I SA/Go 270/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gorzowie Wielkopolskim w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Jacek Niedzielski (spr.) Sędziowie Sędzia WSA Dariusz Skupień Sędzia WSA Damian Bronowicki Protokolant Sekretarz sądowy Katarzyna Grycuk po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 28 listopada 2024 r. sprawy ze skargi J. N., S. N. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] r. nr [...] w przedmiocie uchylenia, po wznowieniu postępowania, decyzji ostatecznej i ustalenie zobowiązania w podatku od nieruchomości za 2021 rok 1. Uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Wójta Gminy z dnia [...] r. nr [...], w całości. 2. Zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego na rzecz skarżących kwotę 714 (siedemset czternaście) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. J.N. i S.N. (Skarżący), reprezentowani przez adwokata W.A., wnieśli do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Gorzowie Wielkopolskim skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego (SKO, organ odwoławczy) z [...] r. r. nr [...], utrzymującą w mocy decyzję Wójta Gminy z [...] r., nr [...], uchylającą w całości decyzje ostateczną nr [...] z [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 rok i ustalającą wysokość zobowiązania w podatku od nieruchomości za rok 2021 w kwocie 111.095,00 zł. Z akt administracyjnych postepowania wynika następujący stan faktyczny sprawy: Decyzją z dnia [...] r. organ I instancji uchylił w całości ostateczną decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 rok w kwocie 83.644,00 zł oraz ustalił wysokość zobowiązania w tym podatku za rok 2020 w kwocie 111.095,00 zł. Uzasadniając swoje stanowisko organ wskazał, że w okresie od 19.04.2022 r. do 14.09.2022 r. Regionalna Izba Obrachunkowa przeprowadziła kontrole kompleksową gospodarki finansowej i zamówień publicznych Gminy o statusie wiejskim. W trakcie kontroli wyszły na jaw rozbieżności pomiędzy zgłoszonymi przez Skarżących do opodatkowania w dniu 27.01.2014 r. powierzchniami budynków, a powierzchniami budynków faktycznie znajdującymi się na posiadanych przez nich działkach. Wskazane nieprawidłowości spowodowały konieczność wezwania stron do złożenia wyjaśnień dotyczących powyższych rozbieżności. Jak wskazał organ, wyjaśnienia złożone przez podatników przyczyniły się do powstania nowych okoliczności faktycznych w sprawie, tym samy w jego ocenie stały się przesłanką do wznowienia postepowania na podstawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Postanowieniem z [...] r. organ I instancji wznowił postępowanie podatkowe dotyczące wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 r. Z poczynionych przez organ ustaleń wynikało m.in., że Skarżący w dniu 27.01.2014 r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 2014 roku. W informacji zadeklarowali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m² oraz budowle o wartości 124.827,00 zł. Organ podatkowy, w ramach czynności sprawdzających, dokonał weryfikacji złożonej informacji, zwrócił przy tym uwagę, że na dzień 27.01.2014r. Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym organ podatkowy nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez podatników z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, że nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością podatników. Po złożeniu ww. informacji do dnia wydania decyzji, organ podatkowy nie otrzymał również żadnych informacji, aby na powyższych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany. Tym samym nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez podatników, podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych wskazanych przez samego podatnika. Wskazał, że podatnicy w złożonej w dniu 27.01.2014 r. informacji w sprawie podatku od nieruchomości nie wskazali posiadania innych budynków, niż zajętych na prowadzenie działalności gospodarczej. Natomiast miejsce przewidziane na powierzchnię budynków gospodarczych zwolnionych z opodatkowania (poz. 77) zostało przez nich "wykreskowane". Informację podatnicy (jako osoby fizyczne) składają jednorazowo, a nie corocznie. Na podstawie informacji wydawana jest decyzja ustalająca wymiar podatku od nieruchomości na dany rok podatkowy. Jeżeli stan faktyczny nie uległ zmianie (organ podatkowy nie posiadał informacji o jakichkolwiek zmianach na powyższej nieruchomości, a podatnik nie zgłosił do opodatkowania wszystkich posiadanych nieruchomości, w tym również tych, które według niego powinny podlegać zwolnieniu), to wydając decyzje ustalające wymiar podatku od nieruchomości w następnych latach. Wydając decyzje dla kilku podatników, organ podatkowy nie jest w stanie dokonać oględzin każdej nieruchomości znajdującej się na terenie gminy. Na wezwanie organu I instancji, podatnicy wyjaśnili, iż jako właściciele nieruchomości, wynajęli jej część dla J. Sp. z o.o. Sp. k. Przedmiotem umowy jest cała nieruchomość gruntowa o powierzchni 25.800,00 m² z uwagi na to, iż pracownicy oraz maszyny spółki, która wynajęła teren, poruszają się po całym obszarze. Dodatkowo wydzierżawiono na potrzeby prowadzenia działalności gospodarczej, przez dzierżawcę, część nieruchomości w postaci budynków biurowych, magazynowych o łącznej powierzchni 2.369,75 m². Umowa obejmuje dzierżawę: części budynku biurowo-usługowego o powierzchni dzierżawy 1.775,75 m², położonego na działce nr [...] oraz części budynku magazynowo-socjalnego o powierzchni dzierżawy 594,00 m², położonego na działce nr [...]. Nadto Skarżący oświadczyli, iż pozostała część hal i magazynów nie jest przedmiotem dzierżawy i nie jest wykorzystywana w działalności, a w złożonej deklaracji ujęto powierzchnie objęte umową zawartą z "J." Sp. z o.o. Sp.k. W związku z tym, że podatnicy nie zgłosili do opodatkowania pozostałej części posiadanych przez siebie budynków, organ podatkowy pismem z [...].07.2022r. wezwał ich do złożenia korekty informacji w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującej od 2017 roku, kopii umowy zawartej z "J." Sp. z o.o. Sp.k. oraz danych z ewidencji księgowej w zakresie ewidencji środków trwałych będących podstawą opodatkowania budynków, budowli lub ich części związanych z prowadzeniem działalności gospodarczej za lata 2017- 2022, wg stanu na dzień 1 stycznia. W dniu 9.08.2022r. złożono korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości, obowiązującą od 2017 roku wraz z umową dotyczącą dzierżawy nieruchomości. W informacji wykazano do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m² oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni 4.159,25 m². Nie uwzględniono natomiast dotychczas wykazywanych budowli o wartości 124.827,00 zł. Poinformowali również, że nie posiadają ewidencji środków trwałych, gdyż nie byli zobowiązani do jej prowadzenia. Na wezwanie organu, pismem z [...].09.2022 r. poinformowali, że budowle nadal znajdują się w ich posiadaniu, omyłkowo nie zostały wskazane w ww. korektach informacji. Tym samym ponownie złożyli korektę informacji w sprawie podatku od nieruchomości. Wykazali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m², budowle o wartości 124.827,04 zł oraz budynki gospodarcze lub ich części położone na gruntach gospodarstw rolnych, służące wyłącznie działalności rolniczej o powierzchni 4.159,25 m² (jako zwolnione z opodatkowania). Organ I instancji ustalił, że z ewidencji gruntów oraz kartoteki budynków dla działek nr [...], [...], [...], [...], [...], [...] z wypisu sporządzonego w dniu 16.09.2022 r. wynika, iż: 1. na działce nr [...] o powierzchni 0,30 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.059,00 m², 2. na działce nr [...] o powierzchni 0,39 ha położony jest budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.437,00 m², 3. na działce nr [...] o powierzchni 1,35 ha położone są następujące budynki:- budynek biurowy o powierzchni zabudowy 263,00 m²,- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 1.958,00 m²,- pozostały budynek niemieszkalny 0 powierzchni zabudowy 7,00 m,- pozostały budynek niemieszkalny o powierzchni zabudowy 19,00 m²,- budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 387,00 m², - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 694,00 m², - budynek przemysłowy o powierzchni zabudowy 705,00 m². Grunty znajdujące się na powyższych działkach sklasyfikowane są jako Ba (tereny przemysłowe), tym samym nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Organ stwierdził, że posiadane przez podatników gruntywchodzą w skład gruntów zabudowanych i zurbanizowanych (opodatkowanych podatkiem od nieruchomości), nie stanowią gruntów rolnych. Natomiast znajdujące się na nich budynki nie są sklasyfikowane jako budynki produkcyjne usługowe i gospodarcze dla rolnictwa, tylko budynki przemysłowe, biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne. Z akt postępowania wynika również, że w dniu [...] r. organ I instancji wydał decyzje w przedmiocie zmiany wymiaru podatku za 2021 r. W wyniku rozpoznania wniesionego odwołania, Samorządowe Kolegium Odwoławcze, decyzją z [...] r. uchyliło zaskarżoną decyzję w całości i przekazało sprawę do ponownego rozpoznania. Uzasadniając swoje stanowisko SKO wskazało, że istota postepowania wznowieniowego sprowadza się do usunięcia istotnych, kwalifikowanych wad prawnych, którymi obarczona jest decyzja ostateczna. Postępowanie wznowieniowe ma charakter szczególny, a wydawana w tym trybie decyzja nie jest decyzją powtarzalną, wydaną celem ustalenia wysokości corocznego zobowiązania podatkowego. Podkreśliło, że rozstrzygniecie zastosowane w zaskarżonej decyzji nie mieściło się w katalogu zawartym w art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej, w związku z czym brak było podstaw prawnych do "zwiększenia wymiaru podatku od nieruchomości". Wskazując na treść art. 245 § 1 Ordynacji podatkowej wskazał, że organ o ile uzna istnienie przesłani wznowieniowej, uchyla decyzje pierwotną i jednocześnie wydaje decyzję ustalającą nową wysokość zobowiązania albo umarza postępowanie w sprawie. Uchylenie pierwotnej decyzji jest zatem aktem koniecznym, by wyeliminować z obrotu decyzję wadliwą, tylko po to, aby w jej miejsce wprowadzić do obrotu decyzję prawidłową. Odwołując się do wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31.08.2023 r., sygn. akt I SA/Go 140/23, Kolegium wskazało, że Sąd w orzeczeniu tym stwierdził, iż ewentualnej podstawy prawnej dla rozstrzygnięcia sformułowanego przez organ I instancji można poszukiwać w art. 254 Ordynacji podatkowej, dopuszczającego zmianę decyzji ustalającej wysokość zobowiązania podatkowego, w przypadku gdy po jej doręczeniu zaszła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na treść obowiązku podatkowego, co w rozpoznawanej sprawie nie miało miejsca, ponieważ organ ocenił stan faktyczny istniejący już przed doręczeniem decyzji pierwotnej. Odnosząc się natomiast do merytorycznych przyczyn wznowienia postępowania przez organ I instancji, to mając na względzie przyczyny uchylenia decyzji, wyrażone w wyroku I SA/Go 140/23, istotnym dowodem w sprawie jest ewidencja gruntów i budynków, jest dowodem, który organ jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien ustalić, czy zasadnym było w tej sytuacji prowadzenie postępowania wznowieniowego tylko w celu uzupełnienia postepowania dowodowego o dowód, który powinien być zebrany i rozpatrzony przez organ w postepowaniu zwykłym. Organ podkreślił, że wskazany wyrok dotyczy tożsamej sprawy, jedynie innego roku podatkowego. Ostatecznie organ stwierdził, że przy ponownym rozpoznaniu sprawy rzeczą organu I instancji będzie zastosowanie się do wytycznych zawartych w wyroku WSA w Gorzowie Wielkopolskim z 31.08.2023 r., sygn. akt I SA/Go 140/23, które Kolegium podziela, a nadto wskazuje, że stroną postępowania są J. i S. N. i S. N. A skoro tak, to postanowienie w wszczęciu postępowania winno być doręczone im obojgu. Postanowieniem z [...] r. organ wznowił postępowanie w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 r. i doręczył je adresatowi – S. N. (z potwierdzenia odbioru wynika, że postanowienie zostało doręczone J. N.). Rozpoznając sprawę ponownie organ I instancji decyzją z [...] r., uchylił w całości ostateczną decyzję własną z dnia [...] r. w sprawie wymiaru podatku od nieruchomości za 2021 rok w kwocie 83.644,00 zł oraz ustalił wysokość zobowiązania w tym podatku za rok 2020 w kwocie 111.095,00 zł. W wyniku rozpoznania wniesionego przez Skarżących odwołania Samorządowe Kolegium Odwoławcze utrzymało w mocy zaskarżona decyzję. Uzasadniając swoje stanowisko organ stwierdził m.in., że okoliczność istnienia spornych budynków - przedmiotu opodatkowania - których Skarżący nie zgłosili do opodatkowania w informacji w sprawie podatku od nieruchomości, są nowymi okolicznościami faktycznymi, istniejącymi w dniu wydania decyzji, nieznanymi organowi, który wydał decyzję i wypełnia przesłankę z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Wskazał, że w dniach 19.04.2022 r. do 14.09.2022 r. Regionalna Izba Obrachunkowa przeprowadziła kontrolę kompleksową gospodarki finansowej i zamówień publicznych Gminy o statusie wiejskim. W trakcie kontroli wyszły na jaw rozbieżności pomiędzy zgłoszonymi przez odwołujących do opodatkowania w dniu 27.01.2014 r. powierzchniami budynków, a powierzchniami budynków faktycznie znajdującymi się na posiadanych przez nich działkach. Wobec powyższego ziściła się przesłanka istnienia nowych okoliczności nie znanych organowi podatkowemu, który wydał decyzję. Organ podkreślił, że kwestia rozbieżności nie dotyczyła okoliczności powierzchni budynków. Nowa okoliczność faktyczna dotyczyła istnienia budynków, o których odwołujący nie powiadomili organu podatkowego. Zatem istniał przedmiot opodatkowania, którego odwołujący nie ujawnili. W pierwotnej informacji w sprawie podatku od nieruchomości podatnicy "wykreskowali" miejsce przeznaczone na wpisanie tychże budynków gospodarczych. Tym samym organ I instancji nie miał wiedzy, nie tyle o ich powierzchni, co w ogóle o ich istnieniu. W ocenie składu orzekającego SKO, nie wywiązanie się przez podatników z obowiązku złożenia rzetelnych informacji w sprawie podatku od nieruchomości nie może być premiowane brakiem opodatkowania istniejących budynków. Wobec ziszczenia się przesłanki istnienia nowej okoliczności faktycznej, która istniała w dniu wydania decyzji ostatecznej, a która nie była znana organowi, był on uprawniony był wznowić i przeprowadzić postępowanie podatkowe. W wywiedzionej do skardze Skarżący zarzucili decyzji organu odwoławczego: 1. naruszenie norm postępowania - art. 240 §1 pkt 5, art. 241, art. 243, art. 245 Ordynacji podatkowej, poprzez błędne zastosowanie, ponieważ w sprawie nie wyszły na jaw istotne dla spraw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wdania decyzji, nieznane organowi a okoliczności wskazane przez organ podatkowypowinny być znane z urzędu i rozpatrywane w trakcie postępowania wymiarowego;2. naruszenie przepisów prawa materialnego, tj. art. 2, art. 3, art. 4, art. 5, art. 6 i art. 7 ust. 1 pkt 4b ustawy o podatkach i opłatach lokalnych, poprzez ich błędne zastosowanie, pomimo że stan faktyczny w sprawie nie wyczerpuje znamion zastosowania w/w przepisów prawa materialnego; 3. naruszenie przepisów postępowania, art. 121 § 1, art. 122, art. 123, art. 191, art. 187 i art. 210 § 4 Ordynacji podatkowej, poprzez niewłaściwe ich zastosowanie skutkujące naruszeniem elementarnych dla całego postępowania podatkowego zasady wszechstronnej i swobodnej oceny zebranych dowodów oraz budowania zaufania obywatela do organów skarbowych w następstwie odrzucenia wniosków dowodowych w sprawie oraz bezzasadnego przyjęcia przez organ odwoławczy braku szczegółowego uzasadnienia treści decyzji. Wskazując na powyższe zarzuty wniesiono o uchylenie decyzji organów obu instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Uzasadniając swoje stanowisko Skarżący podnieśli m.in., że treść art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej jest jasna. Odnosząc się do pojęcia "nowości" dowodu lub okoliczności, zauważyli, że warunek ten dotyczy wiedzy organu, jaką posiadał na czas wydawania decyzji ostatecznej. Innymi słowy, dowody lub okoliczności w zasadzie nie mogą być jako takie nowe, bowiem musiały istnieć w dacie wydawania decyzji, lecz powinny być one "nowe dla organu" rozstrzygającego sprawę lub nie mógł albo nie miał możliwości ich ustalenia w toku postępowania podatkowego. Podkreślili, żeorgany podatkowe powołują się na dokumenty urzędowe które powinny być podstawą ustaleń w postępowaniu wymiarowym. Były zobligowane do pełnej weryfikacji informacji o w sprawie podatku od nieruchomości. Potwierdzeniem tego jest kontrola RIO (na którą powołuje się organ w postanowieniu o wszczęcie postępowania), która zweryfikowała te informacje i nakazała takie kontrole jako obligatoryjne. Skarżący zwrócili uwagę, że WSA w wyroku I SA/Go 140/23 w tożsamej podmiotowo i przedmiotowo sprawie dotyczącej 2020r. dostrzegł te kwestie. W odpowiedzi na skargę wniesiono o jej oddalenie. Skarga zasługuje na uwzględnienie. Na wstępie przypomnieć należy, że na podstawie art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (t.j. Dz. U. z 2022 r., poz. 2492), sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości między innymi poprzez kontrolę działalności administracji publicznej, przy czym zasadą jest, że kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Decyzja podlega uchyleniu, jeśli sąd stwierdzi naruszenie prawa materialnego w stopniu mającym wpływ na wynik sprawy, naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania lub inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy, o czym stanowi art. 145 § 1 pkt 1 lit. a-c ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej jako: P.p.s.a.) lub też naruszenie prawa będące podstawą stwierdzenia nieważności decyzji (art. 145 § 1 pkt 2 P.p.s.a ). W myśl natomiast art. 134 § 1 P.p.s.a. sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną. W toku sądowej kontroli zaskarżonej decyzji, przeprowadzonej na podstawie kryterium zgodności z prawem, w kontekście zarzutów sformułowanych w skardze, kluczową i najistotniejszą sporną kwestią w niniejszej sprawie, jest ocena zasadności stanowiska organów podatkowych w kwestii wymiaru Skarżącym zobowiązania podatkowego w podatku od nieruchomości za 2021 rok. Zaskarżone decyzje wydane zostały w wyniku wszczęcia przez organ I instancji z urzędu postępowania o wznowienie postępowania. Jako podstawę wszczęcia postepowania wznowieniowego, wskazaną również w podstawie prawnej decyzja, organ I instancji powołał art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Z poczynionych przez organ ustaleń wynikało bowiem, że m.in., że Skarżący w dniu 27.01.2014r. złożyli informację w sprawie podatku od nieruchomości obowiązującą od 2014 roku. W informacji zadeklarowali do opodatkowania grunty związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni 25.800,00 m², budynki związane z prowadzeniem działalności gospodarczej o powierzchni użytkowej 2.369,75 m² oraz budowle o wartości 124.827,00 zł. Organ podatkowy, w ramach czynności sprawdzających, dokonał weryfikacji złożonej informacji, zwrócił przy tym uwagę, że na dzień 27.01.2014r. Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym organ podatkowy nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez podatników z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, że nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością podatników. Po złożeniu ww. informacji do dnia wydania decyzji, organ podatkowy nie otrzymał również żadnych informacji, aby na powyższych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany. Tym samym nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez podatników, podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych wskazanych przez samego podatnika. Na wstępie wskazać należy, że z uwagi na istotne odrębności, którymi charakteryzuje się postępowanie wznowieniowe, w odniesieniu do uprzednio toczącego się postępowania zwykłego zakończonego wydaniem decyzji ostatecznej, jedną z naczelnych zasad postępowania podatkowego jest wyrażona w art. 128 Ordynacji podatkowej zasada trwałości decyzji ostatecznych, która stanowi, iż decyzje, od których nie służy odwołanie w postępowaniu podatkowym są ostateczne. Uchylenie lub zmiana tych decyzji, stwierdzenie ich nieważności oraz wznowienie postępowania mogą nastąpić tylko w przypadkach przewidzianych w Ordynacji podatkowej lub w ustawach podatkowych. W konsekwencji, wzruszenie takich decyzji nie jest poddane pełnej swobodzie, lecz ogranicza się do ściśle określonych przypadków. Odstępstwem od powyższej zasady są tzw. tryby nadzwyczajne wzruszania decyzji ostatecznych, w tym tryb wznowienia postępowania. Wznowienie postępowania jest instytucją procesową stwarzającą prawną możliwość ponownego rozpoznania i rozstrzygnięcia sprawy administracyjnej zakończonej decyzją ostateczną jeżeli postępowanie, w którym decyzję wydano, było dotknięte przynajmniej jedną z kwalifikowanych wad procesowych wyliczonych wyczerpująco w przepisach prawa procesowego. W judykaturze podkreśla się, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości tego postępowania oraz ustalenie, czy i w jakim zakresie wadliwość postępowania zwykłego wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej wydanej w jego wyniku. Postępowanie uruchamiane na skutek wznowienia postępowania nie jest bowiem kontynuacją postępowania instancyjnego, a wobec tego brak jest w nim podstaw do pełnej merytorycznej kontroli decyzji, którą zakończono sprawę w postępowaniu zwykłym. Postępowanie wznowieniowe nie pozwala na całościowe merytoryczne badanie wszystkich elementów wydanej decyzji ostatecznej. Podnieść również należy, że instytucja wznowienia postępowania nie jest środkiem, za pomocą którego można wzruszać każdą wadliwą decyzję ostateczną niezależnie od stopnia tej wadliwości. Instytucja ta ma na celu stworzenie prawnej możliwości ponownego przeprowadzenia postępowania wyjaśniającego i podjęcia rozstrzygnięcia sprawy zakończonej ostateczną decyzją podatkową, tylko wówczas, gdy postępowanie podatkowe przed organami podatkowymi było dotknięte wadami procesowymi, enumeratywnie wskazanymi w art. 240 Ordynacji podatkowej. Co istotne, art. 240 § 1 Ordynacji podatkowej zawiera wyczerpujące wyliczenie podstaw wznowienia postępowania. Oznacza to nie tylko niedopuszczalność wznowienia na podstawie nie przewidzianej w tym przepisie, ale również brak podstaw do rozszerzającej wykładni tych podstaw (zob. wyrok NSA z 14 stycznia 2010 r., I FSK 1723/08). Trwałość decyzji administracyjnej pozwala stronie polegać na rozstrzygnięciach organów państwa, a organy zabezpiecza przed wielokrotnym rozstrzyganiem tych samych spraw. Tryby nadzwyczajne służą zatem do weryfikacji decyzji ostatecznych w zupełnie wyjątkowych i ściśle określonych sytuacjach. Nadto w orzecznictwie zwraca się uwagę, że celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Zatem decyzje wydane po wznowieniu postępowania dotyczą w końcowym rezultacie bytu prawnego decyzji ostatecznych wydanych w postępowaniu zwykłym. W orzecznictwie podkreśla się, że postępowanie dotyczące wznowienia postępowania zakończonego decyzją ostateczną, aczkolwiek prowadzone w trybie nadzwyczajnym, podlega tym samym regułom co każde postępowanie podatkowe. W pełni zatem znajdują w nim zastosowanie reguły nakazujące organowi podjęcie wszelkich działań niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego oraz załatwienia sprawy, zebranie i wyczerpujące rozpatrzenie całego materiału dowodowego (por. uzasadnienie wyroku WSA w Olsztynie z dnia 21 marca 2013 roku, I SA/Ol 1/13, powołane tam orzecznictwo). Zgodnie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, w sprawie zakończonej decyzją ostateczną wznawia się postępowanie, jeżeli wyjdą na jaw istotne dla sprawy okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nieznane organowi, który wydał decyzję. W orzecznictwie sądów administracyjnych podkreśla się, że aby można było mówić o zaistnieniu przesłanki z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, muszą łącznie wystąpić następujące okoliczności, tj.:1) muszą wyjść na jaw nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, 2) muszą być to nowe okoliczności lub nowe dowody, 3) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody powinny istnieć w dniu wydania decyzji, 4) nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody istniejące w dniu wydania decyzji nie mogą być znane organowi, który wydał decyzję. Oznacza to, że przesłanka istotnych okoliczności lub dowodów jest spełniona wtedy, gdy ujawnią się w sprawie nowe okoliczności faktyczne lub nowe dowody, które to okoliczności lub dowody będą miały charakter nowych w stosunku do przeprowadzonego dotąd postępowania wymiarowego, a ponadto okoliczności te lub dowody muszą być istotne dla sprawy - mogące mieć wpływ na odmienne jej rozstrzygnięcie, co wywoła konieczność uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej w całości lub w części. Natomiast sformułowanie "wyjdą na jaw", użyte w art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej oznacza, że istotny jest moment ujawnienia danego dowodu lub okoliczności, czyli udostępnienia ich organowi (zob. wyrok NSA z dnia 21 lutego 2017 r., I FSK 1179/15). W orzecznictwie wskazuje się również, że nie każdy dowód może zostać uznany jako przesłanka wynikająca z art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Pod pojęciem nowych okoliczności faktycznych lub nowych dowodów, o których mowa w powyższym przepisie, należy rozumieć zarówno okoliczności lub dowody nowoodkryte, jak również po raz pierwszy zgłoszone przez stronę. Istotnym jest jednak, aby ujawnione w sprawie nowe okoliczności lub nowe dowody istniały w dniu wydania decyzji. Wznowienia postępowania nie będzie zatem uzasadniać powołanie faktów, które powstały już po wydaniu decyzji, nawet gdyby fakty te miały wpływ na rozstrzygnięcie sprawy. Powołane przez stronę dowody nie mogą stanowić nowych dowodów w rozumieniu art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, jeżeli dowody te nie istniały w dacie wydania decyzji ostatecznej dotyczącej strony. Odnośnie natomiast "nowych okoliczności" o jakich stanowi art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej, to utrwalony się pogląd, iż jest to zdarzenie niezależne od treści przepisów prawa, a tym bardziej od jego wykładni. Okolicznością faktyczną nie może być sam proces myślowy, wnioskowanie, związek między różnymi okolicznościami faktycznymi, czy też związek z przepisami prawa lub wykładnią. Przez pojęcie okoliczności faktycznych nieznanych organowi, który wydał decyzję należy rozumieć tylko takie okoliczności, które z badanego materiału nie wynikały. Przez nową okoliczność istotną dla sprawy należy rozumieć taką okoliczność, która mogła mieć wpływ na odmienne rozstrzygnięcie sprawy, co oznacza, że w sprawie zapadłaby decyzja co do swej istoty odmienna od rozstrzygnięcia dotychczasowego ( zob.wyrok NSA z dnia 3 lutego 2017 r., I GSK 1356/16 i powołane tam orzecznictwo; wyrok NSA z dnia 26 kwietnia 2017 r., II FSK 931/15). W świetle wskazanych rozważań Sąd pragnie zwrócić uwagę, że prawidłowe zastosowanie w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej wymaga uprzedniej analizy postępowania podatkowego zwykłego zakończonego decyzją ostateczną, w tym ustalonej tam podstawy faktycznej i dowodów, w których znajduje ona oparcie. Inaczej nie da się ocenić, czy wskazany w ramach podstawy wznowienia postępowania nowy dowód czy nowa okoliczność, istotnie mają cechę "nowości" i czy uzasadnia to wydanie postanowienia o wznowieniu postępowania. W uzasadnieniu tego postanowienia organ podatkowy wskazuje podstawę wznowienia (w niniejszej sprawie nowe dowody lub okoliczności), co zakreśla ramy tego postępowania. Jest to konieczne, skoro – co wskazano już wyżej - celem wznowionego postępowania jest ustalenie, czy postępowanie zwykłe było dotknięte określonymi wadami i usunięcie ewentualnych wadliwości, ustalenie czy i w jakim zakresie ta wadliwość wpłynęła na byt prawny decyzji ostatecznej oraz - w razie stwierdzenia wadliwości decyzji dotychczasowej - doprowadzenie do jej uchylenia i wydania nowej decyzji rozstrzygającej o istocie sprawy albo stwierdzenie, że decyzja dotychczasowa została wydana z określonym naruszeniem prawa. Należy również zwrócić uwagę, w kontekście okoliczności faktycznych niniejszej sprawy, że przepisy Ordynacji podatkowej pozwalają organowi podatkowemu na zmianę uprzednio wydanej decyzji ostatecznej także w trybie art. 254 § 1 Ordynacji podatkowej. Przepis ten, w jego § 1 wskazuje, że decyzja ostateczna, ustalająca lub określająca wysokość zobowiązania podatkowego na dany okres, może być zmieniona przez organ podatkowy, który ją wydał, jeżeli po jej doręczeniu nastąpiła zmiana okoliczności faktycznych mających wpływ na ustalenie lub określenie wysokości zobowiązania, a skutki wystąpienia tych okoliczności zostały uregulowane w przepisach prawa podatkowego obowiązujących w dniu wydania decyzji. Z kolei w myśl § 2 tego przepisu, zmiana decyzji ostatecznej może dotyczyć tylko okresu, za który ustalono lub określono wysokość zobowiązania podatkowego. W judykaturze wskazuje się, że przewidziany w tym przepisie szczególny tryb pozwalający na wzruszenie decyzji ostatecznej jest odmienny od innych trybów nadzwyczajnych określonych w art. 240-246 i art. 247-252 Ordynacji podatkowej. Wszystkie te przewidziane w ustawie tryby pozwalające na wzruszenie ostatecznych decyzji podatkowych są wobec siebie niekonkurencyjne, w tym sensie, że przepisy je normujące określają odmienne i odrębne dla każdego z tych trybów i jemu tylko właściwe przesłanki, których spełnienie warunkuje możliwość zastosowania w danej sprawie danego trybu. Odnośnie trybu z art. 254 Ordynacji podatkowej zwraca się ponadto uwagę, że ten tryb zmiany decyzji ostatecznej jest podejmowany nie dlatego, że decyzja pierwotna jest wadliwa, lecz dlatego, że nastąpiła zwykła zmiana okoliczności faktycznych przewidzianych i uregulowanych w obowiązujących przepisach. Wskazuje się także, iż przepis ten ma charakter wyjątkowy, a jednocześnie nie ma charakteru samodzielnego, gdyż jego zastosowanie zależy od istnienia innych przepisów prawa podatkowego, przede wszystkim materialnego, w których określone są okoliczności faktyczne, mające wpływ na obliczenie wysokości zobowiązania podatkowego (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2020 r., II FSK 2885/19, i powołane tam orzecznictwo oraz piśmiennictwo). W aktach postępowania znajduje się fragment (karty 71 – 75) protokołu z kontroli kompleksowej Gminy. Sporządzający protokół inspektor stwierdził w nim, że organ podatkowy wydał decyzję w sprawie podatku od nieruchomości za 2020 oraz 2021 r., na podstawie informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych (Informacja w sprawie podatku od nieruchomości, rolnego, leśnego z dnia 22.01.2014 r.). Stwierdził, że w informacji tej podatnik nie wykazał budynków związanych z działalnością gospodarczą sklasyfikowanych jako budynki przemysłowe, budynki biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne o łącznej powierzchni 4 033 m² zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Dalej stwierdził, że organ podatkowy wydając wskazane decyzje w sprawie wymiaru podatku za 2020 i 2021 r. nie wezwał podatnika do udzielenia, w wyznaczonym terminie, niezbędnych wyjaśnień lub uzupełnienia informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych, wskazując przyczyny podania w wątpliwość rzetelności danych w niej zawartych. W ocenie kontrolującego, powyższym postepowaniem, naruszono art. 274 a § 2 Ordynacji podatkowej. W dalszej części protokołu opisane zostały czynności jakie podjął organ w sprawie. Przebieg tych czynności sprawdzających jest zgodny z opisem stanu faktycznego przedstawionym we wstępnej części niniejszego uzasadnienia. W ocenie Sądu kluczową sprawą jest ustalenie, jaka okoliczność uzasadniała wszczęcie postępowania wznowieniowego na podstawie art. 240 §1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Organ sugeruje, że ową nową okolicznością był fakt nie wykazania przez Skarżących w złożonej w 2014 r. informacji budynków związanych z działalnością gospodarczą sklasyfikowanych jako budynki przemysłowe, budynki biurowe oraz pozostałe budynki niemieszkalne o łącznej powierzchni 4 033 m² zgodnie z danymi wynikającymi z ewidencji gruntów i budynków. Organ stwierdził, że Starosta nie miał założonej kartoteki budynków, tym samym organ podatkowy nie miał możliwości porównania informacji złożonej przez podatników z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Stwierdził, że nie został poinformowany przez Starostę o założeniu kartotek budynków dla nieruchomości będących własnością podatników. Po złożeniu ww. informacji do dnia wydania decyzji, organ podatkowy nie otrzymał również żadnych informacji, aby na powyższych nieruchomościach wystąpiły jakiekolwiek zmiany. Tym samym nie miał podstaw do zakwestionowania danych wykazanych przez podatników, podjęcia czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz poszukiwania informacji mogących podważać rzetelność danych wskazanych przez samego podatnika. Podkreślić należy, że organ nie wskazuje daty, w której ewidencja tak została założona. Jest to o tyle istotne, ponieważ organ właśnie z braku owej ewidencji wywodzi brak możliwości porównania danych zawartych w złożonej przez Skarżących informacji w z danymi zawartymi w ewidencji gruntów i budynków. Co za tym idzie, nie mógł podjąć czynności wyjaśniających o których mowa w art. 274a § 1 i 2 Ordynacji podatkowej oraz poszukiwać informacji mogących podważyć rzetelność danych wskazanych przez samego podatnika. Przypomnieć należy, że stosownie do art. 6 ust. 1 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych obowiązek podatkowy powstaje od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym powstały okoliczności uzasadniające powstanie tego obowiązku. Jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (ust.2). Jeżeli w trakcie roku podatkowego zaistniało zdarzenie mające wpływ na wysokość opodatkowania w tym roku, a w szczególności zmiana sposobu wykorzystywania przedmiotu opodatkowania lub jego części, podatek ulega obniżeniu lub podwyższeniu, poczynając od pierwszego dnia miesiąca następującego po miesiącu, w którym nastąpiło to zdarzenie (ust. 3). Jednocześnie osoby fizyczne, z zastrzeżeniem ust. 11, są obowiązane złożyć właściwemu organowi podatkowemu informację o nieruchomościach i obiektach budowlanych, sporządzoną na formularzu według ustalonego wzoru, w terminie 14 dni od dnia wystąpienia okoliczności uzasadniających powstanie albo wygaśnięcie obowiązku podatkowego w zakresie podatku od nieruchomości lub od dnia zaistnienia zdarzenia, o którym mowa w ust. 3 (ust. 6). Co istotne, wskazane przepisy nie łączą powstania obowiązku podatkowego z założeniem (istnieniem) jakiejkolwiek ewidencji lub ujawnieniem w niej budowli albo budynku lub ich części, ponieważ stosownie do art. 6 ust. 2 ustawy jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem. Stosownie do art. 21 § 1 pkt 2 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe w podatku od nieruchomości, w stosunku do osób fizycznych, powstaje z dniem dręczenia decyzji organu podatkowego, ustalającej wysokość tego zobowiązania. Zgodnie natomiast z art. 68 §1 Ordynacji podatkowej zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w art. 21 § 1 pkt 2, nie powstaje, jeżeli decyzja ustalająca to zobowiązanie została doręczona po upływie 3 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Jednocześnie stosownie do art. 68 § 2 Ordynacji podatkowej, jeżeli podatnik: 1) nie złożył deklaracji w terminie przewidzianym w przepisach prawa podatkowego, 2) w złożonej deklaracji nie ujawnił wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego,zobowiązanie podatkowe, o którym mowa w § 1, nie powstaje, pod warunkiem że decyzja ustalająca wysokość tego zobowiązania została doręczona po upływie 5 lat, licząc od końca roku kalendarzowego, w którym powstał obowiązek podatkowy. Ostatni ze wskazanych przepisów jest swoistą "sankcją" wydłużającą termin przedawnienia w sytuacji, m.in. nie ujawnienia wszystkich danych niezbędnych do ustalenia wysokości zobowiązania podatkowego. Stosownie do art. 165 § 5 ust. 1 Ordynacji podatkowej przepisów § 2 i § 4 (art. 165) nie stosuje się do postępowania w sprawieustalenia zobowiązań podatkowych, które zgodnie z odrębnymi przepisami ustalane są corocznie, jeżeli stan faktyczny, na podstawie którego ustalono wysokość zobowiązania podatkowego za poprzedni okres, nie uległ zmianie. Przytoczone przepisy nie zwalniają zatem organów podatkowych z obowiązku weryfikacji złożonych przez podatników, będących osobami fizycznymi, informacji o nieruchomościach i obiektach budowlanych. Weryfikacja ta jest możliwa na podstawie przepisów dotyczących czynności sprawdzających – art. 272 i następne Ordynacji podatkowej. Zgodnie z art. 21 ust. 1 ustawy - Prawo geodezyjne i kartograficzne, podstawę planowania gospodarczego, planowania przestrzennego, wymiaru podatków i świadczeń, oznaczania nieruchomości w księgach wieczystych, statystyki publicznej, gospodarki nieruchomościami oraz ewidencji gospodarstw rolnych stanowią dane zawarte w ewidencji gruntów i budynków. Jak trafnie wskazał to organ w zaskarżonej decyzji, oznacza to, że wspomniana ewidencja jest dokumentem urzędowym, na podstawie którego organ podatkowy określa powierzchnię i rodzaj przedmiotu opodatkowania podatkiem od nieruchomości. Ewidencja ma moc dokumentu urzędowego, więc zgodnie z art. 194 § 1 Ordynacji podatkowej stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Organy podatkowe, ustalając wysokość zobowiązań w podatku od nieruchomości, nie są zatem uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku, niż dane wskazane w ewidencji i nie mogą dokonywać samodzielnych ustaleń w tej mierze. Od tej reguły nie zostały przewidziane żadne wyjątki, a zatem organy ustalające wysokość zobowiązań podatkowych nie są uprawnione do przyjęcia innej podstawy wymiaru podatku. Art. 21 ust. 1 ustawy Prawo geodezyjne i kartograficzne - mimo, że został zawarty poza zakresem ustaw podatkowych - ma zastosowanie do wymiaru podatku od nieruchomości, stanowiąc jednocześnie podstawę do wykorzystania w postępowaniu podatkowym danych zawartych w ewidencji gruntów i budynków. Jednoznaczne wskazanie na potrzebę uwzględnienia danych z tej ewidencji przy wymiarze podatku od nieruchomości powoduje określone konsekwencje w zakresie związania tymi danymi. Organ podatkowy jest zatem nimi związany i nie może w trybie postępowania podatkowego zmieniać tych danych, gdyż ich zmiana powinna nastąpić w trybie właściwego postępowania. Jednak w rozpoznawanej sprawie nie wystąpił tego typu problem. Organ stwierdził bowiem, że to brak "założonej kartoteki budynków", a po jej założeniu, brak o tym fakcie informacji od Starosty, uniemożliwił weryfikację złożonej w 2014 r. przez Skarżących informacji. W ocenie Sądu stanowisko organów jest w tym względzie nieuzasadnione, pozbawione podstaw prawnych. Po pierwsze, jak już Sąd wskazał wcześniej, organy nie wskazały od kiedy została zaprowadzona owa "kartoteka budynków". Jeżeli bowiem "kartoteka" istniała w roku, np. 2020, to nic nie stało na przeszkodzie aby organ z urzędu,stosując przepisy Ordynacji podatkowej w zakresie czynności sprawdzających, ocenił na podstawie tej "kartoteki", czy dane wynikające ze złożonej w 2014 r informacji są nadal aktualne. Okoliczność ta winna być zatem zweryfikowana w postępowaniu zwykłym, a zaniechanie w tym względzie organu, nie uzasadnia sięgnięcia do nadzwyczajnego środka, jakim jest wznowienie postępowania. Nie sposób bowiem przyjąć za właściwe zachowania organu, które sprowadza się do bezrefleksyjnego, corocznego powielania decyzji, bez jakiejkolwiek, nawet okresowego, weryfikowania złożonych przez podatników informacji. Zwłaszcza, że jak już to Sąd wcześniej stwierdził jeżeli okolicznością, od której jest uzależniony obowiązek podatkowy, jest istnienie budowli albo budynku lub ich części, to obowiązek podatkowy powstaje z dniem 1 stycznia roku następującego po roku, w którym budowa została zakończona albo w którym rozpoczęto użytkowanie budowli albo budynku lub ich części przed ich ostatecznym wykończeniem (art. 6 ust.2 ustawy o podatkach i opłatach lokalnych). Kwestia ta została dostrzeżona przez WSA w Gorzowie Wielkopolskim w cytowanym już wyroku I SA/Go 140/23, który dotyczył tożsamego zagadnienia, tylko roku podatkowego 2022. Orzeczenie to zostało przytoczone przez SKO w decyzji z [...] r., uchylającej poprzednią decyzję organu I instancji za 2021 r. Kolegium wskazało, że odnosząc się do merytorycznych przyczyn wznowienia postępowania przez organ I instancji, to mając na względzie przyczyny uchylenia decyzji, wyrażone w wyroku I SA/Go 140/23, istotnym dowodem w sprawie jest ewidencja gruntów i budynków, jest dowodem, który organ jest zobligowany brać pod uwagę z urzędu. Sąd wskazał, że przy ponownym rozpoznawaniu sprawy organ winien ustalić, czy zasadnym było w tej sytuacji prowadzenie postepowania wznowieniowego tylko w celu uzupełnienia postepowania dowodowego o dowód, który powinien być zebrany i rozpatrzony przez organ w postepowaniu zwykłym. Wskazane okoliczności (rozbieżności pomiędzy zgłoszonymi przez Skarżących do opodatkowania w dniu 27.01.2014 r. powierzchniami budynków, a powierzchniami budynków faktycznie znajdującymi się na posiadanych przez nich działkach) wyszły na jaw w trakcie kontroli, przeprowadzanej przez inspektora Regionalnej Izby Obrachunkowej, a nie w ramach czynności prowadzonych z urzędu przez organ podatkowy. Dane wynikające z ewidencji urzędowych winny być uwzględniane z urzędu przez organ w dacie ich istnienia (dokonania w nich ewentualnych zmian), czyli w rozpoznawanej sprawie w postępowaniu zwykłym. Uwzględniając powyższe rozważania stwierdzić zatem należało, że organy podatkowe w niewłaściwy sposób zastosował w sprawie art. 240 § 1 pkt 5 Ordynacji podatkowej. Zgodnie z treścią art. 153 P.p.s.a. organy podatkowe ponownie rozpoznające sprawę uwzględnią wskazania co do dalszego postępowania wyrażone w niniejszym uzasadnieniu. Z tych też powodów oraz na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) P.p.s.a., Sąd orzekł jak w sentencji wyroku. Jednocześnie na podstawie art. 135 P.p.s.a. Sąd uznał, że niezbędne dla końcowego załatwienia sprawy jest również uchylenie decyzji organu I instancji. O kosztach postepowania orzeczono na podstawie art. 200 oraz art. 205 § 2 P.p.s.a.