III SA/Wa 1605/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie w składzie następującym: Przewodniczący sędzia WSA Elżbieta Olechniewicz (sprawozdawca), Sędziowie asesor WSA Konrad Aromiński, sędzia WSA Ewa Izabela Fiedorowicz, po rozpoznaniu w trybie uproszczonym w dniu 16 grudnia 2020 r. sprawy ze skargi S. G. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 24 czerwca 2020 r. nr 0114-KDIP1-3.4012.170.2020.3.KP w przedmiocie podatku od towarów i usług 1) uchyla zaskarżoną interpretację indywidualną; 2) zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz S. G. kwotę 200 zł (słownie: dwieście złotych) tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. S.G.(dalej: "Wnioskodawca") złożył wniosek o wydanie pisemnej interpretacji przepisów prawa podatkowego dotyczącej podatku od towarów i usług w zakresie braku obowiązku stosowania kasy on-line w sklepach firmowych. Wniosek został uzupełniony pismem z dnia 14 marca 2020 r. oraz pismem z dnia 29 maja 2020 r. We wniosku przedstawiono następujące zdarzenie przyszłe: Wnioskodawca prowadzi działalność piekarniczo-cukierniczą, w ramach której wypieka pieczywo oraz wykonuje wyroby cukiernicze (torty, ciasta itp.), a także inne wyroby takie jak kanapki, sałatki, pierogi itp. Wnioskodawca prowadzi sprzedaż detaliczną wyrobów w sieci sklepów firmowych oraz sprzedaż hurtową do sklepów spożywczych, przedszkoli i barów. W sklepach firmowych prowadzona jest również sprzedaż kawy, herbaty oraz wody i soków w butelkach. W sklepach firmowych Wnioskodawca nie prowadzi bufetów, co oznacza, że nie prowadzi działalności gastronomicznej, w ramach której serwuje posiłki na ciepło. W uzupełnieniu do wniosku Wnioskodawca wskazał, że prowadzona przez niego firma zajmuje się produkcją i sprzedażą pieczywa, wyrobów cukierniczych, przekąsek, takich jak kanapki, sałatki, pierogi itp., soków w butelkach oraz kawy i herbaty w opakowaniach "to go". Wyroby, takie jak kanapki, sałatki i pierogi są wcześniej przygotowywane i gotowe wykładane do lady sprzedażowej w celu sprzedaży klientowi. Wnioskodawca nie przygotowuje posiłków na życzenie klienta oraz nie podgrzewa produktów przed podaniem klientowi. Kawę i herbatę Wnioskodawca sprzedaje "na wynos". Ponadto Wnioskodawca nie sprzedaje wyrobów do spożycia na miejscu, w sklepie. Kanapki, sałatki, pierogi są oferowane do sprzedaży na wynos. Wnioskodawca nie prowadzi działalności gastronomicznej, w ramach której serwowane są posiłki na ciepło. Mając na względzie tak zakreślone zdarzenie przyszłe, Wnioskodawca zadał następujące pytanie: Czy w związku z planowanym wejściem od 1 lipca 2020 r. przepisów ustawy z 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (t.j. Dz. U. z 2011 r., Nr 117, poz. 1054 z późn. zm., dalej: "u.p.t.u.") dotyczącej kas fiskalnych on-line w gastronomii (art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a.) Wnioskodawca podlega obowiązkowi wymiany drukarek fiskalnych na drukarki on-line? Zdaniem Wnioskodawcy w związku z tym, że nie prowadzi on działalności gastronomicznej, to nie podlega obowiązkowi wymiany drukarek w sklepach firmowych na drukarki on-line od 1 lipca 2020 r. W interpretacji indywidualnej z dnia 24 czerwca 2020 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: "DKIS"), uznał stanowisko Wnioskodawcy za nieprawidłowe. DKIS stwierdził, że prowadząc sprzedaż w sklepach stacjonarnych firmowych, w których sprzedawane będą uprzednio przygotowane przez Wnioskodawcę wyroby gastronomiczne, tj. kanapki, sałatki, pierogi czy kawa i herbata, Wnioskodawca świadczy usługi związane z wyżywieniem w stacjonarnych placówkach gastronomicznych (sklepy stacjonarne firmowe). Tym samym DKIS uznał, że skoro w ramach prowadzonych sklepów stacjonarnych Wnioskodawca będzie prowadził sprzedaż usług gastronomicznych, to stosownie do zapisu art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.t.u., będzie zobowiązany do prowadzenia ewidencji sprzedaży na rzecz osób fizycznych nieprowadzących działalności gospodarczej oraz rolników ryczałtowych od 1 stycznia 2021 r. przy użyciu kasy on-line, tj. kasy umożliwiającej połączenie i przesyłanie danych między kasą rejestrującą, a Centralnym Repozytorium Kas, z uwzględnieniem przepisu art. 145b ust. 2 ustawy. W skardze złożonej na powyższą interpretację, Wnioskodawca wnosząc o jej uchylenie, zarzucił pominięcie przez DKIS przedstawionego stanu faktycznego, w związku z czym dokonano błędnej wykładni przepisów prawa materialnego, w szczególności art. 145 ust. 1 pkt 2 a) u.p.t.u. W odpowiedzi na skargę, DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując argumentację wyrażoną w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie zważył, co następuje: W pierwszej kolejności należy wyjaśnić, że złożona w tej sprawie skarga została przez sąd rozpoznana na posiedzeniu niejawnym w trybie uproszczonym zgodnie z art. 119 pkt 2 ustawy z 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2018 r., poz. 1302, dalej: "p.p.s.a."), zgodnie z którym sprawa może być rozpoznana w trybie uproszczonym, jeżeli strona zgłosi wniosek o skierowanie sprawy do rozpoznania w trybie uproszczonym, a żadna z pozostałych stron w terminie czternastu dni od zawiadomienia o złożeniu wniosku nie zażąda przeprowadzenia rozprawy. W niniejszej sprawie wniosek o rozpoznanie sprawy w tym trybie został złożony zarówno przez organ (pismo z dnia 17 września 2020 r. - karta 25 akt sądowych), jak i Stronę (pismo z dnia 16 września 2020 r. - karta 35 akt sądowych). Skarga zasługuje na uwzględnienie z uwagi na wydanie jej z naruszeniem art. 14c § 1 w związku z art. 14b § 1 i 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa (t.j. Dz. U. z 2019 r. poz. 900 ze zm., dalej: "O.p."). Dokonując oceny wydanej interpretacji, pod kątem podniesionych w skardze zarzutów naruszenia ww. przepisów prawa należy zwrócić uwagę, że specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega m.in. na tym, iż organ podatkowy rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę oraz wyrażonej przez niego oceny prawnej (stanowisko podatnika), a organ ma obowiązek przyjąć do sformułowania oceny prawnej taki stan faktyczny, jaki podaje podatnik. W sprawach "interpretacyjnych" organy podatkowe nie mają też podstaw do podważania stanu faktycznego przedstawionego przez wnioskodawcę i oceny jego zgodności z rzeczywistością. Rolą organu wydającego interpretację jest przyjęcie stanu faktycznego i dokonanie na jego tle interpretacji przepisów, nie zaś próby jego weryfikacji albo domniemanie takich czy innych intencji strony. Organ w postępowaniu zmierzającym do wydania interpretacji nie jest uprawniony do ingerowania (poprzez negację bądź uzupełnianie) w stan faktyczny zawarty we wniosku o jej udzielenie. We wniosku o wydanie interpretacji Skarżący wyraźnie wskazał, że nie prowadzi działalności gastronomicznej, w ramach której serwuje posiłki na ciepło. Prowadzona przez niego firma zajmuje się produkcją i sprzedażą pieczywa, wyrobów cukierniczych, przekąsek, takich jak kanapki, sałatki, pierogi itp., soków w butelkach oraz kawy i herbaty w opakowaniach "to go". Wyroby, takie jak kanapki, sałatki i pierogi są wcześniej przygotowywane i gotowe wykładane do lady sprzedażowej w celu sprzedaży klientowi. Strona nie przygotowuje posiłków na życzenie klienta oraz nie podgrzewa produktów przed podaniem klientowi. Kawę i herbatę Wnioskodawca sprzedaje "na wynos". Ponadto Wnioskodawca nie sprzedaje wyrobów do spożycia na miejscu, w sklepie. Kanapki, sałatki, pierogi są oferowane do sprzedaży na wynos. Wyraźnie wskazano, że Wnioskodawca nie prowadzi działalności gastronomicznej, w ramach której serwowane są posiłki na ciepło. Mimo to, organ wydając zaskarżoną interpretację przeprowadził analizę przedstawionego przez Skarżącego zdarzenia przyszłego i uznał, że opisana we wniosku działalność stanowi działalność gastronomiczną. A zatem stwierdzić należy, że DKIS opierając swoje stanowisko na tym uznaniu, wykroczył poza stan faktyczny wynikający z treści wniosku, co miało istotny wpływ na wynik sprawy. Interpretacja podatkowa winna wyłącznie stanowić potwierdzenie bądź negację stanowiska wnioskodawcy odnośnie do stosowania przepisów prawa podatkowego w zakresie indywidualnego stanu faktycznego. Przywołać należy, że organ wydający interpretację ogranicza się do analizy okoliczności podanych we wniosku - art. 14c § 1 O.p. Powyższe oznacza, że organ nie dokonuje samodzielnej, własnej interpretacji określonego przez stronę stanu faktycznego, ale ocenia, czy stanowisko wnioskodawcy, wyrażające się w określonej ocenie prawnej takiego stanu faktycznego, przedstawionej przez stronę jest prawidłowe, czy też nie. Stanowisko organu zawsze musi być ustosunkowaniem się do poglądu (stanowiska), jakie w danym stanie faktycznym (zdarzeniu przyszłym) zaprezentował wnioskodawca przedstawiając własną jego ocenę prawną. Ponadto organ podatkowy musi wprost odnieść się do faktów/zdarzeń, jakie powołał wnioskodawca. W niniejszej sprawie DKIS nie tylko, że naruszył wskazane zasady wydawania interpretacji indywidualnych, ale w istocie wydał interpretację w zmienionym przez siebie, nieadekwatnym do wniosku, stanie faktycznym. Powyższe stanowi naruszenie wskazanych w skardze przepisów art. 14c § 1 w związku z art. 14b § 1 i 2 O.p. , a w konsekwencji uzasadnia uchylenie wadliwej interpretacji. Powyższe oznacza również, że na obecnym etapie tego postępowania odnoszenie się do kwestii związanej z zastosowaniem art. 145b ust. 1 pkt 2 lit. a) u.p.t.u. jest przedwczesne, skoro organ zajął stanowisko w innym stanie faktycznym, niż ten który został opisany w niniejszej sprawie. Ponadto sąd administracyjny kontroluje wydane przez organy rozstrzygnięcia, ale nie zastępuje te organy w wydawaniu rozstrzygnięć. W ponownie prowadzonym postępowaniu, DKIS uwzględni przedstawiony przez Skarżącego stan faktyczny, dokonując wykładni mających zastosowanie w sprawie przepisów prawa. Mając na uwadze powyższe, Sąd na podstawie 146 § 1 p.p.s.a. w zw. art. 145 § 1 pkt 1 lit. c) p.p.s.a. uchylił zaskarżoną interpretację. O kosztach postępowania orzeczono na podstawie art. 200 i art. 205 § 2 p.p.s.a., na które złożyła się kwota uiszczonego wpisu od skargi w wysokości 200 zł.