II OSK 1430/24

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Jerzy Siegień Sędziowie: Sędzia NSA Roman Ciąglewicz Sędzia del. WSA Mirosław Gdesz (spr.) po rozpoznaniu w dniu 15 października 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach z dnia 13 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 37/23 w sprawie ze skargi W. M. i I. G. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z dnia [...] października 2022 r. znak [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy 1. uchyla zaskarżony wyrok i oddala skargę, 2. zasądza od W. M. i I.G. solidarnie na rzecz Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach kwotę 610 (sześćset dziesięć) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 1.1. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach wyrokiem z 13 marca 2024 r. sygn. akt II SA/Ke 37/23, po rozpoznaniu skargi W. M. i I. G. (dalej skarżący) na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Kielcach z [...] października 2022 r. nr [...] w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy, uchylił zaskarżoną decyzję i poprzedzającą ją decyzję organu I instancji oraz zasądził zwrot kosztów postępowania. Powyższy wyrok został wydany w następujących okolicznościach faktycznych i prawnych: 1.2. Prezydent Miasta K. decyzją z [...] lipca 2022 r. nr [...], po rozpatrzeniu wniosku inwestora ustalił warunki zabudowy dla inwestycji polegającej na budowie czterech budynków mieszkalnych jednorodzinnych w zabudowie bliźniaczej na działkach nr [...], [...], i [...] obręb [...], w granicach oznaczonych na załączniku graficznym literami [...] w rejonie [...] w K. 1.3. Decyzją z [...] października 2022 r. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach, po rozpatrzeniu odwołania M. J., G. R., A. R. i W. M., utrzymało w mocy ww. decyzję Prezydenta Miasta K. Zdaniem Kolegium analiza urbanistyczna przeprowadzona w sprawie jest bardzo szczegółowa i zawiera wyjaśnienia odnośnie poszczególnych parametrów przyjętych dla nowej zabudowy, które nie zakłócą ładu przestrzennego. Jak wynika z analizy, szerokość frontu terenu planowanego do zabudowy wynosi około 25 m, przy czym za front uznano jego część, która przylega do drogi, z której będzie się odbywał główny wjazd i wejście na działkę, tj. al. [...]. Granice obszaru analizowanego wyznaczono wokół terenu inwestycji oznaczonego literami [...] w odległości od 75 do 122 m, w celu objęcia analizą działek po granicach ich własności. Organ wskazał, że w obszarze analizowanym występują m.in. budynki mieszkalne jednorodzinne, wolnostojące w zabudowie bliźniaczej i szeregowej, wraz z towarzyszącymi budynkami gospodarczo-garażowymi i usługowymi. Wyznaczono następujące nieprzekraczalne linie zabudowy (§ 4 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z 26 sierpnia 2003 r. w sprawie sposobu ustalania wymagań dotyczących nowej zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr 164, poz. 1588, dalej rozporządzenie)): od strony al. [...] (elewacja frontowa) – w odległości 8 m od zewnętrznej krawędzi jezdni jako kontynuację istniejącej linii zabudowy wyznaczonej budynkami po południowej stronie terenu inwestycji, od strony ul. [...] – w odległości 9 m od zewnętrznej krawędzi jezdni, wyznaczonej budynkiem na działce nr [...] graniczącej z terenem inwestycji, w zgodzie z art. 43 ust. 1 udp. Wyznaczając wskaźnik powierzchni zabudowy (§ 5 rozporządzenia) ustalono, że w obszarze analizowanym wskaźnik ten wynosi od 0,12 do 0,40. Średni wskaźnik wynosi 0,22. W obszarze analizowanym w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, po przeciwnej stronie ul. [...] usytuowany jest zespół zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej (4 budynki mieszkalne), posiadający wskaźnik około 0,25. Dla wnioskowanej inwestycji ustalono więc wskaźnik od 0,22 do 0,25. W odniesieniu do szerokości elewacji frontowej (§ 6 rozporządzenia) organ wskazał, że w obszarze analizowanym występują budynki o szerokości tej elewacji od 5 do 19 m. Średnia wynosi 12,20 m. Wobec powyższego, szerokość elewacji każdego z budynków ustalono na: od 12,20 do 14,60 m (wg średniej z dopuszczalną tolerancją do 20%). Wyznaczając wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej (§ 7 rozporządzenia) wskazano, że w obszarze analizowanym występują budynki o wysokości od 2,60 do 9,50 m. Średnia wynosi 6,60 m. Wysokości górnych krawędzi elewacji frontowych istniejącej zabudowy wzdłuż al. [...] i ul. [...] tworzą uskoki. Inwestor wnioskował o wysokość 7,80-8,00 m. Organ ustalił ją na poziomie od 6,60 m do 8 m (na wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej budynku mieszkalnego jednorodzinnego na terenie objętym wnioskiem, na poziomie zbliżonym do wysokości budynków na działkach nr [...] i [...] graniczących z terenem inwestycji, zwieńczonych dachami płaskimi, tj. o geometrii takiej jak wnioskuje inwestor). Ustalając geometrię dachu (§ 8 rozporządzenia) wskazano, że na obszarze analizowanym występują budynki o dachach płaskich, dwuspadowych i wielospadowych o kącie nachylenia połaci do 45º. W tej sytuacji ustalenie dla wnioskowanej inwestycji dachu płaskiego o wysokości do 8 m, zapewni zachowanie ładu przestrzennego. Zgodnie ze stanowiskiem Kolegium, nie można postawić organowi I instancji sformułowanego w odwołaniu zarzutu nieuzasadnionego odstępstwa od średnich wartości parametrów, w sytuacji gdy w analizie zawarte jest stosowne uzasadnienie w wystarczającym zakresie. 1.4. Skarżący wnieśli skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Kielcach na ww. decyzję Kolegium, zarzucając w szczególności naruszenie art. 7, art. 77 oraz art. 107 ustawy z 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2022 r. poz. 2000 ze zm., dalej Kpa), przepisów rozporządzenia oraz art. 60 ust. 4 upzp. Zdaniem skarżących analiza urbanistyczna została przeprowadzona nieprawidłowo. Stwierdzili, że po pierwsze średni współczynnik zabudowy jest zależny od sumy powierzchni zabudowy podzielonej przez sumę powierzchni działek w obszarze analizowanym, podczas gdy średni współczynnik zabudowy obliczony metodą współczynnikową, jako suma współczynników jest stały. Po drugie, nie zostały zachowane standardy techniczne wykonywania geodezyjnych pomiarów sytuacyjnych i wysokościowych. W trakcie postępowania skarżący oświadczyli, że nie mają zastrzeżeń do wskaźnika zabudowy na poziomie 0,25. Problemem jest natomiast obliczanie średniego wskaźnika zabudowy. Przyjmując bez zastrzeżeń wskaźnik średniej szerokości elewacji frontowej na poziomie 12,2 m podnieśli, że 20% tolerancja to 2,44 m, a zatem maksymalna wartość powinna wynosić 14,64, a nie 16,60, jak wynika z decyzji. Dokonano nieuzasadnionego przybliżenia dziesiętnego, podczas gdy wg rozporządzenia z 18 sierpnia 2020 r. wyniki mają być podawane z dokładnością do 0,01 m. Autorzy pisma nie zakwestionowali wysokości górnej krawędzi elewacji frontowej, podważyli natomiast wiarygodność pomiaru, skoro wg ww. rozporządzenia wyniki mają być podawane z dokładnością do 0,1 m. Nie wnieśli zastrzeżeń do ustalonej geometrii dachu, wysokości elewacji frontowej do 8 m. Zakwestionowali natomiast dane dotyczące wysokości kalenicy w zestawieniach dotyczących analizowanych nieruchomości. Ponadto skarżący W. M. doprecyzował, że kwestionuje wskaźnik wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokość elewacji frontowej oraz wysokość górnej krawędzi elewacji frontowej. Pozostałych parametrów nowej zabudowy nie kwestionuje. Oświadczył, że skarżący nie składali wniosku o wyłączenie pracowników organu. 1.5. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie. 1.6. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Kielcach powołanym na wstępie wyrokiem z 13 marca 2024 r. powyższą skargę uwzględnił. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego organy orzekające w niniejszej sprawie dopuściły się naruszenia art. 107 § 3 Kpa w zw. z art. 61 ust. 1 - 5 upzp w zw. z § 5 ust. 1-2 oraz § 6 ust. 1 rozporządzenia. Wątpliwości Sądu Wojewódzkiego wzbudziło wyliczenie średniego wskaźnika wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego. W zestawieniu dołączonym do znajdującej się w aktach sprawy analizy, dla czterech budynków mieszkalnych przy ul. [...], w zabudowie szeregowej, oznaczonych jako budynki A, B, C i D ustalono jeden wspólny wskaźnik powierzchni zabudowy 0,25, tymczasem jak wynika z części graficznej analizy, każdy z tych budynków, różniących się gabarytami, posadowiony jest na odrębnej działce różnej wielkości, co ewidentnie wpływa na różny wskaźnik powierzchni zabudowy dla każdej z tych działek. Przyjęcie jednego wspólnego wskaźnika dla czterech wyodrębnionych działek stanowi niewątpliwie naruszenie § 5 ust. 1 rozporządzenia, co mogło mieć wpływ na ustalenie średniego wskaźnika powierzchni zabudowy dla całego obszaru analizowanego. W ocenie Sądu I instancji, Kolegium nie przedstawiło uzasadnienia wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy przyjmując w górnym przedziale wartość 0,25, tj. wartość wyliczoną dla opisanych wyżej czterech budynków przy ul. [...]. W aspekcie odstępstwa, które dopuszcza § 5 ust. 2 rozporządzenia nawiązanie do jednego zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej przy ul. [...] nie może być uznane za wykazanie, że odejście od średniego wskaźnika tej wielkości dla obszaru analizowanego jest uzasadnione ustaloną prawidłowością urbanistyczną czy architektoniczną. Organ powinien zatem przedstawić argumenty, dlaczego odchodząc od ustalonej średniej wielkości powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego czyni to w taki sposób, że umożliwia dostosowanie inwestycji wyłącznie do jednego rodzaju zabudowy mieszkaniowej. Ponadto jak wynika z analizy urbanistycznej, jej autor przyjął za fronty działki wyłącznie te części, które są widoczne od strony drogi publicznej, tj. ul. [...] i al. [...]. Świadczy o tym dobitnie przyjęcie jednej szerokości elewacji frontowej, 10,5 m, dla każdego z budynków przy ul. [...] (A, B, C i D). Tymczasem, § 2 pkt 5 rozporządzenia wyraźnie wskazuje, że chodzi o część działki budowlanej, która przylega do drogi, z której odbywa się główny wjazd lub wejście na działkę. Główny wjazd (wejście) na działki pod zespołem budynków przy ul. [...] odbywa się z drogi wewnętrznej (działek nr [...] i [...]).. W cyt. przepisie w odniesieniu do drogi nie użyto żadnego ograniczenia wskazującego, że chodzi tylko o drogę publiczną. Za takim rozumieniem terminu front działki przemawia również definicja frontu terenu wprowadzona z dniem 3 stycznia 2022 r. do ustawy o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym. Zdaniem Sądu Wojewódzkiego, wadliwe jest przyjęcie dla wszystkich budynków położonych przy ul. [...] parametru szerokości elewacji frontowej wynoszącej 10,5 m skoro w analizie – części graficznej przewidziano, że są one wszystkie dostępne wyłącznie z drogi wewnętrznej, a nie publicznej jaką jest ul. [...]. Uchybienia powyższe rzutują na wyliczenie średniej szerokości elewacji frontowych w obszarze analizowanym. Natomiast pozostałe zarzuty skargi zostały uznane za niezasadne. 2. Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Kielcach wniosło skargę kasacyjną od powyższego wyroku do Naczelnego Sądu Administracyjnego, zaskarżając go w całości. W skardze kasacyjnej zarzucono naruszenie: 1) prawa materialnego: a) art. 107 § 3 Kpa w zw. z § 5 ust. 1 i ust. 2 rozporządzenia przez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że w przedmiotowej sprawie przyjęto jeden wskaźnik powierzchni zabudowy dla czterech działek przy ul. [...] bez wyjaśnienia powodów takiej decyzji, tymczasem ze sporządzonej w sprawie analizy jednoznacznie wynika, iż parametr na działkach przy ul. [...],[...], [...], [...] i [...] wynosi 0, 25 gdyż dotyczy inwestycji, o takiej samej liczbie budynków mieszkalnych jednorodzinnych, jaką wnioskuje inwestor; b) § 5 ust. 2 rozporządzenia poprzez jego błędną wykładnię i w rezultacie niewłaściwe zastosowanie polegające na uznaniu, że analiza urbanistyczna sporządzona na potrzeby sprawy niniejszej nie jest wnikliwa i pełna, a tym samym nie spełnia wymagań, aby na jej podstawie możliwe było ustalenie parametru wskaźnika powierzchni nowej zabudowy w sposób inny niż średnia wartość na obszarze analizowanym, podczas gdy zarówno w analizie, jak i w uzasadnieniu obu decyzji zawarto ustalenia, które umożliwiały zastosowanie innego parametru niż średni z obszaru analizowanego, z odwołaniem się do okoliczności, że tak ustalony wskaźnik pozwoli na kontynuację istniejącego ładu przestrzennego, c) § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia poprzez uznanie, że w analizie urbanistycznej nie przedstawiono wystarczającego uzasadnienia dla ustalenia szerokości elewacji frontowej dla każdego z czterech budynków od strony al. [...] i ul. [...], podczas gdy zarówno w analizie urbanistycznej, jak i w uzasadnieniu decyzji organu pierwszej i drugiej instancji zawarto w tym zakresie szczegółowe i konkretne uzasadnienie, 2) przepisów postępowania mających istotny wpływ na wynik sprawy: a) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c i art. 135 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r. poz. 2325 ze zm., dalej Ppsa) przez uchylenie decyzji organu I i II instancji, pomimo ich zgodności z prawem materialnym, tj. § 5 ust. 2 i § 6 ust. 1 w/w rozporządzenia, co miało wpływ na wynik postępowania, gdyż wbrew twierdzeniom zawartym w zaskarżonym wyroku: w uzasadnieniu analizy i decyzji organu pierwszej instancji zawarto szczegółowe i konkretne uzasadnienie dla ustalonych, a kwestionowanych przez Sąd parametrów: wskaźnika wielkości powierzchni nowej zabudowy, szerokości elewacji frontowej, dla planowanej inwestycji, b) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c Ppsa w zw. z art. 107 § 3 Kpa poprzez uchylenie zaskarżonej decyzji wskutek wadliwego uznania, że wydane w sprawie decyzje nie zawierają uzasadnienia dla przyjętych w sprawie, a kwestionowanych przez Wojewódzki Sąd Administracyjny, parametrów, w sytuacji, gdy materiał dowodowy sprawy został zebrany i rozpatrzony w sposób wyczerpujący, a uzasadnienia wydanych decyzji zawierają szczegółowe wyjaśnienie dla ustalonych parametrów, c) art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c w zw. z art. 135 Ppsa, bowiem Sąd uchylając zaskarżoną decyzję, uchylił także decyzję organu I instancji przy czym nie wykazał w uzasadnieniu wyroku, że takie załatwienie sprawy jest niezbędne do jej końcowego załatwienia. W związku z powyższym w skardze kasacyjnej wniesiono o uchylenie zaskarżonego wyroku i oddalenie skargi, ewentualnie uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Sądowi I instancji, a także o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. 3. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: 3.1. Skarga kasacyjna zawiera uzasadnione podstawy. 3.2. Skarżący kasacyjnie organ zrzekł się rozprawy, a pozostałe strony w terminie czternastu dni od dnia doręczenia odpisu skargi kasacyjnej nie zażądały przeprowadzenia rozprawy, wobec czego Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 182 § 2 i 3 Ppsa, skargę kasacyjną rozpoznał na posiedzeniu niejawnym w składzie trzech sędziów. 3.3. W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że w orzecznictwie sądów administracyjnych przyjmuje się, jako wartość podstawową przy wykładni art. 61 ust. 1 ustawy z 27 marca 2003 r. o planowaniu i zagospodarowaniu przestrzennym (Dz.U. z 2020 r. poz. 293 ze zm., dalej upzp), uwzględnienie wolności zagospodarowania terenu. Osoba dysponująca nieruchomością na cele budowlane może ją zagospodarować dowolnie - w granicach wyznaczonych przepisami prawa. Zasada dobrego sąsiedztwa nie oznacza bezwzględnego obowiązku kontynuacji dominującej funkcji zabudowy występującej w obszarze analizowanym (np. budownictwa jednorodzinnego), czy realizacji zabudowy zgodnie z oczekiwaniami właścicieli nieruchomości sąsiednich, a wymaga jedynie, aby przy ustalaniu warunków nowej zabudowy dostosować je do cech i parametrów architektonicznych i urbanistycznych wyznaczonych przez stan dotychczasowej zabudowy w obszarze analizy z uwzględnieniem wymogów ładu przestrzennego (por. wyroki NSA z: 7 czerwca 2011 r. sygn. akt II OSK 952/10, 15 czerwca 2021 r. sygn. akt II OSK 2618/18, 19 grudnia 2023 r. sygn. akt II OSK 810/21, 2 lipca 2024 r. sygn. akt II OSK 1486/23). 3.4. Uwzględnienie jako kluczowej zasady wolności zagospodarowania terenu wywodzonej z prawa własności oznacza odejście od rygorystycznej wykładni przepisów upzp (wyrok NSA z 9 stycznia 2018 r. sygn. akt II OSK 1131/17), a kontrola legalności ustalonych parametrów i wskaźników zabudowy powinna polegać nie tyle na matematycznej weryfikacji tych parametrów, lecz ocenie czy realizują one zasadę kontynuacji i nie pozostają w konflikcie z istniejącym porządkiem urbanistycznym. W terenie o takim stopniu zurbanizowania jaki występuje w analizowanym obszarze nie sposób oczekiwać, aby nowa zabudowa w każdym wskaźniku zawsze miała wynikać z arytmetycznej średniej, w oderwaniu od konkretnych uwarunkowań urbanistycznych. W pewnych sytuacjach prowadziłoby to bowiem do ustaleń stanowiących w istocie zaprzeczenie ładu przestrzennego. W tym celu właśnie rozporządzenie daje możliwość pewnej elastyczności, o ile jest to oczywiście uzasadnione wynikami analizy. 3.5. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego w niniejszej sprawie nie sposób zarzucić organowi oparcie się na wadliwej analizie, ponieważ analiza w sposób wystarczający wskazuje na zasadność przyjęcia poszczególnych parametrów. Istota kontroli legalności wskaźników nie sprowadza się zatem do matematycznej poprawności osiągniętego wyniku, ale oceny na ile wskaźnik pozostaje w zgodzie z zasadą kontynuacji. Kluczowe znaczenie ma to, że wyznaczone wskaźniki i parametry mieszczą się w zakresie wynikającym z analizy i zostały uzasadnione uwarunkowaniami urbanistycznymi i architektonicznymi w sąsiedztwie terenu inwestycji. W całej rozciągłości należy podzielić zarzuty skargi kasacyjnej dotyczące naruszenia przez Sąd I instancji § 5 ust. 1 i 2 oraz § 6 ust. 1 w zw. z § 2 pkt 5 rozporządzenia. 3.6. Po pierwsze, ustalenie wskaźnika powierzchni zabudowy w przedziale od 0,22 do 0,25 w odniesieniu do terenu, zamiast dla poszczególnych budynków pozostaje w pełnej zgodności z § 5 rozporządzenia zostało przekonująco uzasadnione. Stanowisko Sądu I instancji o konieczności ustalenia odrębnego wskaźnika dla każdego z budynków absolutnie nie wynika z treści rozporządzenia, ponieważ wskaźnik ten jest co do zasady ustalany dla terenu, a nie poszczególnych działek ewidencyjnych tworzących teren inwestycji. Jak wskazał organ, w obszarze analizowanym wskaźnik powierzchni zabudowy wynosi od 0,12 do 0,40. Średni wskaźnik powierzchni zabudowy dla obszaru analizowanego wynosi 0,22. Ponadto w analizie wskazano, że w bliskim sąsiedztwie terenu inwestycji, po przeciwnej stronie ul. [...], usytuowany jest zespół zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej, cztery budynki mieszkalne jednorodzinne (a o taką liczbę budynków mieszkalnych jednorodzinnych wnioskuje inwestor), który posiada wskaźnik powierzchni zabudowy około 0,25. Autor analizy podał, że mając na celu utrzymanie ładu przestrzennego w tym rejonie miasta, dla wnioskowanej inwestycji ustalono, na podstawie przepisu § 5 ust. 2, wskaźnik powierzchni zabudowy liczony jako stosunek powierzchni zabudowy do powierzchni terenu inwestycji - od 0,22 (średni wskaźniki powierzchni zabudowy w obszarze analizowanym) do 0,25 (wskaźnik powierzchni zabudowy dla zespołu zabudowy mieszkalnej jednorodzinnej usytuowanego w bliskim sąsiedztwie przy ul. [...]). W przedmiotowej sprawie autor analizy nawiązał do zabudowy na sąsiednich działkach, co jest w pełni uzasadnione i racjonalne mając na uwadze zakres planowanej inwestycji. 3.7. Po drugie, bezzasadnie Sąd I instancji podważa wyznaczenie szerokości elewacji frontowej i zastosowanie przez organy § 6 ust. 2 rozporządzenia. Wyznaczenie tego wskaźnika od strony alei [...] - oraz od strony ul. [...] - od 12,20 m do 14,60 m wynika z analizy urbanistycznej i zostało przekonująco uzasadnione. Z analizy tej wynika, że w terenie analizowanym szerokości elewacji frontowych istniejącej zabudowy uzależnione są od szerokości działek i wynoszą od 5,00 m do 19,00 m. Średnia szerokość elewacji frontowej dla obszaru analizowanego wynosi 12,20 m. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd Wojewódzki bezzasadnie zakwestionował określenie w decyzji szerokości elewacji frontowej dla każdego z czterech budynków od strony al. [...], i ul. [...]. Należy w pełni zgodzić się z twierdzeniami skargi kasacyjnej, że ustalenie to wynika wprost z ustaleń analizy urbanistycznej, z którymi zgodził się inwestor i jak stwierdził autor analizy, obiekty o tak ustalonych szerokościach elewacji od strony al. [...], i ul. [...] nie zaburzą zastanego na tym obszarze ładu przestrzennego, nawiązują do charakteru istniejącej zabudowy w obszarze analizowanym i wpisują się w kompozycję urbanistyczną tej części miasta. Zatem w okolicznościach niniejszej sprawy ustalenie w/w parametru nie może być uznane za wadliwe i nie powinno stanowić podstawy do uchylenia decyzji obu organów. Zastosowanie § 6 ust. 2 rozporządzenia w okolicznościach niniejszej sprawy było zgodne z prawem, przepis ten przecież dopuszcza wyznaczenie innej szerokości elewacji frontowej niż w oparciu o średnią szerokość elewacji frontowej istniejącej zabudowy, tj. jeżeli wynika to z analizy. Zarówno analiza urbanistyczna, jak i decyzja organu I instancji takie uzasadnienie zawiera. 3.8. W związku z zasadnością powyższych zarzutów naruszenia prawa materialnego odnoszenie się do zarzutów naruszenia przepisów postępowania, które dotyczą w istocie prawidłowości oceny materiału dowodowego i zastosowania poszczególnych parametrów zabudowy uznano za bezprzedmiotowe. 3.9. Skoro zaś istota sprawy została dostatecznie wyjaśniona, Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 188 Ppsa, rozpoznał skargę na ww. decyzję Kolegium w przedmiocie ustalenia warunków zabudowy. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego zaskarżona decyzja czyni zadość wszystkim wymogom wynikającym z konkretnych przepisów prawa powszechnie obowiązującego. W szczególności nie budzi jakichkolwiek wątpliwości wypełnienie kluczowej dla dopuszczalności ustalenia warunków zabudowy - zasady kontynuacji. W przedmiotowej sprawie obszar został wyznaczony zgodnie z parametrami wynikającymi wprost z § 3 ust. 2 rozporządzenia, a ustalenie wszystkich parametrów planowanej zabudowy zostało prawidłowo uzasadnione. Reasumując, zaskarżona decyzja i decyzją ja poprzedzająca nie zostały wydane z naruszeniem tak przepisów prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w stopniu uzasadniającym ich uchylenie na podstawie art. 145 § 1 Ppsa, dlatego też skargę oddalono na podstawie art. 151 Ppsa. 3.10. Mając powyższe na uwadze Naczelny Sąd Administracyjny na podstawie art. 188 w zw. z art. 151 Ppsa orzekł, jak w punkcie 1 wyroku. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 203 pkt 2 Ppsa w punkcie 2 wyroku.