II SAB/Wr 927/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Adam Habuda po rozpoznaniu w Wydziale II w dniu 26 listopada 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi R. Ż. na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w przedmiocie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej postanawia: I. odrzucić skargę; II. zwrócić uiszczony wpis w kwocie 100 (słownie: sto) złotych. R. Ż. (dalej: skarżący) działając przez profesjonalnego pełnomocnika w dniu 12 września 2024 r. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego we Wrocławiu skargę na bezczynność i przewlekłość Wojewody Dolnośląskiego w sprawie potwierdzenia prawa do rekompensaty z tytułu pozostawienia nieruchomości poza obecnymi granicami Rzeczypospolitej Polskiej. W wykonaniu Przewodniczącego Wydziału II z dnia 30 września 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania – w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi – odpisu ponaglenia wniesionego w trybie art. 37 k.p.a. oraz dowodu potwierdzającego fakt jego złożenia. W odpowiedzi na powyższe wezwanie pełnomocnik nadesłał zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie wniesione w imieniu I. G. w dniu 17 stycznia 2022 r. W wykonaniu zarządzenia z dnia 21 października 2024 r. pełnomocnik skarżącego został wezwany do nadesłania, w terminie 7 dni pod rygorem odrzucenia skargi, zażalenia na niezałatwienie sprawy wniesionego w imieniu skarżącego. W piśmie z dnia 8 listopada 2024 r. pełnomocnik strony skarżącej oświadczył, że cofa skargę i wnosi o zwrot uiszczonego wpisu sądowego. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zgodnie z art. 58 § 1 pkt 6 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935) dalej w skrócie jako "p.p.s.a." sąd odrzuca skargę jeżeli z innych przyczyn wniesienie skargi jest niedopuszczalne. Nadto, zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. warunkiem dopuszczalności skargi do sądu jest uprzednie wyczerpanie środków zaskarżenia. W przypadku skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania tryb zaskarżenia został określony w art. 37 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 572) i wiąże się z koniecznością uprzedniego wniesienia ponaglenia (wcześniej zażalenia na niezałatwienie sprawy w terminie) do organu wyższego stopnia. Ze zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego (w tym skargi, przesłanych akt) nie wynika aby przed wniesieniem skargi strona skarżąca złożyła zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. Znajdujące się w aktach postępowania administracyjnego zażalenie zostało wniesione przez pełnomocnika w imieniu I. G. Powyższe nie stanowi wyczerpania trybu zaskarżenia zgodnie z art. 52 § 1 p.p.s.a. przez skarżącego. W konsekwencji należało przyjąć, że pełnomocnik strony skarżącej, pomimo stosownego wezwania i pouczenia o rygorze odrzucenia skargi w razie zaniechania wykonania wskazanych w wezwaniu czynności, nie przedstawił w wyznaczonym przez Sąd terminie dowodów potwierdzających, że przed wniesieniem skargi kwestionującej brak działania organu, złożone zostało zażalenie na niezałatwienie sprawy w terminie. W tej sytuacji Sąd uznał, że skarżący nie wyczerpał trybu zaskarżenia przewidzianego w art. 37 p.p.s.a. Zatem w konsekwencji skarga jako niedopuszczalna, podlegała odrzuceniu na zasadzie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. Sąd zwraca uwagę, że wprawdzie w piśmie z 8 listopada 2024 r. (data wpłynięcia do Sądu) pełnomocnik złożył oświadczenie o cofnięciu skargi, jednak czynność ta nie mogła wywołać skutków procesowych. Cofnąć bowiem można jedynie skargę skutecznie wniesioną, która nie jest dotknięta żadnymi brakami formalnymi. W przypadku natomiast, gdy skarga nie została skutecznie złożona, postępowanie sądowe nie może się toczyć w ogóle, a zatem nie może zostać również umorzone (por. postanowienia NSA: z 16 stycznia 2014 r., II OSK 3150/13; z 20 stycznia 2011 r., II OSK 2453/10; z 27 czerwca 2008 r., II OSK 923/08; z 3 stycznia 2008 r., I OSK 1829/07). Mając powyższe na uwadze Sąd na podstawie art. 58 § 1 pkt 6 p.p.s.a. orzekł jak w pkt I sentencji postanowienia. O zwrocie kosztów orzeczono na podstawie art. 232 § 1 pkt 1 ww. ustawy (pkt II sentencji postanowienia).