I FZ 19/25

Naczelny Sąd Administracyjny w składzie: Sędzia NSA Bartosz Wojciechowski, , , po rozpoznaniu w dniu 7 marca 2025 r. na posiedzeniu niejawnym w Izbie Finansowej zażalenia M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na postanowienie Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Warszawie z dnia 31 grudnia 2024 r. sygn. akt III SA/Wa 2692/24 odrzucające skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w S. na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 września 2024 r. nr 1401-IOV-5.4103.50.2024.20.EW w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. postanawia: oddalić zażalenie. Zaskarżonym postanowieniem z 31 grudnia 2024 r., sygn. akt III SA/Wa 2692/24, Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie odrzucił skargę M. sp. z o.o. z siedzibą w S. (dalej: spółka, skarżąca, strona) na decyzję Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z dnia 12 września 2024 r. w przedmiocie podatku od towarów i usług za poszczególne miesiące 2018 r. W uzasadnieniu orzeczenia sąd wskazał, że skarżąca wniosła skargę do WSA w Warszawie na ww. decyzję, a na podstawie zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z 4 grudnia 2024 r. wezwano skarżącą do uiszczenia wpisu sądowego od skargi w wysokości 4.596 zł. W wezwaniu pouczono, że nieuiszczenie wpisu w terminie siedmiu dni, od dnia doręczenia wezwania, spowoduje odrzucenie skargi. Ze zwrotnego potwierdzenia odbioru ww. wezwania wynika, że zostało ono skutecznie doręczone pełnomocnikowi skarżącej w dniu 10 grudnia 2024 r. W związku z powyższym termin do uiszczenia wpisu upływał z dniem 17 grudnia 2024 r. Skarżąca do 19 grudnia 2024 r. nie uiściła należnego wpisu od skargi, o czym świadczy znajdująca się w aktach sprawy notatka służbowa. W zażaleniu na powyższe postanowienie skarżąca zaskarżyła je w całości, zarzucając naruszenie art. 220 § 1 i 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. - Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r., poz. 935, dalej: p.p.s.a.) poprzez ich niewłaściwe zastosowanie w stopniu mającym istotny wpływ na wynik sprawy, polegające na niedokonaniu (niedoręczeniu) wezwania do uiszczenia wpisu w sprawie III SA/Wa 2691/24 i w konsekwencji nieuzasadnione zastosowanie art. 220 § 3 p.p.s.a. na skutek błędnego przyjęcia, że Sąd I instancji wezwał stronę skarżącą do uzupełnienia braku formalnego poprzez dokonanie należnego wpisu sądowego. W oparciu o powyższe strona wniosła o uchylenie zaskarżonego postanowienia i przekazanie sprawy do ponownego rozpatrzenia oraz o zwrot kosztów postępowania, w tym kosztów zastępstwa procesowego wg. norm prawem przewidzianych. Jednocześnie, na podstawie art. 193 p.p.s.a. w zw. z art. 106 § 3 p.p.s.a. wniosła o przeprowadzenie dowodów uzupełniających wskazanych w treści niniejszego zażalenia, na okoliczność wykazania braku doręczenia w dniu 10 grudnia 2024 r. zarządzenia o uiszczeniu wpisu od skargi. W uzasadnieniu podniesiono, że owszem, pełnomocniczce spółki doręczono w dniu 10 grudnia 2024 r. przesyłkę z WSA w Warszawie w tej sprawie, niemniej zawartość przesyłki nie zawierała zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego. Przesyłka doręczona pocztą tradycyjną w dniu 10 grudnia 2024 r. zawierała wyłącznie odpis odpowiedzi na skargę. Innych przesyłek w tej sprawie nie było odbieranych tego dnia z WSA w Warszawie, zatem jak można się domyślać z treści uzasadnienia zaskarżonego postanowienia, wezwanie do usunięcia braków fiskalnych miało być przesłane w jednej przesyłce, natomiast pełnomocniczka zarządzenia do uiszczenia wpisu w przedmiotowej sprawie dotychczas nie otrzymała. Strona podkreśliła, że nie mogła zweryfikować zawartości przesyłki, gdyż takiej informacji nie było na kopercie, a ponadto w kancelarii taka praktyka nie obowiązywała. Zdaniem strony, mogło dojść do przypadkowego niezałączenia zarządzenia przez sąd. Potwierdzeniem niedoręczenia pełnomocniczce zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego w dniu 10 grudnia 2024 r. jest, zdaniem strony, korespondencja mailowa zawierająca wszelką korespondencją, która tego dnia została odebrana pocztą tradycyjną od upoważnionego pracownika do odbioru korespondencji w siedzibie kancelarii. Zgodnie bowiem z wewnętrznymi zasadami przyjętymi w kancelarii, wszelka korespondencja po jej odebraniu oraz zweryfikowaniu jest podpisywana zgodnie z jej zawartością (w tytule maila również podawana jest zawartość korespondencji) i skanowana do ich adresatów, a także przekazywana w oryginale do odpowiednich w kancelarii osób wskazanych w treści pism. W dniu 10 grudnia 2024 r. pełnomocniczka korespondencję z WSA w Warszawie otrzymała mailowo oraz w oryginale. Treść korespondencji mailowej potwierdza, że zawartość koperty nie zawierała zarządzenia do uiszczenia wpisu sądowego, a jedynie odpis odpowiedzi na skargę Dyrektora Izby Administracji Skarbowej w Warszawie z 27 listopada 2024 r., a świadczy o tym to, że w tytule maila w odniesieniu do M. wskazano jedynie "20241210_odp na skargę_WSA"; skan korespondencji podpisano "202410_odp na skargę_WSA Warszawa_III SA-Wa 2692-24_M.pdf." Tego samego dnia skarżąca złożyła też wniosek o przywrócenie terminu do uiszczenia przedmiotowego wpisu. Naczelny Sąd Administracyjny zważył, co następuje: Zażalenie nie zasługuje na uwzględnienie. Zgodnie z art. 230 § 1 i § 2 p.p.s.a. od pism wszczynających postępowanie przed sądami administracyjnymi w danej instancji pobiera się wpis stosunkowy lub stały. Do pism takich należy skarga i jeśli wnoszący skargę nie uiścił należnego wpisu, wzywa się go do jego uiszczenia. W myśl natomiast art. 220 § 3 p.p.s.a. skarga, od której pomimo wezwania nie został uiszczony należny wpis podlega odrzuceniu przez sąd. Co istotne, w rozpoznawanej sprawie w odpisie skierowanego do skarżącej zarządzenia Przewodniczącej Wydziału z dnia 4 grudnia 2024 r. w sposób prawidłowy zostało zawarte wezwanie do uiszczenia należnego wpisu oraz pouczenie o skutkach niezastosowania się do wezwania w wyznaczonym terminie. Odnosząc się do twierdzenia pełnomocniczki skarżącej spółki zawartego w zażaleniu o braku stosownego zarządzenia w przesyłce otrzymanej z WSA, należy zauważyć, że - jak wynika z akt sprawy - do skarżącej spółki została skierowana jedna przesyłka, która według treści zwrotnego potwierdzenia odbioru (k. 59 akt sądowych) zawierała dwa dokumenty, tj. odpis odpowiedzi na skargę i opis zarządzenia o wezwaniu do uiszczenia wpisu. Należy wskazać na dokładną treść tzw. "zwrotki": "Znak sprawy: III SA/Wa 2692/24, Rodzaj przesyłki: wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego + odpis odpowiedzi na skargę" (podkreślenie NSA). Na zwrotce znajduje się data odbioru, tj. 10 grudnia 2024 r. oraz podpis upoważnionej pracownicy kancelarii – Pani K. S. (która, jak wynika z załączonej do zażalenia dokumentacji, tego samego dnia odpis odpowiedzi na skargę przekazała mailowo pełnomocniczce - k. 109). Naczelny Sąd Administracyjny podkreśla, że zwrotne potwierdzenie odbioru jest dokumentem urzędowym, który – jeśli jest sporządzony w przepisanej formie przez uprawniony do tego podmiot – stanowi dowód tego, co zostało w nim urzędowo stwierdzone. Korzysta ono z domniemania prawdziwości i zgodności z prawdą tego, co zostało w nim poświadczone (tak samo NSA w postanowieniu z dnia 13 listopada 2024 r., sygn. akt I FZ 258/24, CBOSA). Należy w związku z tym podkreślić, że to w interesie odbierającej przesyłkę było sprawdzenie jej zawartości w chwili odbioru oraz zgłoszenie ewentualnych zastrzeżeń doręczycielowi (czy choćby później do sekretariatu Sądu). Natomiast w sytuacji, kiedy tego nie uczyniła, nie ma uzasadnionych podstaw, aby kwestionować prawidłowość doręczenia jej przesyłki zawierającej, zgodnie z opisem na zwrotnym potwierdzeniu odbioru, wezwanie do uiszczenia wpisu sądowego i odpis odpowiedzi na skargę. Niewątpliwie przyjęcie dopuszczalności kwestionowania po odbiorze przesyłki jej zawartości, przeczyłoby sensowi potwierdzenia odbioru przesyłki. W każdym przypadku odbiorca przesyłki mógłby podnosić, że nie otrzymał żadnego dokumentu lub tylko niektóre z nich, innymi słowy, że odebrał kopertę pustą albo niepełną (por. postanowienie Naczelnego Sądu Administracyjnego z 6 listopada 2015 r., sygn. akt II GSK 2636/14, CBOSA). Nie mogą powyższego zmienić uwagi o wewnętrznej organizacji pracy kancelarii, czy o braku stosownej informacji o zawartości przesyłki na kopercie, skoro widniała ona na podpisanym przez pracownicę zwrotnym potwierdzeniu odbioru. Nie mają też znaczenia dla rozstrzygnięcia sprawy wiadomości e-mail z dnia 10 grudnia 2024 r. ani też to, w jaki sposób opisano załączniki do niej. Niezasadne są tym samym zarzuty skarżącej spółki, że nie została skutecznie wezwana do uzupełnienia braków formalnych skargi. W tej sytuacji prawidłowo WSA skargę odrzucił na podstawie art. 220 § 3 p.p.s.a. W konsekwencji Naczelny Sąd Administracyjny, działając na podstawie art. 184 w zw. z art. 197 § 1 i § 2 p.p.s.a., orzekł jak w sentencji. Odnosząc się zaś do zawartego w zażaleniu wniosku o zasądzenie zwrotu kosztów postępowania stwierdzić należało, iż nie może on być uwzględniony przez Naczelny Sąd Administracyjny, albowiem przepisy art. 203 i art. 204 p.p.s.a., które regulują kwestie zwrotu kosztów postępowania kasacyjnego, nie mają zastosowania do postępowania toczącego się na skutek wniesienia zażalenia na postanowienie Sądu I instancji. Bartosz Wojciechowski (spr.) sędzia NSA