III OSK 438/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: sędzia NSA Jerzy Stelmasiak (spr.) Sędziowie sędzia NSA Ewa Kwiecińska sędzia del. WSA Paweł Mierzejewski po rozpoznaniu w dniu 19 września 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej sprawy ze skargi kasacyjnej H.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu z dnia 15 grudnia 2022 r. sygn. akt IV SA/Po 715/22 w sprawie ze skargi H.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z dnia 30 sierpnia 2022 r. nr [...] w przedmiocie wyeliminowania naruszeń 1. oddala skargę kasacyjną, 2. zasądza od H.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] na rzecz Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wyrokiem z 15 grudnia 2022 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu oddalił skargę H.S. prowadzącego działalność gospodarczą pod nazwą [...] (dalej: skarżący) na zarządzenie pokontrolne Wielkopolskiego Wojewódzkiego Inspektora Ochrony Środowiska z 30 sierpnia 2022 r. w przedmiocie wyeliminowania naruszeń. W uzasadnieniu Sąd I instancji wskazał, że zaskarżonym zarządzeniem pokontrolnym z 30 sierpnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy z 20 lipca 1991 r. o Inspekcji Ochrony Środowiska (Dz. U. z 2021 r. poz. 1070) oraz na podstawie ustaleń kontroli działalności gospodarczej prowadzonej skarżącego na terenie zakładu przy ul. [...]w [...], przeprowadzonej od 27 kwietnia 2022 r. do 8 czerwca 2022 r. i udokumentowanej w protokole kontroli, organ zarządził: 1) rzetelnie prowadzić ilościową i jakościową ewidencję odpadów zgodnie z przyjętym katalogiem odpadów, w terminie: na bieżąco; 2) przestrzegać warunków posiadanej decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów, w terminie: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 3) przestrzegać warunków posiadanej decyzji na wytwarzanie odpadów i na przetwarzanie odpadów, w terminie: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych; 4) sporządzać rzetelnie roczne sprawozdania o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami, w terminie: korekta sprawozdanie za 2021 r.: niezwłocznie dostosować do wymagań prawnych kolejne, zgodnie z terminem ustawowym. Jednocześnie organ wyznaczył termin przesłania pisemnej informacji o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych w zarządzeniu naruszeń na dzień 23 września 2022 r. Skarżący wniósł skargę na powyższe zarządzenie pokontrolne do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Poznaniu. Oddalając skargę Sąd I instancji wskazał, że istota sporu dotyczy prawidłowości ustaleń faktycznych poczynionych przez organ w toku przeprowadzonej kontroli oraz treści (stanowiącego konsekwencję tych ustaleń) zarządzenia pokontrolnego. Sąd I instancji wskazał, że ustalenia kontroli udokumentowane zostały w protokole kontroli, który nie został podpisany przez Skarżącego. Skarżący pismem z 15 czerwca 2022 r. przedstawił swoje stanowisko, do którego organ odniósł się w piśmie z 29 lipca 2022 r. W ocenie Sądu I instancji, kontrola odbyła się zgodnie z obowiązującą procedurą (przepisy rozdziału 3 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska), a wydane zarządzenie pokontrolne znajduje oparcie w ustaleniach poczynionych w trakcie kontroli. Użyte w art. 12 ust. 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska sformułowanie "na podstawie ustaleń kontroli" oznacza, że szczególne znaczenie dowodowe dla dopuszczalności wydania zarządzenia pokontrolnego, jak i dla oceny prawidłowości tego rodzaju aktu, ma protokół kontroli. W zakresie pkt 1 zarządzenia pokontrolnego, ustalono, że ewidencja w 2021 r. była prowadzona nierzetelnie. W karcie ewidencji nie ma wpisanej ilości 2,32 Mg odpadów o kodzie 16 01 03 - Zużyte opony wytworzone poza instalacją, a dla kodu odpadów 20 01 08 w karcie ewidencji wpisano ilość 1503,52 Mg jako ilość przekazaną, natomiast ilość zebrana wynosiła 1497,64 Mg. Na podstawie prowadzonej ewidencji odpadów w 2021 r. stwierdzono, że stan magazynowy na koniec 2021 r. w przypadku kilku kodów odpadów był błędnie obliczony i wpisany w sprawozdaniu o wytwarzanych odpadach i o gospodarowaniu odpadami za 2021 r. złożonym w BDO (Baza danych o produktach i opakowaniach oraz o gospodarce odpadami) w dniu 11 marca 2022 r. W związku z powyższym w prowadzonej ewidencji odpadów za 2022 r. wpisano błędnie stan magazynowy na 1 stycznia 2022 r. Sąd I instancji zacytował przepisy ustawy z 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz.U. z 2022 r., poz. 699) dotyczące ewidencji odpadów. Odnosząc się do pkt 2 i 3 zarządzenia pokontrolnego, które zobowiązały skarżącego do przestrzegania warunków posiadanej decyzji udzielającej zezwolenia na zbieranie odpadów oraz decyzji na wytwarzanie odpadów i na przetwarzanie odpadów, Sąd I instancji wskazał, że "korespondują one" z wynikami przeprowadzonej kontroli. W czasie kontroli stwierdzono, że skarżący nie przestrzegał decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 22 czerwca 2018 r. zezwalającej na zbieranie odpadów na terenie zakładu oraz decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 8 sierpnia 2014 r. udzielającej pozwolenia na wytwarzanie odpadów i zezwalającą na przetwarzanie odpadów w procesie odzysku. Jak wynika z protokołu kontroli, naruszenie dotyczyło wyznaczonych miejsc, zakresu sposobu magazynowania odpadów oraz terminu przekazywania informacji o rodzaju i ilości stosowanych środków dezodorujących. W decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 22 czerwca 2018 r. znajdują się ustalenia dotyczące przekazywania temu organowi informacji o rodzaju i ilości stosowanych środków dezodorujących w terminie 14 dni po zakończeniu każdego kwartału. Kontrola wykazała, że informacje te były przekazywane z naruszeniem terminu określonego w pkt 11.3. decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów i określonego w pkt V.4. decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów. Z kolei w decyzji Prezydenta Miasta Poznania z 8 sierpnia 2014 r. brak jest rozstrzygnięcia o możliwości oczekiwania przygotowanych transportów odpadów poza halą sortowni. W decyzji tej znajdują się także ustalenia dotyczące przekazywania organowi informacji o rodzaju i ilości stosowanych środków dezodorujących w terminie 14 dni po zakończeniu każdego kwartału. Kontrola wykazała, że informacje te były również przekazywane z naruszeniem terminu określonego w pkt 11.3. decyzji zezwalającej na zbieranie odpadów i określonego w pkt V.4 decyzji zezwalającej na przetwarzanie odpadów. Następnie Sąd I instancji wskazał, że pkt 4 zarządzenia pokontrolnego ma charakter sygnalizacyjny, określający ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska. Wskazuje na obowiązek sporządzania sprawozdań w sposób rzetelny, czyli zgodny ze stanem faktycznym. Dlatego też, mając na uwadze w szczególności kompetencje marszałka województwa w tym zakresie, organ uznał, że przy sformułowaniu terminów na realizację ustawowych obowiązków nie może wskazać konkretnych terminów na realizację, a tylko takie które nie będą sprzeczne z ustawowymi terminami na ich realizację. Zdaniem Sądu I instancji, kontrolowane zarządzenie pokontrolne pozwala adresatowi jasno odczytać, jakie naruszenie jest mu zarzucane i jakie działania powinien podjąć, żeby prawidłowo wykonać nakaz wynikający z zarządzenia i jednocześnie nie narazić się na odpowiedzialność karną. Organ prawidłowo nie ograniczył się do zacytowania obowiązków skarżącego, ale zwrócił uwagę na konkretne i udokumentowane uchybienia wraz ze wskazaniem naruszonych przepisów prawa. Wskazane przez organ naruszenia wymienione w zarządzeniu pokontrolnym znajdują odzwierciedlenie w protokole i załączonym do niego materiale dowodowym. Skargę kasacyjną od powyższego wyroku wniósł skarżący zarzucając naruszenie przepisów postępowania, mające istotny wpływ na wynik sprawy tj. art. 151 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2022 r., poz. 329 ze zm., dalej: p.p.s.a.) w związku z art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska przez nieprawidłową kontrolę przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Poznaniu postępowania przeprowadzonego przed organem. Polegało to na błędnym przyjęciu, że ustalenia faktyczne stanowiące podstawę wydania kwestionowanego zarządzenia pokontrolnego zostały dokonane prawidłowo. W ocenie skarżącego, organ dokonał nieprawidłowych ustaleń faktycznych, stwierdzonych protokołem kontroli [...]/2022, w zakresie m.in. prowadzenia wizyjnego systemu kontroli miejsc magazynowania odpadów i sposobu wykonywania działalności odpadowej w zakresie nierzetelnego prowadzenia ewidencji odpadów "za 2021 r., styczeń-maj 2022 r.". Dotyczy to także naruszenia warunków posiadanej decyzji na zbieranie odpadów w zakresie sposobu magazynowania odpadów oraz terminu przekazywania informacji o rodzaju i ilości stosowanych środków dezodorujących, jak i naruszenia warunków posiadanej decyzji na wytwarzanie i przetwarzanie odpadów w zakresie sposobu magazynowania odpadów, terminu przekazywania informacji o rodzaju i ilości stosowanych środków dezodorujących. Ponadto, w ocenie skarżącego, nieprawidłowe ustalenia faktyczne zostały także dokonane w zakresie nierzetelnego sporządzania sprawozdania o gospodarowaniu odpadami za 2021 r. Dodatkowo organ dokonywał ustaleń faktycznych na podstawie wyników kontroli i stwierdzonych nieprawidłowości ujawnionych podczas kontroli w dniu 26 lipca 2021 r., pomimo, że kontrola objęta protokołem kontroli miała miejsce od 27 kwietnia 2022 r. do 8 czerwca 2022 r. Skarżący wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku w całości, rozpoznanie skargi kasacyjnej na posiedzeniu oraz zasądzenie kosztów postępowania przed Sądem I instancji oraz kosztów postępowania kasacyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę kasacyjną organ wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa prawnego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: W świetle art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Podkreślić przy tym trzeba, że Naczelny Sąd Administracyjny jest związany podstawami skargi kasacyjnej, ponieważ w świetle art. 183 § 1 p.p.s.a. rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, biorąc z urzędu pod rozwagę jedynie nieważność postępowania. Jeżeli zatem nie wystąpiły przesłanki nieważności postępowania wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. (a w rozpoznawanej sprawie przesłanek tych brak), to Sąd związany jest granicami skargi kasacyjnej. Oznacza to, że Sąd nie jest uprawniony do samodzielnego dokonywania konkretyzacji zarzutów skargi kasacyjnej, a upoważniony jest do oceny zaskarżonego orzeczenia wyłącznie w granicach przedstawionych we wniesionej skardze kasacyjnej. Skarga kasacyjna nie zasługiwała na uwzględnienie. Zaskarżone do Sądu I instancji zarządzenie pokontrolne zostało wydane na podstawie art. 12 ust. 1 pkt 1 i ust. 2 ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Przepis art. 12 ust. 1 pkt 1 ustawy stanowi, że na podstawie ustaleń kontroli wojewódzki inspektor ochrony środowiska może wydać zarządzenie pokontrolne do kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub osoby fizycznej. Zgodnie natomiast z art. 12 ust. 2 ustawy kierownik kontrolowanej jednostki organizacyjnej lub kontrolowana osoba fizyczna, w terminie wyznaczonym w zarządzeniu pokontrolnym, mają obowiązek poinformowania wojewódzkiego inspektora ochrony środowiska o zakresie podjętych i zrealizowanych działań służących wyeliminowaniu wskazanych naruszeń. Zarządzenie pokontrolne jest władczym aktem administracyjnym adresowanym do kontrolowanej osoby fizycznej lub kierownika kontrolowanej jednostki organizacyjnej, niestanowiącym jednak decyzji administracyjnej. Władczy charakter zarządzenia przejawia się w obowiązku informacyjnym jego adresata wynikającym z art. 12 ust. 2 ustawy, którego zaniechanie lub nieprawidłowe wykonanie stanowi wykroczenie z art. 31a ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska. Zarządzenia pokontrolne nie nakładają na ich adresata obowiązków administracyjnoprawnych, które mogłyby być przedmiotem egzekucji administracyjnej. Obowiązek taki może ciążyć na nich na podstawie odrębnych przepisów i decyzji, ale jego samoistnym źródłem nie jest zarządzenie pokontrolne. Stąd też w orzecznictwie przyjmuje się, że zarządzenie pokontrolne jest aktem, który można określić jako akt o charakterze sygnalizacyjnym, określającym ramowe kierunki postępowania względem osoby zarządzającej podmiotem korzystającym ze środowiska albo innej osoby fizycznej (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 2 czerwca 2009 r. sygn. akt II GSK 10009/08, ONSAiWSA 2010, Nr 5, poz. 86; z 27 stycznia 2017 r., sygn. akt II OSK 1156/15, dostępne, (w:) CBOSA; zob. też T. Czech, Zarządzenie pokontrolne organów Inspekcji Ochrony Środowiska, ZNSA 2011 r., nr 3, s. 93). Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa. Mając na uwadze zarzuty stawiane w skardze kasacyjnej wskazać należy, że postępowanie w przedmiocie wydania zarządzenia pokontrolnego toczy się w oparciu o przepisy ustawy o Inspekcji Ochrony Środowiska, a zatem stan faktyczny sprawy zostaje ustalony na podstawie wyników kontroli oraz protokołu kontroli, który ma odzwierciedlać przebieg kontroli na miejscu. Istotą kontroli prowadzonej przez właściwy organ inspekcji ochrony środowiska jest po pierwsze - zbadanie zgodności stanu istniejącego (stanu faktycznego) ze stanem postulowanym, czyli stanem spełniającym wymogi zgodności działania z tymi przepisami i regułami, które w prawie uznane są za warunki jego poprawności, po drugie - ustalenie zakresu i przyczyn rozbieżności między tymi stanami, a wreszcie po trzecie - przekazanie wyników tego ustalenia, podmiotowi kontrolowanemu. Wydanie zarządzenia pokontrolnego ma zatem na celu przeciwdziałanie i wyeliminowanie naruszeń stwierdzonych w wyniku przeprowadzonej kontroli poprzez zobowiązanie kierownika kontrolowanego podmiotu lub osoby fizycznej do zaprzestania naruszania prawa i poinformowania o działaniach, jakie kontrolowana jednostka podjęła, aby dalsza jej działalność nie naruszała prawa (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z 29 lutego 2024 r. III OSK 1346/22). Wojewódzki sąd administracyjny rozpoznając skargę na zarządzenie pokontrolne bada przede wszystkim, czy: 1) kontrola została przeprowadzona przez powołany do tego organ; 2) treść zarządzeń koresponduje z ustaleniami poczynionym w protokole kontroli; 3) treść zarządzenia pokontrolnego znajduje oparcie w powszechnie obowiązujących przepisach prawa. Wojewódzki sąd administracyjny nie bada natomiast legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Wówczas przedmiotem kontroli nie byłoby zarządzenie pokontrolne, ale dokument w postaci protokołu kontroli. Podstawą wydania zarządzenia pokontrolnego mogą być tylko ustalenia kontroli, prawidłowo udokumentowane w protokole kontroli. Skoro zarządzenie pokontrolne musi opierać się na ustaleniach kontroli, to ustalenia te muszą być zawarte przynajmniej w protokole kontroli, a najlepiej także w tym zarządzeniu. Zatem protokół kontroli dokumentuje czynności kontroli oraz zawiera jej ustalenia, do których musi odnosić się zarządzenie pokontrolne. Ponadto zarządzenie pokontrolne stanowi spójną całość z protokołem kontroli i nie ma potrzeby powielania w zarządzeniu pokontrolnym szczegółowych kwestii zawartych w protokole kontroli. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji prawidłowo orzekł, że zaskarżone zarządzenie pokontrolne nie zostało sformułowane w sposób ogólnikowy, który abstrahuje od ustaleń dokonanych w trakcie kontroli oraz znajdujących zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Poczynione przez organ ustalenia faktyczne oraz uzasadnienie stanowiska zawartego w zaskarżonym zarządzeniu pokontrolnym umożliwiły Sądowi I instancji jego kontrolę. Nie ulega też wątpliwości, że zaskarżone zarządzenie koresponduje z ustaleniami poczynionymi w protokole kontroli, a także znajduje oparcie w prawidłowo zinterpretowanych przepisach prawa materialnego. Powyższe rozważania są istotne w tej sprawie z uwagi na treść uzasadnienia skargi kasacyjnej, która w znacznej mierze stanowi polemikę z ustaleniami faktycznymi organu utrwalonymi w protokole kontroli i stanowiącymi podstawę zaskarżonego rozstrzygnięcia. Tak sformułowana skarga kasacyjna w tego rodzaju sprawie nie mogła odnieść zamierzonego skutku. Co więcej, skarżący wielokrotnie w skardze kasacyjnej wskazuje na uchybienia, które miały miejsce (np. na str. 6 uzasadnienia skargi kasacyjnej), marginalizując ich znaczenie i wskazując, że zostaną usunięte w drodze korekt w dalszych sprawozdaniach. W ten sposób dojdzie w istocie do spełnienia warunków sygnalizowanych w zarządzeniu pokontrolnym. Skarżący wskazuje także, że błędne zapisy w "Rocznym sprawozdaniu" nie są tożsame z opisaną w ustawie o odpadach "definicją rzetelności bądź nierzetelności" w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów. Skarżący nie wyjaśnia jednak na czym polega różnica między nierzetelnym a błędnym prowadzeniem ewidencji, nie wyjaśnia również, który z przepisów ustawy o odpadach zawiera definicję rzetelnego prowadzenia ewidencji odpadów. Ponadto, poza zakresem kognicji wojewódzkiego sądu administracyjnego kontrolującego zarządzenie pokontrolne organu inspekcji ochrony środowiska jest rozstrzyganie, czy różnica niemal 6 Mg między odpadami przyjętymi i przekazanymi jest różnicą znikomą oraz czy różnica ta stanowi znikomy naturalny ubytek w bilansie odpadów. Nie ulega natomiast wątpliwości, że różnica taka wystąpiła, co stanowiło podstawę do wytknięcia skarżącemu uchybień w zakresie prowadzenia ewidencji odpadów. Skarżący nie kwestionuje skutecznie naruszenia warunków decyzji zezwalających na zbieranie odpadów. Polemika skarżącego sprowadza się w istocie do stwierdzenia, że odpady są przyjmowane i magazynowane prawidłowo oraz opisuje przebieg postępowania zmierzającego do zmiany decyzji. Nie podważa to jednak ustaleń kontroli stanowiących podstawę zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, a ponadto, jak już wyżej wskazano, wojewódzki sąd administracyjny nie bada legalności ustaleń faktycznych ujętych w protokole kontroli. Z kolei, do kwestii tej organ odniósł się między innymi szczegółowo w odpowiedzi na skargę, co było dopuszczalne uwzględniając, że skarżący w skardze kwestionował ustalenia faktyczne poczynione przez organ w toku kontroli. Ponadto, jak wynika z zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego, kontrola przeprowadzona została od 27 kwietnia 2022 r. do 8 czerwca 2022 r. i z uwagi na swój zakresie obejmowała okres od początku 2021 r. do 2022 r. (czyli od 1 stycznia 2021 r. do 8 czerwca 2022 r.). Kontrola została podjęta w związku z nieprawidłowościami ujawnionymi 26 lipca 2021 r. (a nie jak wskazuje skarżący na str. 5 uzasadnienia skargi kasacyjnej 26 lipca 2022 r.) w zakresie nieprawidłowego magazynowania odpadów na przedmiotowym terenie, co wynika z pkt 1.1 (str. 2) protokołu kontroli. Skarżący nie wyjaśnia ponadto, z jakiego powodu nieprawidłowości ujawnione 26 lipca 2021 r. nie mogły stanowić podstawy kontroli prowadzonej od 27 kwietnia 2022 r. do 8 czerwca 2022 r. oraz ustaleń będących podstawą zaskarżonego zarządzenia pokontrolnego. Do kwestii zapewnienia przez skarżącego przekazu wizyjnego w systemie teleinformatycznym skarżący w skardze odniósł się lakonicznie, wskazując, że kwestia ta została wyjaśniona w innym postępowaniu. Uniemożliwia to kontrolę Naczelnego Sądu Administracyjnego, uwzględniając również, że skarżący w ramach podstaw kasacyjnych nie powołał przepisów stanowiących podstawę prowadzenia monitoringu przedmiotowej instalacji. Z tych względów i na podstawie art. 184 p.p.s.a. w związku z art. 182 § 2 p.p.s.a. Naczelny Sąd Administracyjny orzekł jak w sentencji wyroku. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a.