II SA/Kr 950/23

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Małgorzata Łoboz (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Monika Niedźwiedź Asesor WSA Anna Kopeć po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 12 września 2023 r. w sprawie ze skargi L. Ł. na postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie nr 370/2023 z 23 maja 2023 r., znak: WSE.7722.15.2023.MULE w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym oddala skargę. Przedmiotem skargi L. Ł. (dalej: skarżący) jest postanowienie Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie z 23 maja 2023 r., znak: WSE.7722.15.2023.MULE utrzymujące w mocy postanowienie Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Krakowie – Powiat Grodzki z 10 marca 2023 r. znak RPE.52.12.2022.FPU w przedmiocie oddalenia zarzutów w postępowaniu egzekucyjnym. W stanie faktycznym sprawy decyzją z 25 maja 2021 r. PINB nakazał skarżącemu rozbiórkę otwartego kortu tenisowego z instalacją wodną, elektryczną i oświetleniem, zlokalizowanego na działce nr [...] obr. [...] przy ul. [...] w K.. Decyzja ta została utrzymana w mocy decyzją MWINB z 1 września 2021 r., a skarga na tę ostatnią decyzję została odrzucona prawomocnym postanowieniem WSA w Krakowie z 2 marca 2022 r. sygn. II SA/Kr 1193/21. Po skierowaniu do skarżącego upomnienia z 27 maja 2022 r. wzywającego go do wykonania obowiązku, PINB wystawił 11 października 2022 r. wobec skarżącego tytuł wykonawczy nr [...] dotyczący obowiązku wynikającego z decyzji o nakazie rozbiórki. Następnie pismem z 6 listopada 2022 r. skarżący wniósł zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym, sprecyzowane na wezwanie organu pismem z 6 stycznia 2023 r. Skarżący podniósł nieistnienie obowiązku (nigdy nie było instalacji wodnej, elektrycznej i oświetlenia dla kortu tenisowego) oraz wygaśnięcie obowiązku w całości lub części (na działce, której jest właścicielem nie znajduje się żaden obiekt odpowiadający określeniu otwartego kortu tenisowego, ponadto nie jest ani właścicielem ani współwłaścicielem działki nr [...]). Postanowieniem z 10 marca 2023 r. organ oddalił zarzuty. Zaznaczył, że egzekwowana decyzja jest ostateczna, pozostaje w obrocie prawnym i nie wstrzymano jej wykonania. Obowiązek wynikający z decyzji nie został wykonany, co zostało potwierdzone podczas czynności kontrolnych w dniu 6.03.2023 r. Podniesiony zarzut sprowadza się do polemiki z wydaną decyzją administracyjną – co na etapie postępowania egzekucyjnego nie jest dopuszczalne. W odniesieniu do drugiego zarzutu organ zaznaczył, że obowiązek został nałożony na zobowiązanego jako inwestora, który równocześnie był współwłaścicielem działki, na której znajdował się przedmiotowy obiekt. Sytuacja ta – pomimo podziału działki i zmian związanych z zniesieniem współwłasności – w istocie pozostaje niezmienna. Zobowiązanego, jako inwestora, obciąża w całości nakaz rozbiórki nałożony egzekwowaną decyzją. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżący podniósł, że przyjęcie, iż jest on jedynym inwestorem jest błędne, gdyż kort powstał na początku lat 90., a sprawa jego nielegalności powstała po 2010 r. i zwolnienie z odpowiedzialności drugiego właściciela jest błędne. Skarżący zwrócił uwagę na zapadły w sprawie wyrok WSA w Krakowie z 25 kwietnia 2019 r. sygn. II SA/Kr 977/18 i zarzucił PINB niewykonanie tego orzeczenia. Podkreślił, że nie można uznać lampy altanowej i węży ogrodowych do podlewania trawy za infrastrukturę kortu. Wskazał, że złożył wniosek o odszkodowanie lub przywrócenie działce statusu budowlanej. Postanowieniem z 23 maja 2023 r. organ II instancji utrzymał w mocy zaskarżone postanowienie. Zdaniem organu skarżący zgłaszając zarzut nieistnienia obowiązku w zakresie instalacji wodnej, elektrycznej i oświetlenia, skarżący kwestionuje ustalenia poczynione w postępowaniu zakończonym decyzją z 25 maja 2021 r. Organ podkreślił, że argument o nieprawidłowości ustaleń w zakresie oświetlenia był podnoszony w postępowaniu administracyjnym. W postępowaniu egzekucyjnym nie można kwestionować zasadności nałożonego obowiązku i jego zakresu. Dalej organ wskazał, że w wyniku kontroli z 29 lipca 2022 r. ustalono iż nawierzchnia kortu i osłony z siatki stalowej przy krótszych bokach kortu nie zostały usunięte. Natomiast zdemontowana została siatka tenisowa, lampa w połowie kortu i instalacja do zraszania kortu. Obowiązek zatem nie został wykonany w całości. Organ dodał również, że nałożony obowiązek ma charakter niepieniężny i nie podlega przedawnieniu. Organ ponadto zaznaczył, że działka nr [...] została podzielona na działkę nr [...], której właścicielem jest skarżący, i działkę nr [...], której właścicielem jest K. Ł. . Podział działki nie wpływa na tok postępowania egzekucyjnego, w szczególności nie powoduje wygaśnięcia obowiązku rozbiórki. Egzekucja dotyczy obiektu, a obiekt ten nie zmienił położenia przez podział działki. Jak zaznaczył organ, skarżący jest zobowiązany wykonać rozbiórkę jako inwestor, a właścicielka działki nr [...] wyraża zgodę na dokonanie rozbiórki, a nawet się jej domaga. Końcowo organ dodał, że zarzuty podniesione w zażaleniu dotyczą ustaleń poczynionych w postępowaniu administracyjnym. W skardze skarżący podniósł zarzuty naruszenia: 1. art. 7 § 3 ustawy z dnia 17 czerwca 1966 r. o postępowaniu egzekucyjnym w administracji (Dz.U. z 2022 r. poz. 479; dalej: u.p.e.a.) w zw. z art. 18 u.p.e.a. i art. 7, 77 § 1 80 K.p.a. poprzez błędną ocenę stanu faktycznego w zakresie wykonania obowiązku opisanego w tytule wykonawczym i uznanie, że nie jest on wykonany; 2. art. 33 § 2 pkt 1 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów w całości pomimo braku istnienia obowiązku w zakresie opisanym w tytule – wykonawczym, a nawet ustalenia, że część obowiązku jest już wykonana; 3. art. 33 § 2 pkt 5 u.p.e.a. poprzez nieuwzględnienie zarzutów w całości pomimo zmiany stanu prawnego i faktycznego umożliwiającego wykonanie, ewentualnie częściowe nieuwzględnienie zarzutów pomimo jednoznacznych stwierdzeń samego organu, że brak jest lampy oświetleniowej wraz z instalacją, czy innej instalacji. Skarżący wskazał, że w decyzji określono przedmiot rozbiórki jako kort "zapewne" z początku lat 90., zaś tamten obiekt nie był konserwowany i zanikł, a potem był odtwarzany i ulepszany. Dlatego skarżący podniósł brak istnienia obowiązku. Dodał, że działka opisana w tytule wykonawczym obecnie nie istnieje. W związku z wadliwym oznaczeniem działki, brak jest możliwości wykonania obowiązku. Końcowo skarżący zaznaczył, że zgoda właścicielki działki sąsiedniej jest gołosłowna i nie ma przełożenia na faktyczne możliwości działania po stronie skarżącego. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o oddalenie skargi. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie miał na uwadze, co następuje. Sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym na podstawie art. 119 pkt 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2023 r. poz. 1634; dalej: P.p.s.a.). Zgodnie z tym przepisem sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli przedmiotem skargi jest postanowienie wydane w postępowaniu administracyjnym, na które służy zażalenie albo kończące postępowanie, a także postanowienie rozstrzygające sprawę co do istoty oraz postanowienia wydane w postępowaniu egzekucyjnym i zabezpieczającym, na które służy zażalenie. Dokonawszy kontroli zaskarżonego postanowienia Sąd stwierdził, że skarga jest bezzasadna i podlega ona oddaleniu. W niniejszej sprawie podstawą zarzutów skarżącego były art. 33 § 2 pkt 1 i 5 u.p.e.a, tj. nieistnienie obowiązku oraz wygaśnięcie obowiązku w całości albo w części. Organy obu instancji prawidłowo uznały oba te zarzuty za nieuzasadnione i je oddaliły. Przede wszystkim podkreślić należy, że w obrocie prawnym pozostaje ostateczna decyzja nakazująca rozbiórkę i organy nadzoru budowlanego mają obowiązek dopilnować, by została ona wykonana. Jeżeli skarżący uważał, że powołany przez niego wyrok z 25 kwietnia 2019 r. w sprawie II SA/Kr 977/18 nie został należycie wykonany przez organy, to miał możliwość zwalczania domniemanych nieprawidłowości najpierw w postępowaniu administracyjnym, a następnie sądowoadministracyjnym, co nastąpiło. Jak jednak wynika z akt, podjęte przez skarżącego kroki prawne nie doprowadziły do wyeliminowania z obrotu prawnego nakazu rozbiórki. Orzeczony obowiązek zatem istnieje. Podnoszone przez skarżącego zarzuty w postępowaniu egzekucyjnym w zakresie prawidłowości określenia przedmiotu rozbiórki nie mogą odnieść skutku na tym etapie, ponieważ – co zostało już skarżącemu wyjaśnione przez organ – kwestia ta została już rozstrzygnięta w postępowaniu administracyjnym. Sąd podziela stanowisko organu, że dokonany następczo podział działki ewidencyjnej nie oznacza nieistnienia obowiązku. Podział działki i związana z nim zmiana numeracji działki nie uniemożliwia zidentyfikowania obiektu podlegającego rozbiórce, który – jak trafnie zauważył organ II instancji – nie zmienił przecież miejsca swojego położenia. Zauważyć należy, że sam skarżący w kolejnych pismach obszernie odnosi się do konkretnego obiektu i nie ma wątpliwości, o który kort tenisowy chodzi, zatem bezzasadne są twierdzenia skarżącego o braku możliwości identyfikacji obiektu na innej podstawie niż oznaczenie działki. Dodać również należy, że okoliczności związane ze zgodą K. Ł. na rozbiórkę kortu w części dotyczącej jej działki nie mają wpływu na kwestię istnienia obowiązku lub jego wygaśnięcia, do czego sprowadzały się wniesione zarzuty. Z kolei w kwestii częściowego wykonania nakazu rozbiórki Sąd zauważa, że obowiązek rozbiórki jest obowiązkiem niepodzielnym i dopiero jego wykonanie w całości czyni postępowanie egzekucyjne bezprzedmiotowym. Wykonanie tylko części robót rozbiórkowych, obejmujących wybiórczo jedynie pewien ich etap, składający się na orzeczony obowiązek egzekucyjny, nie może uzasadniać umorzenia postępowania w żadnym zakresie (por. wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gdańsku z dnia 6 listopada 2018 r., II SA/Gd 513/18, wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 17 marca 2020 r., II OSK 301/19). Poza sporem pozostaje fakt, że skarżący przystąpił do wykonania rozbiórki, jednakże nie wykonał jej w całości. Tym samym zdemontowanie lampy czy słupków i siatki po krótszych bokach kortu nie mogło powodować wygaśnięcia obowiązku rozbiórki. W tej sytuacji organy egzekucyjne prawidłowo uznały omawiany zarzut na bezzasadny. Podniesione w skardze zarzuty dotyczące naruszenia przepisów u.p.e.a. okazały się niezasadne. Nie budzi również wątpliwości Sądu prawidłowość procedury poprzedzającej wydanie zaskarżonego postanowienia. W szczególności przed wszczęciem postępowania organ dokonał czynności kontrolnych celem ustalenia, czy przedmiotowy obowiązek został wykonany (kontrola z 13 maja 2022 r.). Następnie 27 maja 2021 r. wystosowano do zobowiązanego upomnienie. Po ponownej kontroli wykonania obowiązku (kontrola z 29 lipca 2022 r.) i stwierdzeniu, że obowiązek nie został wykonany w całości – organ egzekucyjny 11 października 2022 r. wystawił tytuł egzekucyjny. Wydanie kwestionowanego postanowienia poprzedzone zatem zostało dokładnym wyjaśnieniem wszystkich istotnych okoliczności sprawy (art. 7, 77 § 1, 80 k.p.a. w zw. z art. 18 u.p.e.a.), co znalazło odzwierciedlenie w sporządzonym uzasadnieniu. Mając powyższe na względzie, Sąd oddalił skargę, działając na podstawie art. 151 P.p.s.a.