IV SA/Wr 186/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Gabriel Węgrzyn, Sędziowie: Asesor WSA Aneta Brzezińska, Sędzia WSA Marta Pająkiewicz-Kremis (sprawozdawca), po rozpoznaniu w Wydziale IV na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 8 października 2024 r. sprawy ze skargi R. M. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Legnicy z dnia 5 lutego 2024 r. nr SKO/RŚ-423/1/2024 w przedmiocie odmowy przyznania świadczenia pielęgnacyjnego uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. Decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. (nr SKO/RŚ-423/1/2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, organ drugiej instancji) utrzymało w mocy decyzję Burmistrza Miasta i Gminy Prochowice (dalej: Burmistrz, organ pierwszej instancji) z dnia 21 grudnia 2023 r. (nr 000368/SP/11/2023) odmawiającą R. M. (dalej: strona, wnioskodawca, skarżący) przyznania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej. Decyzja SKO została wydana w następujących okolicznościach faktycznych: W dniu 27 listopada 2023 r. do Ośrodka Pomocy Społecznej w Prochowicach wpłynął wniosek strony o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego w związku z opieką nad matką M. M. Decyzją z dnia 21 grudnia 2023 r. organ pierwszej instancji odmówił stronie przyznania wnioskowanego świadczenia. Od tej decyzji strona wniosła odwołanie. Decyzją z dnia 5 lutego 2024 r. (nr SKO/RŚ-423/1/2024) Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Legnicy (dalej: SKO, organ drugiej instancji) działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2023 r. poz. 775 ze zm., dalej: k.p.a.) utrzymało w mocy decyzje organu pierwszej instancji. W uzasadnieniu tej decyzji organ drugiej instancji zwrócił uwagę, że w związku z wyrokiem Trybunału Konstytucyjnego z dnia 21 października 2014 r. sygn.. akt K 38/13 przepis art. 17 ust. 1b u.ś.r. nie może stanowić podstawy do odmowy przyznania stronie świadczenia pielęgnacyjnego. W tym zakresie SKO skorygowało stanowisko organu pierwszej instancji, przeprowadzając ocenę zasadności wniosku strony w oparciu o art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu obowiązującym do 31 grudnia 2023 r. Jak wynika z przyjętych w tej decyzji ustaleń, M. M. (87 lat) jest wdową, a poza stroną nie ma innych osób spokrewnionych z nią w pierwszym stopniu, jak również, innych osób zobowiązanych do alimentacji. W toku przeprowadzonego wywiadu środowiskowego pracownik socjalny ustalił, że matka strony ma od około pięciu lat problemy z chodzeniem. Porusza się przy pomocy balkonika. Legitymuje się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności wydanym w dniu 30 sierpnia 2022 r. Wymaga pomocy przy przygotowaniu posiłków. Jest samodzielna przy korzystaniu z wc (wymaga pomocy przy opróżnianiu toalety przenośnej). Zgodnie z opisem strony, codzienna opieka przy matce obejmuje takie czynności jak: 1. zabiegi toaletowe (pomoc w kąpieli, moczenie nóg, obcinanie paznokci) 2. pomoc w ubieraniu się 3. pomoc w przygotowaniu posiłków: - w godz. 7.00-8.00 przygotowanie i podanie śniadania - w godz. 11.00-12.00 przygotowanie i podanie II śniadania - w godz. 13-14.00 przygotowanie i podanie obiadu - w godz. 17-18 przygotowanie i podanie kolacji 4. dawkowanie i podawanie lekarstw: - kontrola dawkowania lekarstw rano i wieczorem 5. robienie zakupów 6. codzienne ścielenie łóżka 7. sprzątanie: - w godz. 6.50-7.00 usuwanie nieczystości z przenośnej toalety - w godz. 10.50-11.00 usuwanie nieczystości z przenośnej toalety - w godz. 12.50-13.00 usuwanie nieczystości z przenośnej toalety - w godz. 16.50-17.00 usuwanie nieczystości z przenośnej toalety - w godz. 18.00-19.00 sprzątanie pomieszczeń (kuchni, łazienki, pokoju dziennego) 8. pomoc w praniu odzieży, pościeli itp. 9. pomoc w opłacaniu rachunków, załatwianiu spraw urzędowych 10. pomoc w układaniu do snu 11. zamawianie domowych wizyt lekarskich, towarzyszenie w wyjazdach do lekarza 12. zapewnienie transportu (np. wizyty lekarskie) 13. pomoc w poruszaniu się po mieszkaniu SKO przeanalizowało także dotychczasowy przebieg aktywności zawodowej strony, która na dzień występowania z wnioskiem była osobą bierną zawodową. W ramach tego rodzaju ustaleń organ odnotował, że od 1 stycznia 1995 r. wnioskodawca prowadził działalność gospodarczą pod firmą A. (wpis o działalności gospodarczej został wykreślony dnia 31 grudnia 2021 r.). Z dołączonego do akt sprawy świadectwa pracy z dnia 30 listopada 2021 r. wynika, że w okresie od 22 sierpnia 2007 r. do 31 marca 2011 r. wnioskodawca był zatrudniony na cały etat w A. sp. z o.o., a w okresie od 1 kwietnia 2011 r. do 30 listopada 2021 r. na ¼ etatu w tej firmie. W okresie zatrudnienia wykonywał pracę Prezesa Zarządu. Rozwiązanie stosunku pracy nastąpiło na podstawie porozumienia stron (art. 30 § 1 pkt 1 k.p.a.). Z danych uzyskanych z Krajowego Rejestru Sądowego wynika, że wnioskodawca jest wspólnikiem "[...]" sp. z o.o. z siedzibą w P., w której pełni funkcję Prezesa Zarządu. Z podrubryki 1 pkt 6 tego rejestru wynika, że nie został on zawieszony w czynnościach, natomiast z rubryki 8 pn. "Informacja o zawieszeniu działalności gospodarczej" wynika, spółka od dnia 14 kwietnia 2022 r. zawiesiła wykonywanie działalności gospodarczej. Wskazując na powyższe SKO odnotowało, że tak wykreślenie wpisu z działalności gospodarczej, jak i zawieszenie z dniem 14 kwietnia 2022 r. wykonywania działalności gospodarczej nastąpiło przed uzyskaniem przez matkę strony orzeczenia o znacznym stopniu niepełnosprawności. Niezależnie od tej konstatacji SKO stwierdziło, że zakres czynności opiekuńczych nie koliduje z możliwością podjęcia przez stronę zatrudnienia (w tym choćby na część etatu) lub innej pracy zarobkowej. Podkreśliło, że pomoc strony sprowadza się do wykonywania zwykłych czynności dnia codziennego takich jak – przygotowanie i podanie posiłków, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, ubieranie. W skardze na decyzję SKO z dnia 5 lutego 2024 r. skarżący podniósł, że schorzenia danej osoby i jej warunki powinny być rozpatrywano indywidualnie. Wskazał, że ma poczucie dużej krzywdy oraz że nie przekonuje go argumentacja organu drugiej instancji odmawiająca mu przyznania wnioskowanego świadczenia. Zwrócił uwagę, że jego matka wymaga całodobowej opieki, a podjęcie przez stronę zatrudnienia (nawet na część etatu) jest całkowicie niemożliwe ze względu na jej bezpieczeństwo zdrowia a nawet życia. Zwrócił uwagę, że przedłożone w sprawie dokumenty medyczne pozwalają bardzo wnikliwie określić stan zdrowia matki, zaś złożone przez stronę oświadczenie odnośnie do wymiaru i zakresu sprawowanej opieki potwierdza, że czynności opiekuńcze są na tyle absorbujące, że nie jest możliwe podjęcie przez stronę zatrudnienia nawet w pełnym wymiarze czasu pracy. Nada stosują niekonstytucyjne brzmienie tego przepisu. W odpowiedzi na skargę Kolegium wniosło o jej oddalenie. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu zważył, co następuje: Skarga okazała się uzasadniona. Zaskarżoną decyzją organ drugiej instancji, działając na podstawie art. 17 ust. 1 u.ś.r. i art. 138 § 1 pkt 1 k.p.a. utrzymał w mocy decyzję organu pierwszej instancji o odmowie ustalenia stronie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w związku z opieką nad niepełnosprawną matką. Będący materialnoprawną podstawą wydania zaskarżonej decyzji przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. w brzmieniu znajdującym zastosowanie w sprawie stanowi, że: świadczenie pielęgnacyjne z tytułu rezygnacji z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej przysługuje: 1) matce albo ojcu, 2) opiekunowi faktycznemu dziecka, 3) osobie będącej rodziną zastępczą spokrewnioną w rozumieniu ustawy z dnia 9 czerwca 2011 r. o wspieraniu rodziny i systemie pieczy zastępczej, 4) innym osobom, na których zgodnie z przepisami ustawy z dnia 25 lutego 1964 r. - Kodeks rodzinny i opiekuńczy ciąży obowiązek alimentacyjny, z wyjątkiem osób o znacznym stopniu niepełnosprawności - jeżeli nie podejmują lub rezygnują z zatrudnienia lub innej pracy zarobkowej w celu sprawowania opieki nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności albo orzeczeniem o niepełnosprawności łącznie ze wskazaniami: konieczności stałej lub długotrwałej opieki lub pomocy innej osoby w związku ze znacznie ograniczoną możliwością samodzielnej egzystencji oraz konieczności stałego współudziału na co dzień opiekuna dziecka w procesie jego leczenia, rehabilitacji i edukacji. Analiza akt administracyjnych sprawy doprowadziła Sąd do wniosku, że wyrażone w zaskarżonej decyzji stanowisko w zakresie braku wystąpienia związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy niepodejmowaniem przez stronę zatrudniania a zakresem czynności opiekuńczych jakie strona wykonuje przy schorowanej matce jest co najmniej przedwczesna. Opieka nad osobą legitymującą się orzeczeniem o znacznym stopniu niepełnosprawności, jakkolwiek stanowi jeden z elementów jakie podlegają ocenie przy ocenie zasadności wniosku o ustalenie świadczenie pielęgnacyjnego, to nie została ona zdefiniowana ustawowo. Z tego względu, istotnego znaczenia nabiera tu orzecznictwo sądów administracyjnych, w którym został wypracowany określony sposób rozumienia opieki w znaczeniu użytym w treści art. 17 ust. 1 u.ś.r. W odwołaniu do dorobku orzecznictwa sądowego trzeba przede wszystkim dokonać wykładni funkcjonalnej art. 17 ust. 1 u.ś.r. Cel i istota świadczenia pielęgnacyjnego pozwalają stwierdzić, że w art. 17 ust. 1 u.ś.r. chodzi o ustawiczną opiekę sprawowaną nad osobą niepełnosprawną. Punkt ciężkości w tym zakresie tkwi w stałości opieki nad niepełnosprawnym członkiem rodziny, a to oznacza, że opieka ta powinna być sprawowana codziennie. Opiekun musi pozostawać do dyspozycji podopiecznego - udzielając pomocy oraz wykazując ciągłą gotowość niesienia pomocy. Sprawowanie tego rodzaju opieki nie musi natomiast oznaczać, że podopieczny nie może podejmować adekwatnych dla swego stanu zdrowia aktywności, a opiekun musi wykonywać swoje obowiązki bez przerwy, 24 godziny na dobę. Konieczne jest jednak ustalenie czy rodzaj bądź/i ilość czynności z zakresu faktycznie sprawowanej opieki nad osobą niepełnosprawną w stopniu znacznym, wykonywanych przez osobę ubiegającą się o przyznanie świadczenia pielęgnacyjnego, uniemożliwia tej osobie podjęcie i wykonywanie pracy zarobkowej (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 28 lipca 2022 r., sygn. akt I OSK 1867/21 – publ. CBOSA). Jak wynika z akt sprawy, w kwestionariuszu sporządzonym z wywiadu środowiskowego pracownik socjalny odnotował, że matka strony wymaga opieki osoby drugiej we wszystkich czynnościach życiowych. Jak również wskazał, z powodu całodobowej opieki nad niepełnosprawną matką, strona nie może podjąć stałego zatrudnienia. W ramach czynności opiekuńczych, strona zapewnia matce całodobową opiekę i pielęgnację. Przygotowuje posiłki (według zaleceń diety cukrzycowej – śniadania, obiady, kolacje), sprząta, kontroluje dawkowanie leków, pomaga w utrzymaniu higieny osobistej, czasami robi zakupy, wykupuje leki. Wnioski SKO leżące u podstaw wydania decyzji o odmowie przyznania stronie wnioskowanego świadczenia zostały oparte w dużej mierze na fakcie, że matka strony nie jest osobą leżącą (porusza się po mieszkaniu za pomocą balkonika) oraz że czynności opiekuńcze strony sprowadzają się zasadniczo do czynności prowadzenia gospodarstwa domowego jak przygotowanie i podanie posiłków, pranie, sprzątanie, robienie zakupów, ubieranie. Należy w tym miejscu dostrzec, że pojęcia opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. nie należy zawężać jedynie do czynności opiekuńczych w stosunku do osób leżących lub niezdolnych do jakiegokolwiek samodzielnego poruszania się czy samoobsługi. Także osoby, które nie są w takim stanie, mogą wymagać opieki lub asystowania w codziennych czynnościach w celu zapewnienia im egzystencji z zachowaniem względów godności człowieka (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu z dnia 5 września 2024 r., sygn. akt IV SA/Wr 144/24). Co za tym idzie, opieka nad tymi osobami,w zależności od okoliczności konkretnego przypadku, może spełniać przesłanki opieki w rozumieniu art. 17 ust. 1 u.ś.r. Powyższe dowodzi, że oceny zakresu opieki sprawowanej przez wnioskodawcę, uprawniającej do uzyskania świadczenia pielęgnacyjnego, należy każdorazowo dokonywać z uwzględnieniem całokształtu okoliczności konkretnej sprawy, a przede wszystkim indywidualnej sytuacji osoby wymagającej opieki, w tym m.in. rodzaju jej niepełnosprawności, stanu zdrowia, sprawności ruchowej i intelektualnej, trybu życia, warunków mieszkaniowych itp. Na użytek ustalania prawa do świadczenia pielęgnacyjnego ustawodawca przewidział specyficzny instrument badania i weryfikacji, czy zakres potrzeb osoby o znacznym stopniu niepełnosprawności uniemożliwia zarazem aktywność zarobkową i zawodową jej opiekuna. Zgodnie bowiem z przepisem art. 23 ust. 4aa u.ś.r. jeżeli w stosunku do osoby ubiegającej się lub pobierającej świadczenie pielęgnacyjne wystąpią wątpliwości dotyczące sprawowania opieki, o której mowa w art. 17 ust. 1, organ właściwy oraz wojewoda mogą zwrócić się do kierownika ośrodka pomocy społecznej, a w przypadku przekształcenia ośrodka pomocy społecznej w centrum usług społecznych na podstawie przepisów ustawy z dnia 19 lipca 2019 r. o realizowaniu usług społecznych przez centrum usług społecznych - do dyrektora centrum usług społecznych, o przeprowadzenie rodzinnego wywiadu środowiskowego, o którym mowa w ustawie z dnia 12 marca 2004 r. o pomocy społecznej (Dz. U. z 2021 r., poz. 2268, ze zm.), w celu weryfikacji tych wątpliwości. Tym samym, wywiad środowiskowy jest podstawowym narzędziem w zakresie ustalenia czy osoba ubiegająca się o świadczenie pielęgnacyjne spełnia warunki, o których mowa w art. 17 u.ś.r., w szczególności, czy konieczny zakres sprawowanej opieki uniemożliwia jej podjęcie zatrudnienia, bądź zmusza do rezygnacji z pracy zarobkowej. Nie ulega kwestii, że organ administracji publicznej będący gospodarzem postępowania w sprawie zainicjowanej wnioskiem o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego powinien szczególną uwagę przywiązywać do tego, czy czynność procesowa w postaci przeprowadzenia wywiadu środowiskowego doprowadziła do wyczerpujących ustaleń z punktu widzenia kryteriów oceny zasadności wniosku o świadczenie pielęgnacyjne. Innymi słowy, czy na podstawie odnotowanych w toku wywiadu środowiskowego uwag i spostrzeżeń pracownika socjalnego można stwierdzić stopień sprawności podopiecznego, rodzaj i przyczyny jego ograniczeń, a nadto, zakres i czasochłonność niezbędnych czynności opiekuńczych. Jak wynika ze sporządzonego przez stronę i znajdującego się w aktach sprawy zestawienia codziennych czynności jakie wykonuje ona w ramach opieki nad matką, oprócz czynności stricte związanych z prowadzeniem gospodarstwa domowego (sprzątanie mieszkanie, ścielenie łóżka, robienie zakupów, przygotowanie posiłków, pranie, opłacanie rachunków), strona podaje matce posiłki, a nadto, usuwa nieczystości z przenośnej toalety. Domniemywać zatem należy, że matka strony nie korzysta z toalety rozumianej jako wydzielone pomieszczenie. Tymczasem, przeprowadzony w sprawie wywiad środowiskowy nie wyjaśnia przyczyn tego stanu rzeczy, jak również, nie wskazuje z jakiego powodu w zakres czynności opiekuńczych strony wchodzi obowiązek kilkukrotnego w ciągu dnia usuwania nieczystości z przenośnej toalety (sporządzony przez pracownika socjalnego wywiad środowiskowy w ogóle nie odnosi się do tej kwestii). Należy zauważyć, że ze zgromadzonego materiału dowodowego wynika jedynie, że matka strony porusza się przy pomocy balkonika. Ani z akt sprawy, ani z treści dokumentacji lekarskiej nie wynika z jakiego powodu (w związku z jakimi ograniczeniami) matka strony zmuszona jest do korzystania z przenośnej toalety. Z tego względu, zawarte w zaskarżonej decyzji stanowisko SKO odnośnie do samodzielności M. M. przy korzystaniu z WC jest przedwczesne, albowiem stan faktyczny w tym zakresie nie został wyjaśniony w sposób wyczerpujący. Przypomnieć w tym miejscu trzeba, że zgodnie z art. 77 § 1 k.p.a., organ administracji publicznej obowiązany jest w sposób wyczerpujący zebrać i rozpatrzyć cały materiał dowodowy. Z kolei, przepis art. 80 k.p.a. stanowi, że organ ocenia na podstawie całokształtu materiału dowodowego, czy dana okoliczność została udowodniona. Stwierdzone naruszenie przepisów prawa procesowego rzutowało na naruszenie prawa materialnego poprzez przedwczesne uznanie, że strona nie spełnia przesłanek ustawowych do przyznania jej wnioskowanego świadczenia pielęgnacyjnego. Na marginesie należy odnotować, pomijając wspomniany mankament wywiadu środowiskowego, że treść sporządzonego formularza wywiadu środowiskowego zdaje się wskazywać na to, że w ocenie pracownika socjalnego zakres czynności opiekuńczych strony ma wymiar całodobowy. Nie przesądzając w tym miejscu tej zasadniczej dla sprawy kwestii Sąd zwraca jedynie uwagę, że formularz wywiadu środowiskowego powinien być sporządzony w taki sposób, by dawał organowi, a następnie i Sądowi możliwość skontrolowania wniosków pracownika socjalnego w tym formularzu pomieszczonych. Znajdujący się w aktach sprawy formularz wywiadu środowiskowego z dnia 12 grudnia 2023 r. niewątpliwie tego standardu nie spełnia. Niezależnie od przedstawionej dotychczas argumentacji należy dodatkowo wskazać, iż argumentacja organu drugiej instancji podniesiona w nawiązaniu do braku spełnienia przez stronę przesłanki rezygnacji z zatrudnienia wprowadza brak spójności w stanowisku tego organu. Ujęty w decyzji sposób argumentacji organu drugiej instancji wprowadza bowiem niejednoznaczność stanowiska organu w zakresie przesłanek, którymi kierował się ten organ przyjmując brak związku przyczynowo-skutkowego pomiędzy brakiem aktywności zawodowej strony a sprawowaną opieką. Po dogłębnej analizie akt sprawy Sąd przyjął, że odmowa ustalenia prawa do świadczenia pielęgnacyjnego stanowiła konsekwencję przyjęcia, że w sprawie nie wystąpił wspomniany związek przyczynowo-skutkowy z uwagi na to, że zakres czynności opiekuńczych jakich wymaga matka skarżącego nie wyklucza podjęcia przez niego pracy zarobkowej, w tym choćby na część etatu (por. str. 6 zaskarżonej decyzji). W nawiązaniu do stanowiska SKO zwrócić należy uwagę, że przepis art. 17 ust. 1 u.ś.r. operuje przesłanką rezygnacji lub niepodejmowania zatrudnienia w związku z koniecznością sprawowania opieki nad osobą niepełnosprawną. Nawet zatem przyjęcie, że rezygnacja strony z zatrudnienia nastąpiła zanim jej matka uzyskała orzeczenie o znacznym stopniu niepełnosprawności nie wyklucza przyjęcia a tym samymi i nie zwalnia organy od oceny, czy w sprawie nie wystąpiła przesłanka niepodejmowania przez stronę zatrudnienia z uwagi na konieczność opiekowania się niepełnosprawną matką. W kwestii zarzutu organu, że skarżący figuruje w KRS spółki Kama jako prezes jej zarządu wskazać trzeba, że organ przy tej argumentacji błędnie pomija okoliczność, że spółka której prezesem jest skarżący ma zawieszona działalność gospodarczą. Zawieszenie działalności gospodarczej należy uznać za faktyczną rezygnację z zatrudnienia, o której mowa w art. 17 ust. 1 u.ś.r. (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 marca 2024 r., sygn. akt I OSK 1625/22). Kierując się przedstawioną argumentacją Sąd działając na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) i c) p.p.s.a oraz art. 135 p.p.s.a. Sąd uchylił zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję organu pierwszej instancji. W toku ponownego rozpoznania sprawy rzeczą organów administracji publicznej jest ponowna ocena zasadności wniosku skarżącego przy uprzednim uzupełnieniu materiału dowodowego o okoliczności, które Sąd w realiach kontrolowanej sprawy uznał za konieczne do wyjaśnienia. Końcowo należy wskazać, że zgodnie z art. 63 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 2023 r. o świadczeniu wspierającym (Dz. U. z 2023 r., poz. 1429) w sprawach o świadczenie pielęgnacyjne i specjalny zasiłek opiekuńczy, o których mowa w ustawie zmienianej w art. 43 w brzmieniu dotychczasowym, do których prawo powstało do dnia 31 grudnia 2023 r., stosuje się przepisy dotychczasowe. W ocenie Sądu oznacza to, że sprawa skarżącego powinna być rozpoznana przez organy na podstawie przepisów u.ś.r. obowiązujących do dnia 31 grudnia 2023 r. Dotychczasowe przepisy należy bowiem stosować w odniesieniu do wnioskodawców, którzy złożyli wniosek o ustalenie prawa do świadczenia pielęgnacyjnego przed dniem 31 grudnia 2023 r. oraz spełniają określone w ustawie przesłanki jego przyznania. Kwestia natomiast samej zasadności złożonego przez stronę wniosku należy już do istoty sprawy, która wobec wadliwego zastosowania przepisów, nie została rozstrzygnięta (tak słusznie wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 18 lipca 2013 r., II SA/Go 552/13).