I SA/Łd 315/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Cezary Koziński, Sędziowie Sędzia WSA Bożena Kasprzak (spr.), Asesor WSA Tomasz Furmanek, Protokolant Starszy specjalista Małgorzata Kowalczyk, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 23 lipca 2024 r. sprawy ze skargi Z. K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 20 marca 2024 r. nr 0113-KDIPT2-1.4011.710.2023.5.MAP w przedmiocie odmowy wydania interpretacji indywidualnej przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku dochodowego od osób fizycznych oddala skargę. W dniu 9 października 2023 r. (data stempla pocztowego) Z. K. złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej (uzupełniony pismem z 12 grudnia 2023 r.), dotyczącej skutków podatkowych sprzedaży nieruchomości wykorzystywanej w działalności gospodarczej. We wniosku przedstawiono opis zdarzenia przyszłego, zgodnie z którym wnioskodawca jest przedsiębiorcą, polskim rezydentem podatkowym, prowadzi działalność gospodarczą jako osoba fizyczna od 2007 r. w zakresie: 68.20.Z - Wynajem i zarządzanie nieruchomościami własnymi lub dzierżawionymi. Nie prowadzi innej działalności gospodarczej, nie jest wspólnikiem spółek osobowych. Jest ponadto czynnym podatnikiem VAT. W zakresie podatku dochodowego od osób fizycznych rozlicza się na zasadach ogólnych. Uzyskuje przychody z tytułu wynajmu nieruchomości budynkowych posadowionych na gruncie, do którego wnioskodawcy przysługuje prawo użytkowania wieczystego. Wynajmowane nieruchomości zostały nabyte w 2008 r. i stanowią wyłączną własność (majątek osobisty) strony, gdyż w jej małżeństwie panuje ustrój rozdzielności majątkowej małżeńskiej, wprowadzony umową majątkową małżeńską objętą aktem notarialnym z 8 kwietnia 2000 r. Strona wynajmuje nieruchomości dla celów działalności gospodarczej najemcy - Sp. z o.o. Przysługuje jej prawo użytkowania wieczystego do 4 lutego 2089 r. nieruchomości, składającej się z działek oznaczonych w ewidencji gruntów numerami: [...] o obszarze 0,0089 ha i [...] o obszarze 0,6834 ha, położonej w województwie [...], w gminie W., jednostka ewidencyjna: [...], w miejscowości W., obręb: [...], ulica [...], jednostka rejestrowa [...] oraz prawo własności budynków stanowiących odrębny od ww. gruntu przedmiot własności, na które składają się: budynek biurowy dwukondygnacyjny, identyfikator budynku [...], budynek handlowo-usługowy, jednokondygnacyjny, identyfikator budynku [...], inny budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, identyfikator budynku [...], inny budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, identyfikator budynku [...], inny budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, identyfikator budynku [...] (księga wieczysta nr [...]). Wyżej wymienione nieruchomości budynkowe ujęte są w ewidencji środków trwałych działalności gospodarczej, a prawo użytkowania wieczystego w ewidencji wartości niematerialnych i prawnych. W związku z wiekiem i oraz chęcią uproszczenia prowadzonej działalności, w tym prowadzonych ewidencji i rozliczeń podatkowych oraz kosztów księgowych, strona rozpatruje możliwość wyboru na przyszły 2024 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dla celu rozliczenia osiąganych przychodów z wynajmu nieruchomości, a także ich ewentualnych sprzedaży w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. W uzupełnieniu opisu zdarzenia przyszłego wskazano, że strona jest w starszym wieku, skończyła 71 lat i zamierza dokonać ułatwienia prowadzonej działalności gospodarczej w postaci wynajmu nieruchomości opodatkowanej dotychczas na zasadach ogólnych przez uproszczenie rozliczeń podatkowych oraz zaoszczędzenie kosztów księgowych. Rozliczenie podatkowe przychodów w ramach ryczałtu ewidencjonowanego jest nietrudne, nie wymaga zatrudniania biura rachunkowego. Dlatego rozpatruje możliwość wyboru na przyszły 2024 r. zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dla celu rozliczenia osiąganych przychodów z wynajmu nieruchomości. Dla zastosowania ryczałtu ewidencjonowanego od 2024 r. strona złoży naczelnikowi urzędu skarbowego właściwemu według miejsca zamieszkania (tj. NUS w W.) sporządzone na piśmie oświadczenie o wyborze opodatkowania przychodów z pozarolniczej działalności gospodarczej w formie ryczałtu od przychodów ewidencjonowanych na rok podatkowy 2024 — do 20-ego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym osiągnie pierwszy przychód z tego tytułu w roku podatkowym - zgodnie z art. 9 ust. 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne (Dz. U. z 2022 r. poz. 2540 ze zm.), dalej: ustawa o ryczałcie. Zatem, w przypadku uzyskania pierwszego przychodu w styczniu 2024 r., będzie to dzień 20 lutego 2024 r. Możliwe też, że strona złoży ww. oświadczenie na podstawie przepisów ustawy z 6 marca 2018 r. o Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej i Punkcie Informacji dla Przedsiębiorcy (Dz. U. z 2022 r. poz. 541) — zgodnie z art. 9 ust. 1c ustawy o ryczałcie. Oświadczenie powyższe będzie złożone do dnia 20 lutego 2024 r. Strona spełnia warunki do opodatkowania przychodów z działalności gospodarczej zryczałtowanym podatkiem dochodowym. Nie zachodzą przesłanki negatywne z art. 8 ustawy o zryczałtowanym podatku dochodowym. Oprócz przychodów z najmu strona uzyskuje jeszcze tylko przychody z emerytury. Ma zawartą umowę najmu wyłącznie z jednym podmiotem - Sp. z o.o. Między stroną a najemcą Sp. z o.o. nie istniały i nie istnieją żadne powiązania osobiste, kapitałowe, czy gospodarcze. Nie jest w żaden sposób powiązana z najemcą, nie jest, ani wspólnikiem, ani członkiem zarządu, ani prokurentem, ani pracownikiem spółki. Wskazane we wniosku budynki nie zostały wybudowane przez stronę, zostały nabyte w 2008 r. Budynek biurowy dwukondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 250,00 m2 ID: [...], jest zakwalifikowany do PKOB 1220 "Budynki biurowe". Pozostałe budynki niemieszkalne wymienione we wniosku to budynki magazynowe i kotłownia, zakwalifikowane do PKOB 1252 "Zbiorniki, silosy i budynki magazynowe". Grunt jest wykorzystywany w działalności gospodarczej w całości. Grunt w użytkowaniu wieczystym ma powierzchnię 0,6923 ha (działki [...] i [...]). Budynki to budynki niemieszkalne: - budynek biurowy dwukondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 25000 m2, ID: [...], - budynek handlowo-usługowy, jednokondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 1357,00 m2, ID: [...], - pozostały budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 13,00 m2, [...], - pozostały budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 19,00 m2, [...], - pozostały budynek niemieszkalny, jednokondygnacyjny, o powierzchni zabudowy 81,00 m2, ID: [...]. Strona zamierza zbyć nieruchomości w 2024 r. lub w latach następnych. Zbycie nieruchomości nastąpi w ramach prowadzonej działalności gospodarczej. Ewentualny przychód ze zbycia nieruchomości zaliczy do przychodów opodatkowanych zryczałtowanym podatkiem dochodowym, zgodnie z art. 12 ust. 10 pkt 1 ustawy ryczałcie. Strona zamierza zbyć nieruchomości, lecz nie przesądza o zakończeniu działalności gospodarczej. Rozpatruje możliwość nabycia — za środki pochodzące z ewentualnej sprzedaży — udziałów w kamienicy przy ul. [...]. W razie nabycia udziałów w kamienicy z pewnością będzie prowadzić dalej działalność gospodarczą w postaci wynajmu pomieszczeń, opodatkowaną zryczałtowanym podatkiem dochodowym. W związku z ww. opisem wnioskodawca zadał pytania: Czy wybór zryczałtowanego podatku dochodowego od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne dla opodatkowania uzyskiwanych przychodów w 2024 r. spowoduje ich opodatkowanie stawką ryczałtu w wysokości 8,5% przychodów do kwoty 100 000 zł oraz 12,5% przychodów od nadwyżki ponad kwotę 100 000 zł z tytułu przychodów, o których mowa w art. 14 ust. 2 pkt 11 ustawy o podatku dochodowym - zgodnie z art. 12 ust. 1 pkt 4 lit. b ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne? Czy ewentualna sprzedaż w 2024 r. lub w dalszych latach wyżej wymienionych nieruchomości zostanie opodatkowana stawką ryczałtu w wysokości 10%, zgodnie z art. 12 ust. 10 pkt 1 ustawy z 20 listopada 1998 r. o zryczałtowanym podatku dochodowym od niektórych przychodów osiąganych przez osoby fizyczne? Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej w związku z treścią przedmiotowego wniosku powziął przypuszczenie, że głównym lub jednym z głównych celów czynności, które strona opisała we wniosku może być osiągnięcie korzyści podatkowej na gruncie podatku dochodowego, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustaw podatkowych lub ich przepisów, a Pani sposób działania może być sztuczny. Organ zauważył, że w analogicznej sprawie pismem z dnia 26 października 2023 r. zwrócił się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej - na podstawie art. 14b § 5b i § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. - Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm.), dalej: O.p. - o opinię, czy w zakresie elementów zdarzenia przyszłego zawartego w ww. wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 O.p. Szef KAS pismem z dnia 4 grudnia 2023 r., na podstawie art. 14b § 5c O.p. - wydał opinię, w której potwierdził istnienie uzasadnionego przypuszczenia, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p. Dyrektor KIS postanowieniem z dnia 16 stycznia 2024 r. odmówił wydania interpretacji indywidualnej. Zdaniem organu, przedstawione we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej okoliczności wskazują, że sposób dokonania czynności może mieć sztuczny charakter w rozumieniu art. 119c § 1 O.p. i może mieć na celu osiągnięcie korzyści podatkowej sprzecznej w danych okolicznościach z przepisem i celem przepisu ustawy podatkowej. W sprawie zachodzą okoliczności, o których mowa w art. 119a i następne O.p. W tych okolicznościach Dyrektor KIS powziął uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p., które wynikało z obiektywnej oceny okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych we wniosku. Z. K. w zażaleniu na powyższe postanowienie zarzuciła naruszenie: 1. art. 14b § 1 O.p., przez brak wydania interpretacji indywidualnej w zakresie złożonego wniosku; 2. art. 14b § 5b pkt 1 O.p., poprzez niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wniosku niekwestionowanego przez Organ, 3. art. 14b § 5b pkt 1 O.p. w zw. z art. 217 § 2 O.p., poprzez niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej w zakresie złożonego wniosku, w sytuacji braku uzasadnienia dla twierdzeń Organu o czynnościach sztucznych, zmierzających do unikania opodatkowania, korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej, sprzeczności czynności z art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a) oraz art. 30c ustawy o PIT; 4. art. 120 i art. 121 § 1 w zw. z art. 14h O.p., poprzez prowadzenie postępowania interpretacyjnego w zaskarżonym zakresie niezgodnie z przepisami prawa i w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych. Dyrektor KIS postanowieniem z 20 marca 2024 r. utrzymał w mocy powyższe orzeczenie wydane w pierwszej instancji. Podtrzymał, że w analizowanej sprawie powziął uzasadnione przypuszczenie, o którym mowa w art. 14b § 5b pkt 1 O.p., które wynikało z obiektywnej oceny okoliczności faktycznych sprawy przedstawionych we wniosku. Organ zwrócił uwagę, że działał zgodnie z procedurami obowiązującymi w ramach postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, na podstawie ściśle określonego przepisu (art. 14b § 5b pkt 1 O.p.). Ponadto, dokonał dogłębnej, wyczerpującej i prawidłowej analizy zdarzenia przyszłego przedstawionego w złożonym wniosku. W jego opinii, dokonana przez organ podatkowy pierwszej instancji ocena okoliczności faktycznych sprawy była prawidłowa, co zostało potwierdzone w opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej z 4 grudnia 2023 r., wydanej w analogicznej sprawie. W opinii tej wskazano m.in., że zmieniając formę opodatkowania z podatku liniowego wg stawki 19% na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, Wnioskodawca może uzyskać korzyść podatkową, ponieważ w przypadku odpłatnego zbycia praw majątkowych lub nieruchomości określonych w art. 12 ust. 10 ustawy o ryczałcie, stawka ryczałtu wynosi 10% uzyskanych przychodów. Stawka podatku po zmianie metody opodatkowania przez Wnioskodawcę działalności gospodarczej będzie zatem niższa niż ta wynikająca z opodatkowania Wnioskodawcy na dotychczas stosowanych zasadach tzw. podatku liniowego. Zwrócono uwagę na fakt, że w związku z budową przez Wnioskodawcę hali w 2011 r. oraz jej rozbudową w 2015 r. możliwe jest, że wydatki na te budynki, zostały już w części zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (odpisy amortyzacyjne). Dodatkowo z uwagi na upływ czasu oraz wspomniane we wniosku o interpretację poniesione nakłady na przedmiotową nieruchomość (2011 r. – zakup działki usługowej; 2011 r. – budowa hali na ww. działce; 2015 r. – rozbudowa ww. hali; 2023 r. – zakończono kolejną budowę budynku biurowego) wskazują, że cena sprzedaży nieruchomości (całego obiektu) – a więc i podstawa opodatkowania – będzie znacząco wyższa niż cena zakupu działki usługowej, która podlegałaby zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów przy zbyciu nieruchomości. Tym samym, nawet brak możliwości zaliczenia kosztu nabycia działki usługowej oraz pozostałych kosztów poniesionych na przestrzeni ostatnich lat, przy opodatkowaniu transakcji na zasadzie ryczałtu nie wyklucza, że zobowiązanie podatkowe będzie niższe niż przy opodatkowaniu sprzedaży podatkiem liniowym. W ocenie Szefa KAS planowana zmiana formy opodatkowania, a następnie sprzedaż przedmiotowej nieruchomości mogą zostać uznane za dokonane głównie w celu osiągnięcia korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu. Korzyść podatkowa, jaką mógłby osiągnąć Wnioskodawca w wyniku realizacji czynności opisanej w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest więc sprzeczna z przedmiotem i celem art. 12 ust. 10 ustawy o ryczałcie. Istnieją racjonalne podstawy do przypuszczenia, że działania Wnioskodawcy zostały tak zaplanowane, by obejść ww. przepisy. Wnioskodawca zamierza bowiem zmienić formę opodatkowania, a następnie skorzystać z preferencyjnych stawek podatkowych i zbyć nieruchomość wykorzystywaną dotychczas w działalności gospodarczej. Poprzez planowane czynności Wnioskodawca osiągnąłby taki stan, w którym majątek wygenerowany w toku działalności opodatkowanej podatkiem liniowym, zbywa w warunkach opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Organ podkreślił przy tym, że sama planowana zmiana formy opodatkowania nie przesądza o uzasadnionym przypuszczeniu unikania opodatkowania. Wybór lub zmiana formy opodatkowania nie jest samo w sobie jego unikaniem. W analizowanym przypadku decydujące znaczenie ma okoliczność, że zmiana formy opodatkowania ma nastąpić bezpośrednio przed planowanym zbyciem nieruchomości wykorzystywanej dotychczas do prowadzenia działalności gospodarczej przez Wnioskodawcę. Zdaniem Szefa KAS można przyjąć, że gdyby nie możliwość osiągnięcia korzyści podatkowej, racjonalnie działający podmiot, nie zastosowałby tego sposobu działania W rezultacie Dyrektor KIS uznał, co potwierdził także Szef KAS w przytoczonej opinii, że w przedmiotowej sprawie zachodzą przesłanki do zastosowania klauzuli o unikaniu opodatkowania, a tym samym zostały spełnione przesłanki do odmowy wydania interpretacji przepisów prawa podatkowego. W skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi fundacja wniosła o uchylenie w całości powyższego postanowienia Dyrektora KIS oraz poprzedzającego je postanowienia wydanego w pierwszej instancji. Wniosła także o zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Zaskarżonemu postanowieniu zarzuciła naruszenie przepisów: a) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu interpretacyjnego w sytuacji wadliwego wydania postanowienia o odmowie wydania interpretacji podatkowej zamiast postanowienia o odmowie wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego, b) art 233 § 1 pkt 1 w zw. z art 210 § 1 pkt 6 i § 4 w zw. z art. 217 § 2 w zw. z art. 219 i art. 14h w zw. z art. 121 § 1 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu interpretacyjnego w sytuacji wadliwego sporządzenia uzasadnienia postanowienia, w którym organ interpretacyjny nie wskazał faktów, które uznał za udowodnione, dowodów którym dał wiarę oraz przyczyn, dla których innym dowodom odmówił wiarygodności, a także braku wyjaśnienia podstawy prawnej wydanego postanowienia, wskutek czego postanowienia nie daje możliwości przeprowadzenia prawidłowej kontroli instancyjnej, co bezpośrednio godzi w zasadę prowadzenia postępowania w sposób budzący zaufanie obywateli do organów podatkowych, c) art. 233 § 1 pkt 1 w zw. z art. 14b § 5b pkt 1 O.p. w zw. z art. 217 § 2 O.p. - poprzez utrzymanie w mocy postanowienia organu interpretacyjnego w sytuacji braku uzasadnienia dla twierdzeń organu: - o czynnościach sztucznych zmierzających do unikania opodatkowania, - o korzyści podatkowej sprzecznej z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej, - o sprzeczności czynności z art. 14 ust. 1 i ust. 2 pkt 1 lit. a oraz art. 30c ustawy o PIT, d) art. 14b § 1 O.p. - przez brak wydania interpretacji indywidualnej w zakresie złożonego wniosku, e) art. 14b § 5b pkt 1 O.p. - przez niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej w zakresie wniosku skarżącej niekwestionowanym przez organ, f) art. 14b § 5b pkt 1 O.p. w zw. z art. 119 a O.p. - przez niezasadną odmowę wydania interpretacji indywidualnej z powodu braku przedstawienia przesłanek dla sztuczności przyszłych działań skarżącej i unikania opodatkowania, g) art. 120 i art. 121 § 1 O.p. - przez prowadzenie postępowania interpretacyjnego w zaskarżonym zakresie niezgodnie z przepisami prawa i w sposób nie budzący zaufania do organów podatkowych. W odpowiedzi na skargę Dyrektor KIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje. Skarga podlega oddaleniu. Istota sporu w rozpatrywanej sprawie sprowadzała się do oceny zasadności i podstaw odmowy wydania interpretacji indywidualnej w niniejszej sprawie. W myśl kluczowych dla rozstrzygnięcia przepisów postępowania, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, na wniosek zainteresowanego, wydaje, w jego indywidualnej sprawie, interpretację przepisów prawa podatkowego (interpretację indywidualną) - art. 14b § 1 Ordynacji podatkowej. Stosownie do art. 14b § 2 i § 3 powołanej ustawy, wniosek o interpretację indywidualną może dotyczyć zaistniałego stanu faktycznego lub zdarzeń przyszłych, przy czym składający wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej obowiązany jest do wyczerpującego przedstawienia stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego oraz do przedstawienia własnego stanowiska w sprawie oceny tego stanu faktycznego albo zdarzenia przyszłego. Zgodnie zaś z art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej, odmawia się, w drodze postanowienia, wydania interpretacji indywidualnej w zakresie tych elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego, co do których istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą: 1) stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 lub 2) być przedmiotem decyzji wydanej z zastosowaniem środków ograniczających umowne korzyści, lub 3) stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług. Stosownie do art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej organ uprawniony do wydania interpretacji indywidualnej zwraca się do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej o opinię w zakresie, o którym mowa w § 5b, chyba, że stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe odpowiadają zagadnieniu, które było przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa Krajowej Administracji Skarbowej. Opinię Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, której przedmiotem jest zagadnienie odpowiadające stanowi faktycznemu lub zdarzeniu przyszłemu przedstawionemu we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wraz z wnioskiem organu uprawnionego do wydania interpretacji indywidualnej o jej wydanie, po usunięciu danych identyfikujących wnioskodawcę oraz inne podmioty w nich wskazane, dołącza się do akt sprawy. Jak stanowi natomiast art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej, czynność nie skutkuje osiągnięciem korzyści podatkowej, jeżeli osiągnięcie tej korzyści, sprzecznej w danych okolicznościach z przedmiotem lub celem ustawy podatkowej lub jej przepisu, było głównym lub jednym z głównych celów jej dokonania, a sposób działania był sztuczny (unikanie opodatkowania). Na kanwie powołanych regulacji w orzecznictwie akcentowano, że organ, rozpoznając wniosek o interpretację, w pierwszej kolejności weryfikuje istnienie przesłanki "uzasadnionego przypuszczenia", wskazanej w art. 14b § 5b pkt 1 Ordynacji podatkowej. Jeżeli przesłanka ta nie występuje, wydaje interpretację i czyni to nawet wówczas, gdy czynności opisane we wniosku były już wcześniej przedmiotem opinii Szefa KAS. Nie bierze jej jednak pod uwagę, skoro w rzeczywistości przesłanka "uzasadnionego przypuszczenia" nie była spełniona. Jeżeli przesłanka ta występuje, organ bada, czy wydano już opinię w podobnym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym). W przypadku, gdy została ona sporządzona, organ nie zwraca się do Szefa KAS, lecz odmawia wydania interpretacji. Z kolei, gdy stwierdzi brak takiej opinii, zwraca się do Szefa KAS o jej wydanie i wówczas bierze pod uwagę stanowisko w niej wyrażone (tak w wyroku NSA z dnia 7 października 2021 r., sygn. akt II FSK 756/21). Jak wynika z przywołanych przepisów, obowiązkiem organu interpretującego jest, co do zasady, zwrócenie się do Szefa KAS o opinię w podanym zakresie, chyba że stan faktyczny odpowiada zagadnieniu, które było już przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa KAS. Inaczej mówiąc, organ interpretujący nie występuje o taką opinię, gdy posiada już stanowisko Szefa KAS wydane w sprawie, w której stan faktyczny odpowiadał temu, który ma być przedmiotem analizy. Z uzasadnienia projektu ustawy wprowadzającej tę regulację (druk nr 1677 Sejmu VIII kadencji) wynika, że miała ona na celu usprawnienie działania Szefa KAS w zakresie wydawania przedmiotowych opinii, poprzez eliminację konieczności automatycznego kierowania zapytań przez Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej w przypadkach, w których dysponuje on opinią Szefa KAS w sprawie tożsamej co do faktów. Stanowisko Szefa KAS wyrażone w formie opinii przewidzianej w art. 14b § 5c O.p. stanowi swego rodzaju prejudykat dla organu interpretacyjnego. Muszą jednak w takiej sytuacji zostać spełnione dwa warunki. Po pierwsze – konieczne jest uprzednie wykazanie przez organ interpretujący ustawowych podstaw do zwrócenia się o opinię lub wykorzystania opinii wcześniejszej. Po drugie – zachodzić musi tożsamość stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego uwzględnionego w opinii Szefa KAS, wynikającego z wniosku o wydanie interpretacji. Tożsamość nie oznacza identyczności wszystkich elementów stanu faktycznego, ale w szczególności tych, które mogą wskazywać na unikanie opodatkowania. W takiej sytuacji organ musi dokonać analizy, czy elementy stanu faktycznego przedstawione we wniosku są podobne na tyle, aby uprzednio wydana opinia mogła zostać zastosowana do wniosku. W sprawie niniejszej, oba wskazane wyżej warunki zostały spełnione. Konsekwencją tego jest odmowa wydania interpretacji indywidualnej. Jak już wskazano, interpretacja indywidualna może zostać wydana, jeśli wskazane przez wnioskodawcę elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego nie wzbudzają uzasadnionego przypuszczenia, że mogą stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 u.p.t.u. Organ interpretacyjny nie musi więc posiadać pewności, że sytuacja taka na pewno wystąpi. Wystarczy, że na podstawie racjonalnych podstaw istnieje podejrzenie, że opisana czynność może stanowić nadużycie prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 u.p.t.u. Taka sytuacja ma miejsce, kiedy okoliczności sprawy wskazują, że czynność została dokonana przede wszystkim w celu osiągnięcia korzyści podatkowej, która jest sprzeczna w danych okolicznościach z przedmiotem i celem przepisu ustawy podatkowej. Uzasadnione przypuszczenie, że elementy stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego mogą stanowić nadużycie prawa zachodzi zatem, kiedy na podstawie obiektywnych przesłanek organ zakłada, że takie nadużycie prawa mogłoby mieć miejsce. W orzecznictwie Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej została wypracowana ogólna zasada zakazu nadużycia prawa wspólnotowego w zakresie VAT. W wyroku w sprawie C-255/02 Halifax TSUE wskazał, że: "w dziedzinie podatku VAT dla stwierdzenia istnienia nadużycia wymagane jest, po pierwsze, aby dane transakcje, pomimo spełniania warunków formalnych ustanowionych przez odpowiednie przepisy szóstej dyrektywy i ustawodawstwa krajowego transponującego tę dyrektywę, skutkowały osiągnięciem korzyści finansowej, której przyznanie byłoby sprzeczne z celem, któremu służą owe przepisy. Ponadto również z ogółu obiektywnych czynników powinno wynikać, że celem spornych transakcji jest uzyskanie korzyści podatkowej" (pkt 74 i 75 wyroku). W kontekście tej sprawy istotne jest, że to nie organ rozpatrujący wniosek o wydanie interpretacji, lecz Szef KAS wydaje opinię, czy w przedstawionym stanie faktycznym istnieje uzasadnione przypuszczenie co do nadużycia prawa. W niniejszej sprawie, w ocenie organu stan faktyczny odpowiada zagadnieniu, które było już przedmiotem uzyskanej uprzednio opinii Szefa KAS. Konieczne jest zatem zweryfikowanie, czy elementy stanu faktycznego przedstawione przez skarżącą we wniosku o udzielenie interpretacji odpowiadają zagadnieniu, które jest przedmiotem oceny wyrażonej w opinii Szefa KAS z 4 grudnia 2023 r. znajdującej się w aktach sprawy. Zauważyć przy tym trzeba, że w kwestii ewentualnych różnic odnoszących się do stanów faktycznych (opisów zdarzeń przyszłych) stanowiących następnie przedmiot opinii Szefa KAS wypowiedział się Naczelny Sąd Administracyjny w wyroku z dnia 16 maja 2022 r., sygn. akt I FSK 206/19. Wynika z niego, że "występujące w dwóch wnioskach o wydanie indywidualnej interpretacji prawa podatkowego różnice co do poszczególnych elementów oraz co do szczegółowości tego wniosku - w sytuacji, gdy organ podatkowy wskazuje na określony i widoczny w obu wnioskach schemat działania wnioskodawcy, mogący doprowadzić do ewentualnego nadużycia prawa w rozumieniu art. 5 ust. 5 ustawy z dnia 11 marca 2004r. o podatku od towarów i usług (Dz.U. z 2022 r. poz. 931) - nie stanowią przeszkody do odmowy wydania indywidualnej interpretacji prawa podatkowego z zastosowaniem art. 14b § 5b pkt 3 w związku z art. 14b § 5c ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (Dz. U. z 2021 r., poz. 1540 ze zm.)". Pogląd ten skład orzekający w niniejszej sprawie w pełni podziela. Nie jest zatem konieczne, aby stan faktyczny rozpatrywanej sprawy był identyczny ze stanem sprawy będącej przedmiotem opinii uprzednio uzyskanej od Szefa KAS. Spór w sprawie dotyczy rozstrzygnięcia, czy w stosunku do elementów zaistniałego stanu faktycznego przedstawionego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić nadużycie prawa, o którym mowa w art. 5 ust. 5 u.p.t.u. Przytoczenia wymagają więc przedstawione przez skarżącą okoliczności stanu faktycznego podane we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, a także, będące przedmiotem opinii Szefa KAS z 4 grudnia 2023 r. Zgodnie z wnioskiem o wydanie interpretacji indywidualnej, głównym przedmiotem działalności Wnioskodawczyni jest wynajem i usługi zarządzania nieruchomościami własnymi lub wydzierżawionymi (PKWiU 68.20.1). W roku 2023 wybrała ona opodatkowanie podatkiem liniowym, natomiast w roku 2024 chciałaby wybrać opodatkowanie ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. W roku 2011 kupiła ona działkę usługową i zbudowała na niej halę, następnie w roku 2015 rozbudowała tę halę, a w roku 2023 skończyła kolejną budowę budynku biurowego. Wszystkie budowy zostały zakończone. Całość jest wynajęta jednej firmie, której Wnioskodawczyni rozważa sprzedaż tego obiektu. Wnioskodawczyni pragnie dodać kod PKD 68.10.Z, czyli sprzedaż i kupno nieruchomości na własny rachunek. Zastanawia się, czy może w przyszłym roku, po wybraniu opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych, sprzedać tę nieruchomość, stosując stawkę podatku 10%. W ocenie Sądu, zarówno opinia Szefa KAS z dnia 4 grudnia 2023 r., jak i istotne elementy zagadnienia, dotyczą podobnego pod względem prawnym zagadnienia. Sąd podziela stanowisko Dyrektora KIS o istnieniu uzasadnionego przypuszczenia, że w opisanym stanie faktycznym Wnioskodawczyni może uzyskać korzyść podatkową, ponieważ zmieniając formę opodatkowania z podatku liniowego według stawki 19% na ryczałt od przychodów ewidencjonowanych, w przypadku odpłatnego zbycia praw majątkowych lub nieruchomości określonych w art. 12 ust. 10 ustawy o ryczałcie, stawka ryczałtu wynosi 10% uzyskanych przychodów. Stawka podatku po zmianie metody opodatkowania przez Wnioskodawczynię działalności gospodarczej będzie zatem niższa niż ta wynikająca z opodatkowania na dotychczas stosowanych zasadach tzw. podatku liniowego. Ponadto, jak słusznie zwrócił uwagę organ interpretujący, w związku z budową przez Wnioskodawczynię hali w 2011 r. oraz jej rozbudową w 2015 r. możliwe jest, że wydatki na te budynki, zostały już w części zaliczone do kosztów uzyskania przychodów (odpisy amortyzacyjne). Dodatkowo, z uwagi na upływ czasu oraz wspomniane we wniosku o interpretację poniesione nakłady na przedmiotową nieruchomość (2011 r. - zakup działki usługowej; 2011 r. - budowa hali na ww. działce; 2015 r. - rozbudowa ww. hali; 2023 r. - zakończono kolejną budowę budynku biurowego), wskazano w zaskarżonym postanowieniu, że cena sprzedaży nieruchomości (całego obiektu) - a więc i podstawa opodatkowania – zapewne będzie znacząco wyższa niż cena zakupu działki usługowej, która podlegałaby zaliczeniu do kosztów uzyskania przychodów przy zbyciu nieruchomości. Tym samym, nawet brak możliwości zaliczenia kosztu nabycia działki usługowej oraz pozostałych kosztów poniesionych na przestrzeni ostatnich lat, przy opodatkowaniu transakcji na zasadzie ryczałtu spowoduje, że zobowiązanie podatkowe będzie niższe niż przy opodatkowaniu sprzedaży podatkiem liniowym. Powyższych czynności, zdaniem organu, nie można uzasadnić w inny sposób, niż chęcią uzyskania korzyści podatkowej i Sąd to stanowisko aprobuje. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę podziela też stanowisko wyrażone w orzecznictwie sądowo-administracyjnym, że jeżeli Szef Krajowej Administracji Skarbowej potwierdzi w opinii uzasadnione podejrzenie organu interpretującego, ten ostatni - związany nią - nie będzie mógł wydać interpretacji. Związanie opinią, wydaną na podstawie art. 14b § 5c Ordynacji podatkowej, oznacza także, że wystarczające będzie przywołanie treści tej opinii w uzasadnieniu postanowienia odmawiającego wydania interpretacji (stosownie do art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej). Możliwość kwestionowania wniosków tej opinii na etapie postępowania zainicjowanego złożeniem wniosku o wydanie interpretacji, prowadziłaby w istocie do badania przesłanek, o których mowa w art. 119a i n. Ordynacji podatkowej, co jest zastrzeżone dla odrębnego trybu postępowań (postępowanie podatkowe, wydanie opinii zabezpieczającej, bądź odmowa jej wydania). Tryby te nie pozostają ze sobą w konkurencji. Niedopuszczalne zatem na etapie postępowania interpretacyjnego byłoby wykazywanie przez zainteresowanego, że w przypadku zdarzeń przez niego opisanych nie ma zastosowania klauzula przeciwko unikaniu opodatkowania. (zob. wyroki NSA: z dnia 19 maja 2022 r., sygn. akt II FSK 2227/20; z dnia 26 kwietnia 2022 r., sygn. akt II FSK 1983/19; z dnia 9 kwietnia 2021 r., sygn. akt II FSK 2483/18; z dnia 11 marca 2020 r., sygn. akt II FSK 1013/18, a także z dnia 21 marca 2018 r., sygn. akt II FSK 3819/17; z dnia 12 października 2018 r., sygn. akt II FSK 83/18; z dnia 5 listopada 2019, sygn. akt II FSK 3803/17; z dnia 22 stycznia 2020 r., sygn. akt II FSK 713/18; z dnia 4 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 548/18; z dnia 19 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 2920/18; z dnia 27 lutego 2020 r., sygn. akt II FSK 893/18). Sygnalizowane uwagi pozostają istotne w kontekście argumentacji skargi zmierzającej do zakwestionowania twierdzenia o korzyści podatkowej jako głównym bądź jednym z głównych celów podejmowanych czynności oraz podważenia elementu sztuczności realizowanych działań. Zdaniem strony skarżącej, opisane czynności nie były dokonywane z zamiarem kreowania korzyści podatkowej, a organ nie zbadał w dostateczny sposób przesłanek, które skłoniły skarżącą do zmiany sposobu opodatkowania. Zdaniem skarżącej podejście organów prowadzi do wniosku, iż nie ma ona prawa zmieniać sposobu opodatkowania i decydować o sposobie prowadzenia działalności gospodarczej, bo jest to unikanie opodatkowania, a co za tym idzie wypełnia przesłanki do zastosowania art. 119a O.p. W tym zakresie wyjaśnienia wymagało, że "uzasadnione podejrzenie było umotywowane analizą całokształtu wskazanych w opisie zdarzenia przyszłego okoliczności. W ocenie Sądu, organy obu instancji zasadnie uznały, że przedstawiona konstrukcja jest stworzona w celu czerpania korzyści z minimalizacji obciążeń podatkowych. Schemat postępowania polegający na zmianie sposobu opodatkowania prowadzonej działalności gospodarczej tuż przed planowaną sprzedażą nieruchomości wykorzystywanej w tej działalności skutkująca obniżeniem podatku od przychodu ze sprzedaży niewątpliwie przyniesie korzyść podatkową dla skarżącej sprzeczną z celem ustawy o ryczałcie. W ocenie Szefa KAS sprzeczne z intencją ustawodawcy jest sztuczne kreowanie sytuacji poprzez wybór takiej formy opodatkowania bezpośrednio przed planowanym zbyciem wskazanych składników majątkowych. Korzyść podatkowa, jaką mógłby osiągnąć Wnioskodawca w wyniku realizacji czynności opisanej w przedmiotowym wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej jest więc sprzeczna z przedmiotem i celem art. 12 ust. 10 ustawy o ryczałcie. Istnieją racjonalne podstawy do przypuszczenia, że działania Wnioskodawcy zostały tak zaplanowane, by obejść ww. przepisy. Wnioskodawca zamierza bowiem zmienić formę opodatkowania, a następnie skorzystać z preferencyjnych stawek podatkowych i zbyć nieruchomość wykorzystywaną dotychczas w działalności gospodarczej. Poprzez planowane czynności Wnioskodawca osiągnąłby taki stan, w którym majątek wygenerowany w toku działalności opodatkowanej podatkiem liniowym, zbywa w warunkach opodatkowania ryczałtem od przychodów ewidencjonowanych. Ryczałt od przychodów ewidencjonowanych ma natomiast z założenia służyć uproszczonemu rozliczeniu z tytułu PIT. Stawki podatku są tak skalkulowane, by uwzględnić możliwy przychód z tytułu sprzedaży wykorzystywanych w takiej działalności składników majątku. Podatek płaci się od przychodu, którego nie pomniejsza się o koszty jego uzyskania. Celem ustawodawcy nie było jednak, aby taka forma opodatkowania służyła zwolnieniu podatników, którzy zgromadzili już majątek w toku prowadzonej wcześniej działalności gospodarczej, z ciężaru zapłaty podatku od dochodu uzyskanego faktycznie z jego zbycia. Kreowanie sytuacji, w której podatnik zmienia formę opodatkowania na ryczałt, by następnie zbyć posiadane już uprzednio składniki wykorzystywane w działalności gospodarczej, nie jest zgodne z celem wprowadzenia ryczałtowej formy opodatkowania. Jednocześnie organ słusznie podkreśla, że nie narzuca sposobu, w jaki skarżąca powinna postępować, prowadząc działalność gospodarczą. Fakt, że w odniesieniu do elementów przedstawionych w złożonym przez skarżącą wniosku istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa, nie przesądza, że na pewno zostałaby wydana decyzja z zastosowaniem art. 119a tej ustawy. Co więcej, nie chodzi też o negowanie prawa skarżącej do dowolnego kształtowania swojej sytuacji, a o wskazanie, że przedstawiona we wniosku konstrukcja jest stworzona w celu czerpania korzyści w postaci minimalizacji obciążeń podatkowych. W takim stanie rzeczy Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej nie miał prawa wydać interpretacji indywidualnej. Przedstawiony opis sprawy (zarówno pierwotnie we wniosku, jak i po jego uzupełnieniu) nie dawał organowi możliwości wydania merytorycznego rozstrzygnięcia. Zatem, zarzuty naruszenia przez organ art. 14b § 5b pkt 1 w zw. z art. 119a ustawy Ordynacja podatkowa należy uznać za bezzasadne. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wydając zaskarżone postanowienie wskazał przepisy ustawy Ordynacja podatkowa, które stanowią podstawę prawną dokonanego rozstrzygnięcia. Wydanie postanowienia o odmowie wydania interpretacji indywidualnej nie może stanowić podstawy do uznania, że doszło do naruszenia ww. przepisów ustawy Ordynacja podatkowa, z uwagi na fakt, że Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał rozstrzygnięcie odmienne od oczekiwań skarżącej w sytuacji, gdy w trakcie rozpatrywania wniosku o interpretację indywidualną pojawi się podejrzenie co do tego, że w zakresie elementów stanu faktycznego lub zdarzenia przyszłego istnieje uzasadnione przypuszczenie, że mogą one stanowić czynność lub element czynności określonej w art. 119a § 1 ustawy Ordynacja podatkowa. W takiej sytuacji organ uprawniony do wydania interpretacji zwraca się, zgodnie ze wskazaniem przepisu art. 14b § 5c cyt. ustawy, o opinię do Szefa Krajowej Administracji Skarbowej, który jest kompetentny w ww. kwestiach unikania opodatkowania. Niezasadne są również zarzuty dotyczące naruszenia pozostałych wskazanych w skardze przepisów postępowania, jak wynika bowiem z treści zaskarżonego postanowienia, organ wskazał jednoznacznie, jaki jest tok jego rozumowania w zakresie sprawy skarżącej oraz przedstawił jasny pogląd, potwierdzony opinią Szefa KAS o istnieniu uzasadnionego przypuszczenia, że elementy zdarzenia przyszłego zawarte we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej mogą stanowić czynności lub element czynności określonej w art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej. Tym samym uznać należy, że organ w niniejszej sprawie udzielił skarżącej wyczerpującego uzasadnienia, redagując uzasadnienie w sposób czytelny, spójny i logiczny, a w szczególności zaprezentował rzetelną informację, w oparciu o odpowiednie przepisy prawa mające zastosowanie w sprawie, dlaczego w sprawie skarżącej odmówił wydania interpretacji indywidualnej, a następnie utrzymał to postanowienie w mocy. Postępowanie dotyczące odmowy wydania interpretacji indywidualnej w oparciu o przesłanki wynikające z art. 14b § 5b pkt 1 i § 5c Ordynacji podatkowej nie jest bowiem - jak wskazywano powyżej - postępowaniem służącym definitywnemu stwierdzeniu zaistnienia czynności/działań objętych zakresem zastosowania art. 119a § 1 Ordynacji podatkowej. Jego celem jest sprawdzenie, czy istnieje uzasadnione podejrzenie, że opisany przez wnioskodawcę stan faktyczny/zdarzenie przyszłe może wpisywać się w schemat unikania opodatkowania, co w sprawie miało miejsce. Sąd nie podziela stanowiska skarżącej co do naruszenia art. 120, art. 121, art. 210, art. 233 § 1 pkt 1 i art. 217 § 2 ustawy Ordynacja podatkowa. W myśl art. 120 § Ordynacji podatkowej, organy podatkowe działają na podstawie przepisów prawa. Zgodnie z wyrokiem Naczelnego Sądu Administracyjnego z 15 stycznia 2010 r. sygn. akt I FSK 1796/08 - określona w art. 120 Ordynacji podatkowej zasada praworządności oznacza nakaz przestrzegania prawa przez organy w ich działaniach. Zasada ta jest realizacją zasady praworządności określonej w art. 7 Konstytucji RP. Stosownie do art. 121 § 1 Ordynacji podatkowej, postępowanie podatkowe powinno być prowadzone w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych. Wskazana zasada wyraża się tym, że właściwy organ jest zobowiązany rozpoznać sprawę, co do istoty, na podstawie obowiązującego prawa mającego zastosowanie w konkretnym stanie faktycznym/zdarzeniu przyszłym w sposób staranny i merytorycznie poprawny. Ważną konsekwencją proceduralną tej zasady jest to, że każdy akt władczej ingerencji państwa w sferę prawną obywatela powinien być oparty na konkretnym przepisie prawa. Jednak zasada zaufania do organów podatkowych nie może być rozumiana jako konieczność wydawania rozstrzygnięć sprzecznych z obowiązującym prawem. Fakt, że na podstawie opisanego we wniosku zdarzenia przyszłego podjęto rozstrzygnięcie, które nie pokrywa się z oczekiwaniami skarżącej, nie oznacza jednak, że rozstrzygnięcie to narusza zasadę zaufania do organów podatkowych. Podczas postępowania Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej działał zgodnie z literą prawa. Co więcej, skoro obowiązujące przepisy nakazywały w opisanej sytuacji wydać takie jak wydano, a nie inne rozstrzygnięcie, to wówczas podjęcie innego rozstrzygnięcia byłoby właśnie sprzeczne z zasadami wyrażonymi w art. 121 § 1 w zw. z art. 14h Ordynacji podatkowej. Należy przy tym wskazać, że prowadzenie postępowania w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych nakłada na nie obowiązek prawidłowego stosowania przepisów prawa, a te - w ocenie Sądu - nie zostały naruszone. Jak wskazano już wyżej, ze wskazanych uregulowań prawnych wynika bowiem, że organ dokonuje jedynie oceny prawnej przedstawionego przez podatnika stanu faktycznego/ zdarzenia przyszłego, bez możliwości jego modyfikowania, czy też prowadzenia postępowania dowodowego w trybie przepisów działu IV Ordynacji podatkowej. Zgodnie bowiem z art. 14h ustawy Ordynacja podatkowa, w sprawach dotyczących interpretacji indywidualnej stosuje się odpowiednio przepisy art. 120, art. 121 § 1, art. 125, art. 126, art. 129, art. 130, art. 135, art. 140, art. 143, art. 165 § 3b, art. 165a, art. 168, art. 169 § 1-2 i 4, art. 170, art. 171, art. 208, art. 213 w zakresie uzupełniania lub sprostowania co do skargi do sądu administracyjnego, art. 214, art. 215 § 1 i 3 oraz przepisy rozdziałów 3a, 5, 6, 7, 10, 14, 16 i 23 działu IV. W ocenie Sądu, w niniejszej sprawie wydając zaskarżone postanowienie z dnia 20 marca 2024 r. utrzymujące w mocy postanowienie z 16 stycznia 2024 r. o odmowie wydania interpretacji indywidualnej, zarówno organ odwoławczy, jak i organ podatkowy I instancji dokonały szczegółowej analizy zdarzenia przyszłego opisanego we wniosku, a w uzasadnieniu wydanych postanowień przedstawiono schemat opisujący to zdarzenie oraz wyjaśniono jakie korzyści po stronie skarżącej mogą być osiągnięte dzięki takim działaniom, co czyni zadość wymaganiom stawianym postanowieniu o odmowie wydania interpretacji indywidualnej wydanemu w trybie art. 14b § 5b Ordynacji podatkowej. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się uchybień przepisom postępowania uzasadniającym uchylenie zaskarżonego postanowienia, jak i niezgodności działania Dyrektora KIS z pozostałymi regulacjami, zarówno tymi wymienionymi w skardze jak i tymi, które zobowiązany jest brać pod uwagę z urzędu. W tym stanie rzeczy, na zasadzie art. 151 p.p.s.a., Sąd skargę oddalił. ds