I SA/Kr 860/24

Sygn. akt I SA/Kr 860/24. [pic] WYROK W IMIENIU RZECZYPOSPOLITEJ POLSKIEJ Dnia 9 grudnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Piotr Głowacki (spr.) Sędziowie: sędzia WSA Urszula Zięba sędzia WSA Waldemar Michaldo po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym w dniu 9 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi O. S.A. w K. na postanowienie Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 9 września 2024 r., Znak: 0111-KDIB2-1.4010.128.2024.2.AR, w przedmiocie odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej; I. uchyla zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie organu pierwszej instancji, II. zasądza od Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Krakowie na rzecz skarżącej kwotę 597 zł (słownie: pięćset dziewięćdziesiąt siedem złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Sygn. akt I SA/Kr 860/24. UZASADNIENIE 20 marca 2024 r. wpłynął wniosek O. S.A. w K. o wydanie interpretacji indywidualnej, który dotyczył podatku dochodowego od osób prawnych w zakresie ustalenia: 1. czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że podstawę obliczenia ulgi wskazanej w art. 18ee ustawy o CIT, jest wartość usług marketingowych i/lub reklamowych wspieranego podmiotu, wskazana w umowie i na fakturze przez wspierany podmiot wystawionej na podstawie zawartej z Wnioskodawcą umowy, 2. czy prawidłowe jest stanowisko Wnioskodawcy, że może skorzystać z ulgi wskazanej w art. 18ee ustawy o CIT i podstawą jej obliczenia, jest wartość udzielonego rabatu w przypadku zastosowania przez Wnioskodawcę modelu sprzedaży towaru z rabatem. Opis stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego Wnioskodawca jest polskim przedsiębiorstwem założonym w [...] roku, zajmującym się produkcją i dystrybucją odzieży sportowej, obuwia, akcesoriów dedykowanych profesjonalnym sportowcom i amatorom. Wnioskodawca prowadzi sprzedaż w 44 krajach świata, w tym w Katarze, Wielkiej Brytanii, Singapurze, USA czy Australii. Wiodącą marką w portfolio Wnioskodawcy jest C., oferująca wysokiej klasy odzież codzienną i sportową oraz akcesoria sportowe. Wnioskodawca tworzy także marki: J. (ubrania i akcesoria dla dzieci i młodzieży w wieku 6-12 lat), Ż. (żywność funkcjonalna i suplementy diety), H. (odzież codzienna oraz sportowa w tym turystyczna, obuwie). Pod egidą spółki tworzony jest także sportowy multibrand [...], posiadający w swoim portfolio ponad 50 marek takich jak: [...] . Wnioskodawca jest także wyłącznym dystrybutorem marki [...] - producenta obuwia, odzieży i sprzętu sportowego. Współpraca Wnioskodawcy z podmiotami sponsorowanymi, o których mowa w art. 18ee ust. 2 pkt 1 ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych (ustawy o CIT). W ramach swojej działalności gospodarczej podejmuje współpracę ze sportowcami, a także z różnego rodzaju zgromadzeniami klubów sportowych i klubami sportowymi w rozumieniu art. 28 ust. 1 ustawy z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (dalej jako: "ustawa o sporcie"). W związku z powyższym, Wnioskodawca wskazuje, że spełniony jest wymóg wskazany w art. 18ee ust. 2 pkt 1 ustawy o CIT. Wnioskodawca wskazuje, że ww. kwestia nie jest przedmiotem wątpliwości Wnioskodawcy. Wnioskodawca podejmuje współpracę z ww. podmiotami. Współpraca charakteryzuje się ekwiwalentnością świadczeń Wnioskodawcy oraz współpracującego z nim Podmiotu (zarówno model tzw. umowy barterowej jak i przekazywanie środków pieniężnych w zamian za szeroko pojęte usługi marketingu i sprzedaży, jak również stosowanie sprzedaży artykułów sportowych z rabatem). Przykładowo współpraca może opierać się na następujących czynnościach po stronie: Wnioskodawcy: • Sprzedaż odzieży, obuwia i artykułów sportowych, • Sprzedaż określonych artykułów sportowych po specjalnej dla współpracującego Podmiotu obniżce cen (sprzedaż z rabatem), • Przekazywanie świadczeń pieniężnych w zamian za świadczone usługi promocyjne/marketingowe, • Przekazywanie sprzętu sportowego o określonej wartości za świadczone usługi promocyjne/ marketingowe (barter), • Zgoda na korzystanie z logo marek Wnioskodawcy przez podmioty współpracujące (np. znaku graficznego C.), • Przekazywanie wsparcia jako świadczenia pieniężnego wyliczanego w oparciu o obrót netto ze sprzedaży tzw. Replik w określony w umowie sposób ze wspieranym Podmiotem (tzw. royalties), Podmiotu współpracującego z Wnioskodawcą: • Zobowiązanie do zakupu ww. artykułów sportowych po ustalonym w umowie rabacie cenowym, • Działania marketingowe i promocyjne, polegające w szczególności na eksponowaniu przez Zawodników danego podmiotu sportowego i inne osoby - odzieży, obuwia i artykułów z logo Wnioskodawcy m.in. podczas wydarzeń sportowych (w szczególności poprzez zobowiązanie Zawodników i innych osób do prezentacji ww.), niewystępowaniu w strojach marek konkurencyjnych przez ww. osoby, promowaniu marek Wnioskodawcy m.in. za pośrednictwem mediów społecznościowych, udostępnianiu Wnioskodawcy infrastruktury do celów marketingowych, zaangażowaniu Zawodników oraz Pracowników Podmiotu współpracującego w wydarzenia organizowane przez Wnioskodawcę, nabywaniu strojów sportowych wyłącznie u Wnioskodawcy, informowanie o osobie Wnioskodawcy jako sponsora/partnera, umieszczaniu bannerów reklamowych, bannerów produktowych, umożliwieniu Wnioskodawcy wykonania sesji zdjęciowych i/ lub audiowizualnych, umieszczaniu logo marek Wnioskodawcy na materiałach reklamowych i informacyjnych, ekspozycji materiałów reklamowych i promocyjnych, zapewnianiu obecności Zawodników na wydarzeniach promocyjnych i/lub sportowych organizowanych na terytorium RP przez Wnioskodawcę lub których Wnioskodawca jest sponsorem i działania przez te osoby wg zaleceń i wytycznych Wnioskodawcy, umożliwieniu testowania i opiniowania produktów Wnioskodawcy przez Zawodników Podmiotu współpracującego, umożliwienie działań aktywacyjnych, tworzenie i umieszczanie postów w social mediach i materiałach drukowanych Podmiotu, • Zgoda na korzystanie z logo Podmiotu i innych logotypów, godła RP, tytułów i licencji do nich o Zgoda na posługiwanie się konkretnymi, zaakceptowanymi sformułowaniami • Zgoda na używanie wizerunków Zawodników, • Przekazanie utworów audiowizualnych i fotograficznych i licencji do nich (w tym ewentualnie pozyskanie i jej przekazanie), a także wyrażenie zgody na wykonywanie praw zależnych do ww., • Zakaz podejmowania współpracy z podmiotami konkurencyjnymi dla Wnioskodawcy. Wnioskodawca wskazuje, że każdorazowo świadczenie jednej strony odpowiada świadczeniu drugiej, współpraca różni się jedynie między sobą zastosowaną konfiguracją świadczeń jednej i drugiej strony - jak zostało to przedstawione poniżej. Przedmiotem zapytania i niniejszego wniosku nie są czynności i świadczenia wskazane powyżej. Wnioskodawca podkreśla, że charakter współpracy, charakter oraz skomplikowanie świadczeń każdej ze stron, wartość wzajemnych świadczeń są ustalane i dostosowywane do możliwości Sponsorowanego podmiotu (jego tradycji, historii, renomy, itp.), możliwości i zasięgu usług marketingowych Sponsorowanego, jego potencjału reklamowego, potencjału reklamowego dyscypliny sportu, zainteresowania ze strony kibiców, itp. obiektywnych kryteriów mających wpływ na określenie wartości wzajemnych świadczeń. Jak wynika z możliwych konfiguracji czynności Wnioskodawcy i wspieranego Podmiotu mogą być w pełni ekwiwalentne. Jednakże, w przypadku, gdy świadczenie po stronie Wnioskodawcy jest niższe następuje dodatkowe przekazanie środków pieniężnych na podstawie faktury wystawionej przez Wspierany podmiot. W odwrotnej sytuacji, tj. gdy świadczenie Podmiotu wspieranego jest niższe, zobowiązany jest on wtedy do pokrycia różnicy w formie świadczenia pieniężnego za przekazany sprzęt sportowy, na podstawie faktury wystawionej przez Wnioskodawcę. Jak wyżej wskazano, możliwe jest również udzielenie wsparcia polegającego na udzieleniu specjalnego rabatu na nabywany przez Podmiot wspierany sprzęt sportowy. W konsekwencji powyższych ustaleń, pomiędzy stronami każdorazowo zachowywana jest równowaga świadczeń, a zatem każdorazowo zastosowany jest schemat tzw. sponsoringu właściwego. Wnioskodawca podkreśla, że ww. wymienione czynności i świadczenia podejmowane w ramach współpracy zostały wskazane, aby przedstawić charakter współpracy z podmiotami sponsorowanymi. Jednakże niniejszy Wniosek dotyczy jedynie wątpliwości wskazanych niżej w pytaniach Wnioskodawcy, a nie modeli współpracy czy też poszczególnych świadczeń. Informacja dot. wsparcia w postaci udzielonego rabatu W przypadku wsparcia polegającego na sprzedaży towarów z rabatem, Wnioskodawca w podatku dochodowym wykazuje przychód w wysokości odpowiadającej wartości sprzedanego towaru pomniejszonego o wartość udzielonego rabatu, a faktyczna wartość wsparcia określona jest wartością udzielonego rabatu. W księgach podatkowych jako koszt uzyskania przychodu Wnioskodawca uwzględnia również koszt własny towaru (zwany KWS), odpowiadający kosztowi nabycia towaru (cena nabycia), który stanowi następnie przedmiot sprzedaży z rabatem. Wnioskodawca podkreśla, że wszelkie inne przesłanki dot. możliwości stosowania tzw. ulgi na sponsoring przewidzianej w art. 18ee ustawy o CIT były/są przez Wnioskodawcę spełnione, a jedynie w niniejszym wniosku zostały wskazane konkretne wątpliwości Wnioskodawcy w zakresie stosowania ww. ulgi. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 19 czerwca 2024 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.128.2024.1.BJ odmówił wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. W/g organu sposób nakreślenia problemu wskazuje na to, że Wnioskodawca chce zaznajomić się z ogólnym poglądem organu we wskazanych w pytaniach kwestiach, a nie uzyskać interpretację odnoszącą się do konkretnej sytuacji prawno-podatkowej Spółki. W złożonym wniosku, Wnioskodawca przedstawia bowiem przykłady współpracy z Podmiotami, o których mowa we wniosku (przykłady świadczeń dokonywanych pomiędzy stronami), wskazuje że wniosek nie dotyczy tej współpracy (tych świadczeń) i twierdząc przy tym, że czynności Wnioskodawcy i wspieranego Podmiotu jedynie mogą być w pełni ekwiwalentne, w związku z czym stanowią tzw. sponsoring właściwy, oczekuje od organu potwierdzenia czy podstawę obliczenia ulgi wskazanej w art. 18ee ustawy o CIT w tym udzielonej w formie rabatu, jest wartość usług marketingowych i/lub reklamowych wspieranego podmiotu, wskazana w umowie i na fakturze przez wspierany podmiot wystawionej na podstawie zawartej z Wnioskodawcą umowy. Wniosku tego nie można więc uznać za wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej, gdyż ma on charakter bardzo ogólny (niezindywidualizowany), dotyczy hipotetycznych sytuacji, a nie konkretnych sytuacji których skutki prawno-podatkowe rozważa Wnioskodawca. Opis sprawy nie ma więc zindywidualizowanego charakteru pozwalającego na jednoznaczne, niebudzące wątpliwości stwierdzenie, jakie konkretne okoliczności faktyczne zaistniały w stanie faktycznym i zaistnieją w zdarzeniu przyszłym. Na postanowienie o odmowie wszczęcia postępowania, strona skarżąca złożyła zażalenie zarzucając naruszenie: - art. 165a § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 OP poprzez uznanie, iż postępowanie nie może być wszczęte, ponieważ opis stanu faktycznego oraz zadane pytania są bardzo ogólne i dotyczą hipotetycznych nieskonkretyzowanych sytuacji, a wezwanie i uzupełnienie braków tak skonstruowanego wniosku wymagałoby stawiania pytań w zakresie trudnym do wykonania, podczas gdy opis stanu faktycznego i zadane pytania są jasne i konkretne, Skarżący chce uzyskać odpowiedź na dwa pytania dotyczące sposobu ustalania podstawy do wyliczenia tzw. ulgi na sponsoring, to znaczy w przypadku wystawienia faktury VAT przez podmiot sponsorowany czy wartością tą jest należność objęta wystawioną fakturą, natomiast w drugim przypadku gdy podmiot sponsorowany nie wystawia faktury, czy podstawą do wyliczenia ulgi może być wartość przyznanego przez Skarżącego rabatu na zakup towarów z jego oferty handlowej, gdzie wysokość rabatu związana jest z wzajemnymi świadczeniami podmiotu sponsorowanego; w każdym razie nawet gdyby uznać, że istnieją jakiekolwiek obiektywne wątpliwości co do opisanego stanu faktycznego czy zadanych pytań, to Organ zobowiązany był je usunąć w trybie art. 169 OP, a zaniechanie skorzystania z tej możliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w razie wyjaśnienia tych wątpliwości przez Skarżącego Organ mógłby wydać indywidualną interpretację; - art. 120 w zw. z art. 121 § 1 OP, poprzez działanie w sposób niebudzący zaufania do organów podatkowych oraz naruszający zasadę równości wobec prawa z uwagi na odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy w niniejszej sprawie istnieje podstawa do wydania interpretacji, a ponadto w podobnych stanach faktycznych są wydawane interpretacje indywidualne w odniesieniu do podobnych pytań, wreszcie zaniechanie wezwania Skarżącego do wyjaśnienia wątpliwości, których Organ nawet nie raczył skonkretyzować czy opisać w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, świadczy o woli bezprawnego uchylenia się przez Organ od wydania Skarżącemu interpretacji, a nie wadliwego sformułowania wniosku Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej postanowieniem z 9 września 2024 r. Znak: 0111-KDIB2-1.4010.128.2024.2.AR, utrzymał w mocy postanowienie I instancji, podając w uzasadnieniu, że opis sprawy, pozbawiony cech wyczerpującego przedstawienia i zindywidualizowania, nie może stanowić podstawy faktycznej interpretacji indywidualnej. Brak pewności co do kształtu opisanego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, treści realizowanych w nim czynności, nie pozwala bowiem na prawidłowe dokonanie oceny stanowiska w sprawie skutków podatkowych tego stanu faktycznego/zdarzenia przyszłego, ani na prawidłowe skonstruowanie uzasadnienia prawnego tej oceny. Jednocześnie, gdyby na gruncie tak skonstruowanego wniosku doszło do wydania interpretacji indywidualnej, zakres ochrony byłby równie nieskonkretyzowany, jak opis sprawy. Zatem, uzasadniona była odmowa wszczęcia postępowania. Na powyższe postanowienie została wniesiona przez stronę wnioskującą skarga do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie, w której zarzucono naruszenie: 1. art. 165a § 1 OP poprzez uznanie, że postępowanie nie może być wszczęte, podczas gdy Organ I podjął się czynności w postaci merytorycznego rozpoznania sprawy, obejmujące analizę wniosku, która doprowadziła Organ I instancji do zajęcia stanowiska, że interpretacja indywidualna nie może zostać wydana, co oznacza zaś, że złożony wniosek spowodował wszczęcie postępowania; 2. art. 165a § 1 i art. 169 § 1 w zw. z art. 14h oraz art. 14b § 1 i art. 14c § 1 OP poprzez uznanie w ślad za Organem I instancji, iż postępowanie nie może być wszczęte, ponieważ opis stanu faktycznego oraz zadane pytania są bardzo ogólne i dotyczą hipotetycznych nieskonkretyzowanych sytuacji, a wezwanie i uzupełnienie braków tak skonstruowanego wniosku wymagałoby stawiania pytań w zakresie trudnym do wykonania, podczas gdy opis stanu faktycznego i zadane pytania są jasne i konkretne. Skarżąca chce uzyskać odpowiedź na dwa pytania dotyczące sposobu ustalania podstawy do wyliczenia tzw. ulgi na sponsoring, to znaczy w przypadku wystawienia faktury VAT przez podmiot sponsorowany czy wartością tą jest należność objęta wystawioną fakturą, natomiast w drugim przypadku gdy podmiot sponsorowany nie wystawia faktury, czy podstawą do wyliczenia ulgi może być wartość przyznanego przez Skarżącą rabatu na zakup towarów z jego oferty handlowej, gdzie wysokość rabatu związana jest z wzajemnymi świadczeniami podmiotu sponsorowanego; w każdym razie nawet gdyby uznać, że istnieją jakiekolwiek obiektywne wątpliwości co do opisanego stanu faktycznego czy zadanych pytań, to Organ I instancji zobowiązany był je usunąć w trybie art. 169 OP, a zaniechanie skorzystania z tej możliwości stanowi naruszenie przepisów postępowania, które mogło mieć wpływ na treść rozstrzygnięcia, gdyż w razie wyjaśnienia tych wątpliwości przez Skarżącą Organ I instancji mógłby wydać indywidualną interpretację, co w konsekwencji doprowadziło do utrzymania w mocy postanowienia i niewydanie interpretacji indywidualnej, zgodnie z wnioskiem; 3. art. 14b § 3 OP, poprzez błędną wykładnię, prowadzącą do przyjęcia, że strona nie przedstawiła we wniosku w sposób wyczerpujący opisu zaistniałego stanu faktycznego i zdarzenia przyszłego; 4. art. 120 w zw. z art. 121 § 1 OP, poprzez nieprawidłowe uznanie, iż Organ I instancji działał w sposób budzący zaufanie do organów podatkowych oraz nienaruszający zasady równości wobec prawa z uwagi na odmowę wszczęcia postępowania, podczas gdy zgodnie z art. 14b § 1 i 2a OP w niniejszej sprawie istnieje podstawa do wydania interpretacji, a ponadto w podobnych stanach faktycznych są wydawane interpretacje indywidualne w odniesieniu do podobnych pytań, podczas gdy z samego orzecznictwa sądów administracyjnych wynika jasno, że podatnik zwraca się do organu podatkowego z wnioskiem o wydanie interpretacji celem wskazania, w jaki sposób powinien realizować swoje prawa i obowiązki w zakresie wskazanym w takim wniosku, a w konsekwencji powyższego naruszone zostały dwie kluczowe dla prawa podatkowego zasady, wreszcie zaniechanie wezwania Skarżącej do wyjaśnienia wątpliwości, których Organ I instancji nawet nie raczył skonkretyzować czy opisać w uzasadnieniu zaskarżonego postanowienia, świadczy o woli bezprawnego uchylenia się przez Organ I instancji od wydania Skarżącej interpretacji, a nie wadliwego sformułowania wniosku; 5. art. 223 § 1 pkt 1 OP w zw. z art. 239 OP, poprzez utrzymanie w mocy postanowienia w sytuacji, gdy zażalenie Skarżącej zasługiwało w całości na uwzględnienie. W odpowiedzi na skargę skarżony organ wniósł o jej oddalenie, podtrzymując dotychczasowe swe stanowisko. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Stosownie do art. 3 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325, dalej w skrócie "p.p.s.a.") sądy administracyjne powołane są do kontroli zgodności z prawem działalności administracji publicznej, przy czym kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Stosownie do przepisu art. 145 § 1 pkt 1 lit. "a" - "c" p.p.s.a. kontrola ta sprawowana jest w zakresie oceny zgodności zaskarżonych do sądu decyzji z obowiązującymi przepisami prawa materialnego jak i przepisów proceduralnych. Pkt 1 lit. "c" wskazanego przepisu stanowi, że sąd, uwzględniając skargę na decyzję lub postanowienie, uchyla ten akt w całości albo w części, jeżeli stwierdzi naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania, w której został wydany zaskarżony akt lub czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Natomiast w myśl art. 151 p.p.s.a. w przypadku nieuwzględnienia skargi, sąd oddala skargę. Skarga jest zasadna. Istota rzeczy w poddanej sądowej kontroli sprawie sprowadza się do rozstrzygnięcia, czy z uwagi na treść wniosku i pytania w nim zawarte, zachodziła podstawa do odmowy wszczęcia postępowania w sprawie wydania interpretacji indywidualnej. Jak wynika wprost z treści wniosku, dotyczył on wątpliwości wnioskodawcy, czy w opisanym we wniosku stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) może skorzystać z ulgi wskazanej w art. 18ee ustawy o CIT i czy podstawą jej obliczenia, jest wartość udzielonego rabatu w przypadku zastosowania przez wnioskodawcę modelu sprzedaży towaru z rabatem. Zatem wątpliwości skarżącego dotyczyły ustalenia podstawy wyliczenia tzw. ulgi sponsoringowej, tj. co należy rozumieć pod pojęciem kosztów poniesionych na finansowanie wspieranego podmiotu. Skarżący wskazał, że wsparcia finansowego określonego w art. 18ee ustawy o CIT udziela podmiotom w ten sposób, że przekazuje im wsparcie pieniężne lub w postaci rzeczowej (przekazanie sprzętu sportowego), którego wartość adekwatna jest do wartości świadczeń podmiotu sponsorowanego objętych fakturą wystawianą przez ten podmiot. Jeżeli brak tej adekwatności to dochodzi do udzielenia rabatu na towary objęte ofertą handlową skarżącego, gdzie wysokość rabatu uzasadniona jest wartością świadczeń podmiotu sponsorowanego realizowanych na podstawie zawartej umowy. We wniosku, w zakresie uzasadnienia stanowiska do pytania nr 1, skarżący wskazał, że wraz ze sponsorowanym ustalają warunki w ten sposób, że wartość świadczenia jednej strony, musi odpowiadać wartości świadczenia drugiej strony. Nawet gdyby na początku kalkulacji okazało się, że ww. równowaga nie została zachowany, strony ustalają między sobą sposób skompensowania ww. nierówności poprzez dopłaty przez jedną lub drugą stronę. Skarżący wyjaśniał, że w ten sposób każdorazowo podczas współpracy wnioskodawcy ze wspieranym podmiotem zachowana jest ekwiwalentność świadczeń stron, charakterystyczna dla tzw. sponsoringu właściwego. Skarżący podkreślał, że wyjątkiem pozostaje współpraca, gdzie udziela on konkretnego rabatu na odzież/akcesoria sportowe nabywane przez wspierany podmiot po tak ustalonej cenie. Skarżący w pozostałych przypadkach otrzymuje fakturę od tego podmiotu obejmującą świadczenie szerokorozumianych (przykłady zostały wskazane w opisie stanu faktycznego) usług marketingowych i/lub reklamowych. Mając na względzie powyższe, skarżący twierdził, że kwota wykazana na fakturze będzie stanowić podstawę obliczenia ulgi wskazanej w art. 18ee ustawy o CIT, przedstawia bowiem koszt uzyskania przychodu po stronie skarżącego poniesiony na działalność sportową. W konsekwencji, podstawą obliczenia ulgi z art 18ee ustawy o CIT stanowić będzie kwota wskazana na fakturze wystawianej przez wspierany podmiot za usługi marketingowe i/lub reklamowe. Tak przedstawiony stan faktyczny i pytania organ uznał przedwcześnie za pytanie abstrakcyjne, hipotetyczne oraz niezrozumiałe. Organ stwierdził, że we wniosku opisano w sposób niezrozumiały zdarzenie niezindywidualizowane, abstrakcyjne, niekonkretne, kiedy już z wyżej opisanych okoliczności wprost wynika, iż skarżący stosuje opisany mechanizm w zakresie prowadzonej działalności, a zdarzenie przyszłe odnosiło się do faktu, iż zamierza go stosować również w przyszłości, współpracując z innymi kontrahentami. Jeśli zatem organ miał wątpliwości co do treści stosunków prawnych z kontrahentami (zaistniałych lub przyszłych) tj. umów sponsoringowych to nie miał podstaw, aby odmówić wszczęcia postępowania w sprawie bez wzywania do uzupełnienia braków formalnych wniosku i uszczegółowienia umów sponsoringowych oraz sposobu rozliczeń z kontrahentami w ramach tych umów. W przypadku uznania, że stan faktyczny dotychczas przedstawiony mógł być niewystarczająco szczegółowy, organ winien stworzyć skarżącemu możliwość do wyjaśnienia go. Takie działanie nie oznaczałoby, wbrew argumentacji organu, kreowania lub współkreowania stanu faktycznego przez organ podatkowy. Skoro organ uważa, że wniosek jest niejasny, to powinien konkretnie wskazać na te wątpliwości i sformułować pytania do skarżącego, a udzielając odpowiedzi na te pytania to skarżący, a nie organ, uzupełniałby opis stanu faktycznego. Całkowite zaniechanie wezwania skarżącego do uzupełnienia wniosku stanowi o istotnym naruszeniu przepisów postępowania, które miało wpływ na treść rozstrzygnięcia. W kontrolowanej sprawie organ nie wzywał do usunięcia żadnych braków wniosku, tylko od razu odmówił wszczęcia postępowania. Reasumując, w ocenie sądu, podany przez organ powód odmowy w sprawie nie wystąpił. Organ nie powinien był odmawiać wszczęcia postępowania, lecz powinien był wydać interpretację na podstawie opisu przedstawionego we wniosku, a gdyby opis ten uznał za niewyczerpujący, powinien zażądać od wnioskodawcy jego uzupełnienia o określone dane, czy też jego sprecyzowania i po ewentualnym uzupełnieniu, wydać interpretację. Celem wprowadzenia instytucji interpretacji indywidualnych było umożliwienie zainteresowanym podmiotom uzyskania od podatkowego organu interpretacyjnego wykładni przepisów prawa podatkowego. Istotą interpretacji indywidualnej jest rozstrzygnięcie, czy wnioskodawca prawidłowo postrzega jakie skutki prawne na gruncie określonych przepisów prawa podatkowego wywołuje przedstawiony przez niego stan faktyczny albo zdarzenie przyszłe. Kiedy mowa w art. 14b § 1 O.p. o prawie do uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego w indywidualnej sprawie zainteresowanego, oznacza to uprawnienie do uzyskania od organu wykładni przepisów prawa podatkowego w każdej indywidualnej sprawie, która może kształtować jego prawa lub obowiązki na gruncie przepisów prawa podatkowego. W szczególności zatem możliwość żądania na podstawie art. 14b § 1 O.p. uzyskania interpretacji przepisów prawa podatkowego, odnosi się do stanów faktycznych przedstawionych przez wnioskodawcę, co do których wykładnia znajdujących w nich zastosowanie przepisów podatkowych, rzutować może na prawidłowe rozliczenie się wnioskodawcy z organem podatkowym. W efekcie wnioskodawca ma uzyskać rzetelną informację, jak – w dotyczącym go stanie faktycznym – organ podatkowy interpretuje przepisy podatkowe znajdujące w nim zastosowanie, co może mieć wpływ na prawidłowość dokonania przez niego rozliczenia. W tej sytuacji należy stwierdzić, że organ nie miał podstaw do zastosowania art. 165a § 1 w zw. z art. 14h O.p., zaś odmowa wszczęcia postępowania była sprzeczna z funkcją gwarancyjną i informacyjną indywidualnej interpretacji. Jak zauważył WSA w Warszawie w wyroku z 3 marca 2016 r., sygn. akt III SA/Wa 1248/15 i z 21 marca 2018 r., sygn. akt III SA/Wa 2144/17, celem interpretacji podatkowych było wspomożenie podatników zobowiązanych do samoobliczenia podatku, w konkretnych sytuacjach, w których nie mieli oni pewności co do sposobu interpretacji prawa podatkowego i jego stosowania we własnych sprawach. W tej sytuacji zaskarżone postanowienie narusza art. 165a w zw. z art. 14h O.p. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Organ nie wykazał bowiem, aby zachodziły przyczyny uniemożliwiające wszczęcie postępowania o wydanie interpretacji indywidualnej. Podatnik w ramach interpretacji podatkowej ma prawo zapytać, czy dopuszczalne jest zastosowanie wskazanego przepisu prawa podatkowego przy ustalaniu podstawy opodatkowania w opisanym we wniosku stanie faktycznym tj. co do skutku w postaci zawarcia umowy i danych wskazanych na fakturze wystawionej przez kontrahenta na podstawie zawartej z wnioskodawcą umowy oraz w jaki sposób przy obliczeniu ulgi, traktować wartość udzielonego rabatu w przypadku zastosowania przez wnioskodawcę modelu sprzedaży towaru z rabatem. Z powyższych względów sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. c oraz art. 135 p.p.s.a. uchylił zaskarżone postanowienie oraz poprzedzające je postanowienie I instancji. O kosztach postępowania sądowego sąd orzekł na mocy art. 200 w zw. z art. 205 § 2 p.p.s.a.