II SA/Gl 790/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Artur Żurawik, Sędziowie Sędzia WSA Stanisław Nitecki, Sędzia WSA Krzysztof Nowak (spr.), Protokolant specjalista Ewa Bojarska, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 13 grudnia 2024 r. sprawy ze skargi C. sp. z o. o. z siedzibą w S. na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie z dnia 19 kwietnia 2024 r. nr SKO.4102.5.2024 w przedmiocie odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla realizacji przedsięwzięcia 1) uchyla zaskarżoną decyzję oraz poprzedzającą ją decyzję Prezydenta Miasta Z. z dnia 24 stycznia 2024 r. nr [...]; 2) zasądza od Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (sześćset dziewięćdziesiąt siedem) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania. Pismem z dnia 23 maja 2024 r. C. Sp. z o.o. w S. (dalej "strona skarżąca"), reprezentowana przez fachowego pełnomocnika, wniosła skargę na decyzję Samorządowego Kolegium Odwoławczego w Częstochowie (dalej jako: "Kolegium" lub "organ odwoławczy"), opisaną w rubrum nn. wyroku. Zaskarżona decyzja zapadła w następującym stanie faktycznym: Prezydent Miasta Z. (dalej jako: "organ" lub "organ I instancji") prowadził z wniosku skarżącej postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach dla przedsięwzięcia pod nazwą; "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...],[...]i [...] obręb Z.". Działając w oparciu o art. 74 ust. 3 ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko (t.j. Dz. U. z 2023 r. poz. 1094 ze zm.), zwanej dalej: "Ustawą", w zw. z art. 49 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz. U. z 2024 r., poz. 572) - dalej "k.p.a.", stosownym obwieszczeniem organ I instancji zawiadomił strony o wszczęciu postępowania, jego trybie, terminach oraz przysługującym prawie czynnego udziału w każdym stadium postępowania oraz wypowiedzenia się co do zebranych dowodów, materiałów i zgłoszonych żądań przed wydaniem decyzji. Decyzją z dnia 24 stycznia 2024 r. nr [...], Prezydent, działając na podstawie art. 59a ust. 3 pkt 1 i art. 75 ust. 1 pkt 4 Ustawy odmówił zgody na realizację przedmiotowego przedsięwzięcia. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia organ I instancji wskazał, że źródłem informacji o planowanym zamierzeniu był Raport o oddziaływaniu na środowisko przedsięwzięcia pn.: "Budowa zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania odpadów w Z., dz. nr [...],[...]i [...] obręb Z." (dalej jako: "Raport"). W Raporcie przedmiotowe przedsięwzięcie zostało zakwalifikowane w oparciu o rozporządzenie Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (Dz.U. z 2019 r., poz. 1839) – dalej "rozporządzenie RM", do przedsięwzięć: - mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (t.j. Dz. U. z 2023 r., poz. 1587 ze zm.) - dalej "u.o.o.", odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25.000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 ustawy z dnia 20 lutego 2015 r. o odnawialnych źródłach energii (Dz. U. z 2018 r. poz. 2389, ze zm.) – dalej "u.o.z.e."; - mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 83 - punkty do zbierania, w tym przeładunku; a) złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, b) odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Organ wskazał, że zgodnie z art. 59a ust. 3 pkt 1 Ustawy w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, właściwy organ odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Wobec powyższego w pierwszym etapie postępowania w przedmiotowej sprawie niezbędna była analiza zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Przeprowadzona w tym zakresie analiza wykazała, że działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami[...], [...] (k.m. 67 obręb Z.), [...](k.m. 68 obręb Z.), położone są na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla obszarów obejmujących część południowo - zachodnią i śródmieście - etap II, uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...] (Dziennik Urzędowy Województwa S. z dnia [...] r. poz.[...]), dalej jako: "m.p.z.p.", na terenie oznaczonym symbolem: "6P" - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Dla terenu oznaczonego w planie miejscowym symbolem "6P", w § 88 ust. 1 m.p.z.p. ustala przeznaczenie podstawowe pod zabudowę produkcyjną, tj. budynki produkcyjne, magazynowe i składowe. W granicach terenu o symbolu "6P", zgodnie z § 88 ust. 2, miejscowy plan dopuszcza: budynki usługowe; budynki gospodarcze; pojedyncze budynki garażowe; zespoły garaży; budynki parkingów wielopoziomowych; składy; obiekty małej architektury i wiaty; dojścia piesze, dojazdy niewyznaczone na rysunku planu; miejsca parkingowe; budynki, urządzenia i sieci infrastruktury technicznej; budowle będące wolno stojącymi instalacjami przemysłowymi lub urządzeniami technicznymi. W § 6 ust. 1 pkt 5 na terenie oznaczonym symbolem "6P" m.p.z.p. dopuszcza lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagana, za wyjątkiem: przedsięwzięć związanych z postępowaniem z paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi, elektrowni konwencjonalnych i elektrociepłowni na paliwa kopalne, związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin oraz produktów biobójczych, składowisk odpadów, spalarni odpadów i zwłok, związanych z chowem lub hodowlą zwierząt. Na terenie oznaczonym symbolem "6P" m.p.z.p. w § 13 ust. 9 pkt 3 dopuszcza zagospodarowanie służące lokalizowaniu działalności z zakresu gospodarowania odpadami - odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji, z wyjątkiem spalarni odpadów; zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Zgodnie z danymi zamieszczonymi w Raporcie, planowana inwestycja ma być zlokalizowana na obszarze o łącznej powierzchni terenu nieruchomości: 18.889 m2 (1,8889 ha), z czego hala produkcyjna to około 3.350 m2, budynek kompostowni i budynek socjalny to około 915 m2, dwa place technologiczno-magazynowe o powierzchni około 3800 m2. tereny zielone około 4.900 m2, boksy/wiaty o powierzchni około 700 m2, a pozostała część nieruchomości tj. około 5.200 m2 jako place manewrowe, komunikacja wewnętrzna, dojścia i podjazdy (płyty betonowe lub kostka). Po szczegółowej analizie przedłożonego Raportu, w ocenie organu I instancji planowane przedsięwzięcie w swoim zakresie działalności przewiduje w praktyce składowanie odpadów na placach technologiczno-magazynowych, mając na uwadze skalę przedsięwzięcia i klasyfikację przedsięwzięcia. Organ doszedł do przekonania, że lokalizacja przedsięwzięcia nie jest zgodna z obowiązującym m.p.z.p. także z uwagi fakt, że zgodnie z Raportem do zbierania przewidziano odpady o kodach: 20 01 19* - środki ochrony roślin oraz 20 01 80 - środki ochrony roślin inne niż wymienione w 20 01 19 (tabela 7); jako odpad wytwarzany w wyniku przetwarzania wskazano 20 01 80 - środki ochrony roślin inne niż wymienione w 20 01 19 (tabela 2); jako odpad przeznaczony do przetwarzania wskazano 20 01 80 - środki ochrony roślin inne niż wymienione w 20 01 19 (tabela 3). W konsekwencji organ uznał, że przedsięwzięcie jest niezgodne z § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. W odwołaniu od ww. decyzji strona skarżąca zarzuciła organowi naruszenie: - art. 80 ust. 2 Ustawy w zw. z § 6 ust. 1 pkt 5, § 13 ust, 9 pkt 3, § 88 ust. 1 i 2 m.p.z.p. poprzez niezasadne stwierdzenie, że inwestycja jest sprzeczna z ustaleniami miejscowego planem zagospodarowania przestrzennego, co doprowadziło do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach; - art. 3 ust. 1 pkt 5, 25 i 34 u.o.o. poprzez błędną wykładnie pojęć "magazynowanie", "zbieranie" oraz "składowanie" odpadów i w konsekwencji niezasadne uznanie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z m.p.z.p. Prawidłowa wykładnia ww. przepisów, w powiązaniu z zapisami m.p.z.p. oraz Raportem, prowadzić musi do wniosku, iż planowana działalność w zakresie zbierania, magazynowania i przetwarzania odpadów jest zgodna z m.p.z.p., tym samym nie było podstaw do odmowy udzielenia zezwolenia Pełnomocnik strony skarżącej podkreślił, że ani we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zostało wymienione "składowanie" jako planowany sposób gospodarki odpadami, tak więc niezasadne jest twierdzenie organu I instancji, jakoby przewidywane było składowanie odpadów. Zaskarżoną obecnie decyzją Samorządowe Kolegium Odwoławcze w Częstochowie utrzymało decyzję organu I instancji w mocy w całości. W uzasadnieniu tego rozstrzygnięcia Kolegium wskazało, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 2 ust. 1 pkt. 47 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko. Ponadto w ślad za organem I instancji Kolegium podniosło, że przedmiotowa inwestycja zgodnie z § 3 ust. 1 pkt. 83 rozporządzenia Rady Ministrów z dnia 10 września 2019 r. w sprawie przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko została zakwalifikowana do przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. W pierwszym etapie postępowania w przedmiotowej sprawie niezbędna była analiza zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego. Zdaniem Kolegium organ I instancji słusznie zauważył, że opisy dwóch placów technologiczno-magazynowych różnią się od siebie, dlatego też prawidłowo przyjął, że planowane przedsięwzięcie przewiduje realizację dwóch placów technologiczno-magazynowych o łącznej powierzchni około 3.800 m2, które nie zostały zobrazowane na załączniku nr [...] do Raportu. Organ odwoławczy podzielił ustalenia organu I instancji co do faktu, że mając na uwadze skalę przedsięwzięcia i klasyfikację przedsięwzięcia planowane przedsięwzięcie w swoim zakresie działalności przewiduje w praktyce składowanie odpadów na placach techniczno-magazynowych. Powoduje to, że w oparciu o ustalenia obowiązującego miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. lokalizacja przedmiotowego przedsięwzięcia na terenie oznaczonym symbolem 6P nie jest zgodna z m.p.z.p. Ponadto Kolegium podkreśliło, że w odpowiedzi Naczelnika Wydziału Zagospodarowania Przestrzennego Urzędu Miejskiego w Z. z dnia 12 stycznia 2024 r. na pismo organu I instancji z dnia 12 grudnia 2023 r. wskazano, że Gmina Z. pokryta jest w 97% miejscowymi planami zagospodarowania przestrzennego i tylko w dwóch z nich wyznaczono tereny infrastruktury związanej z gospodarowaniem odpadami w tym składowania odpadów (symbol ITO): teren przy ul. [...] i teren przy ul. [...]. W piśmie z dnia 12 stycznia 2024 r. stwierdzono również, że zgodnie z Raportem do zbierania przewidziano między innymi odpady o kodach 20 01 19*- Środki ochrony roślin oraz 20 01 80 - Środki ochrony roślin inne niż wymienione w 20 01 19, wobec czego przedmiotowe przedsięwzięcie nie jest zgodne z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego miasta Z. (§ 6 ust. 1 pkt. 5). Organ odwoławczy zauważył, że w myśl art. 59a ust. 3 pkt. 1 Ustawy w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, organ właściwy do wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach odmawia zgody na realizację przedsięwzięcia. Decyzja ta ma charakter decyzji związanej, czyli takiej, która nie zależy od uznania organu. Tym samym na gruncie przytoczonej w niniejszej decyzji regulacji prawnej Kolegium uznało, że organ I instancji prawidłowo wydał decyzję z dnia 24 stycznia 2024 r. nr [...] W skardze sądowej na powyższą decyzję pełnomocnik strony skarżącej zarzucił organom naruszenie: - art. 80 ust. 2 Ustawy w zw. z § 6 ust. 1 pkt 5, § 13 ust. 9 pkt 3, § 88 ust. 1 i 2 m.p.z.p. poprzez niezasadne stwierdzenie, że inwestycja jest sprzeczna z m.p.z.p., co doprowadziło do odmowy wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, która w stanie faktycznym sprawy nie powinna mieć miejsca, ponieważ inwestycja pozostaje w zgodzie z m.p.z.p. - art. 23 ust. 10 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 5 i 6 u.o.o. poprzez błędną wykładnię tego przepisu polegającą na uznaniu, że tylko podmiot już odbierający odpady komunalne i/lub już prowadzący stację przeładunkową (tj. w momencie składania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej), ma prawo do skorzystania z wyjątku określonego w tym przepisie (wyłączenia spod zakazu zbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów), podczas gdy prawidłowa wykładnia ww. przepisów powinna prowadzić do uznania, że art. 23 ust. 2 i 10 u.o.o. nie stanowi przesłanki do odmowy wydania decyzji środowiskowej lub odmowy wydania zezwolenia na zbieranie wymienionych tam odpadów, a ewentualne naruszenie zakazów wymienionych w art. 23 ust. 2 pkt 5 i 6 u.o.o. powinno podlegać ocenie w momencie faktycznego dokonywania opisanych tam procesów zbierania odpadów, a nie w momencie wydawania decyzji zezwalającej na taki proces. - art. 3 ust. 1 pkt 5, 25 i 34 u.o.o. poprzez błędną wykładnie pojęć "magazynowanie", "zbieranie" oraz "składowanie" odpadów i w konsekwencji niezasadne uznanie, że planowana inwestycja jest sprzeczna z m.p.z.p., bowiem zakłada "składowanie" odpadów. Inwestor nie wnioskował o zgodę na "składowanie" odpadów, a o zgodę na ich magazynowanie i zbieranie, co jest procesem zupełnie odmiennym od składowania odpadów (składowanie stanowi jeden z procesów unieszkodliwiania odpadów). Prawidłowa wykładnia ww. przepisów, w powiązaniu z zapisami m.p.z.p. oraz znajdującym się w aktach sprawy Raportem prowadzić musi, zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, do wniosku, iż planowana działalność w zakresie zbierania, magazynowania i przetwarzania odpadów jest zgodna z m.p.z.p. - art. 107 § 3 k.p.a. w związku z art. 15 k.p.a., poprzez nieprawidłowe uzasadnienie decyzji przez organ odwoławczy oraz brak powtórnego merytorycznego rozpoznania sprawy, co narusza istotę zasady dwuinstancyjności postępowania administracyjnego. Zdaniem pełnomocnika skarżącej Kolegium w uzasadnieniu decyzji sparafrazowało większość fragmentów decyzji organu I instancji. Treść zaskarżonej decyzji nie wskazuje na to, by Kolegium analizowało akta sprawy, poczyniło własne ustalenia i dokonywało własnych interpretacji stanu faktycznego i prawnego. W ocenie strony Kolegium bezrefleksyjnie powieliło stanowisko Prezydenta, nie uwzględniając w żaden sposób treści odwołania. W oparciu o wyżej podniesione zarzuty pełnomocnik strony skarżącej wniósł o uchylenie zaskarżonej decyzji i poprzedzającej ją decyzji organu I instancji oraz zasądzenie kosztów postępowania według norm przepisanych. Uzasadniając skargę pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że żadna z okoliczności obligujących lub umożliwiających organowi wydanie decyzji odmownej nie zaszła w analizowanej sprawie. W jego ocenie decyzja środowiskowa nie jest decyzją uznaniową, gdzie organ ma pewną swobodę w wydaniu decyzji pozytywnej lub negatywnej dla wnioskodawcy, musi jednak odpowiednio uargumentować podjęte rozstrzygnięcie. Decyzja środowiskowa - co zostało przesądzone w orzecznictwie sądów administracyjnych - jest decyzją związaną, tj., jeżeli organ nie stwierdzi przeszkód do wydania decyzji, musi wydać decyzję pozytywną, czyli zgodną z wnioskiem inwestora. Argumenty "celowościowe" przemawiające przeciwko inwestycji nie mogą być brane pod uwagę jako podstawa odmowy, jeżeli nie zostanie wykazana sprzeczność inwestycji z konkretnymi normami prawnymi W § 88 ust. 1 m.p.z.p. określono przeznaczenie podstawowe terenu, na którym realizowana ma być inwestycja - pod zabudowę produkcyjną, tj. budynki produkcyjne, magazynowe i składowe, natomiast w ust. 2 zawarto katalog obiektów dopuszczalnych do zlokalizowania na przedmiotowym terenie. W § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. wskazano dodatkowo, że na terenie 6P dopuszcza się lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana oraz przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko może być wymagana, za wyjątkiem: przedsięwzięć związanych z postępowaniem z paliwem jądrowym lub odpadami promieniotwórczymi, elektrowni konwencjonalnych i elektrociepłowni na paliwa kopalne, związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin oraz produktów biobójczych, składowisk odpadów, spalarni odpadów i zwłok, związanych z chowem lub hodowlą zwierząt. Z kolei w § 13 ust. 9 pkt 3 m.p.z.p. określono, że na terenie 6P "dopuszcza się zagospodarowanie służące lokalizowaniu działalności z zakresu gospodarowania odpadami - odzysku i unieszkodliwiania odpadów oraz związanego z tą działalnością magazynowania odpadów przeznaczonych do utylizacji, z wyjątkiem spalarni odpadów; zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Pełnomocnik skarżącej wskazał, że m.p.z.p. na terenie 6P wprost dopuszcza działalność związaną z przetwarzaniem, magazynowaniem I zbieraniem odpadów, co było przedmiotem wniosku strony skarżącej. Stąd też zupełnie niezrozumiała jest odmowa wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach. Ponadto, w aktualnym orzecznictwie przyjmuje się jednolicie, że na terenach przemysłowych/przemysłowo-usługowo-produkcyjnych, terenach składów i magazynów, możliwe jest lokalizowanie także przedsięwzięć z zakresu gospodarki odpadami. Nie jest konieczne oznaczenie tego terenu w planie jako "10" lub "O", co dotyczy stricte terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami. Uzasadniając powyższe pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że rozporządzenie Ministra Rozwoju i Technologii z dnia 17 grudnia 2021 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. z 2021 r., poz. 2404), które zastąpiło rozporządzenie Ministra Infrastruktury z dnia 26 sierpnia 2003 r. w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (Dz. U. Nr [...], poz.[...] ) określa wymagany zakres projektu planu miejscowego w części tekstowej i graficznej, uwzględniając w szczególności wymogi dotyczące materiałów planistycznych, skali opracowań kartograficznych, stosowanych oznaczeń, nazewnictwa, standardów oraz sposobu dokumentowania prac planistycznych. Z przepisów tego rozporządzenia wynika, że na rysunku planu miejscowego należy stosować podstawowe barwne oznaczenia graficzne i literowe dotyczące przeznaczenia terenów. W przypadku terenów infrastruktury technicznej przeznaczonych na gospodarowanie odpadami jest to symbol "10" i kolor ciemnoszary (w rozporządzeniu z 2003 r., obowiązującym w dacie przyjęcia m.p.z.p. - było to "O" i kolor ciemnoszary). Jednak jak stwierdził NSA w wyroku z dnia 31 stycznia 2017 r. (II OSK 1553/16) "taki zapis rozporządzenia nie oznacza, że tylko na tak oznaczonych terenach dopuszczalne jest gospodarowanie odpadami. Tego rodzaju wąska wykładnia przepisów rozporządzenia prowadziłaby do nieuzasadnionego ograniczenia zarówno władztwa planistycznego gminy, jak I swobody działalności gospodarczej. Oznaczałaby bowiem, że gospodarowanie odpadami możliwe jest tylko na terenach oznaczonych symbolem "O", a więc tylko w ściśle określonych i z góry przewidzianych miejscach." Ponadto pełnomocnik skarżącej podkreślił, że przepisy rozporządzenia Ministra Infrastruktury w sprawie wymaganego zakresu projektu miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego nie ustanawiają ani obowiązku zamieszczenia w planie terenów przewidzianych pod gospodarowanie odpadami, ani nie przesądzają o możliwości prowadzenia działalności w tym zakresie wyłącznie na obszarach oznaczonych symbolem "10" ("O"). Podobnie lokalizacja pozostałych elementów infrastruktury technicznej wskazanych w załączniku do rozporządzenia, tj. z zakresu elektroenergetyki, gazownictwa, wodociągów, kanalizacji, telekomunikacji czy ciepłownictwa nie musi być ograniczona wyłącznie do terenów wyraźnie przeznaczonych na taki właśnie cel w planie Organ planistyczny może więc, ale nie musi, przeznaczyć dany teren pod konkretną działalność infrastruktury technicznej. Pełnomocnik strony skarżącej zwrócił także uwagę na inny nurt w orzecznictwie, a mianowicie zakaz zawężającej interpretacji przepisów planów miejscowych. W świetle ugruntowanego orzecznictwa sądów administracyjnych nie jest dopuszczalna zawężająca wykładnia planu miejscowego, powodująca większe ograniczenia w zagospodarowaniu nieruchomości oraz ograniczająca prawo własności bardziej, niż wynika to z literalnego brzmienia zapisów planu miejscowego. Jeśli zapisy planu budzą wątpliwości, należy przyjąć takie jego rozumienie, które daje prymat ochronie praw właściciela i swobodzie zagospodarowania jego terenu. Zdaniem pełnomocnika strony skarżącej, jeżeli organ odmawia zgody na realizację danej inwestycji musi wykazać, że inwestycja ta w sposób oczywisty jest niezgodna z przepisami, w tym z miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego. W żadnym razie wątpliwości w tym zakresie nie można interpretować na niekorzyść podmiotu zainteresowanego realizacją konkretnego przedsięwzięcia. Powoduje to, że przeznaczenie terenu pod obiekty przemysłowe i zabudowę produkcyjną (działalność produkcyjna, składy i magazyny), nie wyklucza realizacji na tym terenie działalności gospodarczej w zakresie gospodarki odpadami, w szczególności, że w wyniku gospodarowania odpadami powstają także produkty w postaci np. surowców wtórnych, paliw alternatywnych, kompostu lub środków poprawiających właściwości gleby. W związku z powyższym, w ocenie pełnomocnika strony skarżącej, wbrew twierdzeniom organów obu instancji, przeznaczenie terenu pod zabudowę produkcyjną (działalność produkcyjna, składy i magazyny) nie wyklucza realizacji na tym terenie planowanej działalności w zakresie gospodarki odpadami. Wyjątki od tej zasady m.p.z.p. może określać w postanowieniach szczegółowych (wprost wykluczać daną działalność). W rozpatrywanym przypadku takie wyłączenie nie zostało w przepisach m.p.z.p. zawarte. Co więcej, w przypadku analizowanego m.p.z.p. dla działek o nr ew.[...],[...] i [...] obręb Z. (oznaczenie 6PL w m.p.z.p. jednoznacznie wskazano, że działalność w zakresie zbierania i przetwarzania odpadów jest dopuszczalna, czyli możliwa do zrealizowania. W jego ocenie przytoczone wyżej zapisy m.p.z.p. nie pozostawiają żadnych wątpliwości, że planowana inwestycja jest w całości zgodna z planem, stąd dla strony kompletnie niezrozumiałe i krzywdzące jest stanowisko organów administracji. Pozostaje ono w całkowitej sprzeczności z treścią m.p.z.p., w którym w § 13 wprost z nazwy wymienia się przedsięwzięcia dotyczące gospodarki odpadami, które są dopuszczalne na terenie 6P. Planowane przez inwestora przedsięwzięcie wpisuje się w ten zakres. Pełnomocnik strony skarżącej wskazał też, że organy obu instancji bezzasadnie uznały, że planowany zakres działalności objęty jest zakazem prowadzenia działalności związanej z wytwarzaniem środków ochrony roślin. Odnosząc się do wyłączenia opisanego w § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. (zakaz lokalizowania działalności związanej z wytwarzaniem środków ochrony roślin) należy uznać, że nie ma ono zastosowania w niniejszej sprawie. W m.p.z.p. zakazana jest lokalizacja przedsięwzięć związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin i środków biobójczych. Należy przez to rozumieć przedsięwzięcia, które mają na celu wytwarzanie tych środków jako produktów wprowadzanych na rynek (do obrotu), których głównym celem działalności jest produkcja (wytwarzanie) takich środków. Chodzi o zakłady produkcyjne środków ochrony roślin i biobójczych. które to produkty byłyby następnie sprzedawane jako pełnowartościowe materiały. Taka działalność nie stanowi "gospodarowania odpadami". Z żadnego miejsca w Raporcie nie można wyczytać, by strona skarżąca planowała uruchomić tego typu zakład produkcyjny. Ma ona na celu uruchomienie zakładu do przetwarzana odpadów oraz miejsca zbierania odpadów w ramach stacji przeładunkowej. Działalność ta dotyczy "odpadów", czyli pewnych pozostałości, odpadków, czegoś co zostało wyrzucone. Nie o taką działalność chodzi w § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. Co więcej, w innym miejscu w m.p.z.p. (w § 13) wprost dopuszczono zarówno zbieranie, magazynowanie, jak i przetwarzanie odpadów. Działalność skarżącej będzie polegała na zbieraniu i przetwarzaniu odpadów. Jest to działalność dotycząca odpadów, a nie wytwarzania produktów, o jakich mowa w § 6 ust. 1 pkt 5 m.p.z.p. W wyniku przetwarzania odpadów powstają m.in. odpady o kodzie 20 01 80. W Katalogu odpadów kod ten opisany jest jako "środki ochrony roślin inne niż wymienione w 20 01 19", nie są to jednak produkty przewidziane do sprzedaży, a odpady poprocesowe, zawierające w sobie pozostałości po środkach ochrony roślin. Tego typu odpady nie mogą być przedmiotem swobodnego obrotu, a planowanej instalacji nie można zakwalifikować jako podmiotu wytwarzającego środki ochrony roślin. Za błędne pełnomocnik skarżącej uznał także stanowisko organu odwoławczego co do planowanego przez skarżącą zbierania niesegregowanych (zmieszanych) odpadów komunalnych w ramach stacji przeładunkowej. Jeżeli dana firma spełnia warunki z art. 23 ust. 10 u.o.o., może zbierać zmieszane odpady komunalne i/lub bioodpady. Dalej pełnomocnik strony skarżącej wyjaśnia, że pojęcie "stacji przeładunkowej" nie zostało zdefiniowane przez ustawodawcę. W orzecznictwie wskazuje się, że z treści art. 23 ust. 10 u.o.o. wywieść można, że na jej terenie dopuszcza się zbieranie odpadów m.in. przez podmiot odbierający odpady komunalne od właścicieli nieruchomości. Zatem taki przedsiębiorca - w myśl art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.o. może gromadzić odpady przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępnie je sortować, o ile nie prowadzi to do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i nie powoduje zmiany klasyfikacji odpadów, oraz tymczasowo je magazynować. Tymczasowe magazynowanie wiąże się również z działalnością zbierania odpadów i polega na czasowym przechowywaniu odebranych odpadów (tak w wyroku WSA w Gliwicach z 3 czerwca 2022 r., II SA/61 300/22). Stacja przeładunkowa to nic innego, jak miejsce zbierania odpadów, w celu zgromadzenia odpowiedniej ich ilości, nadającej się do dalszego transportu. Na terenie stacji przeładunkowej następuje także przeładunek odpadów z jednego środka transportowego na drugi. Odnośnie do planowanej przez Spółkę "stacji przeładunkowej", która miałaby działać w oparciu o wyłączenie przewidziane w art. 23 ust. 10 u.o.o., pełnomocnik strony skarżącej wskazał, że w momencie procedowania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej skarżąca nie miała jeszcze obowiązku posiadania wpisu do RDR w zakresie odbierania odpadów komunalnych (ani spełniania pozostałych warunków z art. 23 ust. 10 u.o.o.), wbrew temu co stwierdził organ I instancji. Fakt, iż w momencie złożenia wniosku o decyzję środowiskową strona nie spełniała warunków opisanych w art. 23 ust. 10 u.o.o. nie stanowił podstawy do wydania decyzji odmownej. Naruszenie zakazu przewidzianego w art. 23 ust. 2 u.o.o. ocenia się bowiem według stanu istniejącego w momencie faktycznego zbierania odpadów, tj., jeżeli dana firma zbiera odpady i w chwili ich zbierania nie spełnia warunków z tego przepisu. Norma ta nie statuuje jednak przesłanek odmowy wydania np. decyzji środowiskowej lub zezwolenia na zbieranie odpadów. Z uwagi na powyższe nie można było wymagać od wnioskodawcy, by już teraz posiadał wpis do RDR, skoro aktualnie nie zbiera jeszcze żadnych odpadów objętych restrykcjami z art. 23 ust. 2 u.o.o., ponieważ nie posiada stosownego zezwolenia na zbieranie odpadów, ani nawet decyzji środowiskowej. Zezwolenie, jak i wpis musi posiadać w momencie uruchomienia stacji przeładunkowej po to, by móc skorzystać z wyjątku od zakazu zbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów, opisanego w art. 23 ust. 10 u.o.o. Wymaganie tego na etapie procedowania decyzji środowiskowej nie tylko nie znajduje uzasadnienia prawnego, ale jest również nieracjonalne, ponieważ faktycznie zamykałoby to drogę do pozyskania decyzji, która umożliwia w ogóle rozpoczęcie prowadzenia takiej działalności. W dalszej kolejności pełnomocnik skarżącej wskazał na dokonanie przez organy błędnej wykładni pojęć "magazynowanie", "zbieranie" i "składowanie odpadów". Podkreślił, że skarżąca nie planuje "składować odpadów" (co jest procesem unieszkodliwiania odpadów. Oba procesy mają charakter "przejściowy", tj. strona skarżąca nie planuje na stałe deponować na swoim gruncie odpadów (co jest składowaniem), a zamierza "przechowywać" je tymczasowo przed poddaniem ich dalszym procesom lub przekazaniem innym podmiotom uprawnionym do gospodarowania odpadami, co wypełnia ustawową definicję "magazynowania" i "zabierania" odpadów. "Składowanie" jest procesem zupełnie odrębnym i mającym inna charakterystykę. Składowanie ma charakter "docelowy", tj. podmiot składujący odpady nie zamierza ich dalej przetwarzać ani przekazywać dalszym podmiotom w celu zagospodarowania, odpady składowane są składane na danym terenie "na zawsze". Spółka nie planuje prowadzić składowiska ani składowania odpadów. Wnioski wysnute przez organy w żaden sposób nie wynikają z materiału dowodowego, a przede wszystkim są sprzeczne z wnioskiem strony i Raportem, w którym scharakteryzowano planowane przedsięwzięcie). Wnioskowanie to – zdaniem pełnomocnika - jest wynikiem nieprawidłowego rozróżnienia pojęć "magazynowania", "zbierania" i "składowania odpadów", które to pojęcia są zdefiniowane w ustawie o odpadach i tymi pojęciami (definicjami) należy operować przy rozpoznawaniu przedmiotowego wniosku. Ani we wniosku o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, ani w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko nie zostało wymienione "składowanie" jako planowany przez stronę sposób przetwarzania odpadów, tak więc niezasadne jest twierdzenie organu odwoławczego, jakoby planowane było składowanie odpadów (co zgodnie z m.p.z.p. jest zakazane na terenie 6P). Opisane przez organy procesy to wyłącznie magazynowanie odpadów lub zbieranie odpadów. Na klasyfikację planowanych procesów nie ma wpływu ani skala ani ilość odpadów, przewidzianych do zbierania/magazynowania. W tym przypadku nie można posługiwać się potocznym rozumieniem składowania odpadów (co niekiedy jest mylone z ich magazynowaniem), gdyż przepisy jasno definiują poszczególne procesy i takie rozumienie należy im przypisywać dokonując interpretacji m.p.z.p., który nie może zmieniać ustawowych definicji tych pojęć. W odpowiedzi na skargę organ odwoławczy wniósł o jej oddalenie i podtrzymał twierdzenia i wnioski, zawarte w zaskarżonej decyzji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Gliwicach zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. – Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2024 r. poz. 1267) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935) - dalej "p.p.s.a., sąd administracyjny kontroluje legalność zaskarżonego rozstrzygnięcia administracyjnego pod względem jego zgodności z powszechnie obowiązującymi przepisami prawa w dacie jego wydania, nie będąc przy tym związanym zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a ww. ustawy. Zgodnie bowiem z art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd ma obowiązek uwzględnienia skargi i wyeliminowania z obrotu prawnego aktu administracyjnego, jeżeli stwierdzi naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy lub naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Rozpoznając niniejszą sprawę według wskazanych wyżej kryteriów Sąd stwierdził, że skarga zasługuje na uwzględnienie, bowiem zaskarżona decyzja nie jest zgodna z prawem. Podstawę materialnoprawną wydania zaskarżonej decyzji stanowiły przepisy ustawy z dnia 3 października 2008 r. o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko. Zgodnie z art. 71 ust. 2 Ustawy uzyskanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach jest wymagane dla planowanych: 1) przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko. Jak wynika z art. 61 ust. 1 pkt 1 Ustawy, w ramach postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach przeprowadza się ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko. Ocenę oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, stanowiącą część postępowania w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach, przeprowadza organ właściwy do wydania tej decyzji (art. 61 ust. 2 Ustawy). Przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko wymaga realizacja następujących planowanych przedsięwzięć mogących znacząco oddziaływać na środowisko (art. 59 ust. 1 Ustawy): 1) planowanego przedsięwzięcia mogącego zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) planowanego przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, jeżeli obowiązek przeprowadzenia oceny oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko został stwierdzony na podstawie art. 63 ust. 1 Ustawy. W myśl art. 60 Ustawy, uwzględniając możliwe oddziaływanie na środowisko przedsięwzięć oraz uwarunkowania, o których mowa w art. 63 ust. 1 Ustawy, Rada Ministrów określiła w drodze rozporządzenia: 1) rodzaje przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko; 2) rodzaje przedsięwzięć mogących potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko; 3) przypadki, gdy zmiany dokonywane w obiektach są kwalifikowane jako przedsięwzięcia, o których mowa w pkt 1 i 2. Jak wynika z Raportu, co nie było kwestionowane przez organy orzekające w sprawie, przedmiotowe przedsięwzięcie zostało prawidłowo zakwalifikowane jako przedsięwzięcie: - mogące zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 2 ust. 1 pkt 47 rozporządzenia RM - instalacje do przetwarzania w rozumieniu art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o., odpadów inne niż wymienione w pkt 41 i 46, w tym składowiska odpadów inne niż wymienione w pkt 41, mogące przyjmować odpady w ilości nie mniejszej niż 10 t na dobę lub o całkowitej pojemności nie mniejszej niż 25.000 t, z wyłączeniem instalacji do wytwarzania biogazu rolniczego w rozumieniu art. 2 pkt 2 u.o.z.e.; - mogące potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko, wymienionych w § 3 ust. 1 pkt 83 rozporządzenia RM - punkty do zbierania, w tym przeładunku; a) złomu, z wyłączeniem punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych, b) odpadów wymagających uzyskania zezwolenia na zbieranie odpadów z wyłączeniem odpadów obojętnych oraz punktów selektywnego zbierania odpadów komunalnych. Z kolei kwestie uzgodnień i opinii przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach reguluje art. 77 ust. 1 pkt 1, 2 i 4 Ustawy wskazując, że jeżeli jest przeprowadzana ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, przed wydaniem decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach organ właściwy do wydania tej decyzji: - uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z regionalnym dyrektorem ochrony środowiska i w przypadku, gdy przedsięwzięcie jest realizowane na obszarze morskim, z dyrektorem urzędu morskiego (pkt 1); - zasięga opinii organu, o którym mowa w art. 78 (tj. Państwowej Inspekcji Sanitarnej), w przypadku przedsięwzięć wymagających decyzji, o których mowa m.in. w art. 72 ust. 1 pkt 21, tj. zezwolenia na zbieranie odpadów, zezwolenia na przetwarzanie odpadów i zezwolenia na zbieranie i przetwarzanie odpadów, wydawanych na podstawie ustawy z dnia 14 grudnia 2012 r. o odpadach (pkt 2); - uzgadnia warunki realizacji przedsięwzięcia z organem właściwym w sprawach ocen wodnoprawnych, o których mowa w przepisach ustawy z dnia 20 lipca 2017 r. – Prawo wodne, chyba że – w przypadku przedsięwzięcia mogącego potencjalnie znacząco oddziaływać na środowisko – organ ten wyraził wcześniej opinię, że nie zachodzi potrzeba przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko (pkt 4). Natomiast zgodnie z art. 80 ust. 1 Ustawy, jeżeli była przeprowadzona ocena oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach, biorąc pod uwagę: 1) wyniki uzgodnień i opinii, o których mowa w art. 77 ust. 1; 2) ustalenia zawarte w raporcie o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko; 3) wyniki postępowania z udziałem społeczeństwa; 4) wyniki postępowania w sprawie transgranicznego oddziaływania na środowisko, jeżeli zostało przeprowadzone. Niemniej w myśl art. 80 ust. 2 Ustawy, właściwy organ wydaje decyzję o środowiskowych uwarunkowaniach po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, jeżeli plan ten został uchwalony. Ten ostatni z cytowanych przepisów miał zasadnicze znaczenia dla rozstrzygnięcia niniejszej sprawy. Jak ustaliły organy obu instancji i co jest okolicznością bezsporną, teren inwestycji tj. działki oznaczone w ewidencji gruntów numerami[...], [...] (k.m. 67 obręb Z.), [...](k.m. 68 obręb Z.), położone są na obszarze objętym miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego miasta Z. dla obszarów obejmujących część południowo - zachodnią i śródmieście - etap II, uchwalonym uchwałą nr [...] Rady Miejskiej w Z. z dnia [...](Dziennik Urzędowy Województwa S. z dnia [...] poz.[...]), dalej jako: "m.p.z.p.", na terenie oznaczonym symbolem: "6P" - tereny obiektów produkcyjnych, składów i magazynów. Przechodząc do dalszych rozważań zauważyć należy, że w orzecznictwie sądowoadministracyjnym wskazuje się, iż postępowanie w sprawie wydania decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach realizacji przedsięwzięcia toczy się na wniosek inwestora i organy są co do zasady tym wnioskiem związane, zaś dokonując oceny wniosku z punktu widzenia zgodności planowanego przedsięwzięcia z obowiązującym na danym terenie miejscowym planem zagospodarowania przestrzennego (art. 80 ust. 2 Ustawy), organy mają ograniczony zakres materiału dowodowego, opierając się przede wszystkim na złożonej przez inwestora karcie informacyjnej przedsięwzięcia (w niniejszej sprawie chodzi o raport oddziaływania przedsięwzięcia na środowisko). To ten dokument stanowi kluczowy dowód w sprawie i to on musi zostać oceniony w kontekście konkretnych przepisów i ustaleń m.p.z.p. (zob. wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 23 marca 2021 r., III OSK 163/21, LEX nr 3153126, wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 29 kwietnia 2021 r., sygn. akt II SA/Łd 632/20, LEX nr 3185141). Także w piśmiennictwie podkreśla się, że z postanowień art. 80 ust. 2 Ustawy wynika niezbicie, iż zgodność z postanowieniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego (oczywiście wówczas, gdy został on uchwalony) jest podstawowym kryterium (poza wyjątkami wynikającymi z tego przepisu) oceny zamierzeń inwestycyjnych podmiotu ubiegającego się o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach (zob. Krzysztof Gruszecki, Komentarz do ustawy o udostępnianiu informacji o środowisku i jego ochronie, udziale społeczeństwa w ochronie środowiska oraz o ocenach oddziaływania na środowisko; art. 80, t. 3; wyd. III, LEX/el. 2020). Całokształt wskazanych regulacji materialnoprawnych dowodzi, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach nie jest decyzją uznaniową. Oznacza to, że organ właściwy do wydania tej decyzji winien przeprowadzić postępowanie przewidziane przepisami powołanej ustawy i jest zobligowany wydać tę decyzję, jeżeli inwestor spełni wymagania określone przepisami ustawy. W postępowaniu o wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach podstawowym dowodem jest raport o oddziaływaniu na środowisko. W orzecznictwie przyjmuje się, że raport poprzedzający wydanie decyzji o środowiskowych uwarunkowaniach powinien mieć charakter kompleksowy i odnosić się do wszystkich możliwych zagrożeń związanych z realizacją przedsięwzięcia oraz wskazywać, jakie w tym zakresie obowiązują standardy ochrony środowiska oraz czy zamierzona inwestycja mieści się w ich ramach. Trzeba podkreślić, że Sąd nie może samodzielnie dokonywać oceny merytorycznej treści raportu o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko, ponieważ wymaga to wiedzy specjalistycznej. Ocena sądu odnośnie do raportu dotyczyć może tylko tego, czy raport jest kompletny i spójny, czy spełnia wymagania ustawowe (por. wyroki NSA z dnia 11 lipca 2013 r., sygn. akt II OSK 639/13, z dnia 28 sierpnia 2014 r., sygn. akt II OSK 495/13, CBOSA). Raport o oddziaływaniu przedsięwzięcia na środowisko jest dokumentem, którego prawidłowe sporządzenie wymaga od jego autora określonej wiedzy fachowej i który w efekcie obejmuje tzw. wiadomości specjalne. Weryfikacja tego raportu jest podstawowym obowiązkiem organu orzekającego w sprawie, przy czym musi ona spełniać wymogi weryfikacji prowadzonej w oparciu o sformułowaną w art. 7 i art. 77 k.p.a. zasadę prawdy materialnej. Przechodząc dalej Sąd zauważa, iż w judykaturze wskazuje się, że po stwierdzeniu sprzeczności zamierzonego przedsięwzięcia z zapisami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego brak jest podstaw do podejmowania dalszych czynności w sprawie, w tym przeprowadzenia oceny oddziaływania na środowisko, analizy i oceny wpływu danego przedsięwzięcia, czy też uzgodnień z art. 48 Ustawy (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 16 września 2008 r., II OSK 1036/07, LEX nr 489569). Ponadto, skoro z treści art. 80 ust. 2 Ustawy wynika, że decyzja o środowiskowych uwarunkowaniach może zostać wydana jedynie po stwierdzeniu zgodności lokalizacji przedsięwzięcia z ustaleniami miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego, to w przypadku stwierdzenia niezgodności lokalizacji planowanej inwestycji z ustaleniami planu, dalsze prowadzenie postępowania w przedmiocie wydania tej decyzji jest zbędne i niecelowe (wyrok Naczelnego Sądu Administracyjnego z dnia 19 marca 2019 r., II OSK 1093/17, LEX nr 2646621). Przekładając powyższe wywody na okoliczności niniejszej sprawy Sąd stwierdził, że ani organy opiniujące oraz uzgadniające wydanie decyzji w sprawie ustalenia środowiskowych uwarunkowań zgody na realizację przedsięwzięcia, ani wydający decyzję organ I instancji nie dokonały pełnej i wnikliwej weryfikacji Raportu w zakresie planowanej działalności na wnioskowanym terenie. Zarzuty podniesione w skardze są uzasadnione. Odmawiając wydania wnioskowanej decyzji organ I instancji wskazał na dwie okoliczności wskazujące na niezgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p. Pierwszą z nich jest ocena dokonana przez organ I instancji, że na miejscu planowanej inwestycji, na dwóch placach technologiczno-magazynowych o powierzchni około 3.800 m² prowadzona będzie działalność polegająca na składowaniu odpadów co wyklucza § 6 ust.1 pkt 5 m.p.z.p. Taka ocena tej działalności, co zostało podniesione w skardze, jest błędna. Strona skarżąca wnioskowała o wydanie decyzji dla budowy zakładu biologicznego i mechanicznego przetwarzania opadów a z treści wniosku skarżącej oraz z Raportu wynika, że dla projektowanej działalności nie wnioskowała ona o zgodę na składowanie odpadów, a o zgodę na ich magazynowanie i zbieranie. Fakt, że w technologicznym ciągu procesów przetwarzania odpadów mają one być "składowane" czasowo na dwóch placach technologiczno-magazynowych nie oznacza, że prowadzona działalność dotyczyć będzie składowania odpadów. Niewątpliwie magazynowanie odpadów jest procesem zupełnie odmiennym od składowania odpadów. Zgodnie z art. 3 ust.1 pkt 5 u.o.o przez magazynowanie odpadów rozumie się czasowe przechowywanie odpadów obejmujące: a) wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, b) tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, c) magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów; Pojęcie składowania odpadów nie zostało zdefiniowane ani w ustawie prawo ochrony środowiska ani przepisach w przepisach u.o.o. Możliwe jednak jest ustalenie znaczenia tego pojęcie przez sięgnięcie do przepisów u.o.o. dotyczących opłaty za korzystanie ze środowiska z tytułu składowania odpadów w zakresie poszczególnych czynności względem odpadów. Mianowicie jak stanowi art. 3 ust. 1 pkt 3 u.o.o. przez gospodarkę odpadami rozumie się wytwarzanie odpadów i gospodarowanie odpadami. Gospodarowanie odpadami (art. 3 ust. 1 pkt 2 u.o.o.) obejmuje natomiast czynności zbierania, transportu lub przetwarzania odpadów, w tym sortowania, wraz z nadzorem nad wymienionymi działaniami (...). Przetwarzanie (art. 3 ust. 1 pkt 21 u.o.o.) obejmuje zaś procesy odzysku lub unieszkodliwiania, w tym przygotowanie poprzedzające odzysk lub unieszkodliwianie. Zbieranie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 34 u.o.o.) to z kolei gromadzenie odpadów przed ich transportem do miejsc przetwarzania, w tym wstępne sortowanie nieprowadzące do zasadniczej zmiany charakteru i składu odpadów i niepowodujące zmiany klasyfikacji odpadów oraz tymczasowe magazynowanie odpadów. Magazynowanie odpadów (art. 3 ust. 1 pkt 5 u.o.o.) to - jak wspomniano już powyżej - czasowe przechowywanie odpadów obejmujące wstępne magazynowanie odpadów przez ich wytwórcę, tymczasowe magazynowanie odpadów przez prowadzącego zbieranie odpadów, magazynowanie odpadów przez prowadzącego przetwarzanie odpadów. Co istotne w art. 17 ust. 1 u.o.o. wskazuje się hierarchię sposobów postępowania z odpadami. Wskazano w kolejności od najbardziej pożądanego sposobu do najmniej pożądanego następujące czynności: zapobieganie powstawaniu odpadów, przygotowywanie do ponownego użycia, recykling, inne procesy odzysku, unieszkodliwianie. W art. 18 u.o.o. ustawodawca wskazuje, jakimi przesłankami powinno się kierować, stosując tę hierarchię. W ust. 6 tego przepisu podaje się, że składowane powinny być wyłącznie te odpady, których unieszkodliwienie w inny sposób było niemożliwe z przyczyn, o których mowa w ust. 3 (tzn. poddaniu procesom odzysku). Mając na uwadze przywołane regulacje uzasadniona jest konkluzja, że składowanie odpadów oznacza nieograniczone czasowo umiejscowienie odpadów w danym miejscu, a więc ich pozostawienia o trwałym charakterze z uwagi na brak woli ich przetworzenia w jakikolwiek sposób. Relację między składowaniem odpadów a ich przetwarzaniem należy więc określić jako alternatywę rozłączną, tzn., jeżeli ma miejsce składowanie odpadów to nie ma miejsca ich przetwarzanie przez odzysk lub unieszkodliwianie w rozumieniu art. 18 ust. 5 u.o.o. (vide wyrok WSA w Gorzowie Wielkopolskim z dnia 6 czerwca 2024 r., II SA/Go 121/24, czy wyrok WSA w Lublinie z dnia 29 czerwca 2023 r., II SA/Lu 156/23, CBOSA). Sąd zgadza się z argumentami strony skarżącej, że z Raportu jednoznacznie wynika, iż odpady, które zostaną umieszczone na placach technologiczno-magazynowych znajdą się tam czasowo w celu ich dalszego przetworzenia. Drugą okolicznością uzasadniającą niezgodność planowanej inwestycji z m.p.z.p., którą wskazał organ I instancji, a czego nie zakwestionował organ odwoławczy, jest wytwarzanie przez stronę skarżącą w ramach planowanej inwestycji środków ochrony roślin. Miejscowy plan na terenie oznaczonym symbolem "6P" dopuszcza bowiem lokalizację przedsięwzięć mogących zawsze znacząco oddziaływać na środowisko, dla których ocena oddziaływania na środowisko jest wymagana, z wyjątkiem: m.in. przedsięwzięć związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin oraz składowisk odpadów (§ 6 ust. 1 pkt 5). Z taka oceną organu nie sposób się zgodzić. Pojęcie wytwarzania Słownik języka polskiego PWN definiuje jako – "zrobić, wyprodukować coś". Słusznie więc w skardze skarżącą zaznaczyła, z czym zgadza się Sąd, że w m.p.z.p zakazana jest lokalizacja przedsięwzięć związanych z wytwarzaniem środków ochrony roślin i środków biobójczych. Należy przez to rozumieć przedsięwzięcia, które mają na celu wytwarzanie tych środków jako produktów wprowadzanych na rynek (do obrotu), których głównym celem działalności jest produkcja (wytwarzanie) takich środków. Taka działalność nie jest gospodarowaniem odpadami, ale tworzeniem nowych produktów z odpowiednich komponentów. W przypadku skarżącej w wyniku przetwarzania odpadów komunalnych powstają odpady poprocesowe, które nadal pozostają odpadami, nie mogą być przedmiotem swobodnego obrotu i powinny zostać zagospodarowane zgodnie z ustawą o odpadach (np. przekazane na składowisko odpadów lub do termicznego przetwarzania). Podsumowując Sąd stwierdził, że organy orzekające w sprawie oparły swoje rozstrzygnięcia na błędnej wykładni art. 80 ust. 2 Ustawy w związku z § 6 ust. 1 pkt 5 § 13 ust. 9 pkt 3, § 88 ust. 1 i 2 m.p.z.p. a także art. 3 ust. 1 pkt 5, 25 i 34 u.o.o. Odnośnie zarzutu skargi dotyczącego błędnej wykładni art. 23 ust. 10 w związku z art. 23 ust. 2 pkt 5 i 6 u.o.o. Sąd zauważa, że z treści decyzji organu I instancji nie wynika aby jedną z przyczyn odmowy wydania pozytywnej dla strony skarżącej decyzji było twierdzenie organu, iż tylko podmiot już odbierający odpady komunalne i/lub już prowadzący stację przeładunkową (tj. w momencie składania wniosku o wydanie decyzji środowiskowej), ma prawo do skorzystania z wyjątku określonego w tym przepisie (wyłączenia spod zakazu zbierania zmieszanych odpadów komunalnych oraz bioodpadów). W treści tej decyzji pojawiło się stwierdzenie, "że na dzień niniejszej decyzji w rejestrze działalności regulowanej w zakresie odbierania odpadów komunalnych od właścicieli nieruchomości, prowadzonym przez tut. organ, nie figuruje C. Sp. z o. o. z siedzibą w S.." Przedmiotowa kwestia nie była przedmiotem rozważań organu odwoławczego. Konkludując ocenę zaskarżonej decyzji Sąd stwierdził, że zarówno decyzja organu I instancji jak i organu odwoławczego nie mogą pozostać w obiegu prawnym. Sąd stwierdził, że organy dopuściły się naruszenia wskazanych wyżej przepisów prawa materialnego poprzez ich błędną wykładnię. Na uwzględnienie zasługuje również zarzut naruszenia przez organ odwoławczy wskazanych w skardze przepisów kodeksu postepowania administracyjnego. Mając powyższe na względzie, Sąd na podstawie art. 145 § 1 pkt 1 lit. a i c p.p.s.a. orzekł jak w pkt 1 sentencji. O kosztach postępowania Sąd orzekł na podstawie art. 200 i 205 p.p.s.a.