II SA/Łd 484/24

Dnia 5 marca 2025 roku Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział II w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Agnieszka Grosińska-Grzymkowska Sędziowie Sędzia WSA Agata Sobieszek-Krzywicka Asesor WSA Beata Czyżewska (spr.) Protokolant Starszy asystent sędziego Jarosław Moraczewski po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 5 marca 2025 roku sprawy ze skargi Z.K. na decyzję Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi z dnia 30 kwietnia 2024 roku nr 100/2024 znak: WOP.7721.27.2024.DM w przedmiocie nakazu rozbiórki miejsc postojowych oddala skargę. dc Zaskarżoną decyzją z 30 kwietnia 2024 r. nr 100/2024, znak: WOP.7721.27.2024.DM Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, po rozpatrzeniu odwołania Z.K. , uchylił w całości decyzję Powiatowego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Radomsku z 22 stycznia 2024 r., nr 10/2024, znak: PINB.7355/35/AC/2022 (pkt 1) i nakazał Z.K. , rozbiórkę miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do miejsc postojowych oraz demontażem instalacji oświetleniowej i monitoringiem, zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część niniejszej decyzji - szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., zlokalizowanych na działkach nr ew. [...], [...], [...], obręb [...] , położonych w R. przy ul. [...] (pkt [...]). Jak wynika z akt sprawy 25 listopada 2021 r. do organu pierwszej instancji wpłynął wniosek Przedsiębiorstwo K. o wszczęcie uproszczonego postępowania legalizacyjnego w sprawie realizacji parkingu dla samochodów ciężarowych o ilości miejsc parkingowych 62 szt. wraz z instalacją oświetlenia terenu i instalacją monitoringu zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] i [...] , obręb [...] , w R. przy ul. [...]. Zgodnie z oświadczeniem wnioskodawcy budowa parkingu została zakończona w maju 1995 r., czyli 27 lat temu. W toku postępowania wyjaśniającego Naczelnik Wydziału Budownictwa i Architektury Starostwa Powiatowego w Radomsku w piśmie z 10 grudnia 2021 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie organu pierwszej instancji z 6 grudnia 2021 r. poinformował, że w spisach spraw z lat 1990-1995 nie znaleziono zapisu dotyczącego budowy rzeczonego parkingu. W trakcie oględzin przeprowadzonych 20 grudnia 2021 r. organ pierwszej instancji ustalił, że działki nr [...] i [...] obr.[...] , m. R. , stanowią własność Z.K. . Działka nr [...] stanowi własność Skarbu Państwa i jest w użytkowaniu wieczystym Z.K. . Na działkach zlokalizowany jest parking dla samochodów ciężarowych w ilości 62 szt., urządzony na nawierzchni tłuczniowej, utwardzonej wraz z instalacją oświetlenia terenu i monitoringu. Spadki terenu zapewniają odprowadzanie wód opadowych po terenie własnym. Budowa parkingu zakończona została w 1995 r. Brak jest pozwolenia na budowę. Inwestorem robót budowlanych było Przedsiębiorstwo R. w R. . Pismem z 23 grudnia 2021 r. Naczelnik Wydziału Rozwoju Miasta, Urzędu Miasta Radomsko poinformował, że nie odnaleziono dokumentów dotyczących budowy spornego parkingu. Po zawiadomieniu stron o wszczęciu uproszczonego postępowania legalizacyjnego w przedmiocie legalności budowy parkingu samochodów ciężarowych, postanowieniem z 10 stycznia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku, na podstawie art. 49g ust. 1 i art. 83 ust. 1 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane, nałożył na Z.K. obowiązek przedłożenia w terminie do 31 marca 2022 r. dokumentów legalizacyjnych. W toku postępowania zażaleniowego Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi postanowieniem z 7 marca 2022 r. uchylił w całości postanowienie z 10 stycznia 2022 r. i przekazał sprawę do ponownego rozpatrzenia organowi pierwszej instancji, wskazując na konieczność jednoznacznego ustalenia daty powstania parkingu oraz inwestora. Według organu, należy wystąpić do Przedsiębiorstwa R.Sp. z o.o. z siedzibą w R. z zapytaniem czy, jak to oświadczył Z.K. w trakcie oględzin przeprowadzonych 20 grudnia 2021 r., to oni wybudowali rzeczony parking działkach nr [...], [...] i [...] w R. przy ul. [...], jeśli tak to kiedy doszło do jego wybudowania i na jakim obszarze. Należy przeprowadzić ponownie oględziny parkingu i na szkicu sytuacyjnym wskazać obszar, na którym znajdują się 62 miejsca parkingowe (w tym ich odległość od budynków mieszkalnych i działek sąsiednich), zaznaczając jednocześnie miejsca, w których zamontowana została instalacja świetlna i monitoring oraz dojazd do tego parkingu. Według § 3 pkt 25 rozporządzenia z 12 kwietnia 2002 r. o warunkach technicznych parking to nie tylko stanowiska postojowe, ale także dojazdy między tymi stanowiskami. Jeśli więc do stanowisk zaprojektowano dojazd, to będzie on także stanowił parking. Należy również ustalić, kto właściwie składa wniosek o legalizację spornego parkingu. We wniosku z 25 listopada 2021 r. jako wnioskodawcę wskazano Przedsiębiorstwo K., natomiast organ I instancji adresatem zaskarżonego postanowienia uczynił Z.K. . Konieczne jest także pozyskanie oryginału decyzji Prezydenta Miasta Radomska z 28 sierpnia 2006 r. znak: TRM.11.7430-94/2006, aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z [...] r., aktu notarialnego Rep. [...] z [...] r., które poświadczają, że do 2006 r. działki nr [...] i [...] były własnością P.K. i W.S. Należy także wystąpić do właściwego organu z zapytaniem, czy inwestor posiadał decyzję o pozwoleniu na budowę parkingu dla samochodów ciężarowych w ilości miejsc parkingowych 62 szt. wraz z instalacją oświetlenia terenu i instalacją monitoringu zlokalizowanych na działkach nr ew. [...],[...] i [...] w R. , ustalić datę powstania instalacji oświetleniowej i monitoringu znajdującej się na działkach nr [...], [...] i [...] w R. , ustalić inwestora instalacji oświetleniowej i monitoringu oraz, czy posiadał on zgodę organu administracji architektoniczno-budowlanej na ich wybudowanie. Postanowieniem z 7 marca 2022 r. organ drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia A.K. na postanowienie PINB z 10 stycznia 2022 r. Postanowieniem z 7 marca 2022 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi umorzył postępowanie w sprawie zażalenia na postanowienie PINB z 10 stycznia 2022 r. Pismem z 29 marca 2022 r. organ pierwszej instancji wystąpił do P.K. o przedstawienie aktu notarialnego Rep. [...] nr [...] z [...] r., na podstawie, którego sprzedano Przedsiębiorstwu R. Sp. z o.o. w R. działkę nr [...] obręb [...] oraz skanu oświadczenia W.S. z 14 lutego 2022 r. dotyczącego zbycia działek nr [...] i [...] położonych przy ul. [...] na rzecz Przedsiębiorstwa R. Sp. z o.o. w R. . 29 marca 2022 r. PINB wystąpił do Urzędu Miasta Radomska z prośbą o przekazanie decyzji Prezydenta Miasta Radomska z 28 sierpnia 2006 r., znak: TRM.II.7430-94/2006 wraz z załącznikiem graficznym dotyczącej podziału działki nr ew. [...] na działki nr ew. [...] i [...] . Postanowieniem z 30 marca 2022 r. organ drugiej instancji sprostował z urzędu oczywistą omyłkę w postanowieniu z 7 marca 2022 r. w zakresie daty i numeru postanowienia. Przy piśmie z 13 kwietnia 2022 r. Urząd Miasta Radomska przekazał do organu pierwszej instancji kopię decyzji Prezydenta Miasta Radomska z 28 sierpnia 2006 r. zatwierdzającej podział działki nr [...] na działki [...] i [...] oraz kopię mapy z projektem podziału. 20 kwietnia 2022 r. P.K. przedłożył dokumenty wskazane w piśmie z 29 marca 2022 r. W trakcie oględzin nieruchomości nr [...], [...], [...] przeprowadzonych 5 maja 2022 r. wykonano szkic. Naniesiono odległości miejsc postojowych od granic działek sąsiednich. Ponadto, ustalono: datę powstania parkingu, dz. nr ew. [...] - 1995 r., dz. nr ew. [...] , [...] - 2007 r., wniosek o legalizację parkingu składa Z.K. . Data powstania oświetlenia: dz. nr ew. [...] - 1995 r., dz. nr ew. [...] , [...] - 2020 r. Data powstania monitoringu - 2020 r. Ustalono, że wjazd na teren parkingu jest utwardzony z kostki brukowej, pozostały teren parkingu jest utwardzony tłuczniem drogowym. Załącznik do protokołu stanowi dokumentacja fotograficzna oraz szkic sytuacyjny. Przy piśmie z 26 maja 2022 r. Z.K. zwrócił się do organu pierwszej instancji z wnioskiem o rozszerzenie postępowania o dz. nr [...] obręb [...] , położoną w R. przy ul. [...]. Pismem z 31 maja 2022 r. P.K. poinformował organ pierwszej instancji, że informacje zawarte w protokole oględzin z 5 maja 2022 r. są częściowo niezgodne z prawdą. Wskazał, że na dz. nr [...] oraz [...] parking nie został ukończony w 2007 r., gdyż po sprzedaży działek w 2006 r. na rzecz Przedsiębiorstwa R., firma ta utworzyła tam skład materiałów budowlanych i dopiero po zakupie działek przez Z.K. w 2020 r. powstał parking. 1 czerwca 2022 r. Z.K. wniósł do organu pierwszej instancji o sprostowanie protokołu oględzin z 5 maja 2022 r. w punkcie dotyczącym powstania parkingu i oświetlenia tj. dz. nr ew. [...] i [...] - 1997 r., dz. nr ew. [...] , [...] - 2020 r. Wobec powyższych ustaleń organ pierwszej instancji decyzją z 30 czerwca 2022 r. umorzył postępowanie administracyjne w przedmiocie legalności budowy parkingu samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetlenia terenu i instalacją monitoringu zlokalizowanego na dz. nr ew. [...], [...], [...] obręb [...] , R. ul. [...] - w zakresie budowy parkingu na dz. nr ew. [...], [...] z uwagi na brak podstaw prawnych do zastosowania dla działek procedury uproszczonej. Co do działek nr [...] i [...] organ prowadzi postępowanie uproszczone pod znakiem: PINB.7355/107/AC/2021. 29 czerwca 2022 r. organ pierwszej instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania administracyjnego w przedmiocie legalności budowy parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr [...] ,[...], a następnie zwrócił się do Urzędu Miasta Radomska z zapytaniem, czy dla wspomnianych działek obowiązuje miejscowy plan zagospodarowania przestrzennego i o przesłanie wypisu i wyrysu z tego planu jeśli istnieje oraz do Starostwa Powiatowego w Radomsku, Wydziału Budownictwa i Architektury z zapytaniem, czy na budowę parkingu na dz. nr [...] i [...] wydane zostało pozwolenie na budowę. Z załączonej do akt sprawy informacji odpowiadającej odpisowi aktualnemu z rejestru przedsiębiorców Krajowego Rejestru Sądowego (stan na dzień: 04.07.2022 r.) wynika, że Przedsiębiorstwo R. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej 17 grudnia 2014 r. ogłosiło upadłość. Przy piśmie z 11 lipca 2022 r. Starostwo Powiatowe w Radomsku poinformowało, że w spisach spraw z lat 2017-2020 nie odnaleziono zapisu dotyczącego budowy parkingu samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową terenu i instalacją monitoringu zlokalizowanego na działkach nr [...] i [...] , obręb [...] w R. przy ul. [...]. W odpowiedzi z 14 lipca 2022 r. Urząd Miasta Radomska, Referat Planowania Przestrzennego poinformował, że działki nr [...] i [...] nie są objęte miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. 9 sierpnia 2022 r. Z.K. przedłożył decyzję z 28 czerwca 2022 r. Prezydenta Miasta Radomska zatwierdzającą podział działki nr [...] na działki nr [...] i [...]. Postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku wstrzymał Z.K. budowę istniejącego parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr [...] , [...] , [...], obręb [...] , m. R. , ul. [...] wykonanego bez wymaganego pozwolenia. Ponadto, poinformował, że zgodnie z art. 48a ust. 1 Pr. bud. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor (właściciel lub zarządca) obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Jednocześnie poinformowano o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji legalizacyjnej obiektu budowlanego. Zasady obliczania opłaty legalizacyjnej zawarto w uzasadnieniu. Przedmiotowe postanowienie jest ostateczne i prawomocne. 7 września 2022 r. inwestor - Z.K. złożył do organu pierwszej instancji wniosek o legalizację przedmiotowego parkingu. Postanowieniem z 19 września 2022 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku nałożył na Z.K. obowiązek dostarczenia w terminie do 30 czerwca 2023 r.: - zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej, - dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego - w trzech egzemplarzach wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów, - oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane, - dwóch egzemplarzy projektu technicznego, dotyczącego parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] , [...] , [...], obręb [...] , m. R. , ul. [...]. Postanowieniem z 8 listopada 2022 r. organ drugiej instancji stwierdził niedopuszczalność zażalenia P.K. na powyższe postanowienie. Pismem z 30 czerwca 2023 r. Z.K. reprezentowany przez pełnomocnika M.Ś. wniósł o przedłużenie terminu wykonania postanowienia z 19 września 2022 r. do 22 grudnia 2023 r. W pismach z 5 lipca 2023 r. P.K. i A.I. nie wyrazili zgody na przedłużenie terminu do 22 grudnia 2023 r. 21 lipca 2023 r. PINB zwrócił się do Urzędu Miasta Radomska oraz pełnomocnika inwestora o udzielenie informacji, czy Z.K. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w sprawie spornego parkingu. W piśmie z 25 lipca 2023 r. pełnomocnik inwestora poinformował, że Z.K. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy i został wezwany przez Prezydenta Miasta Radomska do uzupełnienia wniosku. Pismem z 22 sierpnia 2023 r. Prezydent Miasta Radomska poinformował, że 30 czerwca 2023 r. Z.K. złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji. Ze względu na nieuzupełnienie w wyznaczonym terminie braków formalnych, wniosek został pozostawiony bez rozpatrzenia pismem z 17 sierpnia 2023 r. 1 września 2023 r. pełnomocnik Z.K. poinformował, że inwestor ponownie wystąpił do Prezydenta Miasta Radomska z wnioskiem o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Postanowieniem z 1 września 2023 r. organ pierwszej instancji zmienił własne postanowienie z 19 września 2022 r. i wyznaczył nowy termin na przedłożenie wymaganej dokumentacji do 22 grudnia 2023 r. Pismem z 2 października 2023 r. Prezydent Miasta Radomska poinformował, że 1 września 2023 r. Z.K. ponownie złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla spornej inwestycji, który został pozostawiony bez rozpatrzenia pismem z 2 października 2023 r. 23 października 2023 r. organ pierwszej instancji wezwał Z.K. do złożenia pisemnych wyjaśnień, czy w dalszym ciągu wolą inwestora jest legalizacja wskazanego obiektu i czy złożony został ponowny wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy dla budowy parkingu samochodów ciężarowych. 22 listopada 2023 r. P.K. wniósł o sprawdzenie, jaki charakter mają roboty budowlane prowadzone na terenie nielegalnego parkingu przy ul. [...] w R. . Przy piśmie z 29 listopada 2023 r. Z.K. przekazał pismo Urzędu Miasta Radomska z 28 listopada 2023 r., w którym wskazano, że w związku przeprowadzeniem wizji lokalnej i spisanym protokołem w dniu 2 października 2023 r. na okoliczność możliwości zakłócenia stanu wody na gruncie i niekontrolowanego przepływu powierzchniowego wód opadowych z działki nr [...] i [...] na sąsiednią działkę nr [...] , Urząd Miasta zobligował Z.K. do wykonania bariery z elementów betonowych oraz wykonania rowka wyłożonego płytami chodnikowymi wraz z utwardzeniem wzdłuż ogrodzenia do końca sąsiedniej działki nr [...] . Powyższe prace mają być wykonane ze spadkiem w kierunku działki nr [...] i [...] w sposób umożliwiający swobodny przepływ i zatrzymanie wody opadowej na własnym terenie. Aby zatrzymać całkowicie wody opadowe wskazane byłoby utwardzenie dojazdu z działki nr [...] ze spadkiem w kierunku działki nr [...]. Prace powinny być wykonane niezwłocznie uwzględniając warunki pogodowe. Przy piśmie z 4 grudnia 2023 r. pełnomocnik Z.K. poinformował, że inwestor ponownie złożył wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. W trakcie oględzin parkingu przeprowadzonych 19 grudnia 2023 r. stwierdzono, że na działce nr [...] na przełomie listopada/grudnia wykonano roboty budowlane polegające na: wykonaniu utwardzenia z kostki betonowej; utwardzenie jest okrawężnikowane - wymiary przedstawia wykonany szkic; montaż obrzeża betonowego o gr. 6 cm wykonano w odległości ok. 0,9m od ogrodzenia betonowego z działką sąsiednią nr ew. [...] na długości ok. 53,40m. Powyższe roboty budowlane wykonane zostały celem realizacji postanowień zawartych w protokole z wizji lokalnej przeprowadzonej przez Urząd Miasta Radomska w listopadzie 2023 r. Na części działki 193/3 dokonano wysypania kruszywa łamanego celem unormowania spadku wody z utwardzonego kostką terenu działki nr [...] . Pismem z 16 stycznia 2024 r. pełnomocnik Z.K. wniósł o przedłużenie terminu wykonania postanowienia z 19 września 2022 r. do 28 czerwca 2024 r. Decyzją z 22 stycznia 2024 r. Powiatowy Inspektor Nadzoru Budowlanego w Radomsku, na podstawie art. 49e pkt 3 ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 z późn.zm. - dalej w skrócie "Pr. bud.") i art. 104 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 775 z późn.zm. - dalej w skrócie "k.p.a."), nakazał Z.K. rozbiórkę parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr [...] , [...] , [...], obręb [...], m. R. przy ul. [...]. W odwołaniu od powyższej decyzji Z.K. podniósł zarzuty naruszenia art. 7, art. 77 § 1, art. 8, art. 10 § 1, art. 107 pkt 5 k.p.a., art. 49e pkt 3 Pr. bud. Zdaniem odwołującego, wykonanie rozbiórki parkingu na działkach nr [...] i [...] nie jest możliwe, ponieważ na tym terenie zostały wykonane roboty, stanowiące realizację zobowiązania nałożonego na inwestora przez Urząd Miasta Radomska. Demontaż parkingu spowoduje brak wykonania tego zobowiązania. Organ nie określił na czym ma polegać obowiązek rozbiórki - nie określił szczegółowych danych obszarowych ani nie wskazał inwentarza, jaki ma być przedmiotem rozbiórki. Nadto, skarżący podniósł, że wbrew ustaleniom organu, dysponuje decyzją o warunkach zabudowy dla działki nr 193/3 i [...] na cele realizacji inwestycji polegającej na budowie budynku administracyjno-biurowego z miejscami parkingowymi. W toku postępowania odwoławczego, organ II instancji pismami z 14 marca 2024 r. wezwał pełnomocnika inwestora oraz Urząd Miasta Radomska do wskazania, na jakim etapie procedowania jest wniosek inwestora o ustalenie warunków zabudowy z 4 grudnia 2023 r. Pismem z 22 marca 2024 r. Z.K. poinformował, że 4 grudnia 2023 r. złożył wniosek o ustalenie warunków zabudowy dla inwestycji. Procedura jest na etapie uzupełnienia dokumentacji. Dotychczas nie wydano decyzji o warunkach zabudowy. Pismem z 28 marca 2024 r. Urząd Miasta Radomska poinformował, że 4 grudnia 2023 r. wpłynął wniosek Z.K. , w imieniu którego działa M.Ś. o ustalenie warunków zabudowy dla przedmiotowej inwestycji. Z uwagi na braki formalne wniosku strona została wezwana do jego uzupełnienia. W dniu 14 lutego 2024 r. M.Ś. poinformował organ, że inwestycja jest legalizacją części istniejącego parkingu samochodów ciężarowych przy ul. [...]. W związku z powyższym 16 lutego 2024 r. Wydział Rozwoju Miasta zwrócił się do Wydziału Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Odpadami o udzielenie informacji, czy z uwagi na zbiorczy charakter powstałego parkingu inwestycja ta wymaga wcześniejszego uzyskania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Wydział Ochrony Środowiska, Rolnictwa i Gospodarki Odpadami pismem z 26 lutego 2024 r. wezwał Z.K. do złożenia wyjaśnień w zakresie terenu inwestycji. Dotychczas inwestor nie udzielił odpowiedzi na wezwanie. Biorąc pod uwagę, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach powinna zostać uzyskana przed wydaniem decyzji o warunkach zabudowy, wniosek inwestora z uwagi na skomplikowany charakter procedury legalizacyjnej oraz braki formalne jest na etapie zbierania niezbędnych dowodów umożliwiających merytoryczne rozpatrzenie sprawy. Powołaną na wstępie decyzją z 30 kwietnia 2024 r. Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a. w zw. z art. 49e pkt 3 Pr. bud., uchylił w całości decyzję organu pierwszej instancji i orzekł jak wskazano na wstępie. Motywując podjęte rozstrzygnięcie organ odwoławczy odwołał się do brzmienia art. 49e pkt 3 Pr. bud., a następnie wyjaśnił, że z ustaleń poczynionych przez organ pierwszej instancji wynika, że na działkach nr [...], [...] , [...] , [...] i [...] istnieje parking samochodów ciężarowych, składający się z 62 sztuk miejsc postojowych wraz z instalacją oświetleniową oraz monitoringiem. Na mocy decyzji z 28 czerwca 2022 r. Prezydenta Miasta Radomska działka nr [...] położona w R. przy ul. [...] została podzielona na działki nr [...] i [...]. Część parkingu położona na działkach nr [...] i [...] została zrealizowana w 1997 r. Inwestorem tej części inwestycji było Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. (obecnie: Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. w likwidacji). Działki nr [...] i [...] zostały nabyte przez Z.K. 27 marca 2020 r. na podstawie umowy sprzedaży. Z kolei, część parkingu urządzona na działkach nr [...] , [...] i [...] powstała w 2020 r. Inwestorem rozbudowanej części był Z.K. . W związku z tym, że nie odnaleziono pozwolenia na budowę rzeczonego obiektu, PINB w Radomsku zasadnie przyjął, że w rozpoznawanym przypadku doszło do samowoli budowlanej, zaś przepisy prawa dopuszczają możliwość jej legalizacji. Jednocześnie daty budowy poszczególnych części parkingu spowodowały, że konieczne stało się prowadzenie dwóch odrębnych postępowań legalizacyjnych w stosunku do części obiektu powstałej w 1997 r. i w 2020 r. Co do części parkingu na działkach nr [...] i [...] organ prowadzi uproszczone postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49f ust. 1 pkt 1 Pr. bud., zaś analizowane postępowanie legalizacyjne co do części parkingu zlokalizowanego na działkach nr [...] , [...] , [...] prowadzone jest w trybie zwykłym. W dalszej kolejności organ odwoławczy wyjaśnił, że postępowanie w sprawie samowoli budowlanej jest dwuetapowe i odwołał się w tym zakresie do przepisów art. 48, art. 48a ust. 1 Pr. bud. Podkreślił również, że regulacja skutków samowoli budowlanych jest konsekwencją obowiązującej w prawie budowlanym generalnej zasady, wyrażonej w art. 28 Pr. bud., przewidującej, że roboty budowlane można rozpocząć po uzyskaniu pozwolenia na budowę, z wyjątkami przewidzianymi w art. 29-31. Z samowolą budowlaną mamy do czynienia wówczas, gdy obiekt budowlany wybudowany został bez wymaganego pozwolenia na budowę (jak w niniejszej sprawie) bądź zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia. Według organu drugiej instancji, w rozpatrywanej sprawie PINB w Radomsku podjął czynności, o których mowa w art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Pr. bud. i postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r. wstrzymał budowę parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr [...] , [...] i [...], obręb [...] , m. R. , przy ul. [...], wykonanego bez wymaganego pozwolenia na budowę. Następnie w związku ze złożeniem przez Z.K. 7 września 2022 r. wniosku o legalizację, organ pierwszej instancji postanowieniem z 19 września 2022 r., w trybie art. 48b ust. 1 i 2 Pr. bud., nałożył na stronę obowiązek przedłożenia w terminie do 30 czerwca 2022 r. dokumentów legalizacyjnych wskazanych w art. 48b ust. 3 Pr. bud. W postanowieniu tym zaznaczono, że w przypadku przedłożenia kompletnych dokumentów legalizacyjnych i stwierdzenia braku nieprawidłowości organ ustali wysokość opłaty legalizacyjnej w formie postanowienia. W przypadku zaś nieprzedłożenia w wyznaczonym terminie dokumentów organ wyda decyzję nakładającą na skarżącego obowiązek rozbiórki parkingu na podstawie art. 49e Pr. bud. Z uwagi na fakt, że Z.K. nie przedłożył wymaganych dokumentów w wyznaczonym terminie (również w przedłużonym na jego żądanie terminie do 22 grudnia 2023 r.), organ pierwszej instancji prawidłowo decyzją z 22 stycznia 2024 r. nakazał rozbiórkę parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr [...] , [...] , [...]. Organ odwoławczy odnosząc się następnie do zarzutów odwołania stwierdził, że nie zasługują one na uwzględnienie. Zdaniem odwołującego, organ powinien uwzględnić, że działki nr [...] i [...] (obecnie: [...] i [...]) zostały nabyte od Przedsiębiorstwa R. sp. z o.o. w upadłości likwidacyjnej w 2020 r. w takim kształcie, w jakim istnieją obecnie. Z.K. nie dokonywał robót zmieniających przeznaczenie terenu. Według organu II instancji, powyższe stanowisko nie zasługuje na uwzględnienie. Przede wszystkim, z wyjaśnień P.K. i i W.S. wynika coś zupełnie przeciwnego, a mianowicie, że działki do 2006 r. były nieutwardzone, a na ich terenie znajdowały się łąki. Natomiast dopiero od momentu zakupu przez Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. zaistniał tam skład materiałów budowlanych i dopiero po nabyciu tychże działek przez Z.K. powstał tam parking. Jednocześnie nawet gdyby przyznać odwołującemu rację i przyjąć, że parking na działkach nr [...] ,[...] i [...] istniał już w chwili zawarcia umowy sprzedaży w 2020 r. między Z.K. a Przedsiębiorstwem R. Sp. z o.o. sp.k., to i tak nie mogłoby to podważyć ustaleń organów nadzoru budowlanego odnośnie zaistniałej samowoli budowlanej. Z.K. jako następca prawny wspomnianego wyżej podmiotu, ponosi odpowiedzialność za naruszenie prawa dokonane przez poprzednika prawnego (wybudowanie parkingu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę), co wynika z art. 52 ust. 1 Pr. bud. Odnosząc się do zarzutu, że nakaz rozbiórki parkingu na działkach nr [...] , [...] i [...] nie może zostać orzeczony ze względu na realizację obowiązków nałożonych na inwestora przez Urząd Miasta Radomska w związku z zakłóceniem stanu wody na gruncie i niekontrolowanym przepływem powierzchniowym wód opadowych z działki nr [...] i [...] na działkę nr [...], organ podkreślił, że orzeczony nakaz rozbiórki jest konsekwencją niewykonania obowiązków wynikających z ostatecznego postanowienia nakładającego wymóg przedłożenia dokumentów legalizacyjnych zgodnie z art. 49e pkt 3 Pr. bud. Decyzja nakazująca rozbiórkę ma w takim przypadku charakter związany, co oznacza, że ziszczenie się okoliczności wskazanej w przytoczonym przepisie powoduje po stronie organu obowiązek wydania decyzji o określonej treści. Taka sytuacja niewątpliwie zaistniała w rozpatrywanej sprawie. Tym samym zastosowanie się do polecenia Prezydenta Miasta Radomska i wykonanie czynności opisanych w protokole z 2 października 2023 r. nie może mieć wpływu na odstąpienie od nakazu rozbiórki bądź jego modyfikację. Właściwy organ powinien uwzględnić zmianę stanu faktycznego w związku z pracami rozbiórkowymi na działkach nr [...] , [...] i [...] i w razie potrzeby określić nowe obowiązki mające na celu ochronę stosunków wodnych na gruncie. Według organu odwoławczego, zasadny jest natomiast zarzut dotyczący nieprecyzyjności nałożonego obowiązku. W celu jednoznacznego zidentyfikowania części obiektu, który ma podlegać rozbiórce, Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego zmodyfikował rozstrzygnięcie organu szczebla powiatowego i określił, że nakaz rozbiórki odnosi się do miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do miejsc postojowych, a także obejmuje demontaż instalacji oświetleniowej i monitoringu, znajdujących się na działkach nr ew. [...] , [...] , [...], obręb [...] , położonych w R. przy ul. [...] i posłużył się w sentencji niniejszej decyzji odesłaniem do szkicu, sporządzonego przez organ stopnia powiatowego 5 maja 2022 r. Organ drugiej instancji odnosząc się do zarzutu pominięcia przez PINB w Radomsku istnienia decyzji o warunkach zabudowy z 14 grudnia 2006 r., stwierdził, że powyższą decyzją Prezydent Miasta Radomska ustalił warunki zabudowy Przedsiębiorstwu R. sp. z o.o. dla inwestycji - budowa budynku administracyjno-biurowego, zlokalizowanego na terenie działek nr 193/3 i [...], obręb [...], ul. [...] [...] w R. . Natomiast decyzją z 28 października 2020 r. Prezydent Miasta Radomska orzekł o przeniesieniu na rzecz Z.K. decyzji z 14 grudnia 2006 r. ustalającej warunki zabudowy. Odwołujący twierdzi, że organ I instancji nie może uznać, że inwestor nie legitymuje się decyzją o warunkach zabudowy, skoro ustalone ww. decyzją warunki zabudowy przewidywały wykonanie parkingu. Według ŁWINB, czym innym jest decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu uzyskania pozwolenia na budowę, a czym innym decyzja o warunkach zabudowy wydawana w celu legalizacji samowoli budowlanej. Decyzja o warunkach zabudowy, o której mowa w art. 48b ust. 2 Pr. bud. jest pomyślana jako środek dowodowy w postępowaniu legalizacyjnym. Organy nadzoru budowlanego prowadząc postępowanie legalizacyjne zobowiązane są do uzyskania decyzji o warunkach zabudowy w związku legalizacją istniejącego obiektu budowlanego nie zaś obiektu, który inwestor planował zrealizować. Wobec tego, nawet jeśli inwestor uzyskał decyzję o warunkach zabudowy w związku z zamiarem ubiegania się o pozwolenie na budowę, to nie można uznać, że decyzja o warunkach zabudowy wydana w postępowaniu legalizacyjnym jest decyzją wydaną w tej samej sprawie. Decyzja o warunkach zabudowy, którą inwestor ma obowiązek uzyskać w celu legalizacji samowoli budowlanej może być wydana dopiero po wszczęciu postępowania legalizacyjnego nie zaś przed jego wszczęciem. W świetle powyższego, wspomniana decyzja o warunkach zabudowy nie może zostać wykorzystana dla celów przedmiotowego postępowania legalizacyjnego. Jednocześnie organ odwoławczy podkreślił, że inwestor na podstawie art. 48b ust. 2 Pr. bud., zobowiązany był do przedłożenia oprócz decyzji o warunkach zabudowy, szeregu innych dokumentów, co wynika z postanowienia z 19 września 2022 r. Określony przez organ termin na przedstawienie dokumentów - 30 czerwca 2023 r. był rozsądny i uwzględniał specyfikę sprawy. Jednocześnie został przez PINB, na wniosek inwestora, przedłużony do 22 grudnia 2023 r. Jednak pomimo tego skarżący nie przedłożył żadnego z dokumentów. Z.K. złożył za to kolejny wniosek o przedłużenie terminu na wykonanie powyższego postanowienia do 28 czerwca 2024 r. Natomiast wcześniej przy piśmie z 4 grudnia 2023 r. poinformował, że złożył kolejny wniosek o wydanie decyzji o warunkach zabudowy. Organ pierwszej instancji w motywach zaskarżonej decyzji, poprawnie odniósł się do złożonego wniosku, wskazując że nie może zostać uwzględniony, ponieważ wpłynął po upływie terminu. W ocenie ŁWINB, wniosek o przedłużenie terminu nie może zostać oddalony tylko z tego powodu. Termin wykonania obowiązku przedstawienia dokumentów określonych w art. 48b jest terminem procesowym (instrukcyjnym), którego ustawodawca nie określił, pozostawiając to organowi wydającemu postanowienie. Termin ten, jeżeli zajdzie taka potrzeba, na wniosek strony może być przedłużony, tak aby umożliwić stronie wykonanie nałożonego na nią obowiązku. Termin określony w art. 48b Pr. bud. nie ma charakteru ani terminu prekluzyjnego, po upływie którego uprawnienie podmiotu wygasa, ani też charakteru terminu ustawowego, po upływie którego dokonana czynność jest bezskuteczna. Niezależnie jednak od tego, w ocenie organu odwoławczego, powyższy wniosek inwestora o przedłużenie terminu, nie zasługuje na uwzględnienie. Uchybienia terminu nie może usprawiedliwiać skierowanie ponownego wniosku do organu planistycznego o wydanie decyzji o warunkach zabudowy w celu przygotowania niezbędnej dokumentacji służącej legalizacji przedmiotowego parkingu. Z.K. złożył do Prezydenta Miasta Radomska łącznie trzy wnioski o wydanie decyzji ustalającej warunki zabudowy dla przedmiotowej inwestycji - z 30 czerwca 2023 r., 1 września 2023 r., 4 grudnia 2023 r. Pierwsze dwa zostały pozostawione bez rozpoznania na skutek nieuzupełnienia braków formalnych - odpowiednio pisma z 17 sierpnia 2023 r. i 2 października 2023 r. Natomiast wniosek z 4 grudnia 2023 r. jest w dalszym ciągu procedowany. Przy piśmie z 28 marca 2024 r. Urząd Miasta Radomska poinformował tutejszy organ, że powyższy wniosek również dotknięty jest brakami formalnymi (m.in. nie została do niego dołączona decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach) i oczekuje na stanowisko inwestora w tym zakresie. W ocenie organu odwoławczego, Z.K. nie przejawia woli legalizacji popełnionej samowoli budowlanej. Składanie kolejnych wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy ma charakter pozorny i zmierza wyłącznie do przedłużenia postępowania administracyjnego i odsunięcia w czasie rozbiórki obiektu, biorąc pod uwagę, że inwestor nie wykonał postanowienia PINB w Radomsku z 19 września 2022 r. w żadnym zakresie. Postanowieniem z 10 maja 2024 r. organ odwoławczy, na podstawie art. 111 § 1 i § 1a k.p.a., uzupełnił z urzędu własną decyzję z 30 kwietnia 2024 r., poprzez włączenie do jej treści załącznika graficznego - szkicu sytuacyjnego, stanowiącego załącznik do protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., o których mowa w pkt 2 decyzji. Z powyższym rozstrzygnięciem Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi w części dotyczącej jego punktu 2 nie zgodził się Z.K. , który w skardze do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji w części dotyczącej punktu 2 oraz postanowienia z 10 maja 2024 r. stanowiącego jej integralną część w całości, zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych oraz wstrzymanie wykonania zaskarżonej decyzji, podnosząc zarzuty: I. naruszenia przepisów postępowania mających istotny wpływ na treść rozstrzygnięcia, tj.: - art. 8 § 1 k.p.a. poprzez przez dokonanie przez organ drugiej instancji wykładni art. 49e pkt 3 Pr. bud. w sposób niedający się pogodzić z zasadą działania w sposób pogłębiający zaufanie do organów, co miało wpływ na treść orzeczenia, polegający na tym, że dokonano błędnego zastosowania tego przepisu uznając, że zachodzą ustawowe, obligatoryjne warunki jego zastosowania; - art. 80 k.p.a. przez dokonanie oceny zebranych w sprawie materiałów dowodowych z przekroczeniem wyrażonej w tym przepisie zasady swobodnej oceny dowodów, II. naruszenie przepisów prawa materialnego - art. 49e pkt 3 Pr. bud., poprzez uznanie, że zachodzą warunki do jego zastosowania. Skarżący wniósł o dopuszczenie dowodu z umowy najmu zawartej 28 czerwca 2022 r. na okoliczność urządzenia koniecznego dojazdu do działek oznaczonych nr [...] i [...] przez działkę nr [...] dla Z.K. i Przedsiębiorstwo K. oraz aneksu do umowy z 20 listopada 2023 r. zawartego pomiędzy Z.K. i K.Sp. z o.o. z siedzibą w R. oraz decyzji Prezydenta Miasta Radomska z 29 kwietnia 2020 r. znak sprawy: TIN.7230.3.12.2020.KZK zezwalającej Z.K. na przebudowę zjazdu publicznego na okoliczność j.w. Do skargi załączono umowę z 28 czerwca 2022 r. i aneks do tej umowy z 20 listopada 2023 r. Motywując skargę jej autor stwierdził, że teren zakupiony przez skarżącego w marcu 2020 r. był użytkowany przez Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. jako parking samochodów ciężarowych i sprzętu budowlanego w sposób nieuporządkowany, brak było oznaczeń. Skarżący zakupił teren uzbrojony, utwardzony, będący w złym stanie technicznym, podjęte działania miały na celu poprawę jakości użytkowania. Nie prowadzono robót budowlanych wymagających pozwolenia na budowę lub zgłoszenia. Celem uporządkowania spraw formalno-prawnych złożony został wniosek o uproszczoną legalizację. Jak wynika z oględzin, działka nr [...] jest utwardzona kostką betonową w części prowadzącej do granicy działki z działką nr [...] i [...] obecnie w wieczystym użytkowaniu K.Sp. z o.o. z siedzibą w R. (do 20 listopada 2023 r. Przedsiębiorstwo K. . ). Z uwagi na brak zagwarantowanego prawnie wjazdu na działki nr [...] i [...] , na których była prowadzona działalność gospodarcza przez Przedsiębiorstwo K. a obecnie K. Sp. z o.o. z siedzibą w R. , w zakresie prawa przejazdu i przechodu zawarto 28 czerwca 2022 r. umowę najmu części działki nr [...] . Jak wynika z treści umowy najmu, zagwarantowano dojazd do działki nr [...] i [...] przez działkę nr [...] . Nadto Przedsiębiorstwo K. partycypowała w urządzeniu drogi poprzez udział w jej wybudowaniu. Cel całego przedsięwzięcia dotyczył ustanowienia prawa dojazdu w okresie, gdy dojazd do działek nr [...] i [...] nie był zabezpieczony w inny sposób. Przedsiębiorstwo K. prowadził postępowanie sądowe w sprawie umożliwienia dostępu do drogi publicznej przez działkę nr [...] stanowiącą własność Skarbu Państwa Generalnej Dyrekcji Dróg Krajowych i Autostrad w Warszawie. Realizacja umowy najmu spowodowała nie tylko powstanie drogi dojazdowej będącej de facto drogą konieczną w tym okresie dla działek nr [...] i [...] , ale i w przyszłości miała stanowić alternatywną komunikację. Zainteresowane strony doszły do porozumienia w sprawie finansowania dojazdu i w jego efekcie koszt utwardzenia i położenia kostki betonowej na działce [...] wyniósł około 200 000 zł. Nadto, w okresie w jakim utwardzano drogę, doszło do porozumienia z Urzędem Miasta w Radomsku w kwestii zabezpieczenia spadku wód z obszaru przedmiotowych działek dla zabezpieczenia przed podtopieniami, co wiązało się także z przebudową profilu i utwardzenia działki od strony sąsiadów działek nr [...] i nr [...] . Zdaniem autora skargi, wydając decyzję o nakazie rozbiórki organ drugiej instancji, wbrew obowiązkom wynikającym z art. 8 k.p.a., nie wyjaśnił na czym ma polegać rozbiórka. W momencie nabycia nieruchomości przez skarżącego 27 marca 2020 r. w części działki stanowiły łąkę, w części były nawiezione kruszywem drogowym, destruktem asfaltowym i innym materiałem dla budownictwa drogowego. Obecnie teren jest zniwelowany, jest na nim uzupełnione kruszywo budowlane. Na działce nr [...] do celów realizacji umowy najmu położono betonową kostkę. Czy należy uznać, że takie zagospodarowanie terenu na działce stanowiącej własność obywatela należy zakwalifikować jako miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych? Na czym ma polegać ich rozbiórka? Czy na tym, że zostanie zebrany tłuczeń i powstanie tam po raz kolejny grzęzawisko (grunt jest gliniasty, nieprzepuszczalny). Na przedmiotowych działkach nie ma innych elementów infrastruktury, które by wskazywały, że są tam miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych, nie ma krawężników, nie ma oznaczeń, jest plac. Z kolei, w kwestii demontażu lamp oświetleniowych skarżący podniósł, że co najmniej 6 lamp od strony działki nr [...] zostało postawionych w latach 60-tych i od tego czasu tam się znajdują. Skarżący wymienił wyłącznie żarówki, nadto faktycznie postawił oświetleniowe lampy od strony działki nr [...] i [...] w ramach uporządkowania terenu i zapewnienia podstawowego bezpieczeństwa użytkowników i właściciela, wykonano wymianę opraw oświetleniowych na istniejących słupach. Lampy nie świecą na działki sąsiadów. Wykonany monitoring kontroluje tylko i wyłącznie własny teren dla celów bezpieczeństwa właściciela. Jego założenie nie wymaga czynności poprzedzających (zgłoszenie, decyzji o pozwoleniu na budowę) zgodnie z ustawą prawo budowlane. Wydane orzeczenie narusza art. 64 Konstytucji RP w zakresie w jakim narusza prawo własności obywatela. Decyzja nakazująca rozbiórkę miejsc postojowych wraz z dojazdem, jak należy rozumieć, obejmuje swoim zasięgiem trzy działki i faktycznie doprowadzi do całkowitej degradacji działek (pozbawienie utwardzenia) oraz do gigantycznych kosztów zdjęcia kostki betonowej z obszaru około 1967 m2, także faktycznego pozbawienia działek nr [...] i [...] alternatywnego dojazdu z drogi publicznej. Koszty realizacji decyzji obecnie wyniosą około 400 000 zł. Skarżący stwierdził także, że w realizacji porozumienia z listopada 2023 r. z Urzędem Miasta Radomsko wykonał na własny koszt określone prace na działce nr [...] mające na celu ochronę stosunków wodnych na gruncie. Jego zdaniem, zamiast nakazywać zrywać wykonane zabezpieczenia na działce nr [...] organy winny porozumieć się, co zerwać, a co zostawić i czy w ogóle jest sens niszczyć wykonane z trudem i bardzo kosztowne prace. W kwestii kolejnego wniosku o wydanie decyzji o warunkach zabudowy skarżący stwierdził, że obecnie organ zażądał od niego decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, co oznacza, że postępowanie bezzasadnie przedłuży się o kolejny rok. Odpowiadając na skargę Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi wniósł o jej oddalenie i podtrzymał stanowisko zaprezentowane w motywach zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 18 lipca 2023 r. Sąd wstrzymał wykonanie zaskarżonej decyzji. Postanowieniem z 5 grudnia 2024 r. Naczelny Sąd Administracyjny oddalił zażalenie uczestnika postępowania P.K. na postanowienie tutejszego Sądu z 18 lipca 2023 r. Na rozprawie 5 marca 2025 r. skarżący poparł skargę i podtrzymał wniosek dowodowy zawarty w skardze. Sąd postanowił oddalić wniosek dowodowy zawarty w skardze. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi zważył, co następuje: Skarga nie jest zasadna. Stosownie do treści art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 1267) w zw. z art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (tekst jedn.: Dz.U. z 2024 r., poz. 935 - dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości poprzez kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Innymi słowy, sąd administracyjny ocenia czy zaskarżony akt administracyjny (decyzja, postanowienie) jest zgodny z obowiązującymi w dacie jego podjęcia przepisami prawa materialnego określającymi prawa i obowiązki stron oraz przepisami prawa procesowego normującymi podstawowe zasady postępowania przed organami administracji publicznej. Sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a (art. 134 § 1 p.p.s.a.). Sąd badając w świetle zdefiniowanych wyżej kryteriów legalność zaskarżonej decyzji Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi stwierdził, że została ona wydana zgodnie z przepisami obowiązującego prawa, wobec czego brak jest podstaw do jej usunięcia z obrotu prawnego, jak oczekuje tego skarżący. W kontrolowanej sprawie osią sporu pomiędzy stronami postępowania jest ustalenie, czy organ prawidłowo nakazał Z.K. rozbiórkę miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do miejsc postojowych oraz demontażem instalacji oświetleniowej i monitoringiem - zgodnie z załącznikiem graficznym stanowiącym integralną część decyzji - szkic sytuacyjny stanowiący załącznik do protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., zlokalizowanych na działkach nr ew. [...] , [...] , [...], obręb [...] , położonych w R. przy ul. [...]. Punkt wyjścia do rozpoczęcia rozważań w tym zakresie winny stanowić przepisy ustawy z dnia 7 lipca 1994 r. Prawo budowlane (tekst jedn.: Dz.U. z 2023 r., poz. 682 - dalej w skrócie "Pr. bud."). Zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud. roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31. Jak stanowi art. 48 Pr. bud. organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o wstrzymaniu budowy w przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego: pkt 1 - bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę albo pkt 2 - bez wymaganego zgłoszenia albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia (ust. 1). Jeżeli w wyniku budowy występuje stan zagrożenia życia lub zdrowia ludzi, w postanowieniu o wstrzymaniu budowy organ nadzoru budowlanego nakazuje bezzwłoczne: pkt 1 - zabezpieczenie obiektu budowlanego lub terenu, na którym prowadzona jest budowa, oraz pkt 2 - usunięcie stanu zagrożenia (ust. 2). W postanowieniu o wstrzymaniu budowy informuje się o możliwości złożenia wniosku o legalizację obiektu budowlanego lub jego części, zwanego dalej "wnioskiem o legalizację", oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej w celu uzyskania decyzji o legalizacji obiektu budowlanego lub jego części, zwanej dalej "decyzją o legalizacji", oraz o zasadach obliczania opłaty legalizacyjnej (ust. 3). Na postanowienie o wstrzymaniu budowy przysługuje zażalenie (ust. 4). Postanowienie o wstrzymaniu budowy wydaje się również w przypadku zakończenia budowy (ust. 5). Według art. 48a ust. 1-3 Pr. bud. w terminie 30 dni od dnia doręczenia postanowienia o wstrzymaniu budowy inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego może złożyć wniosek o legalizację. Wniosek o legalizację można wycofać do dnia wydania decyzji o legalizacji. Jeżeli zostało wniesione zażalenie na postanowienie o wstrzymaniu budowy, termin, o którym mowa w ust. 1, biegnie od dnia, w którym to postanowienie stało się ostateczne. W przypadku złożenia wniosku o legalizację organ nadzoru budowlanego, zgodnie z art. 48b ust. 1 i 2 Pr. bud. nakłada, w drodze postanowienia, obowiązek przedłożenia dokumentów legalizacyjnych w terminie nie krótszym niż 60 dni od dnia doręczenia tego postanowienia. W przypadku budowy wymagającej decyzji o pozwoleniu na budowę lub w przypadku budowy, o której mowa w art. 29 ust. 1 pkt 1-3, do dokumentów legalizacyjnych należą: pkt 1 - zaświadczenie wójta, burmistrza albo prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami: obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu, w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; pkt 2 - dokumenty, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, oraz dwa egzemplarze projektu technicznego. W przypadku przedłożenia dokumentów legalizacyjnych organ nadzoru budowlanego, po myśli art. 49 ust. 1-4 Pr. bud., sprawdza: kompletność dokumentów legalizacyjnych, w tym kompletność projektu budowlanego; zgodność projektu zagospodarowania działki lub terenu z przepisami ustawy, w tym zgodność z przepisami techniczno-budowlanymi; jeżeli budowa została zakończona, sprawdza się zgodność z przepisami obowiązującymi w chwili zakończenia budowy. W przypadku stwierdzenia nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych w zakresie, o którym mowa w ust. 1, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o obowiązku usunięcia tych nieprawidłowości w wyznaczonym terminie. Na postanowienie, o którym mowa w ust. 1a, przysługuje zażalenie. W przypadku stwierdzenia braku nieprawidłowości lub wykonania postanowienia, o którym mowa w ust. 1a, organ nadzoru budowlanego wydaje postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej. Na postanowienie o ustaleniu opłaty legalizacyjnej przysługuje zażalenie. Po uiszczeniu opłaty legalizacyjnej organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o legalizacji, która zatwierdza projekt budowlany albo projekt zagospodarowania działki lub terenu oraz zezwala na wznowienie budowy, jeżeli budowa nie została zakończona. Stosownie zaś do dyspozycji art. 49e Pr. bud., który to przepis stanowił podstawę materialnoprawną zaskarżonej decyzji, organ nadzoru budowlanego wydaje decyzję o rozbiórce obiektu budowlanego lub jego części w przypadku: 1)niezłożenia wniosku o legalizację w wymaganym terminie; 2)wycofania wniosku o legalizację; 3)nieprzedłożenia, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych; 4)niewykonania, w wyznaczonym terminie, postanowienia o usunięciu nieprawidłowości w dokumentach legalizacyjnych; 5)nieuiszczenia opłaty legalizacyjnej w wyznaczonym terminie; 6)kontynuowania budowy pomimo postanowienia o wstrzymaniu budowy. Mając na uwadze powyższe unormowania w pierwszej kolejności wyjaśnić należy, że na gruncie Prawa budowlanego ustawodawca wprowadził generalną zasadę, wedle której roboty budowlane można rozpocząć jedynie na podstawie decyzji o pozwoleniu na budowę, z zastrzeżeniem art. 29-31 (art. 28 ust. 1 Pr. bud.), które w aktualnym stanie prawnym normują przypadki gdy nie jest wymagane pozwolenie na budowę, natomiast wymagane jest zgłoszenie, o którym mowa w art. 30 (art. 29 ust. 1 Pr. bud.) oraz gdy nie jest wymagana decyzja o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenie (art. 29 ust. 2 Pr. bud.). Art. 30 Pr. bud. reguluje obecnie procedurę zgłoszenia budowy lub wykonywania innych robót budowlanych; sprzeciw; nałożenie obowiązku uzyskania pozwolenia na wykonanie obiektu lub robót budowlanych, natomiast przepisy art. 30b i art. 31 Pr. bud. odnoszą się do kwestii rozbiórki obiektu budowlanego. Pojęcie samowoli budowlanej nie zostało ustawowo zdefiniowane, choć używane jest powszechnie zarówno w doktrynie, jak i w orzecznictwie sądów administracyjnych. Przyjmuje się, że z samowolą budowlaną mamy do czynienia wówczas, gdy roboty budowlane są lub zostały przeprowadzone bez uprzedniego uzyskania wymaganego prawem pozwolenia na budowę albo bez uprzedniego zgłoszenia lub pomimo wniesienia sprzeciwu przez właściwy organ (vide: Prawo budowlane. Komentarz, red. Z. Niewiadomski, Legalis 2013, komentarz do art. 48; S. Serafin, Zagadnienia techniczne w prawie budowlanym, Warszawa 2005, s. 184). Samowola budowlana może dotyczyć zarówno budowy, jak i robót budowlanych niebędących budową - o ile przepisy prawa łączą z ich prowadzeniem określone obowiązki uzyskania pozwolenia lub zgłoszenia do właściwego organu. Samowola budowlana, o której mowa w art. 48, dotyczy każdego przypadku obiektu budowlanego lub jego części będącego w budowie albo wybudowanego bez wymaganej decyzji o pozwoleniu na budowę, albo bez wymaganego zgłoszenia, albo pomimo wniesienia sprzeciwu do tego zgłoszenia, chyba że od zakończenia budowy upłynęło co najmniej 20 lat, gdyż wówczas zastosowanie znajdzie art. 49f Pr. bud. i uproszczone postępowanie legalizacyjne. Inne przypadki nielegalnego wykonywania robót budowlanych (w tym także bez uprzedniego uzyskania pozwolenia albo bez uprzedniego zgłoszenia) regulowane są przepisami art. 50-51 Pr. bud. Każdy przypadek samowoli budowlanej podlega mniej lub bardziej rygorystycznym przepisom prawa mającym zasadniczo doprowadzić do jej sanowania (legalizacji). Samowola budowlana jest bowiem zdarzeniem prawnym o charakterze ciągłym. Przywołane na wstępie rozważań przepisy Prawa budowlanego normują kolejno poszczególne etapy postępowania legalizacyjnego prowadzonego przez organ w sytuacji uprzedniego stwierdzenia, że obiekt został zrealizowany przez inwestora bez uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę. Stosownie do woli ustawodawcy postępowanie legalizacyjne jest postępowaniem prowadzonym na wniosek inwestora, właściciela lub zarządcy obiektu budowlanego. Nie może być ono prowadzone z urzędu. Wdrożenie procedury legalizacyjnej nie jest więc obowiązkiem organu, a jego uprawnieniem, ponieważ legalizacja samowoli budowlanej zależy w dużej mierze od woli samego inwestora i jego aktywności w toku postępowania legalizacyjnego. Przesłanki wydania decyzji o nakazie rozbiórki uregulowane zostały w art. 49e Pr. bud. w punktach od 1 do 5. Wystąpienie którejkolwiek z przesłanek wskazanych w art. 49e Pr. bud. obliguje organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji o rozbiórce, nie pozostawiając mu w tej kwestii żadnej swobody. Świadczy o tym użyty w art. 49e Pr. bud. zwrot "wydaje". Jeżeli zatem inwestor, właściciel lub zarządca obiektu budowlanego m.in. nie skorzystają ze swojego uprawnienia i nie złożą stosownego wniosku o legalizację w ustawowym terminie lub mimo wyznaczenia terminu nie przedłożą dokumentów legalizacyjnych, organ ma obowiązek przeprowadzić postępowanie administracyjne w celu wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Przenosząc poczynione dotychczas uwagi na grunt rozpatrywanej sprawy stwierdzić trzeba, że z zebranego w sprawie kompletnego materiału dowodowego, prawidłowo ocenionego przez organy obu instancji wynika, że na działkach nr [...], [...] , [...] , [...] i [...] położonych przy ul. [...] w R. istnieje parking dla samochodów ciężarowych, składający się z 62 sztuk miejsc postojowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem. Zgodnie z pismem Z.K. z 30 maja 2022 r., opatrzonym jego własnoręcznym podpisem, stanowiącym wniosek o sprostowanie protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., część parkingu oraz instalacji oświetleniowej znajdująca się na działkach nr [...] i [...] została zrealizowana w 1997 r. i w stosunku do tej części parkingu organ nadzoru budowlanego prowadzi odrębne uproszczone postępowanie legalizacyjne w trybie art. 49f ust. 1 pkt 1 Pr. bud. Natomiast budowa pozostałej części parkingu oraz instalacji oświetleniowej, usytuowanych na działkach nr [...] , [...] i [...] miała miejsce w 2020 r. W tym też roku, jak wynika z protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., opatrzonego własnoręcznym podpisem skarżącego, zrealizowany został na tym terenie monitoring. Z niewadliwych ustaleń organu poczynionych podczas wspomnianych wyżej oględzin wynika również, że wjazd na teren parkingu jest utwardzony z kostki betonowej, pozostały teren parkingu jest utwardzony tłuczniem drogowym. Zakres zrealizowanej inwestycji podobnie zresztą jak i data jej realizacji nie zostały skutecznie podważone przez skarżącego w toku postępowania administracyjnego. Z tego też względu podniesiony dopiero na etapie postępowania sądowego zarzut skargi, iż co najmniej 6 lamp oświetleniowych od strony działki nr [...] zostało postawionych w latach 60 - tych i od tego czasu skarżący wymienił w nich wyłącznie żarówki, wykonał wymianę opraw oświetleniowych na istniejących słupach, a nowe lampy oświetleniowe postawił od strony działki nr [...] i [...] , Sąd ocenił jako gołosłowny i niewiarygodny w świetle zgromadzonych w sprawie dowodów. Podkreślić w tym miejscu trzeba, że postępowanie przed sądem administracyjnym nie jest kolejnym etapem czy też mówiąc inaczej kontynuacją postępowania administracyjnego, w ramach którego zbierane są dowody. Zgromadzenie kompletnego materiału dowodowego i dokonanie jego rzetelnej oceny jest podstawowym obowiązkiem organów orzekających w sprawie, choć strona nie jest zwolniona w toku postępowania administracyjnego z inicjatywy dowodowej. Z kolei rolą tutejszego Sądu jest ocena prawidłowości dokonanych przez organ ustaleń faktycznych. Chybiony w świetle załączonych do akt sprawy protokołów oględzin z 20 grudnia 2021 r. i z 5 maja 2022 r. wraz z dokumentacją fotograficzną, jest również zarzut skargi, w którym inwestor stara się podważyć dokonaną przez organy nadzoru budowlanego prawidłową kwalifikację inwestycji jako miejsca postojowe dla samochodów ciężarowych. Pod pojęciem parkingu, zgodnie z § 3 pkt 25 rozporządzenia Ministra Infrastruktury z dnia 12 kwietnia 2002 r. w sprawie warunków technicznych, jakim powinny odpowiadać budynki i ich usytuowanie (Dz.U. z 2022 r., poz. 1225), w brzmieniu obowiązującym w dacie budowy oraz w dacie wydania zaskarżonej decyzji, należy rozumieć wydzieloną powierzchnię terenu przeznaczoną do postoju i parkowania samochodów, składającą się ze stanowisk postojowych oraz dojazdów łączących te stanowiska, jeżeli takie dojazdy występują. W sprawie niespornym jest również, że budowa miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do miejsc postojowych oraz urządzeniami funkcjonalnie z nimi powiązanymi w postaci instalacji oświetleniowej i monitoringu na wspomnianych wyżej działkach, jako całość techniczno-użytkowa, wymagała - jak trafnie oceniły organy orzekające - uzyskania przez inwestora decyzji o pozwoleniu na budowę zgodnie z art. 28 ust. 1 Pr. bud., którą skarżący się nie legitymuje. Z obowiązku uzyskania decyzji o pozwoleniu na budowę oraz zgłoszenia, zgodnie z art. 29 ust. 2 pkt 7 Pr. bud., ustawodawca zwolnił budowę stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, z wyjątkiem sytuowanych na obszarze Natura 2000. Jednocześnie zgodnie z art. 29 ust. 1 pkt 19 Pr. bud. nie wymaga decyzji o pozwoleniu na budowę, natomiast wymaga zgłoszenia, o którym mowa w art. 30, budowa stanowisk postojowych dla samochodów osobowych do 10 stanowisk włącznie, sytuowanych na obszarze Natura 2000. Zważywszy więc na to, że przywołane wyżej unormowania wiążą obowiązek uzyskania pozwolenia na budowę/zgłoszenia bądź ich brak z liczbą stanowisk postojowych odnosząc tą liczbę jednocześnie do samochodów osobowych, to w rozpatrywanej sprawie nie budzi wątpliwości, że sporny obiekt budowlany dotyczy stanowisk postojowych dla samochodów ciężarowych (tak zresztą kwalifikuje sporny obiekt sam skarżący) w ilości przekraczającej liczbę 10 wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, które są urządzeniami funkcjonalnie powiązanymi z parkingiem. W świetle przepisów Prawa budowalnego o charakterze obiektu budowlanego może przesądzać zarówno technologia wykonania, jak i sama funkcja (przeznaczenie), jaką dany obiekt pełni. Kryterium decydującym o prawidłowej kwalifikacji obiektu budowlanego jest również zamierzona i realizowana przez inwestora funkcja. W ślad za Naczelnym Sądem Administracyjnym (vide: wyrok z 14 września 2023 r., II OSK 1059/22 – https://orzeczenia.nsa.gov.pl) stwierdzić trzeba, że jeżeli utwardzenie terenu nie jest powiązane z konkretnym obiektem budowlanym, a powstało wyłącznie w celu zrealizowania samodzielnego parkingu, to samo przeznaczenie wskazuje, że nie jest to urządzenie budowlane lecz odrębny samodzielny obiekt budowlany. W judykaturze sądów administracyjnych ugruntowany jest pogląd, że nawiezienie i rozprowadzenie na gruncie kruszywa zwiększa twardość podłoża, a więc utwardza je. Budową jest więc nawiezienie na grunt materiału utwardzającego w celu wykonania parkingu (vide: wyroki Naczelnego Sądu Administracyjnego z 10 kwietnia 2018 r., II OSK 970/17; z 30 czerwca 2017 r., II OSK 2725/15 i przywołane w nich orzecznictwo). W niniejszej sprawie kwestia samej technologii wykonania placu postojowego (utwardzenie kruszywem/żwirem/ częściowo kostką betonową) nie ma przesądzającego znaczenia dla oceny, że wybudowano obiekt budowlany, którego wybudowanie - z uwagi na to, że liczy ponad 10 stanowisk postojowych - wymagało uzyskania pozwolenia na budowę. Istotne jest, że w celu stworzenia placu postojowego o liczbie dla ponad 10 stanowisk, dokonano (poprzez nawiezienie żwiru/kruszywa/ułożenie kostki betonowej) ustabilizowania i wyrównania terenu i teren ten faktycznie wykorzystywany jest jako samodzielny parking dla pojazdów ciężarowych. W ten sposób zastosowana technologia (utwardzenie) pozwoliła stworzyć plac postojowy dla samochodów ciężarowych, który da się w tym celu faktycznie wykorzystywać i jest w ten sposób rzeczywiście wykorzystywany, o czym świadczy chociażby załączona do akt sprawy dokumentacja fotograficzna. Wobec poczynionych wyżej prawidłowych ustaleń organ pierwszej instancji postanowieniem z 9 sierpnia 2022 r., wydanym na podstawie art. 48 ust. 1 pkt 1 i ust. 3 Pr. bud., wstrzymał budowę istniejącego parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem zlokalizowanego na działkach nr [...], [...] i [...] oraz poinformował inwestora, zgodnie z treścią art. 48a ust. 1 Pr. bud., o możliwości złożenia wniosku o legalizację oraz o konieczności wniesienia opłaty legalizacyjnej. W motywach wspomnianego rozstrzygnięcia organ poinformował również skarżącego, że opłata legalizacyjna w sprawie niniejszej wyniesie 400 000 zł (wysokość opłaty legalizacyjnej wyliczono według wzoru: 50s (s-stawka opłaty) x k (k- współczynnik kategorii obiektu = 8,00, kategoria XXII) x w (w - współczynnik wielkości obiektu = 2,0, powierzchnia w przedziale 5000-10 000 m2 i zostanie ustalona odrębnym postanowieniem. Nadto, pouczył skarżącego o treści art. 49e Pr. bud., definiującego przesłanki wydania decyzji o rozbiórce obiektu budowlanego. Co istotne, inwestor nie skorzystał z prawnej możliwości wniesienia zażalenia na powyższe postanowienie do Łódzkiego Wojewódzkiego Inspektora Nadzoru Budowlanego w Łodzi a następnie skargi do tutejszego Sądu, wobec czego uzyskało ono przymiot ostateczności i prawomocności. Skarżący występując 7 września 2022 r. z wnioskiem o legalizację obiektu budowlanego miał więc już wówczas pełną świadomość o przesłankach, których wystąpienie, będzie obligowało organ nadzoru budowlanego do wydania decyzji rozbiórkowej. W rozpatrywanej sprawie bezspornym jest również, że postanowieniem z 19 września 2023 r. organ pierwszej instancji nałożył na skarżącego obowiązek przedłożenia w terminie do dnia 30 czerwca 2023 r. dokumentów, umożliwiających zalegalizowanie samowoli budowlanej, a mianowicie zaświadczenia prezydenta miasta o zgodności budowy z ustaleniami obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i innymi aktami prawa miejscowego albo decyzji o warunkach zabudowy i zagospodarowania terenu w przypadku braku obowiązującego planu zagospodarowania przestrzennego lub uchwał w sprawie ustalenia lokalizacji inwestycji mieszkaniowej lub towarzyszącej; dokumentów, o których mowa w art. 33 ust. 2 pkt 1, 2 i 4, tj. projektu zagospodarowania działki lub terenu oraz projektu architektoniczno-budowlanego - w trzech egzemplarzach wraz z opiniami, uzgodnieniami, pozwoleniami i innymi dokumentami, których obowiązek dołączenia wynika z przepisów odrębnych ustaw, lub kopiami tych opinii, uzgodnień, pozwoleń i innych dokumentów; oświadczenia o posiadanym prawie do dysponowania nieruchomością na cele budowlane; dwóch egzemplarzy projektu technicznego, dotyczącego parkingu dla samochodów ciężarowych wraz z instalacją oświetleniową i monitoringiem, zlokalizowanego na działkach nr ew. [...] , [...] , [...], obręb [...] , m. R. , ul. [...]. Ustalony wspomnianym wyżej postanowieniem termin, pomimo jego przedłużenia na wniosek Z.K., postanowieniem PINB z 1 września 2023 r., do dnia 22 grudnia 2023 r., nie został dotrzymany. Do dnia wydania decyzji o rozbiórce skarżący nie przedłożył organowi pierwszej instancji żadnego z dokumentów, które umożliwiłyby prowadzenie procedury legalizacyjnej. Z akt sprawy wynika, że inwestor trzykrotnie występował do Prezydenta Miasta Radomska z wnioskami o ustalenie warunków zabudowy dla spornej inwestycji - z 30 czerwca 2023 r. (a więc w ostatnim dniu terminu określonego pierwotnie postanowieniem z 19 września 2023 r.), 1 września 2023 r. i 4 grudnia 2023 r. Wnioski z 30 czerwca 2023 r. i 1 września 2023 r. z uwagi na nieuzupełnienie braków formalnych odpowiednio pismami z 17 sierpnia 2023 r. i 2 października 2023 r. organ pozostawił bez rozpoznania. Trzeci wniosek z 4 grudnia 2023 r. w dacie orzekania przez organ odwoławczy był w dalszym ciągu procedowany. Do dnia wydania zaskarżonej decyzji, inwestor nie złożył organowi żadnych dokumentów w ramach procedury legalizacyjnej. Zgodzić się wobec tego przyjdzie z organem odwoławczym, że wyznaczony przez organ pierwszej instancji termin na złożenie dokumentów, mający charakter procesowy (instrukcyjny), był na tyle długi, że uwzględniał specyfikę sprawy i umożliwiał inwestorowi zgromadzenie wymaganych prawem dokumentów. Zupełnie inną kwestią pozostaje ocena, czy inwestor faktycznie był zainteresowany legalizacją spornego parkingu, czy tylko wyraził wolę legalizacji celem przedłużenia postępowania i odsunięcia w czasie rozbiórki obiektu. Bierną postawę skarżącego w toku postępowania legalizacyjnego i składanie kolejnych wniosków o wydanie decyzji o warunkach zabudowy organ odwoławczy zasadnie ocenił jako pozorne zainteresowanie legalizacją. W tych okolicznościach nieprzedłożenie przez skarżącego, w wyznaczonym terminie, dokumentów legalizacyjnych, zgodnie z art. 49e pkt 3 Pr bud., nakładało na organ obowiązek wydania decyzji o rozbiórce spornego obiektu budowlanego. Podjęcie rozstrzygnięcia tej treści nie powinno być więc dla skarżącego zaskoczeniem, skoro od początku postępowania legalizacyjnego miał on pełną świadomość skutków, jakie niesie za sobą jego zupełnie bierna postawa w toku postępowania, a przede wszystkim nieprzedłożenie jakichkolwiek dokumentów legalizacyjnych, o których stanowi postanowienie z 19 września 2022 r. Decyzja nakazująca rozbiórkę, jak już była o tym wcześniej mowa, ma charakter związany, czy też mówiąc inaczej obligatoryjny. Oznacza to, że organ ma obwiązek orzec rozbiórkę w każdym przypadku, gdy ziści się którakolwiek z przesłanek zdefiniowanych w art. 49e Pr. bud. Ustawodawca nie pozostawił organom nadzoru budowlanego swobody w wyborze rozstrzygnięcia. Organ nie może więc według własnego uznania odstąpić od wydania orzeczenia o nakazie rozbiórki. Niezasadny jest wobec tego zarzut naruszenia art. 49e pkt 3 Pr. bud. Odnosząc się następnie do zarzutu nieprecyzyjnego oznaczenia przedmiotu rozbiórki, wskazać trzeba, że nakaz zawarty w zaskarżonej decyzji został sformułowany poprzez wskazanie obiektu budowlanego podlegającego rozebraniu (w postaci miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do miejsc postojowych i demontażem instalacji oświetleniowej i monitoringiem na działkach nr [...] , [...] i [...], obręb [...] , położonych w R. przy ul. [...]), który był przedmiotem kontrolowanego postępowania. Orzeczony nakaz rozbiórki został prawidłowo doprecyzowany w toku postępowania odwoławczego poprzez odesłanie do szkicu sytuacyjnego stanowiącego załącznik do protokołu oględzin z 5 maja 2022 r., który to szkic stanowi załącznik graficzny do zaskarżonej decyzji. Skoro budowa parkingu (miejsc postojowych dla samochodów ciężarowych wraz z dojazdami do tych miejsc oraz instalacją oświetleniową i monitoringu) polegała na nawiezieniu i rozprowadzeniu na gruncie tłucznia drogowego/kruszywa, a częściowo ułożeniu kostki betonowej, celem utwardzenia podłoża oraz zamontowaniu lamp oświetleniowych wraz z monitoringiem, to rozbiórka parkingu, której zasadniczym celem jest doprowadzenie obiektu do stanu zgodnego z prawem, winna polegać, co jasno wynika z kontrolowanego rozstrzygnięcia na rozebraniu naniesionych na grunt materiałów, co skarżący trafnie określa mianem "pozbawienia utwardzenia" oraz demontażu instalacji oświetleniowej i monitoringu zgodnie z załącznikiem graficznym, znajdujących się na działkach nr [...] , [...] , [...]. Wobec powyższego zarzut naruszenia art. 8 k.p.a. Sąd ocenił jako wadliwy. W przekonaniu Sądu niewiarygodne w świetle zgromadzonego w sprawie materiału dowodowego są podniesione w odwołaniu i powielone następnie w skardze do tutejszego Sądu zarzuty jakoby teren zakupiony przez skarżącego w marcu 2020 r. był użytkowany przez Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o., jako parking samochodów ciężarowych i sprzętu budowlanego. Skarżący twierdzi bowiem, że zakupił teren uzbrojony, utwardzony, który przez lata zaniedbań był w złym stanie technicznym. Skarżący tylko uporządkował teren, który w części był już nawieziony kruszywem drogowym, destruktem asfaltowym i innym materiałem budownictwa drogowego. Tymczasem, z wyjaśnień P.K. i W.S., których skarżących nie zdołał skutecznie podważyć w toku postępowania administracyjnego oraz sądowego wynika, że do roku 2006 działki były nieutwardzone, na ich terenie znajdowały się łąki. Po zakupie działek przez Przedsiębiorstwo R. Sp. z o.o. powstał tam skład materiałów budowlanych. Dopiero po nabyciu działek przez Z.K. powstał tam parking. Trafne jest przy tym twierdzenie organ, że nawet gdyby uznać za wiarygodne stanowisko skarżącego o istnieniu parkingu na działkach nr [...] , [...] i [...] już w chwili zawarcia umowy sprzedaży w 2020 r. pomiędzy Z.K. a Przedsiębiorstwem R. Sp. z.o.o. sp.k., to oczywistym jest, że skarżący jako następca prawny wspomnianego wyżej Przedsiębiorstwa ponosi pełną odpowiedzialność za ewentualne wybudowanie przez poprzednika prawnego parkingu bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę. Bez znaczenia dla oceny legalności zaskarżonej decyzji pozostają wreszcie poczynione przez skarżącego znaczne nakłady finansowe związane z wykonanym utwardzeniem terenu i położeniem kostki brukowej. Wyjaśnić trzeba, że ustawodawca nie przewidział prawnej możliwości odstąpienia od wydania nakazu rozbiórki wyłącznie z tego powodu, że inwestor poniósł w związku z popełnioną przezeń samowolą budowlaną znaczne koszty i trudy. Inwestor realizując parking dla samochodów ciężarowych bez wymaganego prawem pozwolenia na budowę działał bowiem na własne ryzyko. Niemożliwie jest również odstąpienie od wydania nakazu rozbiórki wyłącznie z tego względu, że realizacja decyzji będzie wymagała znacznych nakładów finansowych i wyniesie obecnie około 400 000 zł czy też z tego powodu, że inwestor zawarł umowy cywilnoprawne, w ramach których zapewnił przez działkę nr [...] dojazd do działek nr [...] i [...] . Dodać w tym miejscu trzeba, że jeśli skarżący nie wykona dobrowolnie nakazu rozbiórki, winien liczyć się z tym, że będzie ona podlegała wykonaniu w toku postępowania egzekucyjnego, którego kosztami zostanie obciążony skarżący. Nie jest wreszcie możliwe z prawnego punktu widzenia odstąpienie od nakazu rozbiórki ani też jego modyfikacja wyłącznie z tego powodu, że skarżący na własny koszt wykonał w uzgodnieniu z Urzędem Miasta R. określony w protokole z 2 października 2023 r. i zaaprobowany zakres prac na gruncie z uwagi na naruszenie stosunków wodnych. Prawidłowo więc poza zakresem rozważań organu nadzoru budowlanego pozostawała kwestia ewentualnych obowiązków jakie będą spoczywały na skarżącym w ramach postępowania w przedmiocie naruszenia stosunków wodnych na gruncie w trybie przepisów ustawy Prawo wodne. Mając na uwadze podniesione w skardze zarzuty wyjaśnić trzeba, że wykonanie orzeczonego nakazu rozbiórki, który co oczywiste w realiach kontrolowanej sprawy jest prostą konsekwencją nieprzedłożenia dokumentów legalizacyjnych, nie pozbawia skarżącego prawa do ponownej budowy parkingu, po uzyskaniu wymaganej przepisami prawa decyzji o pozwoleniu na budowę. Podsumowując, Sąd stwierdził, że w kontrolowanej sprawie zgodnie z art. 7, art. 77 § 1 i art. 80 k.p.a. został zgromadzony kompletny materiał dowodowy, który organ poddał wszechstronnej i wnikliwej ocenie, ustalając na jego podstawie niewadliwy stan fatyczny sprawy. Wyniki poczynionych uprzednio ustaleń przedstawione zostały jasno i klarowanie w motywach decyzji sporządzonych z poszanowaniem reguł zdefiniowanych w art. 107 § 3 k.p.a. i art. 11 k.p.a. Uzasadnienie zaskarżonej decyzji zawiera wskazanie faktów, które organ uznał za udowodnione oraz przyczyn, z powodu których innym dowodom odmówił wiarygodności i mocy dowodowej. Z kolei, uzasadnienie prawne zawiera wyjaśnienie podstawy prawnej decyzji, z przytoczeniem przepisów prawa. W motywach zaskarżonej decyzji Łódzki Wojewódzki Inspektor Nadzoru Budowlanego w Łodzi jasno i rzeczowo ustosunkował się do zarzutów odwołania. Treść uzasadnienia poddanej kontroli Sądu decyzji pozwala prześledzić tok rozumowania organu oraz poznać przesłanki, które rzutowały na wydanie takiego, a nie innego rozstrzygnięcia. Organ orzekający w sprawie dokonał prawidłowej subsumpcji stanu faktycznego do norm prawa materialnego mających w sprawie zastosowanie. Okoliczność, że poddana kontroli Sądu decyzja nie odpowiada oczekiwaniom skarżącego nie świadczy automatycznie o jej wadliwości. Ustosunkowując się na zakończenie rozważań do wniosku o dopuszczenie i przeprowadzenie dowodu z załączonej do skargi umowy najmu z 28 czerwca 2022 r. wraz z aneksem do umowy z 20 listopada 2023 r. oraz decyzji Prezydenta Miasta Radomska z 29 kwietnia 2020 r., która nie została załączona do skargi, wyjaśnić trzeba, że według art. 106 § 3 p.p.s.a., Sąd może z urzędu lub na wniosek stron przeprowadzić dowody uzupełniające z dokumentów, jeżeli jest to niezbędne do wyjaśnienia istotnych wątpliwości i nie spowoduje nadmiernego przedłużenia postępowania w sprawie. Mając na uwadze powyższe przed wszystkim należy podkreślić, że stan faktyczny sprawy, jest w ocenie Sądu, dostatecznie wyjaśniony i nie budzi istotnych wątpliwości. Postępowanie dowodowe przed sądem administracyjnym, z uwagi na wszystkie konsekwencje wynikające z art. 133 § 1 p.p.s.a. ma wyłącznie charakter uzupełniający, ograniczający się do dowodów z dokumentów i co więcej, nie służy ustalaniu stanu faktycznego sprawy administracyjnej, albowiem rolą i zadaniem sądu administracyjnego jest kontrola prawidłowości jego ustalenia przez organ, nie zaś wyręczanie w tym względzie organu administracji właściwego do załatwienia sprawy. Dyspozycja art. 106 § 3 p.p.s.a. nie daje podstaw, by żądać przeprowadzenia przed sądem administracyjnym postępowania dowodowego wskazującego na istnienie nowych okoliczności faktycznych, których strona nie podniosła w toku postępowania przed organem administracji, choć już wówczas dysponowała stosownymi dowodami. Przepis ten nie jest również instrumentem służącym do zwalczenia ustaleń faktycznych, z którymi strona skarżąca się nie zgadza. Tożsame stanowisko w tej kwestii wyraził Naczelny Sąd Administracyjny w wyrokach z 26 października 2023 r., III OSK 2620/21; z 28 maja 2024 r., III OSK 1514/23; z 12 lipca 2023 r., I OSK 890/20 (https://orzeczenia.nsa.gov.pl). Z powyższych względów Sąd, na podstawie art. 106 § 3 p.p.s.a., oddalił wnioski dowodowe zawarte w skardze. Biorąc pod uwagę przedstawione wyżej okoliczności Sąd, na podstawie art. 151 p.p.s.a., oddalił skargę. IB