II GSK 1354/21

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Przewodniczący Sędzia NSA Joanna Kabat-Rembelska Sędzia NSA Joanna Sieńczyło-Chlabicz (spr.) Sędzia NSA Krzysztof Sobieralski Protokolant asystent sędziego Małgorzata Krawiec po rozpoznaniu w dniu 17 grudnia 2024 r. na rozprawie w Izbie Gospodarczej skargi kasacyjnej C.E. od wyroku Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 14 października 2020 r. sygn. akt II SA/Wa 727/20 w sprawie ze skargi C. E. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 stycznia 2020 r. nr EA-b-106/20/1733/19 w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celów sportowych 1. oddala skargę kasacyjną; 2. zasądza od C. E. na rzecz Komendanta Głównego Policji 360 (trzysta sześćdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 14 października 2020 r., sygn. akt II SA/Wa 727/20, oddalił skargę C.E. na decyzję Komendanta Głównego Policji z dnia 21 stycznia 2020 r. w przedmiocie cofnięcia pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Z uzasadnienia wyroku Sądu I instancji wynika, że za podstawę rozstrzygnięcia przyjął on następujące ustalenia. I W dniu 28 lutego 2017 r. C. E. (dalej: skarżący, strona lub wnioskodawca) zwrócił się do Komendanta Wojewódzkiego Policji w K. (dalej: organ I instancji, KWP) o wydanie pozwolenia na posiadanie 4 egzemplarzy broni palnej, tj. 3 egzemplarzy centralnego zapłonu i 1 egzemplarza strzelby gładkolufowej. W toku postępowania zainicjowanego powyższym wnioskiem, organ I instancji ustalił m.in., że skarżący legitymuje się orzeczeniami lekarskim i psychologicznym potwierdzającymi, iż nie należy do kategorii osób wymienionych w art. 15 ust. 1 pkt 2-4 ustawy z dnia 21 maja 1999 r. o broni i amunicji (t.j. Dz. U. z 2020 r. poz. 955; dalej: u.b.i.a. lub ustawa o broni i amunicji) i może dysponować bronią, jak również posiada licencję strzelecką Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego w W. (dalej: PZSS) ważną do 31 grudnia 2017 r. na uprawnianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach pistolet, karabin. Uznając, że skarżący spełnia wszystkie ustawowe kryteria uzyskania pozwolenia na broń palną do celów sportowych, decyzją z dnia 9 czerwca 2017 r. KWP wydał skarżącemu pozwolenie na broń palną, w której to decyzji jako cel wskazano strzelectwo sportowe, a jako rodzaj broni - palna centralnego zapłonu z lufami gwintowanymi o kalibrze do 12 mm w ilości 3 egzemplarzy. W dniu 28 września 2018 r. organ I instancji dokonał sprawdzenia, czy skarżący jest członkiem stowarzyszenia o charakterze strzeleckim oraz, czy posiada aktualną, tj. ważną na 2018 r. licencję strzelecką PZSS. Weryfikacja ta wypadła pozytywnie, bowiem [...] Związek Strzelectwa Sportowego w K. (dalej: ŚZSS) potwierdził, że skarżący figuruje w bazie PZSS jako zawodnik [...] oraz posiada licencję PZSS ważną do 31 grudnia 2018 r. Kolejną kontrolę w ww. zakresie KWP przeprowadził 4 września 2019 r. Pismem z dnia 12 września 2019 r. ŚZSS poinformował, że skarżący widnieje w ewidencji zawodników [...], lecz nie posiada już aktualnej, tj. ważnej na 2019 r. licencji PZSS. Ponadto 18 września 2019 r. do organu I instancji wpłynęła informacja z Wydziału Dochodzeniowo-Śledczego Komendy Wojewódzkiej Policji w K. o zatrzymaniu skarżącego w dniu 5 sierpnia 2019 r. wraz z grupą 25 innych osób pod zarzutem udziału w zorganizowanej grupie przestępczej o charakterze zbrojnym, jak również zastosowaniu wobec niego - na mocy postanowienia Sądu Rejonowego dla K. Śródmieścia w K. (sygn. akt II Kp 1535/19/S) – środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania na okres 3 miesięcy. Pismem z dnia 15 września 2019 r. KWP zawiadomił skarżącego, przebywającego w Zakładzie Karnym w T. o wszczęciu z urzędu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia mu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celach sportowych w związku z ustaniem okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do jego wydania. Decyzją z dnia 21 października 2019 r. KWP - działając na podstawie art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 i art. 20 u.b.i.a. - cofnął skarżącemu pozwolenie na broń palną sportową do celów sportowych. W uzasadnieniu organ I instancji wskazał, że przesłanką wydania skarżącemu pozwolenia na posiadanie broni palnej sportowej w celach sportowych było m.in. posiadanie przez niego licencji PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego w dyscyplinach: pistolet/karabin. Dokonując weryfikacji wydanego skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową pod kątem istnienia w dalszym ciągu okoliczności faktycznych, które stanowiły podstawę do jego wydania KWP ustalił, że skarżący nie legitymuje się aktualną (ważną) licencją PZSS na uprawianie sportu strzeleckiego. W konsekwencji nie może on realizować celu, do jakiego wydano mu pozwolenie na broń. Uzyskanie licencji wymaga spełnienia określonych warunków, w tym uczestnictwa w ciągu roku w minimalnej, wskazanej przez PZSS, liczbie zawodów sportowych. Dlatego brak licencji oznacza, że posiadacz broni sportowej nie spełnia warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 u.b.i.a. Organ I instancji uznał na gruncie art. 18 ust. 4 u.b.i.a., że interes skarżącego jako strony postępowania w posiadaniu pozwolenia na broń palną sportową w celach sportowych powinien ustąpić na rzecz interesu społecznego. W sytuacji bowiem, gdy Pan C. E. nie spełnia już przesłanek, które legły u podstaw wydania mu w 2017 r. pozwolenia na posiadanie 3 egz. broni palnej sportowej. Zdaniem organu pozostawienie ww. pozwolenia na posiadanie broni sportowej nie byłoby zgodne z tym interesem, postrzeganym z punktu widzenia ochrony porządku i bezpieczeństwa publicznego. Interes społeczny bowiem przemawia za tym, aby broń znajdowała się w rękach takich osób, które wykażą rzeczywistą potrzebę jej posiadania. Decyzją z dnia 21 stycznia 2020 r. Komendant Główny Policji (dalej: organ odwoławczy, KGP) - działając na podstawie art. 138 § 1 pkt 1 oraz art. 268a ustawy dnia z dnia 14 czerwca 1960 r. - Kodeks postępowania administracyjnego (Dz. U. z 2020 r. poz. 256 ze zm.; dalej: k.p.a.), a także art. 18 ust. 4 w zw. z art. 10 ust. 3 pkt 3 u.b.i.a. - utrzymał w mocy decyzję organu I instancji. Organ odwoławczy podzielił stanowisko KWP, akcentując konieczność posiadania przez skarżącego aktualnej licencji właściwego polskiego związku sportowego na uprawianie strzelectwa sportowego (ważnej na dany rok kalendarzowy) dla zachowania nabytego przez niego prawa pozwolenia na broń sportową. W tym kontekście KGP podniósł, że skarżący aktualnie nie posiada kwalifikacji niezbędnych do uprawiania sportów strzeleckich, ponieważ nie legitymuje się aktualną licencją właściwego PZSS na uprawianie strzelectwa sportowego, do którego to celu przyznano mu, decyzją KWP z dnia 9 czerwca 2017 r., pozwolenie na broń palną. Ustalenia tego organ I instancji dokonał na podstawie informacji uzyskanej ze ŚZSS. Tym samym uprawniony jest wniosek, że ustały okoliczności faktyczne, które zdecydowały o przyznaniu skarżącemu pozwolenia na broń sportową, a więc przeznaczoną do celu sportowego, zgodnie z art. 18 ust. 4 u.b.i.a. Organ II instancji wskazał, że art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji stanowi, że właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę jego wydania. Przepis ten ma charakter fakultatywny, co oznacza, że skorzystanie z zawartej w nim kompetencji ustawodawca pozostawił uznaniu organu. Uznanie to doznaje jednak na gruncie przepisów prawa procesowego (art. 7 k.p.a.) - organ rozstrzygający powinien zbadać kwestię niekorzystnej ewentualnie dla strony decyzji w świetle racji jej słusznego interesu, które mogą przemawiać za zachowaniem określonego prawa oraz racji interesu społecznego, które mogą się sprzeciwiać zachowaniu tego prawa. Odnosząc się do tej kwestii organ II instancji stwierdził, że nie leży w interesie społecznym zachowanie przez skarżącego pozwolenia na broń palną do celu sportowego, bowiem racją tego interesu jest, aby pozwoleń na broń nie było więcej, niż to wynika z potrzeb uzasadnionych celem, do którego broń ma być używana. Niewątpliwie niecelowym byłoby więc pozostawienie skarżącemu prawa do broni w sytuacji, gdy nie może on jej używać do celu, w jakim uzyskał na nią pozwolenie. Nie byłoby to korzystne z punktu widzenia pewności obrotu prawnego oraz celowości istniejącej reglamentacji administracyjnej, dotyczącej dostępu do broni palnej. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wskazanym na wstępie wyrokiem oddalił skargę strony. Sąd I instancji wyjaśnił, że zgodnie z art. 18 ust. 4 u.b.i.a. właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. W świetle art. 10b ust. 1 u.b.i.a. uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem oraz przestrzegania zasad bezpieczeństwa obowiązujących w tych sportach. Ww. dokument, jak wynika z art. 10b ust. 2 u.b.i.a., wydaje, po przeprowadzeniu egzaminu, polski związek sportowy, o którym mowa w ustawie z dnia 25 czerwca 2010 r. o sporcie (Dz.U. z 2020 r. poz. 1133; dalej: ustawa o sporcie), czyli PZSS. Jest to dokument potwierdzający posiadanie kwalifikacji niezbędnych do ubiegania się o wydanie pozwolenia na broń do celów sportowych (art. 10b ust. 3 u.b.i.a.). Następnie WSA wskazał, że w rozpoznawanej sprawie bezsporna między stronami jest okoliczność, że skarżący nie uzyskał licencji PZSS na rok 2019. Natomiast licencja sportowa jest jednym z koniecznych warunków posiadania pozwolenia na broń palną sportową. Przedmiotowy dokument oznacza, że dana osoba faktycznie (czynnie) uprawia strzelectwo w ramach rywalizacji sportowej organizowanej przez PZSS, co wynika m.in. z art. 7 ust. 1 i art. 13 ust. 1 ustawy o sporcie. Obowiązek corocznego odnawiania licencji strzeleckiej przewidują postanowienia regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym (dalej: regulamin). Akt ten PZSS wydał na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie oraz § 27 pkt 18 statutu PZSS. Zgodnie z § 4 regulaminu, PZSS przyznaje licencję na rok kalendarzowy, a przepisy § 7 ust. 4 i ust. 6 regulaminu normują postępowanie w sprawie przedłużenia licencji. Według Sądu I instancji skarżący miał świadomość, że ważność licencji na 2018 rok upływa z końcem tego roku kalendarzowego. Jego zatrzymanie przez Policję nastąpiło zaś 5 sierpnia 2019 r. Zatem skarżący miał 7 miesięcy na złożenie wniosku o przedłużenie licencji strzeleckiej. Zdaniem WSA zastosowanie wobec skarżącego środka zapobiegawczego w postaci tymczasowego aresztowania od 5 sierpnia 2019 r. do 16 marca 2020 r. nie stanowi usprawiedliwienia braku przedmiotowego dokumentu. WSA wskazał, że skoro art. 10b ust. 1 u.b.i.a. przewiduje, że uprawianie sportów o charakterze strzeleckim wymaga posiadania odpowiednich kwalifikacji potwierdzonych stosownym dokumentem, a dokument ten wydaje polski związek sportowy, to zasadna jest konkluzja, iż osoba, która nie posiada takiego dokumentu, nie uprawia sportów o charakterze strzeleckim. Stwierdzenie tej okoliczności uzasadniało cofnięcie pozwolenia skarżącemu na broń do celów sportowych na mocy art. 18 ust. 4 u.b.i.a. WSA nie uwzględnił również zarzutu naruszenia art. 10 § 1 k.p.a., bowiem organ odwoławczy wyjaśnił z kierownictwem Zakładu Karnego w T. kwestię sposobu i terminu doręczania skarżącemu dotychczasowej korespondencji od organów Policji, w tym zawiadomienia o wszczęciu postępowania administracyjnego w sprawie cofnięcia pozwolenia na broń. Z odpowiedzi Zastępcy Dyrektora ww. jednostki penitencjarnej (vide pismo z dnia 16 grudnia 2019 r. – karta nr 115 akt administracyjnych sprawy) wynika, że skarżący każdorazowo potwierdzał odbiór korespondencji w prowadzonej przez Zakład Karny w T. ewidencji korespondencji urzędowej. Reasumując, Sąd nie dopatrzył się naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w tym art. 7, 8, 77 i 107 § 3 k.p.a. II W skardze kasacyjnej skarżący zaskarżył powyższy wyrok w całości, wnosząc o jego uchylenie w całości i przekazanie sprawy Wojewódzkiemu Sądowi Administracyjnemu w Warszawie do ponownego rozpoznania oraz zasądzenie kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. Na podstawie art. 174 pkt 1 i 2 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 2335; dalej: p.p.s.a.), zaskarżonemu wyrokowi zarzucono: 1) naruszenie prawa materialnego, tj. art. 18 ust. 4 u.b.i.a. poprzez błędne zastosowanie normy wynikającej z tego przepisu i bezpodstawne stwierdzenie, jakoby dla zachowania nabytego przez skarżącego prawa do posiadania pozwolenia na broń sportową niezbędne było przedstawienie aktualnej licencji właściwego związku sportowego; 2) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 7 k.p.a. poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżącego w postaci bezpodstawnego odebrania pozwolenia na broń ze względu na brak przedstawienia aktualnej licencji właściwego związku sportowego, co nie może być wyłączną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń; 3) naruszenie prawa procesowego mające istotny wpływ na wynik sprawy, tj. art. 141 § 4 p.p.s.a. poprzez brak odniesienia się do kluczowego w niniejszej sprawie zarzutu podniesionego w skardze z dnia 24 lutego 2020 r., dotyczącego przekroczenia granic swobodnego uznania poprzez dopuszczenie się dowolności w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy i pominięcie indywidualnego interesu prawnego skarżącego przy wydawaniu decyzji. Argumentację na poparcie zarzutów skarżący przedstawił w uzasadnieniu skargi kasacyjnej. W odpowiedzi na skargę kasacyjną KGP wniósł o jej oddalenie w całości oraz zasądzenie kosztów zastępstwa procesowego, według norm przepisanych. III Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Skarga kasacyjna nie zasługuje na uwzględnienie, ponieważ pozbawiona jest usprawiedliwionych podstaw. W postępowaniu kasacyjnym obowiązuje wynikająca z art. 183 § 1 p.p.s.a. zasada związania Naczelnego Sądu Administracyjnego podstawami i granicami zaskarżenia, wskazanymi w skardze kasacyjnej. Przytoczone w tym środku prawnym przyczyny wadliwości kwestionowanego orzeczenia determinują zakres jego kontroli przez Sąd drugiej instancji. Do podjęcia działań z urzędu Naczelny Sąd Administracyjny zobowiązany jest jedynie w sytuacjach określonych w art. 183 § 2 p.p.s.a., które w sprawie nie występują. W pierwszej kolejności oceną Naczelnego Sądu Administracyjnego objęty został zarzut naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a., zawarty w pkt 3 petitum skargi kasacyjnej, jego zasadność bowiem wykluczałaby możliwość merytorycznego odniesienia się do pozostałych, objętych zarzutami skargi kasacyjnej nieprawidłowości. Autor skargi kasacyjnej zarzuca, że Sąd I instancji dopuścił się naruszenia tego przepisu poprzez brak odniesienia się do kluczowego w niniejszej sprawie zarzutu podniesionego w skardze, dotyczącego przekroczenia granic swobodnego uznania poprzez dopuszczenie się dowolności w rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy i pominięcie indywidualnego interesu skarżącego przy wydawaniu decyzji. W tym miejscu przypomnieć należy, że wadliwość uzasadnienia wyroku może stanowić przedmiot skutecznego zarzutu kasacyjnego z art. 141 § 4 p.p.s.a jedynie wówczas, gdy uzasadnienie sporządzone jest w taki sposób, że niemożliwa jest kontrola instancyjna zaskarżonego wyroku. Funkcja uzasadnienia wyroku wyraża się bowiem i w tym, że jego adresatem, oprócz stron, jest także Naczelny Sąd Administracyjny. Tworzy to po stronie wojewódzkiego sądu administracyjnego obowiązek wyjaśnienia motywów podjętego rozstrzygnięcia w taki sposób, który umożliwi przeprowadzenie kontroli instancyjnej zaskarżonego orzeczenia w sytuacji, gdy strona postępowania zażąda, poprzez wniesienie skargi kasacyjnej, jego kontroli. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego, Sąd I instancji nie naruszył art. 141 § 4 p.p.s.a. Uzasadnienie zaskarżonego wyroku zostało sporządzone w sposób umożliwiający kontrolę instancyjną, w szczególności zawiera wszystkie elementy konstrukcyjne wymienione w powyższym przepisie prawa i pozwala jednoznacznie ustalić przesłanki, jakimi kierował się WSA w Warszawie podejmując zaskarżone orzeczenie. Wprawdzie Sąd I instancji nie odniósł się szczegółowo do wskazanego w skardze i nie powiązanego z naruszeniem konkretnego przepisu, zarzutem przekroczenia granic swobodnego uznania i pominięciu indywidualnego interesu skarżącego przy wydawaniu decyzji, jednakże podzielił stanowisko organów Policji, wyraźnie stwierdzając, że nie doszło do naruszenia tak prawa materialnego, jak i przepisów postępowania, w tym nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. Natomiast polemika z merytorycznym stanowiskiem Sądu I instancji nie może sprowadzać się do zarzutu naruszenia art. 141 § 4 p.p.s.a. Poprzez ten zarzut nie można bowiem skutecznie zwalczać ani prawidłowości przyjętego za podstawę orzekania stanu faktycznego ani stanowiska sądu co do wykładni bądź zastosowania prawa (por. np.: wyrok NSA z dnia 26 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK 1131/13; wyrok NSA z dnia 20 stycznia 2015 r., sygn. akt I FSK 2081/13; wyrok NSA z dnia 12 marca 2015 r., sygn. akt I OSK 2338/13; wyrok NSA z dnia 18 marca 2015 r., sygn. akt I GSK 1779/13). Nie został również naruszony art. 7 k.p.a., sformułowany w pkt 2 petitum skargi kasacyjnej. Kasator upatruje naruszenia tego przepisu poprzez nieuwzględnienie słusznego interesu prawnego skarżącego w postaci bezpodstawnego odebrania pozwolenia na broń ze względu na brak przedstawienia aktualnej licencji właściwego związku sportowego, co nie może być wyłączną przesłanką cofnięcia pozwolenia na broń. Odnosząc się do tak sformułowanego zarzutu na wstępie podkreślenia wymaga, że skarżący kasacyjnie zarzucił naruszenie ww. przepisu Kodeksu postępowania administracyjnego przez Sąd I instancji, podczas gdy przepisy k.p.a. mają generalnie zastosowanie w postępowaniu przed organami administracji publicznej i nie zostały powiązane z odpowiednimi przepisami procedury sądowoadministracyjnej naruszonymi przez Sąd I instancji. Ponieważ postępowanie przed sądami administracyjnymi reguluje wyłącznie ustawa z dnia 30 sierpnia 2002 r. – Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi, w związku z tym podnoszonym w skardze kasacyjnej zarzutom powinno nieodłącznie towarzyszyć wskazanie naruszonych przez Sąd I instancji przepisów tej ustawy. Jednakże stosownie do postanowień uchwały NSA z dnia 26 października 2010 r. (sygn. akt I OPS 10/09), wskazanie przepisu, który zdaniem wnoszącego skargę kasacyjną został naruszony przez wojewódzki sąd administracyjny, nakłada na Naczelny Sąd Administracyjny rozpoznający ten środek odwoławczy obowiązek odniesienia się do tego zarzutu. W ocenie Naczelnego Sądu Administracyjnego nie doszło do naruszenia art. 7 k.p.a. w postępowaniu administracyjnym przed organami Policji, co trafnie stwierdził Sąd I instancji w uzasadnieniu zaskarżonego wyroku. Organy Policji - działając w ramach uznania administracyjnego - uwzględniły wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego i stwierdziły, że za cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową przemawiał słuszny interes społeczny, czemu dały wyraz w uzasadnieniu wydanych decyzji. Przechodząc do zarzutu naruszenia prawa materialnego, tj. zarzutu naruszenia art. 18 ust. 4 u.b.i.a., należy stwierdzić, że jest on nieusprawiedliwiony. Autor skargi kasacyjnej zarzucił niewłaściwe zastosowanie tego przepisu poprzez bezpodstawne stwierdzenie, że dla zachowania nabytego przez skarżącego prawa do posiadania pozwolenia na broń sportową niezbędne było przedstawienie aktualnej licencji właściwego związku sportowego. Zdaniem Naczelnego Sądu Administracyjnego Sąd I instancji właściwie zastosował art. 18 ust. 4 u.b.i.a. w niepodważonych przez autora skargi kasacyjnej okolicznościach ustalonego stanu faktycznego. W rozpoznawanej sprawie bezsporna między stronami jest okoliczność, że skarżący nie uzyskał licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na 2019 rok. Niesporne jest również, że skarżący uzyskał pozwolenie na broń palną do celu strzelectwa sportowego decyzją z dnia 9 czerwca 2017 r., przy czym organ corocznie weryfikował fakt posiadania przez skarżącego aktualnej licencji PZSS uprawniającej do udziału we współzawodnictwie w sporcie strzeleckim w dyscyplinach: pistolet, karabin. Obowiązek corocznego odnawiania tzw. licencji strzeleckiej przewidują postanowienia regulaminu przyznawania i pozbawiania licencji zawodniczych uprawniających do uczestnictwa we współzawodnictwie sportowym, wydanego na podstawie art. 13 ust. 1 pkt 2 ustawy o sporcie oraz § 27 pkt 18 statutu PZSS. Zgodnie z § 4 regulaminu, PZSS przyznaje licencję na rok kalendarzowy. Powzięcie informacji o braku takiego dokumentu na 2019 rok, obligowało Komendanta Wojewódzkiego Policji do wszczęcia postępowania w przedmiocie cofnięcia skarżącemu pozwolenia na broń do celów sportowych. Obowiązek posiadania licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego stanowi ważną przyczynę wydania pozwolenia na broń - stosownie do art. 10 ust. 1 i ust. 3 pkt 3 u.b.i.a. - obok udokumentowanego członkostwa w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim oraz posiadania kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b ust. 1 ustawy o broni i amunicji. Jak bowiem stanowi art. 10 ust. 1 u.b.i.a. właściwy organ Policji wydaje pozwolenie na broń, jeżeli wnioskodawca nie stanowi zagrożenia dla samego siebie, porządku lub bezpieczeństwa publicznego oraz przedstawi ważną przyczynę posiadania broni. Za ważną przyczynę w rozumieniu ust. 3 pkt 3 art. 10 u.b.i.a. uważa się w szczególności udokumentowane członkostwo w stowarzyszeniu o charakterze strzeleckim, posiadanie kwalifikacji sportowych, o których mowa w art. 10b, oraz licencji właściwego polskiego związku sportowego - dla pozwolenia na broń do celów sportowych. Natomiast - jak wynika z art. 18 ust. 4 u.b.i.a. - właściwy organ Policji może cofnąć pozwolenie na broń, jeżeli ustały okoliczności faktyczne, które stanowiły podstawę do jego wydania. W rozpoznawanej sprawie ustała zasadnicza okoliczność faktyczna stanowiąca ważną przyczynę posiadania pozwolenia na broń przez skarżącego, a mianowicie nieposiadanie przez niego licencji PZSS na 2019 rok, co skutkowało cofnięciem skarżącemu pozwolenia na broń palną sportową do celu sportowego. Z uwagi na powyższe należy stwierdzić, że w przypadku niespełnienia przez posiadacza broni palnej do celów sportowych warunków, o których mowa w art. 10 ust. 3 pkt 3 w zw. z ust. 1 ustawy o broni i amunicji, tj. nieposiadania aktualnej i ważnej licencji Polskiego Związku Strzelectwa Sportowego na uprawianie sportu strzeleckiego, właściwy organ Policji może - uwzględniwszy wzajemne relacje interesu społecznego oraz słusznego interesu skarżącego - cofnąć pozwolenie na broń na podstawie art. 18 ust. 4 ustawy o broni i amunicji. Z tych wszystkich przyczyn Naczelny Sąd Administracyjny nie znalazł podstaw do uwzględnienia skargi kasacyjnej i orzekł jak w sentencji wyroku na mocy art. 184 p.p.s.a. O kosztach postępowania kasacyjnego Naczelny Sąd Administracyjny orzekł na podstawie art. 204 pkt 1 p.p.s.a. w zw. z § 14 ust. 1 pkt 2 lit. a) w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych (Dz. U. z 2023 r. poz. 1935).