III OSK 1185/23

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący: Sędzia NSA Mirosław Wincenciak Sędziowie: Sędzia NSA Teresa Zyglewska Sędzia del. WSA Sławomir Pauter (spr.) po rozpoznaniu w dniu 12 grudnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Ogólnoadministracyjnej skargi kasacyjnej Rady Gminy L. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1112/22 w sprawie ze skargi S.O. na uchwalę Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r., nr XXXIV/290/2021 w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od organu na rzecz skarżącego S.O. kwotę 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych, tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Przedmiotem skargi kasacyjnej wniesionej w niniejszej sprawie przez Radę Gminy L. (powoływanej dalej również jako "organ") jest wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1112/22, którym po rozpoznaniu sprawy ze skargi S.O. (powoływanego dalej również jako "skarżący") na uchwałę nr XXXIV/290/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L., stwierdzono nieważność § 5 ust. 3 lit. "c" Załącznika Nr 1 zaskarżonej Uchwały (pkt I wyroku); oraz zasądzono od Gminy L. na rzecz skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku). Powyższy wyrok został wydany w oparciu o następujące ustalenia faktyczne i prawne: W piśmie z dnia 22 lipca 2022 r. S.O. wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na dwie uchwały: nr XXXIV/290/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 12 stycznia 2022 r., poz. 466) oraz nr XXXIV/291/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie zagospodarowania i odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych oraz z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno-wypoczynkowe jedynie przez część roku, położonych na terenie Gminy L. (Dz. Urz. Woj. Małop. z dnia 30 grudnia 2021 r., poz. 8192). Skarżący zaskarżył wskazane na wstępie uchwały w części, tj. w zakresie w jakim nakładają na mieszkańców Gminy L. obowiązek usuwania we własnym zakresie i na własny koszt odpadów zielonych, poprzez dostarczenie tychże odpadów do punktu PSZOK zlokalizowanego na terenie Gminy L., nie umożliwiając mieszkańcom Gminy L. odbioru odpadów zielonych z terenów posesji. Zaskarżonym uchwałom zarzucił naruszenie następujących przepisów prawa materialnego: • art. 3 ust. 2 pkt 5 i art. 1a ustawy z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach (t.j. Dz.U. z 2021 r. poz. 888 ze zm.) - powoływanej dalej jako "u.p.c.g." w związku z art. 3 pkt 7 i art. 3 pkt 12 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach - poprzez pominięcie, że odpady zielone są odpadami komunalnymi w rozumieniu wskazanych przepisów, co powoduje, iż każda gmina ma obowiązek takiego ukształtowania przepisów prawa miejscowego, by zapewniał mieszkańcom gminy możliwość zarówno odbioru odpadów bezpośrednio z terenów posesji, jak i dostarczenie tychże odpadów do punktów selektywnej zbiórki odpadów; • art. 3 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 6r ust. 2d u.p.c.g. - poprzez ustalenie w zaskarżonych aktach prawa miejscowego, iż odbiór odpadów zielonych z terenu Gminy L. będzie odbywał się wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów znajdującego się na terenie Gminy, bez możliwości odbioru tej kategorii odpadów bezpośrednio z terenów posesji; • art. 3 ust. 2 pkt 5 w związku z art. 6r ust. 3 u.p.c.g. - poprzez pominięcie w zaskarżonych uchwałach Rady Gminy L., że na gminie spoczywa obowiązek zapewnienia mieszkańcom odbioru odpadów bezpośrednio z terenów posesji oraz umożliwienie przyjmowania odpadów od mieszkańców w punktach selektywnego odbioru odpadów i ustalenie w zaskarżonych uchwałach, iż odpady zielone mogą być usuwane z terenów posesji wyłącznie poprzez ich wywóz przez właścicieli do punktu selektywnej zbiórki odpadów zlokalizowanego na terenie Gminy. Skarżący wniósł o uchylenie ww. uchwał w zaskarżonym zakresie oraz o zasądzenie od Gminy L. na jego rzecz zwrotu kosztów postępowania sądowoadministracyjnego w wysokości 800 zł, które poniósł on w związku z koniecznością złożenia skargi na akty prawa miejscowego, na którą to kwotę składa się kwota opłaty sądowej od skargi w wysokości 300 zł oraz koszt sporządzenia skargi przez adwokata w wysokości 500 zł. W uzasadnieniu skargi skarżący wskazał, że zgodnie z treścią uchwały numer XXXlV/290/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. wraz z załącznikami stanowiącymi jej integralną część oraz uchwały numer XXXlV/291/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie zagospodarowania i odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości zamieszkałych oraz z nieruchomości, na których znajdują się domki letniskowe lub inne nieruchomości wykorzystywane na cele rekreacyjno - wypoczynkowe jedynie przez część roku, położonych na terenie Gminy L., mieszkańcy Gminy L. mają obowiązek usuwania we własnym zakresie i na własny koszt odpadów zielonych poprzez dostarczenie ich do punktu PSZOK na terenie Gminy L. Odpady te nie są w ogóle odbierane z terenów posesji, zapewniona jest jedynie możliwość ich zawiezienia do punktu selektywnej zbiórki odpadów na koszt właściciela posesji. W ocenie skarżącego taki sposób uregulowania obowiązków Gminy L. w zakresie obowiązku utrzymania porządku i czystości na terenie Gminy jest sprzeczny z obowiązującymi przepisami prawa. Skarżący wskazał, że ustawa o utrzymaniu czystości w gminach nie zawiera definicji legalnej "odpadów", odsyłając w tej kwestii do definicji "odpadów komunalnych" i "odpadów zielonych" zawartych w ustawie z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach. Zaznaczył, że stosownie do przepisów ustawy o odpadach odpady zielone to odpady komunalne stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy. W konsekwencji uznać trzeba, że odpady zielone są odpadami komunalnymi, a postanowienia uchwały, którą gmina reguluje wysokość opłat związanych z odbiorem odpadów komunalnych, jak i zasady odbioru odpadów komunalnych, powinny dotyczyć również odpadów zielonych. Skarżący podniósł, że zgodnie z art. 6c ust. 1 u.p.c.g., gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Podkreślił, że w ustawie o utrzymaniu czystości i porządku w gminach wprowadzone zostało rozróżnienie pojęć "odbierania" odpadów komunalnych od "przyjmowania" odpadów. Gmina ma zapewnić mieszkańcom zarówno odbiór odpadów komunalnych, jak i możliwość ich przywozu do wyznaczonych w tym celu punktów. Są to odrębne i różne sposoby oddawania odpadów, które nie mogą być traktowane przez organy gminy jako formy zamienne. Te dwa sposoby utrzymania czystości nie mogą się wzajemnie wykluczać, a jedynie uzupełniać. Skarżący przywołał pogląd Naczelnego Sądu Administracyjnego w uchwale z dnia 21 kwietnia 2022 r., sygn. akt III OSK 4944/21, zgodnie z którym "Czym innym jest bowiem odbieranie odpadów z nieruchomości, a czym innym przyjmowanie odpadów w określonym punkcie selektywnej zbiórki odpadów, do czego to zobowiązana jest każda gmina zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 5 u.p.c.g. Tym samym na gminie spoczywa obowiązek utworzenia odrębnego punktu selektywnego zbierania odpadów, do którego mieszkańcy sami mogą przywozić pewne rodzaje odpadów, ale to nie zwalnia gminy od zorganizowania odbierania odpadów od mieszkańców gminy. Stąd nie można uznać za trafną argumentację, jakoby samo umożliwienie nieodpłatnego przyjmowania bioodpadów po dostarczeniu ich do punktu selektywnej zbiórki odpadów komunalnych stanowiło prawidłowe wypełnienie ustawowego obowiązku zorganizowania odbioru odpadów komunalnych. Możliwość dostarczenia odpadów przez mieszkańca do punktu selektywnej zbiórki w kontekście brzmienia wskazanego przepisu może stanowić dodatkowy sposób ich pozbycia się przez właściciela, ale nie może wyłączać obowiązku odbierania z nieruchomości zamieszkałych bioodpadów bez ograniczenia ilościowego." Wobec powyższego skarżący wskazał, że wprowadzenie w zaskarżonych uchwałach obowiązku dla mieszkańców przywożenia odpadów zielonych do punktów selektywnej zbiórki odpadów i brak zapewnienia odbioru tychże odpadów bezpośrednio z terenu nieruchomości narusza wskazane przepisy prawa. Dlatego też wskazane postanowienia zaskarżonych uchwał powinny zostać uchylone. Skarżący podniósł, że wielokrotnie zwracał ustnie uwagę, iż taka regulacja uchwał "śmieciowych" jest niezgodna z zapisami u.p.c.g., jednak uzyskał jedynie informację, iż uchwały są prawidłowe. W związku z tym zwrócił się także w formie pisemnej do organów Gminy L., wzywając je do zaprzestania naruszania prawa. W odpowiedzi uzyskał jedynie informację, iż uchwały te są zgodne z prawem, a przepisy pozwalają na zawarcie takiej regulacji odbioru odpadów, jakie znajdują się w zaskarżonych uchwałach. Skarżący końcowo wskazał, że mimo uregulowania zawartego w art. 6r ust. 3 u.p.c.g., w którym to ustawodawca przyznaje gminie prawo do określenia w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, to gmina nie ma tym zakresie pełnej dowolności. Postanowienia te nie mogą być sprzeczne z przepisami obowiązującego prawa. Tym samym Rada Gminy L. nie mogła uregulować kwestii odbioru odpadów zielonych od mieszkańców w sposób wskazany w zaskarżonych uchwałach. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy L. wniosła o oddalenie obu skarg w całości. Organ podniósł, że skarżący żąda uchylenia obu zaskarżonych uchwał w zakresie "w jakim nakładają na mieszkańców Gminy L. obowiązek usuwania we własnym zakresie i na własny koszt odpadów zielonych, poprzez dostarczenie tychże odpadów do punktu PSZOK zlokalizowanego na terenie Gminy L., nie umożliwiając mieszkańcom Gminy L. odbioru odpadów zielonych z terenów posesji", jednak w skardze nie wskazano konkretnych przepisów prawa miejscowego, których uchylenia skarżący się domaga. Rada Gminy L. nie zgodziła się ze skargą. Podniosła, że obie zaskarżone uchwały zostały podjęte na podstawie i w ramach ustawowego upoważnienia. Organ podniósł, że pomiędzy stanem faktycznym rozpatrywanym w niniejszej sprawie, a treścią przytoczonego w skardze wyroku Naczelnego Sądu Administracyjnego sygn. akt III OSK 4944/21 z dnia 21.04.2022 r. zachodzą istotne różnice. Przytoczony przez skarżącego w ramach argumentacji wyrok dotyczył bowiem prawa miejscowego uchwalonego w roku 2020 i na podstawie ustawy w brzmieniu wówczas obowiązującym. Istotnie, w 2020 r. przepis art. 6r ust. 3a ustawy nie wymieniał "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów" co mogło doprowadzać do rozbieżnych rozstrzygnięć sądowoadministracyjnych w konkretnych przypadkach. Zgoła inaczej jest w niniejszym przypadku, w którym Rada Gminy L. podjęła zaskarżone uchwały w dniu 22 grudnia 2021 r., gdy nowe brzmienie ustawy od dwóch miesięcy przyznawało już radom gmin prawo ilościowego ograniczenia tych odpadów "odbieranych lub przyjmowanych" przez PSZOKi. Z tej przyczyny, zdaniem organu, argument skargi należy uznać za nietrafiony. Rada Gminy L. podkreśliła, że ukształtowany przez nią szczegółowy zakres i sposób świadczenia usługi publicznej jest przedmiotem ogólnego konsensusu i w warunkach miejscowych Gminy L. jest on w najwyższym stopniu celowy. Skarżący otrzymał od Rady Gminy L. pełne wyjaśnienie w tej sprawie pismem z dnia 22.06.2022 r., w którym zwizualizowano też prywatne obszary zielone położone w Gminie i związany z tym zakres poruszanej problematyki. Gmina L. ma charakter wiejski i jest położona w turystycznym obszarze Beskidu Wyspowego, gdzie dominuje zabudowa zagrodowa i prywatne pastwiska. Co istotne, także lasy porastające powierzchnię gminy mają charakter prywatny i są użytkowane przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych, zgodnie z potrzebami pojawiającymi się w miejscu zamieszkania. Powstające w związku z tym odpady zielone są zwyczajowo kompostowane i wykorzystywane wtórnie. Rada Gminy L. uznała za właściwe dostosowanie się tej okoliczności i wykorzystanie jej dla zoptymalizowania kosztów usługi publicznej, jaką jest zagospodarowanie odpadów. Odpady komunalne, także zielone, są więc objęte zakresem usługi publicznej, lecz szczegółowym sposobem usunięcia tych z nich, które stanowią "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" jest ich odbieranie od właścicieli wyłącznie w gminnym PSZOKu, zapakowanych w worki. Takie rozwiązanie równocześnie wspiera miejscową ekologiczną praktykę kompostowania większości odpadów zielonych, jak również racjonalizuje zachowania właścicieli odpadów zielonych, co w praktyce przekłada się na zakres ich obciążeń finansowych. Mieszkańcy lokalnej wspólnoty samorządowej uniknęli w ten sposób niepotrzebnych dodatkowych wydatków, które w innym przypadku musiałyby ich obciążyć. Skargi wniesione przez S.O. zostały rozdzielone. Sprawa ze skargi na uchwałę nr XXXIV/290/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. została zarejestrowana przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie pod sygn. akt II SA/Kr 1112/22. Wyrokiem z dnia 11 stycznia 2023 r. sygn. akt II SA/Kr 1112/22 Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie stwierdził nieważność § 5 ust. 3 lit. "c" Załącznika Nr 1 zaskarżonej uchwały (pkt I wyroku) oraz zasądził od Gminy L. na rzecz skarżącego kwotę 300 zł tytułem zwrotu kosztów postępowania (pkt II wyroku). W uzasadnieniu wyroku Sąd I instancji wskazał, że skarżący jest właścicielem nieruchomości położonej na terenie Gminy L. zobowiązanym do ponoszenia kosztów usług komunalnych świadczonych przez gminę oraz, że w związku z tym kwestionowany przepis zaskarżonej uchwały, będącej aktem prawa miejscowego regulującym powyższe kwestie narusza jego interes prawny. Zachodziły zatem podstawy do merytorycznego rozpoznania skargi, która zasługuje na uwzględnienie z przyczyn w niej podniesionych. WSA przypomniał, że zaskarżona uchwała została podjęta w dniu 22 grudnia 2021 r. Ocena jej zgodności z prawem odbywa się zatem na podstawie przepisów obowiązujących w dniu jej uchwalenia. Sąd I instancji zaznaczył, że ustawa z dnia 13 września 1996 r. o utrzymaniu czystości i porządku w gminach w wersji obowiązującej w dniu 22 grudnia 2021 r. w art. 1a stanowi: W sprawach dotyczących postępowania z odpadami komunalnymi w zakresie nieuregulowanym w niniejszej ustawie stosuje się przepisy ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, 1250, 1726 i 2127). Z kolei art. 1b. ust 1 u.p.c.g. stanowi: Do postępowania z odpadami komunalnymi stanowiącymi części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych lub cmentarzy, a także z targowisk, stosuje się przepisy dotyczące postępowania z bioodpadami stanowiącymi odpady komunalne. Przepisami tymi są regulacje zawarte w powołanej wyżej ustawie o odpadach oraz w Rozporządzeniu Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 maja 2021r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów (wydanego na podstawie art. 4a ust. 1 u.p.c.g.). Paragraf 1 cyt. Rozporządzenia wskazuje rodzaje selektywnie zbieranych odpadów. W śród nich wskazane są min. bioodpady (§ 1 pkt. 6). Z kolei § 2 ust. 5 Rozporządzenia stanowi, iż "Frakcję odpadów, o której mowa w § 1 pkt 6, zbiera się w pojemnikach lub workach koloru brązowego, oznaczonych napisem "Bio". Natomiast art. 3 ust. 1 powołanej wyżej ustawy o odpadach stanowi: Ilekroć w ustawie jest mowa o bioodpadach - rozumie się przez to ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady żywności i kuchenne z gospodarstw domowych, gastronomii, w tym restauracji, stołówek oraz zakładów zbiorowego żywienia, biur, hurtowni i jednostek handlu detalicznego, a także podobne odpady z zakładów produkujących lub wprowadzających do obrotu żywność. Jednocześnie art. 4 ust. 1 u.p.c.g. stanowi, iż Rada gminy, po zasięgnięciu opinii państwowego powiatowego inspektora sanitarnego, uchwala regulamin utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zwany dalej "regulaminem"; regulamin jest aktem prawa miejscowego. Regulamin ten określa szczegółowe zasady utrzymania czystości i porządku na terenie gminy, zgodnie z wymogami wynikającymi z przepisów ustaw i aktów wykonawczych. Zgodnie z art. 4 ust. 2a pkt 2 u.p.c.g. Rada gminy może w regulaminie postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Z kolei art. 6r ust 3 i 3 "a" u.p.c.g. (w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały) stanowi: 3. Rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych. 3a. W uchwale, o której mowa w ust. 3, dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Sąd I instancji stwierdził, że powołane wyżej przepisy prawa powszechnego w sposób jednoznaczny regulują kwestie związane z bioodpadami podając ich definicję oraz odnoszą się do kwestii pojemników i worków koloru brązowego, oznaczonych napisem "Bio" przeznaczonych na te odpady. Niemniej jednak ustawodawca pozostawił organom gminy możliwość zadecydowania o tym, iż zbieranie odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odbywać się będzie odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Cytowany przepis (art. 4 ust. 2a pkt 2 u.p.c.g.) dopuszcza zatem możliwość wprowadzenia obowiązku rozdzielenia bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy od bioodpadów innego pochodzenia. Nie oznacza to jednak, iż zezwala on automatycznie na przerzucenie w całości na właściciela nieruchomości obowiązku pozbywania się bioodpadów pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy w ten sposób, iż mogą być one wyłącznie dostarczane do puntu PSZOK. WSA zaznaczył, że zapis § 5 ust. 3 lit. "c" Załącznika nr 1 skarżonej Uchwały stanowi: Następujące odpady komunale będą odbierane od właścicieli nieruchomości wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego powinny zostać dostarczone przez właścicieli nieruchomości zapakowane w worki (...) c) stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów. W ocenie Sądu I instancji zacytowany przepis jest niezgody z przytoczonymi wyżej przepisami prawa powszechnie obowiązującego – tj. art. 4a ust. 1, art. 4 ust. 2a pkt 2 oraz art. 6r ust. 3 i 3 "a" u.p.c.g. oraz § 2 ust. 5 cyt. Rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 maja 2021r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów oraz art. 3 ust. 1 ustawy o z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (Dz. U. z 2022 r. poz. 699, 1250, 1726 i 2127) albowiem powołane przepisy w szczególności art. 6r ust. 3 i 3a u.p.c.g. w brzmieniu obowiązującym w dacie podjęcia uchwały dopuszczał jedynie ograniczenie ilości odbieranych bioodpadów (w dodatku bez rozróżniania ich źródła), ale nie definitywne wyeliminowanie odbieranie tych odpadów z posesji właściciela nieruchomości. WSA stwierdził, że niedopuszczalnym jest by w przepisach prawa miejscowego określone kwestie regulować w sposób odmienny i kolidujący z przepisami prawa powszechnie obowiązującego - jak to ma miejsce w kwestionowanej uchwale we wskazanym wyżej zakresie. Skoro uchwała zawiera takie sprzeczne z prawem powszechnym regulacje, to powoduje konieczność ich wyeliminowania z porządku prawnego. Przepisami kwestionowanej uchwały, które są sprzeczne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego są regulacje zawarte w zapisie § 5 ust. 3 lit. "c" Załącznika nr 1 do Uchwały nr XXXIV/290/2021 Rady Gminy L. z dnia 22 grudnia 2021 r. w sprawie Regulaminu utrzymania czystości i porządku na terenie Gminy L. Od powyższego wyroku Rada Gminy L., reprezentowana przez radcę prawnego, wniosła skargę kasacyjną zarzucając mu: 1) naruszenie prawa materialnego, a to art.4 ust.2a pkt.2, art.4a ust.1, oraz art. 6r ust.3 i 3a u.p.c.g. a także § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 10.05.2021r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, poprzez ich błędną wykładnię, jakoby wynikał z nich zakaz ustanawiania przez organy stanowiące samorządu gminnego takich regulaminów utrzymania czystości będących aktami prawa miejscowego, zgodnie którymi niektóre bioodpady stanowiące "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" będą zbierane odrębnie od innych bioodpadów "wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego powinny zostać dostarczone przez właścicieli nieruchomości", 2) naruszenie prawa materialnego, a to art.4a ust.1 i art. 6r ust.3 i 3a u.p.c.g. a także § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 10 maja 2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, w zw. z art. 18 ust.2 pkt.15), art.40 ust.1 i art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8. marca 1990 r. o samorządzie gminnym a te w kontekście art. 165 ust.2 i art. 171 ust.1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie polegające na: a) zastosowaniu niewłaściwego wzorca kontroli legalności aktu prawa miejscowego będącego uchwałą w sprawie gminnego regulaminu utrzymania czystości, b) bezpodstawnej odmowie przysługiwania organowi stanowiącemu samorządu gminnego samodzielnej kompetencji do uchwalenia regulaminu utrzymania czystości, będącego aktem prawa miejscowego, zgodnie którym niektóre bioodpady stanowiące "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" zbierane są odrębnie od innych bioodpadów "wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego powinny zostać dostarczone przez właścicieli nieruchomości", co skutkowało naruszeniem zasady sądowej ochrony samodzielności jednostek samorządu terytorialnego. Wobec podniesionych zarzutów organ wniósł o uchylenie zaskarżonego wyroku i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie zwrotu kosztów postępowania na rzecz skarżącego kasacyjnie, w tym kosztów zastępstwa prawnego za obie instancje sądowe według norm przepisanych dla radców prawnych. Nadto, na podstawie art. 176 § 2 p.p.s.a. złożył oświadczenie o zrzeczeniu się rozpoznania sprawy na rozprawie. Organ podniósł, że Sąd I instancji stwierdził, że ograniczenie odbierania bezpośrednio z terenu nieruchomości mieszkańców wskazanej podgrupy bioodpadów, jaki wynika z §5 ust.3 lit.c Załącznika 1. zaskarżonej uchwały, jest niezgodne z przepisami prawa powszechnie obowiązującego t.j. art.4a ust.1, art.4 ust.2a pkt.2 oraz art. 6r ust.3 i 3a u.p.c.g. a także § 2 ust. 5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, albowiem powołane przepisy obowiązujące w dacie podjęcia zaskarżonej uchwały dopuszczały jedynie ograniczenie ilości dobieranych bioodpadów, bez rozróżniania ich źródła, ale nie definitywne wyeliminowanie odbierania ich z posesji właściciela nieruchomości. Skarżący zauważył, że pierwszy ze wskazanych przez Sąd I instancji przepisów, którym zaskarżony akt prawa miejscowego miałby uchybić, stanowi jednak delegację ustawową dla ministra właściwego do spraw klimatu do określenia, w drodze rozporządzenia, sposobu selektywnego zbierania określonych kategorii odpadów komunalnych, w tym bioodpadów. Natomiast ostatni ze wskazanych przez Sąd przepisów, wydany w wyniku wspomnianej delegacji, określa kolor worka lub pojemnika w jakim selektywnie należy zbierać frakcję bioodpadów. Z kolei drugi z przepisów wskazanych przez Sąd I instancji jako rzekomo naruszony stanowi, że rada gminy może w regulaminie utrzymania czystości postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów", a także parków i cmentarzy, odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Trzeci ze wskazanych przepisów z kolei w ogóle nie dotyczy gminnych regulaminów utrzymania czystości lecz stanowi delegację ustawową dla jednostek stanowiących samorządu gminnego do wydania zupełnie innej uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, określającej szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie tymi odpadami. W dodatku przepis ten uprawnia w tym zakresie jednostki stanowiące gminnego samorządu do wprowadzenia ograniczeń ilościowych odpadów stanowiących m.in. "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów" odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę. W ocenie organu z przepisów zastosowanych przez Sąd I instancji nie sposób wyprowadzić wniosku o sprzeczności z nimi przepisu uchwały, którego nieważność stwierdzono. Zaskarżona uchwała Rady Gminy L., a już z pewnością jej § 5 ust.3 lit.c jej Załącznika 1, nie reguluje selekcji frakcji odpadów komunalnych, także bioodpadów, w sposób odmienny od określonego przez upoważnionego Ministra, ani też nie określa inaczej koloru worków lub pojemników, w których zbierana miałaby być podgrupa bioodpadów stanowiąca " części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów". W tym zakresie postanowienia zaskarżonego aktu prawa miejscowego są całkowicie zgodne z przepisami powszechnie obowiązującymi, zarówno co do ilości i rodzaju frakcji odpadów, jak też co do koloru worków. Przepis, którego nieważność stwierdzono, w ogóle natomiast nie odnosi się do tych kwestii. W kwestii rzekomego naruszenia przez przepis zaskarżonego regulaminu utrzymania czystości normy ustawowej określającej warunki delegacji do stanowienia uchwały w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usługi odbioru i zagospodarowania odpadów organ zarzucił niewłaściwość wzorca kontroli legalności jaki zastosował Sąd I instancji. Ze względu na odmienność przedmiotu regulacji przepisy zaskarżonego regulaminu utrzymania czystości i porządku w Gminie L., w tym § 5 ust.3 lit.c Załącznika 1. uchwały, w żaden sposób nie mogą naruszać art. 6r ust.3 i 3a u.s.c.g. Organ nadmienił, że na skutek zastosowanej przez skarżącego konstrukcji redakcyjnej Sąd I instancji zmuszony był wyłączyć do innego postępowania (sygn. II SA/Kr 1113/22) sprawę kontroli legalności także uchwały w sprawie szczególnego sposobu i zakresu świadczenia usługi na terenie Gminy L., podejmując się w niniejszej sprawie jedynie kontroli regulaminu utrzymania czystości i porządku w Gminie L. Nie sposób jednak aby w niniejszej sprawie doszło do oczywistej omyłki pisarskiej, tzw. literówki, gdyż Sąd bardzo wyraźnie oparł swe stanowisko na ustawowych kryteriach delegacji do stanowienia uchwały w sprawie szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usługi. Zdaniem organu, błędnie. Nadto, w ocenie organu, Sąd I instancji błędnie zinterpretował przepisy art.1a u.p.c.g. w zw. z art. 3 ust.1 pkt.1 ustawy o odpadach w kontekście art.4 ust.2a pkt.2 i art.6r ust.3a u.c.p.g. nie rozróżniając statusu prawnego całej frakcji bioodpadów i jej podgrupy stanowiącej "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów" pod względem dopuszczalnej odrębności zbierania podgrupy stanowiącej "części roślin" także w kontekście szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usługi publicznej w zamian za uiszczaną opłatę za zagospodarowanie tych odpadów. Jak jednak wynika wprost z treści art. 3 ust.1 pkt.1) ustawy o odpadach odpady komunalne z frakcji "bioodpadów" nie sprowadzają się tylko do "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" a zakresy znaczeniowe obu pojęć mają się do siebie jak całość do części. Do bioodpadów nie stanowiących "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" należą bowiem także m.in. resztki jedzenia, części roślin domowych, organiczne pozostałości z domowych akwariów, czy choćby wspomniane w art.4 ust.2a pkt.2 u.p.c.g. "części roślin pochodzących z pielęgnacji (...) parków i cmentarzy" w stosunku do których Gmina L. nie ustanowiła żadnych odrębności czy ograniczeń ilościowych. W ocenie organu prawidłowa wykładnia wspomnianych przepisów powinna wspomnianą różnicę zakresów znaczeniowych uwzględniać prowadząc do wniosku, że art.4 ust.2a pkt.2 czy art.6r ust.3a u.c.p.g. stanowią lex specialis do art.3 ust.2 pkt.5) czy art.4 ust.2 pkt.1) lit.a) u.c.p.g. Status bioodpadów stanowiących "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów", a także parków i cmentarzy, może być różnicowany od pozostałych bioodpadów, w wąskim zakresie odrębnego ich zbierania wprost z nieruchomości na jakich je wytworzono, co znajduje swoje ustawowe odzwierciedlenie także w regulacji dotyczącej szczegółowego sposobu i zakresu świadczenia usługi publicznej zagospodarowania tych odpadów w zamian za uiszczaną opłatę. Nie jest to okoliczność nowa w sprawie lecz była podnoszona przez organ administracyjny w postępowaniu pierwszoinstancyjnym. Wszystkie bioodpady niestanowiące "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" są przez Gminę L. odbierane w miejscu ich wytworzenia t.j. wprost z nieruchomości właścicieli. W ten sposób Gmina realizuje uprawnienie do odrębnego zbierania obu podgrup bioodpadów, nie zmieniając określonych odrębnymi przepisami ani rodzajów frakcji odpadów komunalnych, ani też opakowania czy oznaczenia kolorystycznego frakcji bioodpadów. Organ stwierdził, że Rada Gminy L. była władna postanowić mocą aktu prawa miejscowego odrębne zbieranie bezpośrednio z terenu nieruchomości mieszkańców określonej wprost w ustawie podgrupy bioodpadów, czyli "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów". Podstawą prawną zaskarżonej uchwały jest art. 4 u.s.c.g. Rada Gminy L. jest organem administracji publicznej w pełni upoważnionym do ustanowienia prawa miejscowego wdrażającego powyższe rozwiązanie. Organ podkreślił, że Gmina L. ma charakter wiejski i jest położona w turystycznym obszarze Beskidu Wyspowego, gdzie dominuje zabudowa zagrodowa i prywatne pastwiska. Co istotne, także lasy porastające powierzchnię gminy mają charakter prywatny i są użytkowane przez właścicieli nieruchomości zamieszkałych, zgodnie z potrzebami pojawiającymi się w miejscu zamieszkania. Wynika to ze statusu leśnych wspólnot gruntowych jako reliktowej współwłasności dawnych lasów gromadzkich w Galicji, które w tym miejscu nie zostały znacjonalizowane w drugiej połowie XX w. Powstające w związku z tym odpady zielone są zwyczajowo kompostowane i wykorzystywane wtórnie. Rada Gminy L., mając rozeznanie tej specyficznej sytuacji miejscowej, uznała za właściwe dostosowanie się do tej okoliczności i wykorzystanie jej dla zoptymalizowania kosztów usługi publicznej, jaką jest zagospodarowanie odpadów. Odpady komunalne, także zielone z kategorii "bioodpadów", są więc objęte zakresem usługi publicznej w zamian za uiszczaną opłatę za gospodarowanie odpadami ale dopuszczalną odrębnością zbierania tych z nich, które stanowią "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" jest ich odbieranie od właścicieli wyłącznie w gminnym PSZOKu, zapakowane w worki. Takie rozwiązanie równocześnie wspiera miejscową ekologiczną praktykę kompostowania większości odpadów zielonych jak również racjonalizuje zachowania właścicieli nieruchomości, co w praktyce przekłada się na zakres ich obciążeń finansowych. Mieszkańcy lokalnej wspólnoty samorządowej uniknęli w ten sposób niepotrzebnych dodatkowych wydatków, które w innym przypadku musiałyby ich obciążyć. W odpowiedzi na skargę kasacyjną skarżący, reprezentowany przez adwokata, wniósł o oddalenie skargi kasacyjnej w całości oraz zasądzenie od organu na rzecz skarżącego zwrotu kosztów postępowania sądowo- administracyjnego, w tym kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna jest niezasadna. Na wstępie wyjaśnić należy, że stosownie do treści art. 183 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sadami administracyjnymi (tekst jedn. Dz.U. z 2024 r. poz. 935) – powoływanej dalej jako "p.p.s.a." Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznaje sprawę w granicach skargi kasacyjnej, bierze jednak z urzędu pod rozwagę nieważność postępowania. W sprawie nie występują, enumeratywnie wyliczone w art. 183 § 2 p.p.s.a. przesłanki nieważności postępowania sądowoadministracyjnego. Z tego względu, przy rozpoznaniu sprawy, przytoczone w skardze kasacyjnej przyczyny wadliwości prawnej zaskarżonego wyroku determinują zakres kontroli dokonywanej przez sąd II instancji, który w odróżnieniu od sądu I instancji nie bada całokształtu sprawy, lecz tylko weryfikuje zasadność zarzutów podniesionych w skardze kasacyjnej. Przypomnieć trzeba, że zgodnie z art. 174 p.p.s.a. skargę kasacyjną można oprzeć na następujących podstawach: 1) naruszeniu prawa materialnego przez błędną jego wykładnię lub niewłaściwe zastosowanie; 2) naruszeniu przepisów postępowania, jeżeli uchybienie to mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Związanie Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami skargi kasacyjnej wymaga prawidłowego ich określenia w samej skardze. Uzasadniając zarzut naruszenia prawa materialnego przez jego błędną wykładnię wykazać należy, że sąd mylnie zrozumiał stosowany przepis prawa, natomiast uzasadniając zarzut niewłaściwego zastosowania przepisu prawa materialnego wykazać należy, iż sąd stosując przepis popełnił błąd w subsumcji czyli, że niewłaściwie uznał, iż stan faktyczny przyjęty w sprawie odpowiada stanowi faktycznemu zawartemu w hipotezie normy prawnej zawartej w przepisie prawa. W obu tych przypadkach autor skargi kasacyjnej wykazać musi ponadto w uzasadnieniu, jak w jego ocenie powinien być rozumiany stosowany przepis prawa, czyli jaka powinna być jego prawidłowa wykładnia bądź, jak powinien być stosowany konkretny przepis prawa ze względu na stan faktyczny sprawy, a w przypadku zarzutu niezastosowania przepisu - dlaczego powinien być zastosowany. Uzasadniając zaś naruszenie przepisów postępowania wykazać należy, że uchybienie im mogło mieć istotny wpływ na wynik sprawy (por. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 12 kwietnia 2023 r. sygn. akt III OSK 7318/21; wszystkie powołane w niniejszym uzasadnieniu orzeczenia sądów administracyjnych dostępne są na stronie internetowej orzeczenia.nsa.gov.pl). W rozpoznawanej sprawie skargę kasacyjną sporządzono w oparciu o pierwszą z ww. podstaw kasacyjnych. Organ zarzucił Sądowi I instancji naruszenie prawa materialnego, tj.: art.4 ust.2a pkt 2, art. 4a ust.1, oraz art. 6r ust.3 i 3a u.p.c.g. a także § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 10.05.2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, poprzez ich błędną wykładnię, jakoby wynikał z nich zakaz ustanawiania przez organy stanowiące samorządu gminnego takich regulaminów utrzymania czystości będących aktami prawa miejscowego, zgodnie którymi niektóre bioodpady stanowiące "części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych i ogrodów" będą zbierane odrębnie od innych bioodpadów "wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego powinny zostać dostarczone przez właścicieli nieruchomości". W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego zarzut ten jest jednak chybiony. Przypomnieć należy, że stosownie do treści art. 4 ust. 2a pkt 2 u.p.c.g. rada gminy może w regulaminie postanowić o zbieraniu odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie od innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne. W art. 4a ust. 1 u.p.c.g. określono, że minister właściwy do spraw klimatu może określić, w drodze rozporządzenia, sposób selektywnego zbierania odpadów komunalnych spośród wskazanych w art. 3 ust. 2 pkt 5 i 6, kierując się potrzebą ujednolicenia wymagań w zakresie selektywnego zbierania i odbierania odpadów komunalnych oraz osiągnięcia wymaganych poziomów, o których mowa w art. 3b i art. 3c. Rozporządzeniem, o którym mowa w ww. przepisie jest powołane przez organ rozporządzenie Ministra Klimatu i Środowiska z dnia 10 maja 2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, w którym w § 2 ust. 5 określono, że frakcję odpadów, o której mowa w § 1 pkt 6 (bioodpady), zbiera się w pojemnikach lub workach koloru brązowego, oznaczonych napisem "Bio". Zgodnie z art. 6r ust. 3 u.p.c.g., rada gminy określi, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, szczegółowy sposób i zakres świadczenia usług w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości i zagospodarowania tych odpadów, w zamian za uiszczoną przez właściciela nieruchomości opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi, w szczególności częstotliwość odbierania odpadów komunalnych od właściciela nieruchomości i sposób świadczenia usług przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych, ale też do pozostałych przepisów u.p.c.g. regulujących kwestię odbierania przez gminę odpadów z nieruchomości . Natomiast w art. 6r ust. 3a u.c.p.g. wskazano, że w uchwale, o której mowa w ust. 3, dopuszcza się ograniczenie ilości zużytych opon, odpadów wielkogabarytowych oraz odpadów budowlanych i rozbiórkowych, stanowiących odpady komunalne, odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy, odbieranych lub przyjmowanych przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi. Interpretacja ww. przepisów wymaga odniesienia się do pozostałych przepisów u.p.c.g. regulujących kwestię odbierania przez gminę odpadów z nieruchomości. I tak zgodnie z regulacją 6c ust. 1 u.p.c.g. gminy są obowiązane do zorganizowania odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których zamieszkują mieszkańcy. Z kolei zgodnie z ust. 2 ww. przepisu rada gminy może, w drodze uchwały stanowiącej akt prawa miejscowego, postanowić o odbieraniu odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, na których nie zamieszkują mieszkańcy, a powstają odpady komunalne. Natomiast stosownie do treści art. 6r ust. 2d u.p.c.g. w zamian za pobraną opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi gmina zapewnia właścicielom nieruchomości pozbywanie się wszystkich rodzajów odpadów komunalnych, przy czym rozumie się przez to odbieranie odpadów z terenu nieruchomości, o których mowa w art. 6c ust. 1 i 2, przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych oraz zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. Pod pojęciem "pozbywania się" odpadów komunalnych ustawodawca rozumie odbieranie odpadów z terenu nieruchomości wskazanych w art. 6c ust. 1 i 2 u.c.p.g., a także przyjmowanie odpadów przez punkty selektywnego zbierania odpadów komunalnych i zapewnianie przyjmowania tych odpadów przez gminę w inny sposób. Zgodnie z art. 3 ust. 2 pkt 6 u.c.p.g., na gminy został nałożony obowiązek tworzenia punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Każda gmina ma obowiązek utworzenia odrębnego punktu selektywnego zbierania odpadów, do którego mieszkańcy sami mogą przywozić pewne rodzaje odpadów, ale to nie zwalnia gminy od zorganizowania odbierania odpadów od mieszkańców gminy. Podkreślić bowiem trzeba, że odbiór odpadów z nieruchomości jest jednym z podstawowych obowiązków objętych zadaniem publicznym związanym z utrzymaniem czystości i porządku w gminach. Wprawdzie z treści art. 3 ust. 2c u.c.p.g. wynika, że gmina może nie zapewniać przyjmowania bioodpadów przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, jeżeli w zamian za opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w całości zapewnia odbieranie tych odpadów z miejsc ich wytwarzania, to jednak wykładnia tego przepisu nie oznacza alternatywnego sposobu pozbywania się przez mieszkańca bioodpadów, tzn. albo poprzez ich przyjmowanie przez punkt selektywnego zbierania odpadów komunalnych, albo poprzez odbieranie takich odpadów z miejsc ich wytwarzania. Z treści normy prawnej zawartej w tym przepisie wynika, że gmina fakultatywnie w przypadku bioodpadów może nie zapewniać ich przyjmowania w punkcie selektywnego zbierania odpadów komunalnych, jeżeli w zamian za opłatę za gospodarowanie odpadami komunalnymi w całości zapewnia ich odbieranie z miejsc wytwarzania. Innymi słowy, gmina zawsze ma obowiązek zorganizowania odbierania bioodpadów z miejsc ich wytwarzania, natomiast nie zawsze jest zobowiązana do ich obowiązkowego przyjmowania w punkcie selektywnego zbierania odpadów. Należy mieć również na uwadze, że jeżeli ustawodawca zamierzał posłużyć się terminem "przyjmowanie" odpadów to taką regulację zamieściłby wprost w u.c.p.g.. Ustawodawca traktuje "przyjmowanie" odpadów jako odmienny od "odbierania" sposób postępowania z odpadami (np. termin "przyjmowanie" zawarty został w art. 3 ust. 2 pkt 6, art. 3 ust. 2 pkt 9 lit. d tiret drugie, art. 3 ust. 2c, art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. b, art. 6r ust. 2d, art. 6r ust. 3a, art. 6ra, art. 9nb ust. 1 u.u.c.p.g.). Tam natomiast, gdzie chodzi o "odbieranie", ustawodawca wprost posłużył się właśnie tym pojęciem (zob. np. art. 3 ust. 2 pkt 4, art. 3 ust. 2 pkt 9 lit. a, b i c, art. 3 ust. 2c, art. 3 ust. 3 pkt 3, art. 4 ust. 2 pkt 1 lit. a, art. 4 ust. 2a pkt 1, art. 5 ust. 1 pkt 1, art. 6 ust. 1 pkt 2, art. 6 ust. 4, art. 6 ust. 6, art. 6c ust. 1, 2 i 2a, art. 6d ust. 1, art. 6f, czy art. 9b u.c.p.g.). Co istotne, przypadku, gdy dochodzi do pozbywania się odpadów przez właściciela nieruchomości poprzez ich oddanie w punkcie selektywnego zbierania odpadów ustawodawca posługuje się terminem "przyjmowanie" odpadów, a nie ich "odbieranie" (tak w art. 3 ust. 2 pkt 6 czy art. 6r ust. 2d u.c.p.g.). Tym samym nie budzi wątpliwości, że termin "odbieranie" odpadów odnosi się do odbierania odpadów od właścicieli z terenu nieruchomości, a zatem u źródła. Należy podkreślić, że ustawa z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach zawiera definicję legalną pojęcia "bioodpady" (art. 3 ust. 1 pkt 1), do których zaliczane są miedzy innymi ulegające biodegradacji odpady z ogrodów i parków, odpady spożywcze i kuchenne z gospodarstw domowych oraz definicję legalną "odpadów komunalnych" (art. 3 ust. 1 pkt 7), do których zaliczane są między innymi bioodpady, ale tylko te powstające w gospodarstwach domowych. Tym samym bioodpady pochodzące z pielęgnacji terenów zielonych nie mieszczą się w zakresie ustawowej definicji "odpadów komunalnych", jednakże z wyraźnej woli ustawodawcy uznawane są za odpady komunalne i objęte są, ciążącym na gminie obowiązkiem ich odbioru bezpośrednio z nieruchomości, zgodnie z dyspozycją art. 6c ust. 1 i ust. 2 u.p.c.g. (por. wyrok NSA z dnia 29 maja 2024 r., sygn. akt III OSK 3364/23). Przepis art. 4 ust. 2a pkt 2 u.p.c.g. przepis posługuje się pojęciem "zbieranie" odpadów, a nie ich "przyjmowanie". Przepis ten upoważnia radę gminy do ustalenia odrębnych np. terminów odbierania odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy odrębnie w stosunku do innych bioodpadów stanowiących odpady komunalne. Jednakże nie jest dopuszczalnym taka jego wykładnia, zgodnie z którą rada gminy może albo ustalić odbieranie odpadów stanowiących części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, parków i cmentarzy, albo całkowicie pominąć dopuszczalność ich odbierania z terenów nieruchomości i w zamian za to zobowiązać właścicieli do ich dostarczania do PSZOK i ich przyjmowania w takim punkcie (por. wyrok NSA z dnia 2 lutego 2023 r. sygn. akt III OSK 5423/21). Skoro zatem Rada Gminy L. w § 5 ust. 3 lit. "c" Załącznika Nr 1 do uchwały Nr XXXIV/290/201 z dnia 22 grudnia 2021 r. wskazała: Następujące odpady komunale będą odbierane od właścicieli nieruchomości wyłącznie w Punkcie Selektywnej Zbiórki Odpadów Komunalnych (PSZOK), do którego powinny zostać dostarczone przez właścicieli nieruchomości zapakowane w worki (...) c) stanowiące części roślin pochodzących z pielęgnacji terenów zielonych, ogrodów, to Sąd I instancji zasadnie stwierdził, że przepis ten jest niezgody z art. 4 ust. 2a pkt 2 oraz art. 6r ust. 3 i 3a u.p.c.g. albowiem powołane przepisy w szczególności w dacie podjęcia uchwały dopuszczały jedynie ograniczenie ilości odbieranych bioodpadów (w dodatku bez rozróżniania ich źródła), ale nie definitywne wyeliminowanie odbieranie tych odpadów z posesji właściciela nieruchomości. W istocie odwołanie się przy tym przez Sąd I instancji także do przepisów 4a ust. 1 u.p.c.g. i § 2 ust.5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 10 maja 2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów było zbędne, jednakże uchybienie to pozostaje bez wpływu na wynik sprawy. Z ww. względów bezpodstawny jest także zarzut wskazujący na naruszenie przez WSA art.4a ust.1 i art. 6r ust.3 i 3a u.p.c.g. a także §2 ust.5 rozporządzenia Ministra Klimatu i Środowiska z 10 maja 2021 r. w sprawie sposobu selektywnego zbierania wybranych frakcji odpadów, w zw. z art. 18 ust.2 pkt.15), art.40 ust.1 i art. 91 ust.1 ustawy z dnia 8 marca 1990 r. o samorządzie gminnym a te w kontekście art. 165 ust.2 i art. 171 ust.1 Konstytucji RP poprzez ich niewłaściwe zastosowanie. Podkreślić bowiem trzeba, że gmina uprawniona jest do realizacji powierzonych jej zadań w granicach wynikających z ustaw. Gmina nie może zatem wykraczać poza to, do czego wyraźnie upoważnia ją prawo i to w formach i trybie prawem przewidzianych. Mając na uwadze powyższe okoliczności Naczelny Sąd Administracyjnych uznał, że skarga kasacyjna nie zawiera usprawiedliwionych podstaw i na podstawie art. 184 p.p.s.a. skargę kasacyjną oddalił (pkt 1 wyroku). O zwrocie kosztów postępowania kasacyjnego (pkt 2 wyroku) orzeczono na podstawie art. 204 pkt 2 p.p.s.a. Na koszty te składa się wynagrodzenie dla reprezentującego skarżącego pełnomocnika, określone na podstawie § 14 ust. 1 pkt 2 lit.b) Rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności adwokackie (t.j. Dz.U. z 2023 r. poz. 1964 ze zm.) w kwocie 360 zł, obejmujące sporządzenie odpowiedzi na skargę kasacyjną. Na podstawie art. 182 § 2 p.p.s.a. sprawa została rozpoznana na posiedzeniu niejawnym.