zawierającej m.in. pismo sądowe z dnia 27 lutego 2024 r. W konsekwencji niezbędnym staje się stwierdzenie, że termin, do którego skarżąca mogła skutecznie usunąć brak formalny skargi upływał z dniem 22 marca 2024 r. (piątek). Z treści stempla pocztowego widniejącego na kopercie nadania (k. 86) przez pełnomocnika pisma z dnia 25 marca 2024 r. wraz z załącznikami, mającego na celu usunięcie braku formalnego skargi wynika natomiast, że przesyłka pocztowa zawierająca ww. dokumenty została nadana w dniu 25 marca 2024 r. Zważywszy na ustalone okoliczności Sąd orzekający stwierdził, że skarżąca usunęła brak formalny skargi po terminie określonym w art. 49 § 1 p.p.s.a. Jak stanowi z kolei art. 85 p.p.s.a. czynność w postępowaniu sądowym podjęta przez stronę po upływie terminu jest bezskuteczna. W konsekwencji zaistniałych okoliczności stwierdzić przyszło, że skarga obarczona jest brakiem formalnym, co uniemożliwiło nadanie jej dalszego prawidłowego biegu. W związku z powyższym, na podstawie art. 58 § 1 pkt 3 p.p.s.a., Sąd orzekł jak w punkcie pierwszym sentencji postanowienia. O zwrocie uiszczonego wpisu od skargi (punkt drugi sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 p.p.s.a., zgodnie z którym sąd z urzędu zwraca stronie cały uiszczony wpis od pisma odrzuconego lub cofniętego do dnia rozpoczęcia rozprawy.