II SA/Wa 1456/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Sławomir Antoniuk, Sędzia WSA Danuta Kania (spr.), Asesor WSA Karolina Kisielewicz, po rozpoznaniu na posiedzeniu niejawnym w dniu 3 lutego 2021 r. sprawy ze skargi K.S. na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Więziennej oddala skargę Przedmiotem rozpoznania w niniejszej sprawie jest skarga K. S. (dalej: "skarżąca") na orzeczenie Centralnej Komisji Lekarskiej podległej ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (dalej: "CKL", "Komisja II instancji") nr [...] z dnia [...] maja 2020 r. w przedmiocie zdolności do służby w Służbie Więziennej. Skarga została złożona w następującym stanie faktycznym i prawnym sprawy: Pismem z dnia [...] grudnia 2019 r. Dyrektor Aresztu Śledczego w [...] skierował K. S. na badanie przez [...] Rejonową Komisję Lekarską MSW w [...] (dalej: [...] RKL", "Komisja I instancji"), w celu ustalenia przydatności do służby w SW. Orzeczeniem nr [...] z dnia [...] marca 2020 r. [...] RKL, działając na podstawie ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2019 r., poz. 345 ze zm.), dalej: "ustawa o komisjach lekarskich" oraz rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby w kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. poz. 1989 ze zm.), dalej: "rozporządzenie MS z dnia 18 grudnia 2014 r.", orzekła, że skarżąca jest zdolna do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem - kategoria B; zdolna do służby na zajmowanym stanowisku. W punkcie 11 ww. orzeczenia RKL rozpoznała u skarżącej: 1) zez oka lewego, brak widzenia obuocznego - § 11 p. 1, rub. 5, kat. B. W punkcie 15 orzeczenia stwierdziła: "przeciwwskazana praca z bronią palną". Uzasadniając podjęte orzeczenie Komisja I instancji wskazała, że powyższe rozpoznanie ustalone zostało na podstawie analizy dokumentacji medycznej i kadrowej funkcjonariuszki oraz wyników badania własnego. Pismem z dnia [...] marca 2020 r. K. S. wniosła odwołanie od powyższego orzeczenia do CKL zarzucając naruszenie prawa procesowego prowadzące do błędu w ustaleniach faktycznych, poprzez uznanie ujawnionego stanu chorobowego jako kwalifikującego do przyznania kat. B, podczas gdy brak jest uzasadnienia takiego stanowiska w orzeczeniu, co dyskwalifikuje możliwość jawnej polemiki z ustaleniami Komisji, a nadto orzeczenie to nie koreluje z ustaleniami dokonanymi przez [...] RKL w dniu [...] marca 2018 r. (orzeczenie nr [...]). W związku z powyższym skarżąca wniosła o uchylenie zaskarżonego orzeczenia; przekazanie sprawy do zbadania przez RKL spoza województwa [...]; przeprowadzenie ponownych badań okulistycznych, w tym zobowiązanie RKL do uzasadnienia swojego stanowiska poprzez wskazanie pełnych przesłanek zakwalifikowania skarżącej do kat. B według treści i przesłanek rozporządzenia MS z dnia [...] grudnia 2014 r. W uzasadnieniu skarżąca podniosła, że zaskarżone orzeczenie nie zawiera uzasadnienia. Ma to o tyle istotne znaczenie, że rozporządzenie kwalifikuje rozpoznane schorzenie według ściśle określonych kryteriów, tj. musi istnieć brak jednoczesnego widzenia obuocznego (zez utajony, zez jawny, stany po operacji zeza) z ostrością wzroku każdego oka 0,5 lub większą bez korekcji bądź z korekcją szkłami sferycznymi wklęsłymi do 1,0 D lub wypukłymi do 3,0 D albo cylindrycznymi wklęsłymi lub wypukłymi do 1,0 D. Dopiero wyniki badania odnoszące się do ww. kryteriów mogą stanowić podstawę do prawidłowej oceny stanu zdrowia skarżącej. Ustawodawca przewidział kwalifikowanie ww. schorzenia według uznania lekarza: kategoria A lub B, a zatem istotne jest wskazanie przez komisję lekarską przesłanek jakimi kierowała się ustalając kategorię B, tym bardziej iż niespełna 2 lata temu ta sama komisja uznała schorzenie jako kwalifikujące się do kategorii A. CKL powołanym na wstępie orzeczeniem z dnia [...] maja 2020 r. nr [...], działając na podstawie art. 47 ust. 1 pkt 1 ustawy o komisjach lekarskich, utrzymała w mocy zaskarżone orzeczenie. W uzasadnieniu wskazała, że w toku postępowania odwoławczego, w dniu [...] maja 2020 r., przeprowadzono badanie widzenia stereoskopowego. Badanie wykazało zaburzenia w postaci widzenia stereoskopowego w dolnych granicach normy. Konsultujący okulista rozpoznał zez oka lewego i brak widzenia obuocznego. Na podstawie wykonanych badań i dokumentacji orzeczniczo-lekarskiej CKL rozpoznała: zez oka lewego, brak widzenia obuocznego - § 11 pkt 1, rub. 5, kat. B. CKL wskazała dodatkowo, że wbrew twierdzeniom skarżącej, schorzenia rozpoznane w orzeczeniach [...] RKL z 2018 r. i z 2020 r. nie są tożsame. W orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] rozpoznano niewielki zez oka lewego, a w zaskarżonym orzeczeniu rozpoznano zez oka lewego, brak widzenia obuocznego. Zdaniem CKL, ocena Komisji I instancji jest prawidłowa. Stwierdzony przez konsultującego lekarza okulistę zez oka lewego i brak widzenia obuocznego oznacza, że skarżąca jest zdolna do służby z ograniczeniem; zdolna do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznana wada wzroku pod postacią braku widzenia obuocznego stanowi przeciwwskazanie do posługiwania się bronią palną. Pismem z dnia 22 czerwca 2020 r. K. S., reprezentowana przez profesjonalnego pełnomocnika, wniosła do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie skargę na powyższe orzeczenie CKL z dnia [...] maja 2020 r. zarzucając naruszenie: - art. 7 k.p.a. w związku z art. 75 § 1, art. 77 § 1 i art. 107 § 3 k.p.a. mające istotne znaczenie dla kształtu zapadłego orzeczenia poprzez zaniechanie podjęcia z urzędu czynności niezbędnych do dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego w szczególności zbadania stanu zdrowia skarżącej na przestrzeni całej służby w SW, albowiem jej stan zdrowia nie zmienił się, zaś zez oka lewego był stwierdzany we wcześniejszych orzeczeniach (orzeczenie nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r.) nie stanowiąc jednocześnie przeciwskazania do pełnienia służby z bronią palną, - art. 80 k.p.a. mające istotne znaczenie dla kształtu podjętego rozstrzygnięcia poprzez zaniechanie oceny całokształtu realiów niniejszej sprawy, w szczególności charakteru pełnionej przez skarżącą służby (pielęgniarka) i dotychczasowego stanu zdrowia m.in. na podstawie orzeczenia RKL nr [...] z dnia [...] kwietnia 2018 r., - art. 7 k.p.a. w związku z art. 77 § 1 i art. 84 § 1 k.p.a. poprzez wydanie zaskarżonego orzeczenia z zaniechaniem przeprowadzenia dowodu z wiadomości specjalnych biegłego i odstąpienie od dopuszczenia i przeprowadzenia dowodu z rzetelnej opinii biegłego w celu ustalenia stanu zdrowia skarżącej, realnego wpływu schorzenia na możliwość pełnienia służby bez przeciwskazań do posługiwania się bronią palną. W związku z powyższymi zarzutami skarżąca wniosła o: - uchylenie zaskarżonego orzeczenia oraz orzeczenia Komisji I instancji i przekazanie sprawy do ponownego rozpoznania, w szczególności w celu uzupełnienia materiału dowodowego; ewentualnie o zmianę zaskarżonego orzeczenia i ustalenie, że skarżąca jest zdolna do pełnienia służby w SW bez przeciwskazań do pracy z bronią palną, - przeprowadzenie dowodu z dokumentacji medycznej oraz orzeczenia [...] RKL z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] na okoliczność braku przeciwskazań do posługiwania się bronią palną, braku zmiany stanu zdrowia skarżącej na przestrzeni ostatnich 2 lat. W uzasadnieniu skargi skarżąca wskazała, że organ nie zebrał i nie rozpatrzył kompletnego materiału dowodowego. Skupił się jedynie na błędnie interpretowanych przesłankach formalnych, nie biorąc pod uwagę rzeczywistego wpływu wady wzroku na zdolność skarżącej do pełnienia służby, w szczególności biorąc pod uwagę dotychczasowy przebieg służby i stwierdzoną w poprzednich orzeczeniach tę samą wadę. Skarżąca podniosła również, że wobec rozbieżności orzeczeń [...] RKL z 2018 r. i 2020 r. istniała potrzeba dopuszczenia przez organ dowodu z opinii biegłego, który wypowiedziałby się na temat związku schorzenia skarżącej z jej predyspozycjami, charakteru służby oraz dotychczasowego jej przebiegu. Zebrany materiał dowodowy, a tym bardziej orzeczenia zapadłe w sprawie, nie mogą być traktowane jako opinia biegłego, albowiem nie odpowiadają zakresowi desygnatów zawartych w art. 84 k.p.a. Opinia biegłego podlega swobodnej ocenie dowodów. Organ administracji, dopuszczając opinię nie jest nią związany, zaś opinia ta podlega ocenie. Zważywszy na fakt, iż w niniejszym postępowaniu zaniechano przeprowadzenia ww. dowodu, istota sprawy nie została ustalona. W odpowiedzi na skargę CKL wniosła o oddalenie skargi podtrzymując stanowisko jak w zaskarżonym orzeczeniu. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: Zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. z 2019 r., poz. 2167), dalej: "p.u.s.a." oraz art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2019 r., poz. 2325), dalej: "p.p.s.a.", sądy administracyjne sprawują wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. W myśl art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. Sąd nie może wydać orzeczenia na niekorzyść skarżącego, chyba że stwierdzi naruszenie prawa skutkujące stwierdzeniem nieważności zaskarżonego aktu lub czynności (§ 2). Skarga oceniana w świetle powyższych kryteriów nie zasługuje na uwzględnienie. bowiem zaskarżone orzeczenie CKL z dnia [...] maja 2020 r. nr [...] nie narusza prawa. Podstawę orzekania przez CKL w przedmiocie zdolności skarżącego do służby w Służbie Więziennej stanowiły przepisy ustawy z dnia 28 listopada 2014 r. o komisjach lekarskich podległych ministrowi właściwemu do spraw wewnętrznych (Dz.U. z 2020 r., poz. 398 ze zm.). Natomiast wykaz chorób i ułomności wraz z kategoriami do służby został zawarty w rozporządzeniu Ministra Sprawiedliwości z dnia 18 grudnia 2014 r. w sprawie wykazu chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby kandydata do Służby Więziennej i funkcjonariusza Służby Więziennej (Dz. U. poz. 1989). Zgodnie z art. 6 ust. 1 ww. ustawy zdolność fizyczną i psychiczną funkcjonariusza do pełnienia służby w Służbie Więziennej ustala się przez zaliczenie go do jednej z następujących kategorii zdolności do służby: 1) kategoria A - "zdolny do służby", co oznacza, że jego stan zdrowia nie budzi żadnych zastrzeżeń albo że stwierdzone choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do pełnienia służby; 2) kategoria B - "zdolny do służby z ograniczeniem", co oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają jego sprawność fizyczną lub psychiczną, mogąc mieć wpływ na jego zdolność do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 3) kategoria C - "niezdolny do służby", co oznacza, że stwierdzono choroby lub ułomności, które uniemożliwiają pełnienie służby. Przepis art. 6 ust. 2 ww. ustawy stanowi, że orzeczenie o zdolności fizycznej i psychicznej do służby, oprócz jednej z kategorii zdolności do służby wymienionych w ust. 1, zawiera jedno z następujących określeń: 1) "zdolny do służby", jeżeli nie stwierdzono żadnych chorób lub ułomności stanowiących przeciwwskazanie do pełnienia służby; 2) "trwale niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby i nie pozwalają na pełnienie służby na zajmowanym stanowisku, jednak te choroby lub ułomności nie stanowią przeszkody do dalszego pełnienia służby na innym stanowisku; w takim przypadku komisja lekarska określa, jakie warunki służby są przeciwwskazane dla badanego; 3) "czasowo niezdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które czasowo zmniejszają zdolność fizyczną lub psychiczną do służby, ale mogą rokować poprawę stanu zdrowia i odzyskanie pełnej sprawności i zdolności do służby na zajmowanym stanowisku; 4) "zdolny do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku", jeżeli stwierdzono pewne choroby lub ułomności, które zmniejszają wprawdzie zdolność fizyczną lub psychiczną, ale nie stanowią przeszkody do pełnienia służby na zajmowanym stanowisku; 5) "trwale niezdolny do służby", jeżeli stwierdzono choroby lub ułomności, które nie pozwalają na pełnienie służby. Stosownie do art. 32 ust. 1 i 2 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska przeprowadza badanie lekarskie funkcjonariusza i sporządza protokół badania, który zawiera wyszczególnienie wszystkich chorób i ułomności, także tych, które nie obniżają zdolności do służby. Komisja lekarska może skierować osobę badaną na badanie specjalistyczne, psychologiczne oraz zlecić wykonanie badań dodatkowych w wyznaczonym terminie. Komisja lekarska dokonuje oceny stanu zdrowia osoby badanej na podstawie badania lekarskiego, wyników zleconych badań dodatkowych, specjalistycznych i psychologicznych, wywiadu chorobowego, dokumentacji medycznej będącej wynikiem obserwacji w podmiocie leczniczym, leczenia ambulatoryjnego i sanatoryjnego oraz innych dokumentów medycznych istotnych dla dokonania tej oceny oraz protokołów powypadkowych mogących mieć znaczenie dla treści orzeczenia (art. 33 ust. 1 ustawy). Zaliczając funkcjonariusza do jednej z kategorii zdolności do służby, komisja bierze pod uwagę charakter i warunki służby na zajmowanym przez funkcjonariusza stanowisku oraz kryteria zdrowotne (art. 34 ustawy). W myśl art. 38 ust. 1 ww. ustawy, rejonowa komisja lekarska wydaje orzeczenie niezwłocznie po przeprowadzeniu niezbędnych badań lekarskich i zebraniu niezbędnych dokumentów, w tym dokumentacji medycznej. Orzeczenie zawiera rozpoznanie lekarskie w języku polskim według terminologii klinicznej, z uwzględnieniem lokalizacji i stopnia nasilenia oraz z powołaniem na odpowiednie pozycje, paragrafy i punkty lub inne jednostki klasyfikacyjne z wykazów, o których mowa w art. 33 ust. 3. Orzeczenia, które ustalają trwałą lub całkowitą niezdolność do służby uzasadnia się szczegółowo (art. 39 ust. 1 i ust. 5 pkt 1 ustawy). Stosownie do art. 42 ust. 1 i art. 43 ust. 1 ww. ustawy, od orzeczenia rejonowej komisji lekarskiej osobie badanej lub podmiotowi kierującemu tę osobę do rejonowej komisji lekarskiej przysługuje odwołanie do Centralnej Komisji Lekarskiej w terminie 14 dni od dnia doręczenia orzeczenia. Zgodnie z art. 47 ust. 1 ww. ustawy, CKL po rozpatrzeniu odwołania: (1) utrzymuje w mocy zaskarżone orzeczenie albo (2) uchyla zaskarżone orzeczenie w całości lub w części i wydaje nowe, albo (3) uchyla zaskarżone orzeczenie i przekazuje sprawę do ponownego rozpatrzenia przez rejonową komisję lekarską. CKL nie może wydać nowego orzeczenia na niekorzyść osoby badanej, chyba że zaskarżone orzeczenie jest sprzeczne z prawem lub zostało wydane z pominięciem istotnych okoliczności faktycznych (ust. 2). Do postępowania odwoławczego prowadzonego przez CKL stosuje się odpowiednio przepisy o postępowaniu przed rejonowymi komisjami lekarskimi (ust. 3). Z powyższego wynika, że przepisy ustawy o komisjach lekarskich regulują pewne kwestie proceduralne odmiennie od rozwiązań przyjętych w procedurze określonej w Kodeksie postępowania administracyjnego. Jednakże stosownie do art. 4 ustawy o komisjach lekarskich, w zakresie nieuregulowanym w tej ustawie, stosuje się przepisy k.p.a. Podkreślić w tym miejscu należy, że kontrola orzeczenia komisji lekarskiej przez sąd administracyjny ma charakter ograniczony i sprowadza się w istocie do badania pod względem formalnym. Oznacza to, że sąd administracyjny ocenia jedynie, czy orzeczenie wydała właściwa komisja lekarska, czy jej skład był zgodny z wymogami określonymi w przepisach regulujących te kwestie, a ponadto czy stwierdzone schorzenia dawały podstawę do zawartego w orzeczeniu określenia kategorii zdolności do służby. Innymi słowy, chodzi tu o stwierdzenie zgodności zaskarżonego orzeczenia z wymogami zawartymi w przepisach ww. ustawy o komisjach lekarskich oraz rozporządzenia MS z dnia 18 grudnia 2014 r. Sąd administracyjny nie jest natomiast władny, aby rozważać kwestie medyczne (por. wyroki WSA w Warszawie: z dnia 28 lutego 2018 r. sygn. akt II SA/Wa 1365/17; z dnia 14 listopada 2014 r. sygn. akt II SA/Wa 654/14; publ. CBOSA). Tym samym, Sąd nie jest uprawniony do kwestionowania dokonanego przez komisję lekarską rozpoznania (nie może badać prawidłowości samej diagnozy, nie może też oceniać metod stosowanych przez lekarzy) prowadzącego do ustalenia kategorii zdolności funkcjonariusza do służby. [...] RKL, w wyniku przeprowadzonych badań, rozpoznała u skarżącej zez oka lewego, brak widzenia obuocznego i dokonała kwalifikacji tego schorzenia w oparciu o § 11 pkt 1 rozporządzenia MS z dnia 18 grudnia 2014 r. uznając, że skarżąca jest zdolna do służby w Służbie Więziennej z ograniczeniem, (kategoria "B"). Stanowisko to zaakceptowała CKL utrzymując w mocy zaskarżone orzeczenie. W ocenie Sądu powyższa kwalifikacja została dokonana prawidłowo w oparciu o wykaz chorób i ułomności, wraz z kategoriami zdolności do służby funkcjonariusza SW, stanowiący załącznik do ww. rozporządzenia. Zgodnie z wykazem do § 11 pkt 1 kwalifikuje się brak jednoczesnego widzenia obuocznego (zez utajony, zez jawny, stany po operacji zeza) z ostrością wzroku każdego oka 0,5 lub większą bez korekcji bądź z korekcją szkłami sferycznymi wklęsłymi do 1,0 D lub wypukłymi do 3,0 D albo cylindrycznymi wklęsłymi lub wypukłymi do 1,0 D. Funkcjonariuszy SW kwalifikuje się do kategorii "A" - zdolny do służby lub "B" - zdolny do służby z ograniczeniem. Dla § 11 pkt 1 brak jest objaśnień szczegółowych. W świetle zgromadzonego materiału dowodowego istniały podstawy do zakwalifikowania skarżącej do kategorii "B" - zdolna do służby z ograniczeniem, zdolna do służby na zajmowanym stanowisku. Rozpoznanie dokonane przez RKL potwierdziły badania dodatkowe (konsultacja okulistyczna) zlecone przez CKL, w wyniku których stwierdzono schorzenia jak w pkt 11. 1 orzeczenia z dnia [...] marca 2020 r. Badania te zostały przeprowadzone w dniu [...] maja 2020 r. (k. 70 verte akt admin.). Trafnie wskazała przy tym CKL, że schorzenia rozpoznane w orzeczeniach [...] RKL z dnia [...]kwietnia 2018 r. (k. 63 i nast. akt admin.) i [...] marca 2020 r. nie są tożsame. W orzeczeniu z dnia [...] kwietnia 2018 r. określającym zdolność skarżącej jako kandydatki do służby w SW rozpoznano: niewielki zez oka lewego, a w orzeczeniu z dnia [...] marca 2020 r. - zez oka lewego, brak widzenia obuocznego. Niewątpliwie więc stan zdrowia skarżącej uległ zmianie na przestrzeni ww. okresu i ta okoliczność uprawniała RKL do określenia kategorii B. Jednocześnie RKL wzięła pod uwagę charakter służby skarżącej stwierdzając przeciwwskazanie do pracy z bronią palną, co również wynika z rozpoznania ww. schorzenia. W ocenie Sądu brak jest podstaw do uznania, że wydając zaskarżone orzeczenie CKL dopuściła się naruszenia art. 7, art. 75 § 1 i art. 77 § 1 k.p.a. w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy. Stan faktyczny sprawy został prawidłowo ustalony, co odzwierciedla rozpoznanie schorzenia, jego kwalifikacja i określenie kategorii zdolności do służby. CKL wzięła pod uwagę cały materiał dowodowy istotny dla podjęcia rozstrzygnięcia, w tym dokumentację medyczną zgromadzoną na etapie postępowania odwoławczego. Jak już wyżej wskazano, przepis art. 33 ust. 1 w związku z art. 47 ust. 3 ustawy o komisjach lekarskich wymienia dowody stanowiące podstawę orzekania komisji lekarskiej w przedmiocie zdolności fizycznej i psychicznej funkcjonariusza. Należą do nich w szczególności wyniki badań lekarskich, wyniki zleconych badań dodatkowych specjalistycznych i psychologicznych oraz inne dokumenty medyczne istotne dla dokonania oceny stanu zdrowia orzekanego. Na podstawie ww. dowodów Komisje lekarskie obu instancji wydały ww. orzeczenia kierując się wiedzą medyczną. Nie jest więc trafny zarzut naruszenia art. 84 k.p.a. poprzez zaniechanie dopuszczenia przez organ dowodu z "rzetelnej" opinii biegłego na okoliczność ustalenia stanu zdrowia skarżącej oraz związku schorzenia z charakterem jej służby. To właśnie komisje lekarskie, w skład której wchodzą lekarze posiadający specjalizację, w szczególności w zakresie: chorób wewnętrznych, chirurgii, kardiologii, neurologii, psychiatrii, medycyny pracy, ortopedii, laryngologii lub neurochirurgii (art. 20 ustawy o komisjach lekarskich), dysponują specjalną wiedzą medyczną uprawniającą do orzekania o zdolności fizycznej i psychicznej kandydatów oraz funkcjonariuszy do służb mundurowych, co wprost wynika z art. 1 ust. 1 ww. ustawy. Nie jest również uzasadniony zarzut naruszenia art. 107 § 3 k.p.a., bowiem uzasadnienie zaskarżonego orzeczenia wyjaśnia w sposób adekwatny powody dokonanego rozpoznania oraz określenia kategorii zdolności skarżącej do służby w SW. Powyższe rozważania prowadzą do wniosku, że zaskarżone orzeczenie CKL nie narusza prawa, zaś zarzuty i wnioski skargi nie zasługują na uwzględnienie. Końcowo Sąd zauważa, że nie znalazł podstaw do zastosowania art. 106 § 3 p.p.s.a. zgodnie z wnioskiem zawartym w skardze w sytuacji, gdy orzeczenie RKL z dnia [...] kwietnia 2018 r. nr [...] stanowi cześć akt administracyjnych, zaś stosownie do art. 133 § 1 p.p.s.a. Sąd orzeka na podstawie akt sprawy. W tym stanie rzeczy Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie, działając na podstawie art. 151 p.p.s.a. w związku z art. 15zzs4 ust. 3 ustawy z dnia 2 marca 2020 r. o szczególnych rozwiązaniach związanych z zapobieganiem, przeciwdziałaniem i zwalczaniem COVID-19, innych chorób zakaźnych oraz wywołanych nimi sytuacji kryzysowych (Dz. U. poz. 347 ze zm.), orzekł jak w sentencji wyroku.