II SAB/Ol 73/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie w składzie następującym: Przewodnicząca sędzia WSA Marzenna Glabas Sędziowie sędzia WSA Katarzyna Matczak (spr.) sędzia WSA Piotr Chybicki po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 19 września 2024 r. sprawy ze skargi P.K. na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w L. w udostępnieniu informacji publicznej 1) zobowiązuje Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w L. do rozpoznania wniosku skarżącego z dnia [...] - w terminie 14 dni; 2) stwierdza, że bezczynność organu nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa; 3) zasądza od Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w L. na rzecz skarżącego P. K. kwotę 597 (pięćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. P.K. (dalej jako: "strona", "skarżący") wnioskiem z [...] wystąpił do Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w L., za pośrednictwem poczty elektronicznej, na podstawie art. 2 ust. 1 oraz art. 10 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej, o udostepnienie następujących informacji : 1. Od kiedy Pan A.W. jest członkiem rady nadzorczej Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej Spółka z o.o. w L. ? W jakim trybie uzyskał to stanowisko. Proszę o przesłanie skanu dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie procedury. 2. Proszę o przesłanie umowy zawartej z Panem A.W. lub innego równoważnego dokumentu, potwierdzającego członkostwo w Radzie Nadzorczej Spółki. Proszę o przesłanie przydziału czynności, o ile taki dokument został sporządzony lub innego dokumentu potwierdzającego obowiązki Pana A.W., wynikającego z członkostwa w Radzie Nadzorczej. 3. Proszę o przesłanie skanu dokumentów potwierdzających posiadanie przez Pana A.W. kwalifikacji do zasiadania w Radzie Nadzorczej Spółki. 4. Proszę o przesłanie skanów protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej Spółki Przedsiębiorstwo Gospodarki Komunalnej Spółka z .o.o w L. w latach 2023 -2024. Skarżący, reprezentowany przez profesjonalnego pełnomocnika, wywiódł w dniu 13 czerwca 2024 r. skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Olsztynie na bezczynność Przedsiębiorstwa Gospodarki Komunalnej sp. z o.o. w L. (dalej jako: "Spółka") w przedmiocie udzielenia informacji publicznej, zarzucając naruszenie art. 13 ust. 1 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej w zakresie rozpoznania wniosku skarżącego z [...], poprzez nie rozpoznanie wniosku w ustawowym terminie. Wniósł o zobowiązanie Spółki do prawidłowego rozpoznania wniosku z [...] w pełnym zakresie w terminie 14 dni od daty doręczenia akt organowi oraz o zasądzenie kosztów postępowania, w szczególności opłaty od skargi, opłaty skarbowej od pełnomocnictwa, kosztów zastępstwa przez profesjonalnego pełnomocnika według norm prawem przewidzianych. W uzasadnieniu podniesiono, że wniosek skarżącego został doręczony Spółce, która w dniu [...] poinformowała, że informacje o Zarządzie, m.in. o składzie Rady Nadzorczej Spółki zawarte są w KRS pod adresem internetowym gov.pl, pod regonem Spółki o numerze [...]. Skarżący podał, że Spółka, której właścicielem jest Gmina L. jest podmiotem zobowiązanym do udzielenia informacji publicznej, natomiast udzielonej odpowiedzi w żadnym razie nie można uznać jako pełnej odpowiedzi na zadane pytania. Oznacza to, że organ pozostaje w bezczynności. W odpowiedzi na skargę Spółką wniosła o jej oddalenie oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Wyjaśniono, że Spółka mogła udzielić odpowiedzi na postawione pytania zgodnie z k.p.a. w terminie 30 dni i zrobiła to w takiej formie jak skierowane zapytanie. Po jej udzieleniu skarżący nie występował o uzupełnienie, nie wystąpił też do organu nadzoru czy też do rady gminy z żadnym pismem. Spółka stoi na stanowisku, że jeśli skarżący nie był usatysfakcjonowany uzyskaną odpowiedzią to mógł złożyć zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie - art. 18b ustawy o samorządzie gminnym, a dopiero w dalszej kolejności skargę na bezczynność. Stanowiłoby to o wyczerpaniu drogi odwoławczej, co warunkuje dopuszczalność drogi sądowej. Podniesiono zarzut przedwczesności skargi. Co do stanowiska odnośnie zadanych pytań wyjaśniono, że dotyczyły one składu Rady Nadzorczej, a zatem okoliczności możliwej do ustalenia w oparciu o powszechnie dostępne rejestry na podstawie numerów KRS i REGON, które zostały podane i pod którymi można było ustalić, kto, jak i od kiedy jest członkiem rady, a także co stanowiło podstawę jego powołania do składu organu. Zatem w zakresie pytania 1 i 2 podane dane umożliwiały uzyskanie odpowiedzi przez skarżącego. Wyjaśniono, że sposób powoływania oraz obowiązki członków rady nadzorczej wynikają wprost z przepisów prawa powszechnie obowiązującego, tj. ustawy Kodeks spółek handlowych. Stosowna uchwała stanowi załącznik do wniosku o wpis do KRS i znajduje się w repozytorium, do którego dostęp może uzyskać każdy. Następnie przedstawiono informację, od kiedy Pan A.W. jest członkiem Rady Nadzorczej Spółki, podano kto był osobą powołującą oraz kiedy podjęta została uchwała w tym zakresie. Wskazano, że zgodnie z powszechnie obowiązującymi przepisami /k.s.h. i ustawy o gospodarce komunalnej oraz ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym/ członków rady nadzorczej w spółce z o.o. powołuje i odwołuje zgromadzenie wspólników w drodze uchwały. Czynności tych - począwszy od wskazania kandydata, poprzez badanie spełnienia przesłanek ustawowych, a skończywszy na wyborze - dokonuje w podmiocie ze 100% udziałem gminy jej Burmistrz, działający jako zgromadzenie wspólników. Co do dokumentu potwierdzającego przeprowadzenie procedury, to w aktach Spółki znajdują się pisemne oświadczenia A.W. oraz kopie jego dyplomów. Wskazana osoba posiada wykształcenie wyższe oraz ukończyła studia podyplomowe [...]. Podkreślono, że zapytanie wpłynęło w formie mailowej i obejmowało kwestie związane nie tylko z informacjami o konkretnej osobie, ale także udostępnienie szeregu dokumentów, w części bez wskazania, czego mają one dotyczyć. Wątpliwości w tym zakresie wiązały się z kwestią protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej, które obejmowały rożne kwestie. W doktrynie i orzecznictwie pojawiają się w tym kontekście wątpliwości co do tego, czy podmioty zobowiązane winny udostępniać wszelkie protokoły, w tym takie, w których zawarte są informacje o charakterze poufnymi, czy też tylko te, które dotyczą spraw bezpośrednio związanych z wnioskiem. W tym wypadku domniemywać można, że skarżącemu chodzi o ustalenie, czy wskazany członek Rady Nadzorczej posiadał kwalifikacje do zasiadania w organie spółki ze 100% udziałem gminy, wynikające z ustawy o zasadach zarządzania mieniem państwowym. Nie było i nie jest natomiast jasne, czemu służyć miały skany protokołów z posiedzeń Rady Nadzorczej za lata 2023-2024. Wniosek nie zawierał konkretnych danych adresowych skarżącego, dlatego ostrożność Spółki była uzasadniona. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Olsztynie zważył, co następuje: Wyjaśnić należy, że sprawa została rozpoznana w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 4 w zw. z art. 120 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935, dalej jako: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania. W trybie uproszczonym sąd rozpoznaje sprawę na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r. poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 p.p.s.a. sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Wspomniana kontrola sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Obejmuje ona między innymi orzekanie w sprawach skarg na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1-4. W myśl art. 3 § 2 pkt 8 p.p.s.a., kontrola ta obejmuje orzekanie w sprawach skarg na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadkach określonych w pkt 1 - 4 lub przewlekłe prowadzenie postępowania w przypadku określonym w pkt 4a. W tym zakresie przedmiotem sądowej kontroli nie jest określony akt lub czynność organu administracji, lecz ich brak w sytuacji, gdy organ miał obowiązek podjąć działanie w danej formie i w określonym przez prawo terminie. Instytucja skargi na bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania ma na celu ochronę praw strony przez doprowadzenie do wydania w sprawie rozstrzygnięcia lub podjęcia innej czynności dotyczącej uprawnień lub obowiązków wynikających z przepisów prawa. Powyższe determinuje zakres kontroli sądu, sprowadzającej się w tym wypadku do oceny, czy sprawa podlega załatwieniu przez organ w drodze określonego przez ustawodawcę aktu administracyjnego lub czynności i czy organ pozostaje w zwłoce w rozpatrzeniu wniosku. Uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania sąd orzeka na podstawie art. 149 § 1 p.p.s.a., który określa, że w tym przypadku sąd: 1) zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji albo do dokonania czynności; 2) zobowiązuje organ do stwierdzenia albo uznania uprawnienia lub obowiązku wynikających z przepisów prawa; 3) stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. W myśl art. 149 § 1a p.p.s.a. jednocześnie sąd stwierdza, czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Ponadto, na podstawie art. 149 § 2 p.p.s.a., sąd może orzec z urzędu albo na wniosek strony o wymierzeniu organowi grzywny w wysokości określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. lub przyznać od organu na rzec skarżącego sumę pieniężną do wysokości połowy kwoty określonej w art. 154 § 6 p.p.s.a. W pierwszej kolejności należy wskazać, wbrew stanowisku Spółki, że spełnione zostały warunki formalne do wystąpienia ze skargą do sądu administracyjnego w realiach rozpoznawanej sprawy. Dla dopuszczalności skargi na bezczynność organu w przedmiocie udostępnienia informacji publicznej nie jest wymagane poprzedzenie jej jakimkolwiek środkiem zaskarżenia na drodze administracyjnej - czyli nie jest wymagane "wyczerpanie środków zaskarżenia" w rozumieniu art. 52 § 1 i 2 p.p.s.a. (vide: wyrok NSA z 24 maja 2006r., sygn. akt I OSK 601/05, orzeczenia.nsa.gov.pl). Zgodnie z art. 21 ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz.U. z 2022 r. poz. 902; dalej jako: "u.d.i.p.") do skarg rozpatrywanych w postępowaniach o udostępnienie informacji publicznej stosuje się przepisy p.p.s.a. Nie jest zasadny zatem pogląd prezentowany przez Spółkę, że w niniejszej sprawie mogła być udzielona odpowiedź w terminie 30 dni, stosownie do przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego. Także pozbawione podstaw prawnych pozostaje stanowisko Spółki, zgodnie z którym, osoba korzystająca z regulacji procesowej zawartej w ustawie o dostępie do informacji publicznej winna poprzedzić skargę na bezczynność organu wystąpieniem do organu nadzoru czy organu jednostki samorządu terytorialnego, stosownie do treści art. 18b ust. 1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym (Dz.U. z 2024 r. poz. 609). Przeprowadzona przez Sąd kontrola legalności działania Spółki wykazała, że skarga zasługuje na uwzględnienie. W rozpoznawanej sprawie skarżący domagał się informacji w trybie ustawy z dnia 6 września 2001 r. o dostępie do informacji publicznej (Dz. U. z 2022 r. poz. 902, dalej jako: "u.d.i.p.") W doktrynie wskazuje się, że informacją publiczną jest każda wiadomość wytworzona lub odnoszona do władz publicznych, a także wytworzona lub odnoszona do innych podmiotów wykonujących funkcje publiczne w zakresie wykonywania przez nie zadań władzy publicznej i gospodarowania mieniem komunalnym lub majątkiem Skarbu Państwa (zob. M. Jaśkowska, Dostęp do informacji publicznych w świetle orzecznictwa NSA, Toruń 2002, s. 28-29). Art. 4 ust. 1 u.d.i.p. stanowi, że obowiązane do udostępniania informacji publicznej są władze publiczne oraz inne podmioty wykonujące zadania publiczne, w szczególności: organy władzy publicznej, organy samorządów gospodarczych i zawodowych, podmioty reprezentujące zgodnie z odrębnymi przepisami Skarb Państwa, podmioty reprezentujące państwowe osoby prawne albo osoby prawne samorządu terytorialnego oraz podmioty reprezentujące inne państwowe jednostki organizacyjne albo jednostki organizacyjne samorządu terytorialnego, podmioty reprezentujące inne osoby lub jednostki organizacyjne, które wykonują zadania publiczne lub dysponują majątkiem publicznym oraz osoby prawne, w których Skarb Państwa, jednostki samorządu terytorialnego lub samorządu gospodarczego albo zawodowego mają pozycję dominującą w rozumieniu przepisów o ochronie konkurencji i konsumentów. W świetle powyższego spółka komunalna, w której 100% udziałów posiada Gmina L. oraz która realizuje obowiązki związane ze zbiorowym zaopatrzeniem w wodę, odprowadzaniem i oczyszczaniem ścieków, a także m.in. zbieraniem odpadów innych niż niebezpieczne, czy działalnością usługową związaną z zagospodarowaniem terenów zieleni wykonuje zadania publiczne, jest zatem organem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej. Wskazać nadto pozostaje, że przesłane pocztą elektroniczną zapytanie na istniejący i funkcjonujący adres e-mail Spółki należy uznać za wniosek o udostępnienie informacji publicznej, który nie musi być opatrzony własnoręcznym podpisem ani podpisem elektronicznym. Ustawa o dostępie do informacji publicznej w wąskim zakresie odsyła do stosowania przepisów Kodeksu postępowania administracyjnego, ustalając, że mają one zastosowanie w procedurze związanej z wydaniem decyzji o odmowie udostępnienia informacji publicznej czy umorzenia postępowania o udostępnienie informacji (art. 16 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). W omawianej ustawie o dostępie do informacji publicznej brak jest wskazania jakichkolwiek wymagań formalnych wniosku. Dlatego za wniosek uznawać należy również przesłanie zapytania pocztą elektroniczną i to nawet gdy do jego autoryzacji nie zostanie użyty podpis elektroniczny. Pogląd ten uzasadniony jest brakiem konieczności pełnego zidentyfikowania wnioskodawcy, który żądając informacji publicznej, nie musi wykazać się jakimkolwiek interesem prawnym lub faktycznym (art. 2 ust. 1 i 2 u.d.i.p.). Z tego też względu postępowanie w sprawie udzielenia informacji publicznej jest odformalizowane i uproszczone, co potwierdza np. art. 10 ust. 2 u.d.i.p, który stanowi, że informacja publiczna, która może być niezwłocznie udostępniona, jest udostępniana w formie ustnej lub pisemnej bez pisemnego wniosku (por. wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego: z dnia 16 marca 2009 r., sygn. akt I OSK 1277/08, z dnia 14 września 2012r., sygn. akt I OSK 1013/12, dostępne na stronie: orzeczenia.nsa.gov.pl, dalej jako: "CBOSA"). W wyroku z 29 lutego 2024 r. sygn. akt III OSK 6654/21 (publ. w CBOSA) NSA wyjaśnił, że w orzecznictwie ukształtowało się stanowisko, zgodnie z którym, jeżeli organ (lub inny zobowiązany podmiot) dysponuje żądaną informacją publiczną i istnieje podstawa do jej udostępnienia, to w postępowaniu tym nie mają w ogóle zastosowania przepisy k.p.a., ponieważ informacja publiczna jest wtedy po prostu udostępniana, co przybiera postać czynności materialno-technicznej. Dla wszczęcia takiego postępowania wystarczy wniosek ustny, bądź złożony w innej niesformalizowanej formie, który nie musi być poparty żadnym uzasadnieniem ani wskazaniem interesu prawnego. Sytuacja natomiast wygląda inaczej, gdy organ zamierza wydać decyzję o odmowie udostępnienia wnioskowanej informacji publicznej w trybie art. 16 ust. 1 u.d.i.p., bądź też umorzyć postępowanie na mocy art. 14 ust. 2 u.d.i.p., lub też wydać jakikolwiek inny akt administracyjny, który wiązałby się z ustaleniem podmiotu, od którego pochodzi wniosek. Wówczas winien wymagać od wnioskodawcy usunięcia braków formalnych wniosku, w tym na przykład w postaci podpisu, w trybie art. 64 § 2 k.p.a., jeśli podanie zostało wniesione drogą elektroniczną, bez bezpiecznego, weryfikowanego podpisu. Sąd w składzie rozpoznającym niniejszą sprawę powyższe poglądy prawne w całości podziela. Z tego powodu całkowicie nieuzasadnione jest stanowisko Spółki, że skoro wniosek skarżącego nie zawierał konkretnych danych adresowych, to uzasadniona była ostrożność co do udzielenia żądanych informacji. Resumując skoro jednoosobowa spółka gminna jest podmiotem zobowiązanym do udostępnienia informacji publicznej i obie przesłanki udostępnienia informacji publicznej zostały w sprawie spełnione (zarówno w odniesieniu do przesłanki przedmiotowej, jak i podmiotowej), organ/podmiot, do którego skierowano wniosek, winien był podjąć przewidziane prawem działania w celu jego załatwienia. Pozostaje także wyjaśnić, że u.d.i.p. przewiduje różne sposoby udostępniania informacji publicznych, a jednym z nich jest udostępnianie informacji publicznej, zgodnie z art. 10 u.d.i.p., na wniosek. W myśl art. 13 ust. 1 u.d.i.p., udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje bez zbędnej zwłoki i nie później niż w terminie 14 dni, za wyjątkiem sytuacji przewidzianych w art. 13 ust. 2 i art. 15 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z art. 13 ust. 2 u.d.i.p. - jeżeli informacja publiczna nie może być udostępniona w terminie określonym w ust. 1, podmiot obowiązany do jej udostępnienia powiadamia w tym terminie o powodach opóźnienia oraz o terminie, w jakim udostępni informację, nie dłuższym jednak niż 2 miesiące od dnia złożenia wniosku. Udostępnianie informacji publicznej na wniosek następuje w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem, chyba że środki techniczne, którymi dysponuje podmiot zobowiązany do udostępnienia, nie umożliwiają udostępnienia informacji w sposób i w formie określonych we wniosku (art. 14 ust. 1 u.d.i.p.). Natomiast z art. 16 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że odmowa udostępnienia informacji publicznej przez organ władzy publicznej następuje w drodze decyzji. Przepis ten ma zastosowanie, gdy żądane dane stanowią informację publiczną, ale na podstawie konkretnych przepisów ich udostępnienie podlega prawnej ochronie. Takie ograniczenie do dostępu do informacji publicznej wprowadza art. 5 ust. 2 u.d.i.p. Zgodnie z tym unormowaniem prawo do informacji publicznej podlega ograniczeniu ze względu na prywatność osoby fizycznej lub tajemnicę przedsiębiorcy. Jak już wskazano powyżej z treści art. 10 ust. 1 u.d.i.p. wynika, że informacja publiczna, która nie została udostępniona w Biuletynie Informacji Publicznej lub portalu danych, jest udostępniana na wniosek. Żaden przepis prawa nie nakłada na dysponenta takiej informacji obowiązku nadawania tejże czynności ściśle określonej formy. Na podstawie art. 14 ust. 1 u.d.i.p., jeżeli organ udostępnia informację publiczną na wniosek, powinien uczynić to w sposób i w formie zgodnych z wnioskiem. W sytuacji gdy taka informacja nie może być udostępniona w sposób lub w formie określonych we wniosku, podmiot zobowiązany do udostępnienia powiadamia pisemnie wnioskodawcę o przyczynach braku możliwości udostępnienia informacji zgodnie z wnioskiem i wskazuje, w jaki sposób lub w jakiej formie informacja może być udostępniona niezwłocznie. Na mocy art. 1 ust. 1 u.d.i.p., każdemu przysługuje, z zastrzeżeniem art. 5, prawo dostępu do informacji publicznej, zaś ust. 2 stanowi, że od osoby wykonującej prawo do informacji publicznej nie wolno żądać wykazania interesu prawnego lub faktycznego. Skoro zgłaszane żądanie oparte jest na konkretnej normie prawnej, a treść art. 2 ust. 2 u.d.i.p. zabrania żądania od wnioskodawcy wykazania interesu, to zgodzić należy się z poglądem wyrażonym w wyroku NSA z 22 listopada 2023 r. sygn. akt III OSK 2520/22 (dostępny w CBOSA), że kryterium rozróżnienia sprawy publicznej od niepublicznej, a tym samym informacji publicznej od innej informacji nie jest kryterium interesu wnioskodawcy w uzyskaniu informacji, gdyż przeczyłoby to istocie prawa dostępu do informacji publicznej. Wniosek "każdego" o udostępnienie informacji publicznej jest bowiem wnioskiem podmiotu publicznego prawa podmiotowego do udostępnienia informacji publicznej, a zatem z istoty swojej skierowany jest na realizację tego prawa, a więc i będącego jego istotnym elementem interesu prawnego, który - jako właśnie interes prawny - jest obiektywnym interesem indywidulanym. W rozpoznawanej sprawie żądanie udzielenia informacji publicznej zgłoszone zostało [...] Ustawowy termin ustosunkowania się do wniosku upłynął [...] W 14-dniowym terminie Spółka [...] przesłała informację, że informacje o zarządzie, składzie rady nadzorczej Spółki zawarte są w KRS pod adresem internetowym gov.pl, pod regonem Spółki o nr [...]. Tymczasem we wniosku strona skarżąca wnosiła o informację dotyczącą od kiedy wskazana osoba jest członkiem rady nadzorczej, w jakim trybie uzyskała stanowisko, proszę o skan dokumentu potwierdzającego przeprowadzoną procedurę. Już tylko z tego względu udzielona informacja była niepełna, bowiem w KRS skarżący mógł co najwyżej odczytać kiedy dokonano wpisu wskazanej osoby jako członka rady nadzorczej, brak jest natomiast uwidocznienia dokumentu z przeprowadzonej procedury dotyczącej wyłonienia tej osoby. Dopiero w odpowiedzi na skargę Spółka wyjaśniła wskazany tryb wyłonienia na członka rady nadzorczej, jak też podmiot dokonujący takiej czynności. Jednakże taka informacji nadal nie jest pełna, bowiem nie zawiera dokumentu potwierdzającego taką procedurę. Także dopiero w odpowiedzi na skargę Spółka wskazała jakimi dokumentami dysponowała w trakcie wyłonienia na wskazane stanowisko w Spółce, zaś co do protokołów posiedzeń rady nadzorczej nadal nie została udzielona jakakolwiek informacja w tym zakresie. Jeżeli zaś w treści protokołów z posiedzeń rady nadzorczej znajdują się informacje objęte tajemnicą z uwagi na treść art. 5 ust. 1 lub ust. 2 u.d.s.i.p., to w tym zakresie Spółka winna wydać określone rozstrzygnięcie, czego do chwili rozpoznawania niniejszej skargi nie uczyniono. Dlatego też w realiach rzeczonej sprawy stwierdzić pozostaje, że wniesiona skarga jest zasadna, albowiem wnioskowana informacja w formie przez skarżącego wskazanej nadal nie została mu udostępniona. Ponieważ Spółka jako podmiot zobowiązany pozostaje w bezczynności w rozpoznaniu wniosku skarżącego, bowiem do dnia orzekania w niniejszej sprawie nie załatwiła go we właściwej prawnej formie przewidzianej w u.d.i.p., Sąd na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 p.p.s.a zobowiązał Spółkę do rozpoznania wniosku skarżącego w terminie 14 dni (pkt 1 sentencji wyroku). W ocenie Sądu stwierdzony stan bezczynności w załatwieniu wniosku skarżącego nie miał charakteru rażącego naruszenia prawa. Kwalifikacja naruszenia prawa jako rażącego oznacza stan, w którym wyraźnie, ewidentnie naruszono treść obowiązku wynikającego z przepisu prawa i naruszenie to posiada pewne dodatkowe cechy w stosunku do stanu określanego jako "zwykłe" naruszenie prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest wystarczające samo przekroczenie przez organ ustawowych obowiązków, ale musi być ono znaczne i niezaprzeczalne oraz pozbawione jakiegokolwiek racjonalnego uzasadnienia. Rażące naruszenie prawa oznacza wadliwość o szczególnie dużym ciężarze gatunkowym i ma miejsce w razie oczywistego braku podejmowania jakichkolwiek czynności czy oczywistego lekceważenia przepisów (por. np. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r. sygn. akt I OSK 675/12; postanowienie NSA z 27 marca 2013 r. sygn. akt II OSK 468/13, wyrok NSA z 29 listopada 2018 r. sygn. akt II GSK 1619/18, dostępne w CBOSA). Istota rażącego naruszenia prawa jest bowiem pozbawiona jakichkolwiek wątpliwości oczywistość stwierdzonego naruszenia. Taka sytuacja szczególna w badanej sprawie nie zaistniała. Zachowanie Spółki w kontrolowanej sprawie świadczyło o błędnym interpretowaniu prawa i nie miało cech lekceważącego traktowania obowiązków nakładanych na niego mocą u.d.i.p. (pkt 2 wyroku). O kosztach orzeczono w pkt 3 wyroku, stosownie do treści art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., uwzględniając wysokość uiszczonego wpisu od skargi (100 zł), wysokość opłaty skarbowej od udzielonego pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie (480 zł) pełnomocnika - adwokata, wynikające z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (Dz.U. z 2023 r. poz. 1964). Konsekwencją niniejszego rozstrzygnięcia Sądu jest konieczność ponownego rozpatrzenia przez Spółkę wniosku o udostępnienie informacji publicznej w zakresie wskazanym wyżej, z uwzględnieniem oceny prawnej i wskazań zawartych w uzasadnieniu wyroku, stosownie do treści art. 153 p.p.s.a. W szczególności uznając, że informacje, o które zwrócił się skarżący, mają walor informacji publicznych należy udzielić ich, bądź odmówić ich udzielenia w formie decyzji administracyjnej.