VII SAB/Wa 241/21

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Izabela Ostrowska (spr.), Sędziowie sędzia WSA Jolanta Augustyniak-Pęczkowska, sędzia WSA Marta Kołtun-Kulik, , po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 13 stycznia 2022 r. sprawy ze skargi M C na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury postępowania w zakresie rozpatrzenia odwołania od decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego I. zobowiązuje Ministra Infrastruktury do rozpoznania odwołania MC od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015 r. - w terminie 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku, II. stwierdza przewlekłe prowadzenie postępowania odwoławczego przez Ministra Infrastruktury, III. stwierdza, iż przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa, IV. w pozostałym zakresie oddala skargę, V. zasądza od Ministra Infrastruktury na rzecz M C kwotę 100 (sto) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Pismem z 18 września 2021 r. M.C. (dalej: "skarżący") wniósł skargę na przewlekłe prowadzenie przez Ministra Infrastruktury postępowania w sprawie odwołania od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015 r., nr [...], udzielającej pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki [...]. Z akt postępowania administracyjnego wynika, że skarżący złożył odwołanie od decyzji Starosty [...] z [...] lipca 2015 r., udzielającej [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód, polegającego na piętrzeniu śródlądowych wód powierzchniowych rzeki [...] za pomocą jazu zlokalizowanego w km 49+305 w miejscowości P. w ramach zamierzenia "Szczególne korzystanie z wód – obiekt Węzeł [...]". Decyzji tej nadano rygor natychmiastowej wykonalności. Po rozpatrzeniu przedmiotowego odwołania Dyrektor Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. decyzją z [...] stycznia 2016 r., znak: [...], uchylił w części decyzję organu dotyczącą pkt IV i w tym zakresie orzekł co do istoty sprawy. Decyzja ta stała się następnie przedmiotem skargi do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Szczecinie., który wyrokiem z 15 września 2016 r., sygn. akt II SA/Sz 284/16 uchylił w całości rozstrzygnięcie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki w S.. Po rozpoznaniu skargi kasacyjnej złożonej w tej sprawie Naczelny Sąd Administracyjny wyrokiem z dnia 4 grudnia 2018 r., sygn. akt II OSK 530/17 uwzględnił przedmiotową skargę i uchylił w całości wyrok sądu I instancji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w S. wyrokiem z 16 maja 2019 r., sygn. akt II SA/Sz 125/19, uchylił rozstrzygnięcie Dyrektora Regionalnego Zarządu Gospodarki w S. i przekazał mu sprawę do ponownego rozpatrzenia. Ponownie analizując sprawę Prezes Wód Polskich decyzją z [...] grudnia 2019 r., nr [...] utrzymał w mocy rozstrzygniecie organu I instancji. W wyniku złożonej w tej sprawie skargi Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z 21 października 2020 r., sygn. akt IV SA/Wa 345/20, stwierdził nieważność rozstrzygnięcia Prezesa Wód Polskich i przekazał sprawę do rozpoznania Ministrowi Klimatu i Środowiska jako ministrowi właściwemu do spraw gospodarki wodnej (następnie na skutek zmiany urzędu obsługującego ministra właściwego do spraw gospodarki wodnej organem został Minister Infrastruktury na podstawie § 1 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2019 r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury, któremu przekazano sprawę jako właściwemu do jej rozpoznania). Z powyższych względów pismem z [...] lutego 2021 r. Prezes Wód Polskich przekazał do Ministra Infrastruktury akta sprawy dotyczące pozwolenia wodnoprawnego na szczególne korzystanie z wód polegające na piętrzeniu śródlądowych wód powierzchniowych rzeki [...] wraz z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie w sprawie o sygn. akt IV SA/Wa 345/20. Z uwagi na brak dokumentacji Minister Infrastruktury pismem z 29 marca 2021 r. wystąpił do Prezesa Wód Polskich z wezwaniem do przekazania brakujących oryginałów wyroków sądowych oraz akt postępowania prowadzonego w II instancji przez Prezesa Wód Polskich. Akta postępowania odwoławczego zostały przekazane Ministrowi w dniu 7 kwietnia 2021 r. wraz z informacją, że żądane oryginały wyroków zostały przekazane Regionalnemu Zarządowi Gospodarki Wodnej w S.. Stąd też Minister Infrastruktury pismem z [...] maja 2021 r. wystąpił do tego organu o przesłanie oryginałów wyroków w niniejszej sprawie. Orzeczenia te zostały przekazane przy piśmie z [...] maja 2021 r. Równocześnie w toku prowadzonego postępowania organ powziął informację, że strony niniejszego postępowania – M. G. i A. F. nie są już właścicielami Ośrodka Chowu i Hodowli Pstrąga w [...], co zostało potwierdzone w notatce służbowej z [...] kwietnia 2021 r. Z tego względu Minister Infrastruktury pismem z [...] maja 2021 r. wystąpił do powyższych stron postępowania o przekazania informacji dotyczących numerów działek ewidencyjnych, na jakich zlokalizowany jest przedmiotowy ośrodek oraz przekazania kserokopii dokumentów potwierdzających ewentualną sprzedaż tych nieruchomości. Następnie zawiadomieniem z [...] czerwca 2021 r. poinformował strony o nowym terminie załatwienia sprawy – do dnia [...] lipca 2021 r. Żądane dokumenty zostały przekazane organowi przy piśmie z [...] czerwca 2021 r. W związku z uzyskaną informacją Minister Infrastruktury pismem z [...] lipca 2021 r. wystąpił o wydanie aktualnego wypisu i wyrysu z rejestru gruntów i budynków dla działek nr ew. [...] obręb W. [ gmina [...]. Dokumenty te wpłynęły do organu w dniu [...] lipca 2021 r. Ponagleniem z [...] lipca 2021 r. (uzupełnionym pismami z [...] i [...] lipca 2021 r.) skarżący wystąpiło o niezwłoczne merytoryczne rozpatrzenie przedmiotowej sprawy. W odpowiedzi Minister Infrastruktury pismem z [...] lipca 2021 r. stwierdził brak przewlekłości w niniejszej sprawie. Z kolei zawiadomieniem z [...] lipca 2021 r. poinformował strony postępowania, że załatwienie przedmiotowej sprawy nastąpi w terminie do [...] września 2021 r. Kolejnym zawiadomieniem z [...] sierpnia 2021 r. termin ten został przedłużony do [...] września 2021 r., a następnie zawiadomieniem z [...] września 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. Skargę na przewlekłe prowadzenie postępowania przez Ministra Infrastruktury wniósł M.C., domagając się stwierdzenia przewlekłości prowadzonego postępowania, przyznania odszkodowania oraz zasądzenia od strony przeciwnej kosztów postępowania. W uzasadnieniu skarżący podkreślił, że z informacji zawartej w odpowiedzi na jego ponaglenie wynika, że dokumentacja przekazana przez Prezesa Wód Polskich została przekazana organowi w dniu [...] lutego 2021 r., a dopiero w dniu [...] marca 2021 r. Minister Infrastruktury wezwał o jej uzupełnienie. Oznacza to, że organ przez prawie dwa miesiące nie spostrzegł, że w jego aktach brakuje podstawowej dokumentacji. Następnie, w dniu [...] kwietnia 2021 r. organ powziął informację o tym, że M. G. i A. F. nie są właścicielami Ośrodka Chowu i Hodowli Pstrąga w [...]. Do momentu zwrócenia się do stron o potwierdzenie tej informacji ponownie upłynęło prawie półtora miesiąca. Z kolei w dniu [...] września 2021 r., a więc dzień przed upływem wyznaczonego przez organ terminu rozpoznania sprawy, Minister Infrastruktury przedłużył ten termin o kolejne 6 tygodni. W odpowiedzi na skargę organ wniósł o jej oddalenie, podnosząc że nie dopuścił się zarzucanej mu przewlekłości. Wyjaśnił, że ze względu na skomplikowany charakter sprawy oraz wielość stron i wniosków, w szczególności wniosków samego skarżącego, organ zobligowany był do podjęcia wszelkich czynności, które doprowadzą do rzetelnego i zgodnego ze stanem faktycznym i prawnym orzeczenia w sprawie. W ocenie organu podejmowane przez niego czynności nie były zbędne i pozorne, zaś skarżący nie wykazał w treści skargi na czym miałyby polegać owe zbędne czynności. Podejmowane przez organ czynności w celu niewątpliwego ustalenia stanu faktycznego i prawnego nie zawsze przyniosły jednak oczekiwany skutek przybliżający do zakończenia sprawy w takim stopniu jakiego oczekiwał organ. Nie można jednak uznać, że prowadzone postępowanie trwa dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Kontrola sądu administracyjnego zgodnie z art. 1 § 1 i 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2021 r. poz. 137) oraz art. 3 § 1 i § 2 pkt 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325 ze zm., dalej: "p.p.s.a."), sprowadza się do badania zgodności z prawem działalności administracji publicznej. Kontrola ta polega na badaniu, czy w toku rozpoznania sprawy organy administracji publicznej nie naruszyły prawa materialnego i procesowego w stopniu mogącym mieć wpływ na wynik sprawy. Ponadto sąd administracyjny rozstrzyga w granicach danej sprawy, nie będąc jednak związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną (art. 134 § 1 p.p.s.a.). W myśl zaś art. 3 § 2 pkt 8 i 9 p.p.s.a. przedmiotem zaskarżenia do sądu administracyjnego może być brak działań administracji publicznej w sytuacji, gdy obowiązujące przepisy nakładają na jej organy obowiązek załatwienia sprawy administracyjnej w określonym czasie i w określonej formie. Z powyższych przepisów wynika, że zaskarżalna do sądu opieszałość organu administracji w procedowaniu może przybrać dwie postacie - bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania. Przyjmuje się, że celem skargi na bezczynność czy przewlekłość jest zobligowanie organu administracji publicznej do podjęcia działań, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a p.p.s.a. Zgodnie bowiem z art. 149 § 1 zd. 1 omawianej ustawy, sąd - uwzględniając skargę na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organy w sprawach określonych w art. 3 § 2 pkt 1 - 4a - zobowiązuje organ do wydania w określonym terminie aktu, interpretacji, dokonania czynności lub stwierdzenia albo uznania uprawnienia bądź obowiązku wynikających z przepisów prawa. Rozpatrując skargę sąd stwierdza, że organ dopuścił się bezczynności lub przewlekłego prowadzenia postępowania i ustala czy bezczynność organu lub przewlekłe prowadzenie postępowania miały miejsce z rażącym naruszeniem prawa. Jednocześnie stosownie do art. 53 § 2b p.p.s.a. wymogiem skutecznego wniesienia do sądu administracyjnego skargi na bezczynność lub przewlekłe prowadzenie postępowania przez organ jest jej poprzedzenie ponagleniem skierowanym do właściwego organu. W przedmiotowej sprawie skarżący złożył stosowne ponaglenie w piśmie z [...] lipca 2021 r. Przechodząc do rozważań czy w niniejszej sprawie doszło do zarzuconej w skardze przewlekłości w załatwieniu sprawy przez Ministra Infrastruktury w zakresie rozpatrzenia odwołania M.C. od decyzji Starosty [...] nr [...] z dnia [...] lipca 2015r., należy wskazać, że zgodnie z art. 12 § 1 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. – Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2021 r., poz. 735 ze zm., dalej: "k.p.a.") organy administracji publicznej mają obowiązek działać w sprawie wnikliwie i szybko, posługując się możliwie najprostszymi środkami prowadzącymi do jej załatwienia, jak również zobowiązane są do podejmowania wszelkich kroków niezbędnych do jej wyjaśnienia i załatwienia (art. 7 i art. 77 § 1 k.p.a.). Na gruncie art. 35 § 1 i 3 k.p.a. organy administracji publicznej obowiązane są załatwiać sprawy bez zbędnej zwłoki. Załatwienie sprawy wymagającej postępowania wyjaśniającego powinno nastąpić nie później niż w ciągu miesiąca, a sprawy szczególnie skomplikowanej – nie później niż w ciągu dwóch miesięcy od dnia wszczęcia postępowania. Dodatkowo należy wyjaśnić, że przewlekłość oznacza taki stan postępowania administracyjnego, w którym organ prowadzi postępowanie dłużej niż jest to niezbędne do załatwienia sprawy. W przeciwieństwie do bezczynności organu, która jest stwierdzana na podstawie kryterium obiektywnego i sprawdzalnego, jakim jest termin załatwienia sprawy, przewlekłość postępowania stwierdza się według kryterium ocennego. Właściwy organ jest obowiązany ocenić, czy organ administracji publicznej prowadzi postępowanie w czasie niezbędnym do załatwienia sprawy (por. A. Wróbel [w:] M. Jaśkowska, M. Wilbrandt-Gotowicz, A. Wróbel, Komentarz aktualizowany do Kodeksu postępowania administracyjnego, LEX/el. 2021, art. 37). Zgodnie ze stanowiskiem ugruntowanym w doktrynie, zakwalifikowanie postępowania organu jako dotknięte przewlekłością jego prowadzenia w określonej dacie (a datą tą będzie data orzekania przez sąd) wymaga gruntownego zbadania sprawy pod wieloma względami. Dokonania oceny czynności procesowych, analizy faktów i okoliczności zależnych oddziałania organu i jego pracowników oraz stanu zastoju procesowego sprawy wynikającego z zaniechania lub wadliwości działań podejmowanych przez strony lub innych uczestników postępowania (por. B. Adamiak, J. Borkowski, Kodeks postępowania administracyjnego. Komentarz, Wydanie 11, Warszawa 2011, str. 238). Badanie to musi obejmować całą aktywność lub jej brak w prowadzonym przez organ ten postępowaniu, przez które rozumieć należy czas od jego wszczęcia aż do wydania ostatecznej decyzji (por. wyrok NSA z 17 listopada 2020 r., sygn. akt I OSK 1343/20, LEX nr 3089414). Co więcej, przewlekłość postępowania obejmuje opieszałe, niesprawne i nieskuteczne działanie organu w sytuacji, gdy sprawa mogła być załatwiona w terminie krótszym, jak również nieuzasadnione przedłużanie terminu załatwienia sprawy. Przewlekłe prowadzenie postępowania jest więc stanem obiektywnym, istniejącym niezależnie od ostatecznego załatwienia sprawy (por. wyrok NSA z 19 grudnia 2017 r., sygn. akt I OSK 1039/17, LEX nr 2454680). W ocenie Sądu w przedmiotowej sprawie organ nie wywiązał się z ustawowego obowiązku rozpatrzenia sprawy bez zbędnej zwłoki i prowadził postępowanie w sposób przewlekły, nie dotrzymując terminów wynikających z przepisów k.p.a. Okoliczność niewydania decyzji kończącej postępowanie, pomimo że powinna i mogła ona zostać wydana w terminie poprzedzającym datę, w której zostało złożone ponaglenie, czemu towarzyszy całkowity zastój postępowania, stanowi bowiem jednoznacznie potwierdzenie, że dynamika działań Ministra Infrastruktury była wątpliwa. Na uwagę zasługuje fakt, że Minister Infrastruktury stał się organem właściwym do rozpoznania odwołania od decyzji Starosty [...] Nr [...] z dnia [...] lipca 2015r. udzielającej [...] Zarządowi Melioracji i Urządzeń Wodnych w S. pozwolenia wodnoprawnego na piętrzenie wód powierzchniowych rzeki [...] w miejscowości P., gmina S.na podstawie § 1 ust. 2 pkt 6 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 18 listopada 2019r. w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury ( Dz.U. 2019.2257 ze zm.), w brzmieniu nadanym przez § 1 pkt 1 rozporządzenia Prezesa Rady Ministrów z dnia 13 listopada 2020 r. zmieniającego rozporządzenie w sprawie szczegółowego zakresu działania Ministra Infrastruktury (Dz. U. poz. 2006), które weszło w życie z dniem 13 listopada 2020 r. Jednak dopiero w dniu [...] lutego 2021r. Prezes Wód Polskich przekazał Ministrowi Infrastruktury akta sprawy dotyczącej przedmiotowego pozwolenia wodnoprawnego wraz z wyrokiem WSA w Warszawie z dnia 21 października 2019r. w sprawie IV SA/Wa 345/20 ( stwierdzającym nieważność decyzji Prezesa Wód Polskich z dnia [...] grudnia 2019r.). Tak więc z tą właśnie datą Minister Infrastruktury stał się dysponentem postępowania odwoławczego od decyzji Starosty [...] z dnia [...] lipca 2015r. Pierwszą czynność w sprawie organ wykonał dopiero po upływie 51 dni bo w dniu [...] marca 2021r., zwrócił się do Prezesa Wód Polskich o nadesłanie oryginałów zapadłych w sprawie wyroków Sądów oraz brakujących akt postepowania przed organem II Instancji. Przy czym w ocenie Sądu oczekiwanie na nadesłanie oryginałów wyroków Sądów jest czynnością zbędną i przedłużającą postępowanie skoro są one dostępne na stronach internetowych Sądu. Tymczasem organ ponownie , tym razem zwrócił się do Regionalnego Zarządu Gospodarki Wodnej w S. w dniu [...] maja 2021r. o nadesłanie oryginałów wyroków, nie wyjaśniając jednak dlaczego ich otrzymanie ma znaczenie dla rozpatrzenia odwołania od decyzji z dnia [...] lipca 2015r. Jak wynika z akt sprawy żądane oryginały zostały przekazane organowi odwoławczemu w dniu [...] maja 2021r. Następnie w dniu [...] maja 2021r., organ wezwał M. G. i A. F. o przekazania informacji dotyczących numerów działek ewidencyjnych, na jakich zlokalizowany jest Ośrodek Chowu i Hodowli Pstrąga w [...] oraz przekazania kserokopii dokumentów potwierdzających ewentualną sprzedaż tych nieruchomości. Żądane dokumenty zostały przekazane organowi przy piśmie z 23 czerwca 2021 r. W związku z uzyskaną informacją Minister Infrastruktury pismem z 9 lipca 2021 r. wystąpił o wydanie aktualnego wypisu i wyrysu z rejestru gruntów i budynków dla działek nr ew. [...], [...], [...] i [...] obręb W.([...]), gmina S. . Dokumenty te wpłynęły do organu w dniu 14 lipca 2021 r. Co istotne, informację o tym, że M. G. i A. F. nie są właścicielami Ośrodka Chowu i Hodowli Pstrąga w [...] organ odwoławczy powziął w dniu [...] kwietnia 2021r. Do momentu zwrócenia się do stron o potwierdzenie tej informacji upłynęło kolejne 44 dni. Zawiadomieniem z dnia [...] lipca 2021 r., organ odwoławczy poinformował strony postępowania, że załatwienie przedmiotowej sprawy nastąpi w terminie do [...] września 2021 r. Kolejnym zawiadomieniem z [...] sierpnia 2021 r. termin ten został przedłużony do [...] września 2021 r., a następnie zawiadomieniem z [...] września 2021 r. do dnia [...] października 2021 r. Jak wynika z pisma uzupełniającego, które organ złożył w toku postępowania sądowego, z uwagi na wątpliwości organu czy rozrząd wód na Węźle Wodnym w P., którego częścią jest jaz w P. jest realizowany zgodnie z pozwoleniem wodnoprawnym udzielonym decyzją z dnia [...] lipca 2015r. Nr [...], Minister Infrastruktury zawiadomieniem z dnia [...] grudnia 2021r. wyznaczył termin oględzin jazu na dzień [...] stycznia 2022r. Pozostawiając na marginesie kwestię oceny zasadności dokonania powyższych oględzin w toku postepowania odwoławczego od decyzji udzielającej pozwolenia wodnoprawnego z dnia [...] lipca 2015r., należy zauważyć, że od otrzymania wypisu i wyrysu z rejestru gruntów i budynków dla działek nr ew. [...] obręb [...] (019), gmina [...], tj. od dnia [...] lipca 2021 r. do zawiadomienia o przeprowadzeniu oględzin ([...] grudzień 2021r.), upłynęło kolejne 155 dni w których organ nie podjął żadnych czynności. Ponadto, w ocenie Sądu przedłużenie terminu do załatwienia niniejszej sprawy nie znajduje przekonującego uzasadnienia w stopniu skomplikowania sprawy, które byłoby determinowane koniecznością rozważenia rozległych lub zawiłych kwestii prawnych lub faktycznych dotyczących problemów poruszanych w toku prowadzonego postępowania, czy też innymi okolicznościami mającymi wpływ na wynik sprawy. Co więcej, zawiadomienie strony o przyczynach zwłoki dopiero po wniesieniu przez nią ponaglenia([...] lipca 2021r.) i utrzymywanie tego stanu w kolejnych miesiącach, stanowi o oczywistym uchybieniu dyspozycji art. 12 k.p.a. oraz art. 36 k.p.a. Sytuacja ta jest nie do zaakceptowania z punktu widzenia treści obowiązków prawnych spoczywających na organie, jak i z punktu widzenia samej ekonomiki procesowej. Biorąc pod uwagę okoliczność, że na dzień wydania przedmiotowego wyroku organ nie poinformował Sądu o wydaniu rozstrzygnięcia w sprawie z odwołania skarżącego od decyzji z dnia [...] lipca 2015r., zasadnym było zobowiązanie Ministra Infrastruktury do jego wydania. Jednocześnie Sąd przyjął termin 14 dni od dnia uprawomocnienia się niniejszego wyroku jako wystarczający do rozpatrzenia odwołania skarżącego. Równocześnie Sąd stwierdził, że zaistniała w sprawie przewlekłość postępowania nie miała miejsca z rażącym naruszeniem prawa. Dla uznania rażącego naruszenia prawa nie jest bowiem wystarczające samo przekroczenie przez organ terminu załatwienia sprawy. Zwłoka organu w rozpoznaniu podania musi być znaczna, pozbawiona racjonalnego uzasadnienia, podyktowana złą wolą organu (por. wyrok NSA z 21 czerwca 2012 r., sygn. akt I OSK 675/12, LEX nr 1218894, wyrok WSA w Gdańsku z 29 maja 2013 r., sygn. akt II SAB/Gd 29/13, LEX nr 1368782, wyrok WSA w Łodzi z 17 października 2014 r., sygn. akt II SAB/Łd 124/14, LEX nr 1534558). W ocenie Sądu, zwłoka organu w rozpoznaniu przedmiotowej sprawy nie jest efektem jego zaniechań, które można zinterpretować jako celowe unikanie podejmowania rozstrzygnięcia. Minister Infrastruktury w wyniku złożonego przez skarżącego ponaglenia poinformował ostatecznie strony postępowania o konieczności jego przedłużenia. Biorąc pod uwagę powyższe Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, na podstawie art. 149 § 1 pkt 1 i 3 oraz art 149 § 1a p.p.s.a, orzekł jak w pkt I - III sentencji. O kosztach Sąd orzekł w oparciu o art. 200 p.p.s.a. (pkt V sentencji).