III OSK 879/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Mirosław Wincenciak, Sędziowie Sędzia NSA Przemysław Szustakiewicz, Sędzia del. WSA Arkadiusz Windak (spr.), , po rozpoznaniu w dniu 5 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej S. Spółki z o.o. z siedzibą w R. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 23 listopada 2022 r. sygn. akt VII SA/Wa 868/22 w sprawie ze skargi M.C. i S. Spółki z o.o. z siedzibą w R. na decyzję Ministra Infrastruktury z dnia 3 marca 2022 r., nr GM-DOK-4.7700.14.2021.LD w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddala skargę kasacyjną, Wyrokiem z 23 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 868/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, po rozpoznaniu sprawy ze skarg M.C. i S. Spółki z o.o. z siedzibą w R. wniesionych na decyzję Ministra Infrastruktury z 3 marca 2022 r. nr GM-DOK-4.7700.14.2021.LD w przedmiocie udzielenia pozwolenia wodnoprawnego oddalił skargi. Z uzasadnienia wyroku wynika, że Zachodniopomorski Zarząd Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie wystąpił 19 grudnia 2013 r. z wnioskiem o kolejne pozwolenie wodnoprawne na piętrzenie wód jazem zlokalizowanym w km 49+305 rzeki Wieprzy w granicach rzędnych 19,66 - 20,31 m n.p.m., przy nadzwyczajnym poziomie piętrzenia równym 20,61 m n.p.m. oraz na przepływ Kanałem M. w wielkości 1,7 m3/s. Starosta S. decyzją z 15 lipca 2015 r. nr 372/2015, na podstawie art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 123 ust. 2, art. 127, art. 128 i art. 140 ust. 1 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo Wodne (Dz. U. z 2015 r., poz. 469) udzielił wnioskodawcy pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na piętrzeniu śródlądowych wód powierzchniowych rzeki W. za pomocą istniejącego jazu zlokalizowanego w km 49+305 w miejscowości P. (działki nr [...] obr. P. i [...] obręb W., gmina S.). W decyzji określono warunki korzystania z wód, a także zobowiązano wnioskodawcę do zachowania przepływu nienaruszalnego w rzece W. na poziomie Qn = 2,95 m3/s. Ważność pozwolenia wodnoprawnego określono do dnia 10 lipca 2035 r., a decyzji nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie decyzją z 8 stycznia 2016 r., po rozpatrzeniu odwołania M.C., uchylił w części dotyczącej pkt IV ww. decyzję Starosty S. i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 15 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 284/16 uchylił ww. decyzję. Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 530/17, uchylił wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 15 września 2016 r. i przekazał sprawę Sądowi I instancji do ponownego rozpoznania. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Szczecinie wyrokiem z 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 125/19 uchylił decyzję Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w Szczecinie z 8 stycznia 2016 r. Sąd Wojewódzki wskazał, że organ odwoławczy powinien ustalić, czy wykonywanie pozwolenia wodnoprawnego może wywołać szkody lub nieść ze sobą negatywne oddziaływanie, odnosząc to np. do przeznaczenia nieruchomości w miejscowym planie zagospodarowania przestrzennego i możliwości jej wykorzystania. Jednocześnie Sąd uznał, że sam fakt zwiększenia się poziomu wód na działce 216, będący skutkiem piętrzenia, nie jest równoznaczny z wykazaniem szkód wiążących się z tą okolicznością jak i negatywnym oddziaływaniem. Nadto, Sąd stwierdził, że okolicznością istotną dla oceny zasadności nałożenia obowiązku wykonania określonych urządzeń było wyjaśnienie wątpliwości co do legalności istnienia ścianek Larsena. Prezes Państwowego Gospodarstwa Wodnego Wody Polskie decyzją z 18 grudnia 2019 r., utrzymał w mocy decyzję Starosty S., zaś Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 345/20 stwierdził nieważność zaskarżonej decyzji. Sąd uznał, że organem właściwym w sprawie jest minister do spraw gospodarki wodnej. Minister Infrastruktury decyzją z 3 marca 2022 r. nr GM-DOK -4.7700.14.2021.LD, na podstawie art. 138 § 1 pkt 2 k.p.a., po rozpatrzeniu odwołania M.C. - uchylił decyzję Starosty S. z 15 lipca 2015 r. w części dotyczącej czasu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego i orzekł w tym zakresie o udzieleniu pozwolenia wodnoprawnego na okres 3 lat od dnia wydania decyzji. W pozostałym zakresie utrzymał w mocy decyzję Starosty. Organ II instancji wskazał, że wniosek z 19 grudnia 2013 r. inicjujący postępowanie nie określał terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. W dniu 18 lutego 2022 r. pełnomocnik PGW Wody Polskie wystąpił do Ministra o zmianę terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego na okres 3 lat od dnia ostateczności decyzji. W ocenie organu odwoławczego, zmiana terminu obowiązywania pozwolenia, umożliwi aktualizację rzeczywistych warunków panujących na Węźle Wodnym w P. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w uzasadnieniu wyroku z 23 listopada 2022 r. sygn. akt VI SA/Wa 868/22 oddalającego skargę M.C. podkreślił, że Minister Infrastruktury oraz Sąd, z uwagi na treść art. 153 p.p.s.a., związani byli oceną prawną i wskazaniami co do dalszego postępowania, wyrażonymi w prawomocnych wyrokach sądów administracyjnych wydanych w tej sprawie, zwłaszcza wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 125/19. Sąd I instancji zaznaczył również, że poddane kontroli postępowanie zostało wszczęte w czasie obowiązywania ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne i zgodnie z regułą intertemporalną z art. 545 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, przepisy prawa materialnego ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. znajdowały zastosowanie w niniejszej sprawie. Sąd I instancji powołał się w wyroku na przepisy art. 122 ust. 1 pkt 1, art. 37 pkt 4 oraz art. 125 i art. 126 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Sąd Wojewódzki zaakceptował ocenę organu o braku sprzeczności kontrolowanego pozwolenia wodnoprawnego z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego i co do niewystąpienia przesłanki, o której mowa w art. 126 pkt 2 Prawa wodnego. Sąd stwierdził, że zaskarżona decyzja nie narusza art. 128 Prawa wodnego, gdyż organ, uwzględniając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie z 16 maja 2019 r., prawidłowo ocenił, że nie zachodziły okoliczności uzasadniające wykonanie dodatkowych urządzeń zapobiegających szkodom, w odniesieniu do działki skarżącego M.C. Zdaniem Sądu, zaskarżona decyzja nie narusza też ogólnych zasad korzystania z wód, tj. art. 31 ust. 1 i 2, jak również nie narusza art. 38 ust. 2 ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r., ani też przepisów art. 131 i 132 Prawa wodnego. Sąd Wojewódzki uznał, że zgodnie z art. 126 oraz art. 125 Prawa wodnego z 2001 r. organy nie miały podstaw by odmówić wnioskodawcy wydania pozwolenia wodnoprawnego, a zakres i termin jego udzielenia prawa nie narusza. Odnosząc się do istoty skargi Symbios Spółki z o. o., Sąd wyjaśnił, że stosownie do art. 127 ust. 1 i 2 Prawa wodnego, pozwolenie wodnoprawne na szczególne korzystanie z wód wydaje się, na czas określony, jednak nie dłuższy niż 20 lat. Uwzględniając zaś nadanie decyzji Starosty S. rygoru natychmiastowej wykonalności oraz treść zaskarżonej decyzji, to sporne pozwolenie wodnoprawne obowiązywać ma od 15 lipca 2015 r. do dnia 3 marca 2025 r. Zdaniem Sądu, udzielenie pozwolenia wodnego (w sposób faktyczny) na okres niemal 10 lat stanowiło o braku zasadności skargi Spółki. Poza tym, analiza przepisów Prawa wodnego, ze szczególnym uwzględnieniem art. 127 ust. 1 i 2, prowadzi do stwierdzenia, że organ, określając termin obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego, działał w granicach uznania administracyjnego. W ocenie Sądu I instancji, Minister Infrastruktury uwzględniając wolę wnioskodawcy oraz na możliwość aktualizacji rzeczywistych warunków panujących na węźle wodnym w P. i ich dostosowania do udzielonych pozwoleń wodnoprawnych, wykazał zasadność określenia terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Sąd Wojewódzki stwierdził, że choć Minister wydał decyzję przed upływem zakreślonego stronom terminu do wypowiedzenia się co do dowodów w sprawie, to jednak po wpływie wniosku z 18 lutego 2022 r. pełnomocnik skarżącej Spółki zapoznał się z aktami sprawy. Szybsze załatwienie sprawy znajdowało usprawiedliwienie wobec wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z 13 stycznia 2022 r., sygn. akt VII SAB/Wa 241/21 zobowiązującego organ do rozpatrzenia sprawy w określonym terminie. Uchybienie to nie miało jakiegokolwiek wpływu na prawidłowość wydanej decyzji. Skargę kasacyjną od opisanego wyżej wyroku wniosła S. Spółka z o.o., reprezentowana przez adwokata, zaskarżając wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w części oddalającej Jej skargę. Na podstawie art. 174 ust 1 p.p.s.a. zaskarżonemu wyrokowi zarzucono naruszenie prawa materialnego poprzez jego błędną wykładnię, tj.: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia przepisów art. 155 k.p.a. w zw. z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne w zw. z art. 401 ust. 1 ustawy Prawo wodne poprzez ich błędną wykładnię i skrócenie okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego bez przeprowadzenia analizy dopuszczalności dokonania przedmiotowej zmiany w świetle obowiązujących przepisów oraz bez zawiadomienia wszystkich stron o toczącym się postępowaniu; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu, pomimo naruszenia art. 415 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie i brak zbadania przez organ, czy któryś z przypadków uzasadniających cofnięcie lub ograniczenie pozwolenia wodnoprawnego ma miejsce w niniejszej sprawie; 3. art. 145 § 1 pkt 1 lit. a p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu pomimo naruszenia art. 407 ustawy Prawo wodne poprzez jego niezastosowanie, choć przedmiotowa regulacja winna być zastosowana odpowiednio, a organ winien był przeanalizować, jakie informacje i dokumenty są niezbędne, biorąc pod uwagę zakres wnioskowanej zmiany pozwolenia wodnoprawnego oraz jej przyczyny. Na podstawie art. 174 ust 2 p.p.s.a. skarżąca kasacyjnie zarzuciła naruszenie przepisów postępowania, które miało istotny wpływ na wynik sprawy: 1. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c ustawy p.p.s.a. poprzez odmowę uchylenia decyzji organu odwoławczego pomimo naruszenia art. 8 § 1 k.p.a. poprzez jego niezastosowanie i skrócenie okresu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego bez uwzględnienia słusznych interesów podmiotów, których pozwolenia wodnoprawne są ściśle skorelowane z pozwoleniem z 15 lipca 2015 r., sprzecznie z wymogiem praworządnego i sprawiedliwego prowadzenia postępowania; 2. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez naruszenie przez Sąd art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez jego błędną wykładnię i sporządzenie uzasadnienia wyroku w sposób uniemożliwiający dokonanie kontroli instancyjnej. Skarżąca kasacyjnie wniosła o uchylenie wyroku w zaskarżonej części i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie oraz o zasądzenie na Jej rzecz kosztów postępowania. Wskazała, że nie wnosi o przeprowadzenie rozprawy. W uzasadnieniu skargi kasacyjnej Spółka podniosła, że zgodnie z art. 402 ust. 1 ustawy Prawo wodne, w postępowaniach dotyczących zgód wodnoprawnych nie stosuje się art. 31 k.p.a. A contrario, stosuje się pozostałe przepisy Kodeksu, a więc także art. 155. Powołując się na treść art. 155 k.p.a. skarżąca kasacyjnie podkreśliła, że nie ma racji Sąd twierdząc, że organ działał ramach "uznania administracyjnego". W ocenie skarżącej, Sąd całkowicie pominął obowiązek zweryfikowania procedury, w jakiej możliwa jest zmiana decyzji ostatecznej. Ponadto, nie jest wystarczający fakt, iż strony miały możliwość zapoznawania się z aktami sprawy, wobec czego miały możliwość zapoznania się z wnioskiem Wód Polskich z dnia 18 lutego 2022 r. Zdaniem skarżącej kasacyjnie, organ nie pochylił się nad tym w jaki sposób zmiana może wpłynąć na słuszne interesy podmiotów, których byt związany jest nierozerwalnie z przedmiotowym pozwoleniem. Zaniechanie Sądu w zakresie dokonania przedmiotowej analizy czyni zaskarżony wyrok wadliwym. Sąd nie odniósł się do zarzutu, że organ winien był zobowiązać Wody Polskie do uzupełnienia swojego wniosku, zgodnie z art. 407 ustawy Prawo wodne. Skarżąca zwróciła też uwagę, że organ optuje za pozostawieniem trwającego od lat stanu faktycznego w formie niezmienionej, albowiem stan ten uważa za prawidłowy. Twierdzenia więc, że skrócony czas pozwoli na aktualizację rzeczywistych warunków panujących na Węźle Wodnym w P., a także umożliwi ich dostosowanie do udzielonych pozwoleń wodnoprawnych, stoją w sprzeczności z powołaną argumentacją. Sąd tej sprzeczności nie dostrzegł. Skarżąca kasacyjnie nie wie też, czy Sąd w jakimkolwiek stopniu przeanalizował wyjaśnienia składane przez nią w toku postępowania. Naczelny Sąd Administracyjny zważył co następuje: Stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935; dalej: p.p.s.a.), Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania, której przesłanki enumeratywnie wymienione w art. 183 § 2 p.p.s.a. w niniejszej sprawie nie występują. Oznacza to, że przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie, 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (art. 174 p.p.s.a.). Granice skargi kasacyjnej wyznaczają wskazane w niej podstawy. Skarga kasacyjna jest sformalizowanym środkiem zaskarżenia orzeczeń wojewódzkich sądów administracyjnych. Ze względu na wymogi konstrukcyjne, sporządzenie skargi kasacyjnej zostało powierzone profesjonalnym podmiotom, których fachowość powinna gwarantować prawidłowe skonstruowanie zarzutów, zgodnie z przepisami p.p.s.a. Skargę kasacyjną sporządzono w oparciu o obie podstawy kasacyjne, o których mowa w art. 174 p.p.s.a, to jest naruszenia prawa materialnego oraz naruszenia przepisów postępowania. W takiej sytuacji, co do zasady w pierwszej kolejności rozpoznaniu winny podlegać zarzuty naruszenia przepisów postępowania. Dopiero bowiem po przesądzeniu, że stan faktyczny przyjęty przez sąd w zaskarżonym wyroku jest prawidłowy, albo nie został dostatecznie podważony, można przejść do skontrolowania procesu subsumcji danego stanu faktycznego pod zastosowany przez sąd pierwszej instancji przepis prawa materialnego. W ramach zarzutu naruszenia przepisów prawa procesowego skarżąca kasacyjnie podniosła zarzut naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. poprzez naruszenie przepisu art. 141 § 4 p.p.s.a. Skarżąca nie wyjaśniła w skardze kasacyjnej jaki związek miałby istnieć pomiędzy naruszeniem wskazanych przepisów ustawy Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w szczególności, że pierwszy z nich, tj. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c stanowi normę o charakterze "wynikowym" regulującym jedynie sposób rozstrzygnięcia co do skargi. Stawianie Sądowi I instancji zarzutu naruszenia art. 145 § 1 pkt 1 lit. c p.p.s.a. jest dopuszczalne, kiedy kasator powiąże ten przepis z odpowiednimi przepisami postępowania, które miały zastosowanie w postępowaniu administracyjnymi. W uzasadnieniu ww. zarzutu takiego powiązania autor skargi kasacyjnej nie przedstawił. Nie zostało również wyjaśnione w uzasadnieniu zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. na czym polegać miałaby jego błędna wykładnia. Aby zarzut naruszenia prawa przez błędną wykładnię mógł zostać rozpatrzony, wymagane jest wykazanie na czym dokładnie polegała błędna wykładnia przepisu prawa, którego zarzut kasacyjny dotyczy oraz jaka powinna być prawidłowa jego wykładnia. Zarzut naruszenia przez Sąd I instancji art. 141 § 4 p.p.s.a. może być skuteczny tylko wtedy, gdy uzasadnienie wyroku sporządzone zostało w sposób uniemożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności gdy nie zawiera któregoś z wymienionych w tym przepisie elementów konstrukcyjnych albo nie pozwala w sposób pewny ustalić przesłanek, jakimi kierował się wojewódzki sąd administracyjny. Uzasadnienie kwestionowanego wyroku zawiera wszystkie elementy o których mowa w art. 141 § 4 p.p.s.a. Wbrew skarżącej kasacyjnie, Sąd Wojewódzki na stronach 17 i 18 odniósł się do przyczyny zaakceptowania możliwości zmiany na etapie postępowania odwoławczego terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego. Sąd wskazał m.in., że zmiana terminu obowiązywania pozwolenia wodnoprawnego dokonana została w ramach przepisów art. 127 ust. 1 i 2 ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne (Dz. U. z 2017 r. poz. 1121 ze zm.). Wynikała ona przede wszystkim z woli podmiotu wnioskującego o jego wydanie, tj. PGW Wody Polskie RZGW w Szczecinie wyrażonej w trakcie postępowania odwoławczego w piśmie z 18 lutego 2022 r. i zawartej w nim argumentacji. Wyjaśnić w tym miejscu należy, że w ramach zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. nie jest dopuszczalne podważenie prawidłowości zaprezentowanego przez Sąd I instancji stanowiska co do przyjętego stanu faktycznego, czy też stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa materialnego (por. wyrok NSA z 17 września 2024 r. sygn. akt III OSK 1982/23). W uzasadnieniu zaskarżonego wyroku Sąd co prawda nie odniósł się do podniesionego przez Symbios Spółkę z o. o. zarzutu naruszenia art. 155 w zw. z art. 155a k.p.a., jednakże zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego, uchybienie to nie mogło mieć istotnego wpływu na wynik sprawy z następujących przyczyn. Zarzut naruszenia art. 155 k.p.a. został sformułowany również w skardze kasacyjnej i okazał się niezasadny. Pomimo przywołania w uzasadnieniu skargi kasacyjnej pełnej treści art. 155 k.p.a., jej autor nie dostrzegł, że przepis ten nie miał i nie mógł mieć w sprawie zastosowania. Postępowanie administracyjne zostało zainicjowane wnioskiem Zachodniopomorskiego Zarządu Melioracji i Urządzeń Wodnych w Szczecinie z 19 grudnia 2013 r. o wydanie nowego pozwolenia wodnoprawnego, nie zaś zmiany pozwolenia wodnoprawnego. Decyzją, która zakończyła postępowanie w administracyjnym toku instancji jest decyzja Ministra Infrastruktury z 3 marca 2022 r. Oznacza to, że postępowanie toczyło się w trybie zwykłym, nie zaś nadzwyczajnym do którego zalicza się możliwość uchylenia lub zmiany decyzji w oparciu o art. 155 k.p.a. Zgodnie z art. 155 k.p.a., decyzja ostateczna, na mocy której strona nabyła prawo, może być w każdym czasie za zgodą strony uchylona lub zmieniona przez organ administracji publicznej, który ją wydał, jeżeli przepisy szczególne nie sprzeciwiają się uchyleniu lub zmianie takiej decyzji i przemawia za tym interes społeczny lub słuszny interes strony; przepis art. 154 § 2 stosuje się odpowiednio. Z przywołanego przepisu wynika, że w trybie art. 155 k.p.a. mogą być zmieniane lub uchylane wyłącznie decyzje ostateczne. Według art. 16 § 1 k.p.a., ostatecznymi decyzjami są te, od których nie służy odwołanie w administracyjnym toku instancji lub wniosek o ponowne rozpatrzenie sprawy. Z przedstawionych względów organy orzekające w sprawie nie stosowały i nie mogły również naruszyć przepisu art. 155 k.p.a., bowiem postępowanie nie było prowadzone w sprawie uchylenia lub zmiany decyzji ostatecznej, ale w przedmiocie wydania nowego pozwolenia wodnoprawnego. Ostateczną decyzją w sprawie stała się dopiero, z chwilą jej wydania, decyzja Ministra Infrastruktury z 3 marca 2022 r. Skoro w rozpoznawanej sprawie postępowanie administracyjne nie było prowadzone w trybie art. 155 k.p.a. to zarzut naruszenia przez Sąd Wojewódzki tego przepisu jak i sformułowana wokół niego argumentacja skargi kasacyjnej okazały się chybione. W podstawie zarzutów naruszenia prawa materialnego skarżąca kasacyjnie powołała się na przepisy art. 402 ust. 1 w zw. z art. 401 ust. 1, art. 407, art. 415 ustawy Prawo wodne, a zatem przepisy ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. (Dz. U. z 2022 r. poz. 2625 ze zm.). Tymczasem nie można uznać aby przepisy te zostały naruszone przez Sąd Wojewódzki skoro nie były one przedmiotem jego wykładni. Z uzasadnienia wyroku Sądu wynika, że prowadzone postępowanie administracyjne w sprawie pozwolenia wodnoprawnego zostało wszczęte w czasie obowiązywania ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Jak przyjął Sąd I instancji, zgodnie z regułą intertemporalną wynikającą z art. 545 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. Prawo wodne, w sprawie zastosowanie miały przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. W myśl art. 545 ust. 4 "Do spraw wszczętych i niezakończonych przed dniem wejścia w życie ustawy, niewymienionych w ust. 1-3d, stosuje się przepisy dotychczasowe (...)". Z powyższego wynika, że przedmiotem wykładni Sądu Wojewódzkiego i kontroli prawidłowości stosowania przez organy orzekające norm prawa materialnego były przepisy ustawy z dnia 18 lipca 2001 r. Prawo wodne. Autor skargi kasacyjnej w żadnym jej fragmencie nie podniósł naruszenia przez Sąd Wojewódzki przepisu art. 545 ust. 4 ustawy z 20 lipca 2017 r. i w konsekwencji zaakceptowania przez ten Sąd rozstrzygnięcia sprawy przez organy administracji w oparciu o przepisy ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r. Jedynie wówczas możliwe byłoby dokonanie oceny, czy Sąd Wojewódzki naruszył wymienione w skardze kasacyjnej przepisy ustawy Prawo wodne z 20 lipca 2017 r. poprzez ich niezastosowanie, przy jednoczesnym wykazaniu, że uchybienie to mogło mieć wpływ na wynik sprawy. Wobec braku zarzutu skarżącej kasacyjnie naruszenia art. 545 ust. 5 ustawy z 20 lipca 2017 r. oraz uznania przez Sąd Wojewódzki, że sprawa winna być rozpoznana w trybie przepisów ustawy Prawo wodne z 18 lipca 2001 r., dalej idące zarzuty naruszenia niezastosowanych przepisów art. 402 ust. 1 w z. z art. 401 ust. 1, art. 407, art. 415 ustawy Prawo wodne z 20 lipca 2017 r. okazały się niezasadne. Mając na uwadze powyższe Naczelny Sąd Administracyjny, na podstawie art. 184 p.p.s.a., oddalił skargę kasacyjną.