I SA/Łd 713/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Łodzi – Wydział I w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Paweł Kowalski, Sędziowie Sędzia WSA Joanna Grzegorczyk – Drozda (spr.), Asesor WSA Grzegorz Potiopa, Protokolant Starszy sekretarz sądowy Przemysław Cieślarek, po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 9 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi O. sp. z o.o. z/s w B. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 10 września 2024 r. nr 0111-KDIB2-1.4010.347.2024.2.BJ w przedmiocie podatku dochodowego od osób prawnych. 1. uchyla zaskarżoną interpretację; 2. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 680 (sześćset osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Dnia 9 lipca 2024 r., za pośrednictwem platformy ePUAP, A. Spółka z o.o. w B. złożyła wniosek o wydanie indywidualnej interpretacji przepisów prawa podatkowego. We wniosku wskazano opis stanu faktycznego, zgodnie z którym Wnioskodawca jest spółką z ograniczoną odpowiedzialnością posiadającą siedzibę i miejsce zarządu na terytorium Polski i podlega w Polsce opodatkowaniu od całości swoich dochodów, bez względu na miejsce ich osiągania, stosownie do art. 3 ust. 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz. U. 1992 nr 21 poz. 86 ze zm. – dalej jako: "p.d.p."). Przeważającym przedmiotem działalności Spółki jest, zgodnie z Polską Klasyfikacją Przedmiotów Działalności, działalność oznaczona kodem 29.32.Z - produkcja pozostałych części i akcesoriów do pojazdów silnikowych. Pozostałym przedmiotem działalności strony jest m.in. działalność oznaczona kodami: 72.19.Z; 74.10.Z; 74.90.Z; 29.10.E; 29.20.Z; 29.31.Z; 62.01 Z; 62.09.Z, 71.20.B. Wnioskodawca nie posiada statusu centrum badawczo-rozwojowego, o którym mowa w art. 17 ustawy z dnia 30 maja 2008 r. o niektórych formach wspierania działalności innowacyjnej (Dz. U. 2008 nr 116 poz. 730 ze zm.). Nie prowadzi on też działalności gospodarczej na terenie specjalnej strefy ekonomicznej ani w ramach Polskiej Strefy Inwestycji, co oznacza, że nie korzysta ze zwolnień podatkowych, o których mowa w art. 17 ust. 1 pkt 34 i art. 17 ust. 1 pkt 34a p.d.p. Spółka jest specjalistycznym ośrodkiem konstrukcyjno-badawczym z branży motoryzacyjnej funkcjonującym na rynku od 2009 r. W ramach prowadzonej działalności oferuje kompleksowe i specjalistyczne usługi z zakresu wzornictwa, projektowania oraz prototypowania części nadwozi pojazdów, a także maszyn, urządzeń oraz oprzyrządowania produkcyjnego. Oferuje realizację wszystkich procesów projektowych, począwszy od szkiców i analiz koncepcyjnych, poprzez prace designerskie, opracowanie wirtualnego modelu 3D, do wykonania prototypów, przygotowania dokumentacji i uruchomienia produkcji. Wnioskodawca w związku z modernizacją parku maszynowego poniósł w roku podatkowym 2022 oraz 2023 wydatki na robotyzację, obejmujące koszt nabycia fabrycznie nowych robotów przemysłowych. Dnia 13 grudnia 2023 r. wydana została interpretacja indywidualna (Znak: 0111-KDIB1- 1.4010.594.2023.2.MF) potwierdzająca stanowisko strony, iż nabyte urządzenia spełniają przesłanki do uznania ich za roboty przemysłowe w rozumieniu art. 38eb ust. 2 pkt 1 lit. a) p.d.p. i w konsekwencji, że wydatki poniesione przez Spółkę stanowią koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację w rozumieniu art. 38eb ust. 1 w zw. z art. 38eb ust. 2 p.d.p. W przywołanej interpretacji organ potwierdził także, że Wnioskodawcy przysługuje prawo do odliczenia od podstawy opodatkowania w ramach ulgi na robotyzację, o której mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., 50% odpisów amortyzacyjnych dokonywanych od pełnej wartości początkowej urządzeń, ustalonej na podstawie art. 16g ust. 1 p.d.p. W związku z wydanym przez Wojewódzki Sąd Administracyjny w Warszawie wyrokiem z dnia 21 grudnia 2023 r., sygn. akt III SA/Wa 1993/23, Wnioskodawca powziął wątpliwość, co do jego uprawnienia do rozpoznania ulgi nie w ramach odpisów amortyzacyjnych, lecz jednorazowo w roku nabycia urządzeń. Spółka podkreśliła, że przedmiotowy wniosek nie dotyczy ustalenia jej prawa do rozpoznania ulgi, co zostało rozstrzygnięte wydaną na jej rzecz interpretacją indywidualną, lecz dotyczy ustalenia, czy rozważana przez Wnioskodawcę metoda rozpoznania ulgi opisana w pytaniu jest dopuszczalna. W uzupełnieniu wniosku pismem z dnia 5 września 2024 r., strona wskazała, że urządzenia zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych odpowiednio: wycinarka do profili - 20 marca 2024 r.; wycinarka laserowa do blach - 20 marca 2024 r.; robot spawalniczy - 30 listopada 2022 r.; automat tokarski - 31 lipca 2022 r. Od urządzeń dokonywane są odpisy amortyzacyjne począwszy od pierwszego miesiąca następującego po miesiącu, w którym dany środek trwały został wprowadzony do ewidencji środków trwałych. Wnioskodawca wskazał według jakich rocznych stawek amortyzacyjnych dokonywana jest amortyzacja podatkowa wskazanych urządzeń (tym samym jaki jest okres ich amortyzacji podatkowej): wycinarka do profili - amortyzacja liniowa, roczna stawka 14%, data zamortyzowania 31 maja 2031 r.; wycinarka laserowa do blach - amortyzacja liniowa, roczna stawka 14%, data zamortyzowania 31 maja 2031 r.; robot spawalniczy - amortyzacja liniowa, roczna stawka 10%, data zamortyzowania 30 listopada 2032 r.; automat tokarski - amortyzacja liniowa, roczna stawka 14%, data zamortyzowania 30 września 2029 r. Wartość początkowa każdego urządzenia przekracza 10.000 zł. Z uwagi na tak opisany stan faktyczny, strona zadała pytanie czy jest uprawniona do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację. W ocenie Wnioskodawcy, jest on uprawniony do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację, z zastrzeżeniem że kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez niego w roku podatkowym z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Dnia 10 września 2024 r. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej wydał interpretację indywidualną, uznając stanowisko Spółki za nieprawidłowe. Przywołując treści szeregu przepisów, organ doszedł do wniosku, że skoro urządzenia spełniają definicję robota przemysłowego oraz zostały przyjęte przez Spółkę do ewidencji środków trwałych, to strona może odliczyć od podstawy opodatkowania 50% odpisów amortyzacyjnych poniesionych w latach 2022 - 2026 na nabycie urządzeń, jednak nie może tego dokonać jednorazowo. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż urządzenia zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych i Spółka dokonuje od ich wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych. Wartość każdego urządzenia przekracza 10.000 zł. To oznacza, jak wskazał organ, że urządzenia podlegają amortyzacji na zasadach wynikających z przepisów p.d.p. Zdaniem organu, nie można uznać, iż podatnik, który nabył robota (urządzenie) stanowiącego środek trwały, mógł jednorazowo w roku jego zakupu odliczyć od podstawy opodatkowania 50% wydatków. Zatem, nie będzie możliwe jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania 50% kosztów nabycia urządzeń, z tego względu, że z opisu sprawy oraz jego uzupełnienia jasno wynika, iż spełniają one definicję środków trwałych i podlegają amortyzacji na zasadach wynikających z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty nabycia, o których mowa w art. 38eb ust. 2 p.d.p. stanowią odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej nabytych przez Spółkę środków trwałych, i to na podstawie tych odpisów amortyzacyjnych strona może dokonać odliczenia od podstawy podatkowania. W konsekwencji, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o 50% odpisów amortyzacyjnych dokonanych od urządzeń w latach podatkowych 2022 - 2026, na podstawie art. 38eb ust. 1 p.d.p. Z uwagi na wskazane argumenty, organ uznał, że stanowisko Spółki, zgodnie z którym uprawniona jest ona do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację, z zastrzeżeniem że kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez stronę w roku podatkowym z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, jest nieprawidłowe. Ponieważ strona nie zgodziła się ze stanowiskiem organu i treścią wydanej interpretacji indywidualnej, wniosła na nią skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego, wskazując na naruszenie przepisów prawa materialnego mające wpływ na wynik sprawy, tj.: art. 38eb ust. 1 w zw. art. 38eb ust. 2 pkt 1 ustawy z dnia 15 lutego 1992 r. o podatku dochodowym od osób prawnych (Dz.U. 1992 nr 21 poz. 86 ze zm.) poprzez przyjęcie, że "kosztem uzyskania przychodów poniesionym na robotyzację", podlegającym odliczeniu od podstawy opodatkowania w przypadku fabrycznie nowych robotów przemysłowych, oraz maszyn i urządzeń peryferyjnych związanych z robotami przemysłowymi, które stanowią środki trwałe w rozumieniu art. 16a p.d.p., są dokonane w roku podatkowym odpisy amortyzacyjne od składników majątku wskazanych w art. 38eb ust. 3 i art. 38eb ust. 4 p.d.p.; art. 38eb ust. 1 ustawy w zw. art. 38eb ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 oraz art. 15 ust. 6 p.d.p. poprzez błędną wykładnię pojęcia "kosztu uzyskania przychodu poniesionego na robotyzację" polegającą na przyjęciu, że wskazany termin obejmuje odpisy amortyzacyjne dokonane od składników majątku stanowiących środki trwałe; art. 38eb ust. 1 w zw. art. 38eb ust. 2 pkt 1 w zw. z art. 15 oraz art. 15 ust. 6 p.d.p. poprzez przyjęcie, że na potrzeby określenia wysokości odliczenia w ramach tzw. ulgi na robotyzację dopuszczalne jest odniesienie się do definicji "kosztów uzyskania przychodów" oraz zasad rozliczania w czasie kosztów uzyskania przychodów; art. 15 ust. 6 p.d.p. poprzez przyjęcie, że na potrzeby określenia wielkości kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację możliwym jest zastosowanie wskazanego przepisu. Z uwagi na zakres i charakter naruszeń, strona wniosła, na podstawie art. 146 §1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2023 r. poz. 259 - dalej jako: "p.p.s.a."), o uchylenie zaskarżonej interpretacji indywidualnej. W odpowiedzi na skargę, organ wniósł o jej oddalenie, nie znajdując podstaw do uwzględnienia opisanych w niej zarzutów i podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko w sprawie. Wojewódzki Sąd Administracyjny zważył, co następuje. Skarga jest w pełni zasadna i podlega uwzględnieniu. Sąd administracyjny w ramach kontroli działalności administracji publicznej, przewidzianej w art. 3 p.p.s.a., uprawniony jest do badania czy przy wydaniu zaskarżonego aktu nie doszło do naruszenia przepisów prawa materialnego i przepisów postępowania, nie będąc przy tym związanym granicami skargi (art. 134 p.p.s.a.). Orzekanie - w myśl art. 135 p.p.s.a. - następuje w granicach sprawy będącej przedmiotem kontrolowanego postępowania administracyjnego, w której został wydany zaskarżony akt lub podjęta została czynność i odbywa się z uwzględnieniem wówczas obowiązujących przepisów prawa. Zgodnie z art. 146 § 1 p.p.s.a. sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt lub interpretację albo stwierdza bezskuteczność czynności. W wypadku zaś nieuwzględnienia skargi, sąd, w myśl art. 151 p.p.s.a., skargę oddala. Rozpoznając skargę na interpretację, tak jak w niniejszej sprawie, sąd administracyjny kontroluje jej poprawność merytoryczną a także prawidłowość prowadzonego w sprawie postępowania interpretacyjnego, a więc zgodność z prawem samej czynności według stanu prawnego z daty jej dokonania oraz legalność postępowania poprzedzającego jej wydanie. Specyfika postępowania w sprawie wydania pisemnej interpretacji polega między innymi na tym, że organ interpretacyjny rozpatruje sprawę tylko i wyłącznie w ramach zagadnienia prawnego zawartego w pytaniu podatnika, stanu faktycznego przedstawionego przez niego oraz wyrażonej przez podatnika oceny prawnej (stanowisko podatnika). Organ nie przeprowadza w tego rodzaju sprawach postępowania dowodowego, ograniczając się do analizy okoliczności podanych we wniosku. W stosunku tylko do tych okoliczności wyraża następnie swoje stanowisko, które winno być ustosunkowaniem się do tego, jakie prezentuje w danej sprawie wnioskodawca, a w razie negatywnej oceny stanowiska wyrażonego we wniosku winno wskazywać prawidłowe stanowisko z uzasadnieniem prawnym (art. 14b § 3 i art. 14c § 1 i § 2 ustawy z dnia 29 sierpnia 1997 r. Ordynacja podatkowa ,t. jed. Dz. U. z 2022 r. poz. 2651 ze zm. - dalej jako: "O.p."). Podkreślić należy, że organ nie może kwestionować, weryfikować ani modyfikować przedstawionego przez wnioskodawcę stanu faktycznego. W świetle tego, co zostało wyżej wywiedzione, kontrola sądu administracyjnego w sprawach skarg na interpretacje indywidualne polega na ocenie tego, czy za podstawę udzielonej interpretacji podatkowej został przyjęty stan faktyczny lub zdarzenie przyszłe przedstawione przez podatnika we wniosku o interpretację, a jeśli tak, to czy organ - w zakresie objętym zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną - prawidłowo zinterpretował przepisy prawa. Analizując, właśnie w ten sposób, przedmiotową sprawę, sąd uznał, że zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego podniesione w skardze zasługiwały na uwzględnienie. W niniejszej sprawie zasadniczym przedmiotem sporu jest wykładnia przepisów regulujących ulgę na robotyzację, w zakresie przyjęcia sposobu odliczenia 50% kosztów nabycia robotów przemysłowych oraz związanych z nimi maszyn i urządzeń od podstawy opodatkowania. Na wstępie, sąd pragnie wskazać, że przepisy sytuujące ulgę na robotyzację zostały wprowadzone do ustawy o podatku dochodowego od osób prawnych ustawą z dnia 29 października 2021 r. o zmianie ustawy o podatku dochodowym od osób fizycznych, ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych oraz niektórych innych ustaw (Dz.U. z 2021 r., poz. 2105, ze zm.) z dnia 1 stycznia 2022 r. Zgodnie z założeniami projektodawcy celem wprowadzenia ulgi na robotyzację było wprowadzenia narzędzia, które pomoże polskim firmom w zwiększaniu ich produktywności i konkurencyjności zarówno na rynku polskim jak i międzynarodowym. Z nowej ulgi podatkowej może skorzystać każda firma, niezależnie od wielkości czy profilu działania, która zakupi i zainstaluje np. robota przemysłowego. Ulga na robotyzację jest jedną z szeregu ulg proinnowacyjnych. Z ulgi na robotyzację miały w swym założeniu skorzystać polskie firmy, dla których decyzja o inwestowaniu w roboty przemysłowe jest wciąż trudna ze względu na konieczność poniesienia dużych nakładów inwestycyjnych. Ministerstwo Finansów w swoim opracowaniu przedstawiającym założenia nowej regulacji wskazało m.in., "że podobne ulgi funkcjonują w wielu krajach na świecie. Sprawdziły się na Dalekim Wschodzie – w Korei Południowej, w Singapurze i na Tajwanie. Działają również od wielu lat we Włoszech, które były wzorem przy konstruowaniu propozycji dla polskich przedsiębiorców. Roboty przemysłowe pozwolą uzupełnić braki kadrowe przy pracach ciężkich, monotonnych i wykonywanych w szkodliwych warunkach. Częściowa automatyzacja produkcji będzie nie tylko tańsza, ale także bezpieczniejsza z punktu widzenia pracowników (np. wypadki, pandemia, upały). Dzięki efektywniejszym zasobom maszynowym, polskie firmy zwiększą zakres swojej produkcji i zatrudnią więcej wykwalifikowanych pracowników, którym będą mogły zaoferować lepsze warunki pracy, w tym także finansowe. Większa automatyzacja produkcji przyczyni się do stopniowej transformacji cyfrowej przedsiębiorstw. Transformacja cyfrowa przemysłu wymaga zmiany podejścia przedsiębiorców do innowacji. Podatkowe wsparcie zakupu robota przemysłowego będzie ważnym impulsem, który umożliwi przedsiębiorcom inwestowanie w bardziej efektywne i długoterminowe projekty rozwojowe". Przyjąć zatem należy, że projektodawcy przepisów kształtujących zakres ulgi podatkowej zależało na skokowym efekcie co powinno się również przekładać na efekt podatkowy związany przede wszystkim z preferencyjnym potrąceniem kosztu nabycia robotów i innych urządzeń oraz systemów z nimi związanych. Stosownie do art. 38eb ust. 1 p.d.p. podatnik uzyskujący przychody inne niż przychody z zysków kapitałowych może odliczyć od podstawy opodatkowania, ustalonej zgodnie z art. 18, kwotę stanowiącą 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym na robotyzację, przy czym kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez podatnika w roku podatkowym z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. W myśl art. 38eb ust. 5 p.d.p., odliczenie, o którym mowa w ust. 1, ma zastosowanie do kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację od początku roku podatkowego, który rozpoczął się w 2022 r., do końca roku podatkowego, który rozpoczął się w 2026 r. Jak stanowi art. 38eb ust. 2 p.d.p. za koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację uznaje się: 1. koszty nabycia fabrycznie nowych: a) robotów przemysłowych, b) maszyn i urządzeń peryferyjnych do robotów przemysłowych funkcjonalnie z nimi związanych, c) maszyn, urządzeń oraz innych rzeczy, funkcjonalnie związanych z robotami przemysłowymi, służących zapewnieniu ergonomii oraz bezpieczeństwa pracy w odniesieniu do stanowisk pracy, gdzie zachodzi interakcja człowieka z robotem przemysłowym, w szczególności czujników, sterowników, przekaźników, zamków bezpieczeństwa, barier fizycznych (ogrodzenia, osłony) czy optoelektronicznych urządzeń ochronnych (kurtyny świetlne, skanery obszarowe), d) maszyn, urządzeń lub systemów służących do zdalnego zarządzania, diagnozowania, monitorowania lub serwisowania robotów przemysłowych, w szczególności czujników i kamer, e) urządzeń do interakcji pomiędzy człowiekiem a maszyną do robotów przemysłowych; 2. koszty nabycia wartości niematerialnych i prawnych niezbędnych do poprawnego uruchomienia i przyjęcia do używania robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych wymienionych w pkt 1; 3. koszty nabycia usług szkoleniowych dotyczących robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych, o których mowa w pkt 1 i 2; 4. opłaty, o których mowa w art. 17b ust. 1, ustalone w umowie leasingu, o którym mowa w art. 17f, dotyczącej robotów przemysłowych oraz innych środków trwałych wymienionych w pkt 1, jeżeli po upływie podstawowego okresu umowy leasingu finansujący przenosi na korzystającego własność tych środków trwałych. Natomiast począwszy od 2023 r. nie podlegają rozliczeniu w ramach ulgi wydatki: o których mowa w art. 2 ust. 1 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady z dnia 13 października 2003 r. ustanawiającej system handlu przydziałami emisji gazów cieplarnianych w Unii oraz zmieniającej dyrektywę Rady 96/61/WE (Dz. Urz. UE L 275 z 25.10.2003, str. 32, ze zm. - Dz. Urz. UE Polskie wydanie specjalne, rozdz. 15, t. 7, str. 631), z wyjątkiem działań i aktywów, których prognozowane emisje gazów cieplarnianych są poniżej średniej wartości 10% najbardziej wydajnych instalacji w 2016 i 2017 r. (tj. ekwiwalentu CO2/t) oraz wartości wskaźnika emisyjności (uprawnienia/t) na lata 2021-2025, określonych w rozporządzeniu wykonawczym Komisji (UE) 2021/447 z dnia 12 marca 2021 r. określającym zmienione wartości wskaźników emisyjności na potrzeby przydziału bezpłatnych uprawnień do emisji na lata 2021-2025 zgodnie z art. 10a ust. 2 dyrektywy 2003/87/WE Parlamentu Europejskiego i Rady (Dz. Urz. UE L 87 z 15.03.2021, str. 29); związanych z działalnością: a) górniczą polegającą na wydobywaniu lub magazynowaniu paliw kopalnych oraz działalnością polegającą na przeróbce, dystrybucji lub spalaniu paliw kopalnych, z wyjątkiem projektów w zakresie wytwarzania energii elektrycznej lub ciepła oraz związanej z tym infrastruktury przesyłowej i dystrybucyjnej, wykorzystujących gaz ziemny, które spełniają warunki określone w załączniku III do Wytycznych technicznych KE dotyczących stosowania zasady "Nie czyń poważnych szkód" (2021/C58/01), b) składowisk odpadów, spalarni odpadów lub instalacji do mechaniczno-biologicznego przetwarzania odpadów. Przedmiotowe postępowanie jest postępowanie o wydanie interpretacji indywidualnej. Zarówno organ wydający interpretację jak i sąd rozpoznający skargę podatnika, związani są stanem faktycznym opisanym we wniosku interpretacyjnym. Podatnik, przytaczając wydaną na jego korzyść interpretację indywidualną, jednoznacznie wskazał, iż zakupił roboty przemysłowe, które następnie zostały przez Spółkę przyjęte do ewidencji środków trwałych i amortyzowane. Strona zadała pytanie czy jest uprawniona do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację. W ocenie Wnioskodawcy, jest on uprawniony do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację, z zastrzeżeniem że kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez niego w roku podatkowym z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych. Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej, wydając zaskarżoną interpretację, nie podzielił stanowiska strony, uznając że jest ono nieprawidłowe. Przywołując szereg regulacji prawnych, organ, zdaniem sądy, nie przedstawił takiej, która w sposób oczywisty i jednoznaczny uzasadniałaby przyjęty przez organ wniosek. Organ bowiem przyjął, że skoro urządzenia spełniają definicję robota przemysłowego oraz zostały przyjęte przez Spółkę do ewidencji środków trwałych, to strona może odliczyć od podstawy opodatkowania 50% odpisów amortyzacyjnych poniesionych w latach 2022 - 2026 na nabycie urządzeń, jednak nie może tego dokonać jednorazowo. Z przedstawionego stanu faktycznego wynika, iż urządzenia zostały przyjęte do ewidencji środków trwałych i Spółka dokonuje od ich wartości początkowej odpisów amortyzacyjnych. Wartość każdego urządzenia przekracza 10.000 zł. To oznacza, jak wskazał organ, że urządzenia podlegają amortyzacji na zasadach wynikających z przepisów p.d.p. Zdaniem organu, nie można uznać, iż podatnik, który nabył robota (urządzenie) stanowiącego środek trwały, mógł jednorazowo w roku jego zakupu odliczyć od podstawy opodatkowania 50% wydatków. W ocenie organu, nie będzie możliwe jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania 50% kosztów nabycia urządzeń, z tego względu, że z opisu sprawy oraz jego uzupełnienia jasno wynika, iż spełniają one definicję środków trwałych i podlegają amortyzacji na zasadach wynikających z przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych. Koszty nabycia, o których mowa w art. 38eb ust. 2 p.d.p. stanowią odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej nabytych przez Spółkę środków trwałych, i to na podstawie tych odpisów amortyzacyjnych strona może dokonać odliczenia od podstawy podatkowania. W konsekwencji, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o 50% odpisów amortyzacyjnych dokonanych od urządzeń w latach podatkowych 2022 - 2026, na podstawie art. 38eb ust. 1 p.d.p. Stanowisko Spółki, zgodnie z którym uprawniona jest ona do skorzystania z odliczenia, o którym mowa w art. 38eb ust. 1 p.d.p., poprzez jednorazowe odliczenie od podstawy opodatkowania kwoty stanowiącej 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację, z zastrzeżeniem że kwota odliczenia nie może przekraczać kwoty dochodu uzyskanego przez stronę w roku podatkowym z przychodów innych niż przychody z zysków kapitałowych, organ uznał za nieprawidłowe. Dotychczas obowiązujące przepisy ustawy regulowały zasady rozpoznawania kosztów uzyskania przychodów, a rozwiązania wprowadzone ww. przepisami od 1 stycznia 2022 r. uzupełniły obowiązujące instytucje prawne wskazując katalog kosztów uzyskania przychodów korzystających z preferencyjnego 50% ich odliczenia. Należy bowiem odnotować, że w świetle powołanego wyżej art. 38eb ust. 1 p.d.p. w ramach ulgi na robotyzację odliczeniu od podstawy opodatkowania kwota stanowiącą 50% poniesionych na robotyzację kosztów uzyskania przychodów. Wprowadzone do ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych przepisy regulujące sposób odliczenia od podstawy opodatkowania kosztów nabycia robotów przemysłowych oraz związanych z nimi maszyn i systemów nie są precyzyjne. Brak jest bowiem szczegółowego opisu w jaki sposób podatnik powinien potrącić 50% kosztów uzyskania przychodów poniesionych w roku podatkowym na robotyzację. Według organu z powołanych powyżej przepisów wynika, że koszty nabycia, o których mowa w art. 38eb ust. 2 p.d.p stanowią odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej nabytych przez Wnioskodawcę środków trwałych, i to na podstawie tych odpisów amortyzacyjnych Spółka może dokonać odliczenia od podstawy podatkowania. W konsekwencji, Wnioskodawcy przysługuje prawo do obniżenia podstawy opodatkowania o 50% odpisów amortyzacyjnych dokonanych od wskazanych urządzeń w latach podatkowych 2022-2026, na podstawie art. 38eb ust. 1 p.d.p, przy założeniu, że spełniają one warunki określone w art. 38eb cytowanej ustawy. Organ nie zgadza się natomiast z twierdzeniem, że podatnik, który nabył robota stanowiącego środek trwały, mógł jednorazowo w roku jego zakupu odliczyć od podstawy opodatkowania 50% wydatków. Koszty nabycia, o których mowa w art. 38eb ust. 2 p.d.p stanowią odpisy amortyzacyjne dokonywane od wartości początkowej nabytych przez Wnioskodawcę środków trwałych, i to na podstawie tych odpisów amortyzacyjnych Wnioskodawca może dokonać odliczenia od podstawy podatkowania. W ocenie Spółki wykładnia art. 38eb ust. 1 w zw. z ust. 2 p.d.p., prowadzi do wniosku, że pod pojęciem kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzację należy rozumieć koszty warunkujące nabycie własności fabrycznie nowych robotów przemysłowych. Z tego też powodu Wnioskodawca będzie uprawniony do odliczenia od podstawy opodatkowania zgodnie z art. 38eb przywoływanej ustawy jako kosztów uzyskania przychodu poniesionych na robotyzację, 50% kosztów poniesionych na nabycie robotów jednorazowo w roku ich nabycia. Na potrzeby odliczenia w ramach ulgi, o której mowa w art. 38eb p.d.p., bez znaczenia pozostaje fakt, że roboty będą stanowiły środki trwałe, ponieważ w ramach przedmiotowej ulgi odliczeniu podlegają koszty nabycia urządzeń, a nie dokonane od nich odpisy amortyzacyjne. Sąd w przedmiotowym sporze przyznał rację stronie. Podkreślenia wymaga, że każde nałożenie obowiązków lub ograniczenie praw, a także określenie przedmiotu zwolnienia podatkowego powinno następować w zgodzie z zasadami poprawnej legislacji, stanowiącej element demokratycznego państwa prawa, statuowanej w art. 2 Konstytucji RP. Zasada ta - jak wskazał Trybunał Konstytucyjny w wyroku z dnia 27 lipca 2006 r., sygn. akt SK 43/04, publ. OTK-A 2006/7/89) - była już wielokrotnie przedmiotem rozważań Trybunału (m.in. w uchwale z dnia 8 marca 1995 r., sygn. W 13/94, publ. OTK w 1995 r., t. I, poz. 21 oraz w wyrokach: z dnia 11 stycznia 2000 r., sygn. K. 7/99, publ. OTK ZU nr 1/2000, poz. 2, z dnia 21 marca 2001 r., sygn. K. 24/00, publ. OTK ZU nr 3/2001, poz. 51, z dnia 30 października 2001 r., sygn. K 33/00, publ. OTK ZU nr 7/2001, poz. 217, z dnia 9 kwietnia 2002 r. sygn. K 21/01, publ. OTK ZU nr 2/A/2002, poz. 17, z dnia 24 lutego 2003 r., sygn. K 28/02, publ. OTK ZU nr 2/A/2003, poz. 13 oraz z dnia 21 lutego 2006 r., sygn. K 1/05, publ. OTK ZU nr 2/A/2006, poz. 18). Trybunał Konstytucyjny konsekwentnie reprezentuje stanowisko, że "z wyrażonej w art. 2 Konstytucji zasady państwa prawnego wynika nakaz przestrzegania przez ustawodawcę zasad poprawnej legislacji. Nakaz ten jest funkcjonalnie związany z zasadami pewności i bezpieczeństwa prawnego oraz ochrony zaufania do państwa i stanowionego przez nie prawa. Zasady te nakazują, aby przepisy prawa były formułowane w sposób precyzyjny i jasny oraz poprawny pod względem językowym. Warunek jasności oznacza obowiązek tworzenia przepisów klarownych i zrozumiałych dla ich adresatów, którzy od racjonalnego ustawodawcy mogą oczekiwać stanowienia norm prawnych niebudzących wątpliwości co do treści nakładanych obowiązków i przyznawanych praw. Związana z jasnością precyzja przepisu winna przejawiać się w konkretności nakładanych obowiązków i przyznawanych praw, tak by ich treść była oczywista i pozwalała na ich wyegzekwowanie. Z zasady określoności wynika, że każdy przepis prawny powinien być skonstruowany poprawnie z punktu widzenia językowego i logicznego - dopiero spełnienie tego warunku podstawowego pozwala na jego ocenę w aspekcie pozostałych kryteriów". Z wyżej podanych przyczyn, sąd uznał, że błędne jest stanowisko organu w zakresie możliwości potrącenia kosztów na robotyzację poprzez zwiększenie odpisów amortyzacyjnych i odesłanie ulgi na robotyzację do zasad regulujących amortyzację środków trwałych. Przyjęcie wykładni prezentowanej przez organ byłoby sprzeczne z wykładnią gramatyczną przepisów regulujących ulgę na robotyzację. Na gruncie powołanych przepisów ustawodawca zastrzegł, że odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają "koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację". Ustawodawca wskazał, że od podstawy opodatkowania odliczeniu podlega 50% kosztów uzyskania przychodów "poniesionych" w roku podatkowym na robotyzację. Użyte w powołanym przepisie stwierdzenie "poniesionych" wskazuje wyraźnie, że pod wskazanym pojęciem należy rozumieć wszelkie koszty, które zostały faktycznie wydatkowane przez podatnika. W treści art. 38eb ust. 1 p.d.p. ustawodawca wskazał, że odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają wyłącznie koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację. Pojęcie "kosztów uzyskania przychodów poniesionych na robotyzacje" zostało zdefiniowane w art. 38eb ust. 2 p.d.p. W art. 38eb ust. 2 omawianej ustawy wskazany został zamknięty katalog wydatków stanowiących koszty uzyskania przychodów podlegające rozliczeniu w ramach ulgi na robotyzację. Podkreślić należy, że zgodnie z treścią art. 38eb ust. 2 pkt 1) p.d.p. kosztem uzyskania przychodów poniesionym na robotyzację są wydatki poniesione na nabycie określonych składników. Oznacza to, że wszystkie wydatki, które warunkują nabycie własności robota przemysłowego, stanowią koszty uzyskania przychodów poniesione na robotyzację. Zgodnie ze słownikiem języka polskiego PWN pod pojęciem "nabyć – nabywać" należy rozumieć: 1. otrzymać coś na własność, płacąc za to 2. zyskać coś lub zdobyć. Przyjmując zatem wykładnię językową powyżej cytowanych przepisów, wskazać należy, że kosztem uzyskania przychodów poniesionym na robotyzację są koszty warunkujące nabycie składników majątku podlegających rozliczeniu w ramach ulgi na robotyzację. Zatem niezasadne jest stanowisko organu, zgodnie z którym od podstawy opodatkowania odliczeniu powinny podlegać wyłącznie odpisy amortyzacyjne. Tymczasem odpisy amortyzacyjne nie warunkują nabycia danego składnika majątkowego, lecz stanowią wyraz odliczenia w czasie wydatków poniesionych na nabycie konkretnego składnika majątkowego. W przypadku zaś środków trwałych wydatek poniesiony na nabycie dokonywany jest wcześniej, sam zaś fakt rozliczenia wskazanego wydatku w kosztach uzyskania przychodów ma miejsce po jego nabyciu w drodze odpisów amortyzacyjnych. Mając na uwadze powyżej wskazane argumenty, sąd doszedł do przekonania, że rację należy przyznać Stronie. W treści art. 38eb ust. 1 i ust. 2 p.d.p. ustawodawca wyraźnie wskazał, że odliczeniu w ramach ulgi na robotyzację podlegają wydatki poniesione na nabycie fabrycznie nowych robotów przemysłowych, a takie nabył Podatnik. Wykładnia powołanych przepisów prowadzić może wyłącznie do wniosku, że odliczeniu od podstawy opodatkowania podlega kwota wydatków poniesionych na nabycie wskazanego składnika majątku tj. warunkująca nabycie własności wskazanego majątku. Z tych powodów nieuzasadnione jest odwoływanie się przez organ do art. 15 ust. 6 p.d.p. z uwagi na okoliczność, że art. 38eb cytowanej ustawy w sposób wyraźny rozstrzyga, że odliczeniu od podstawy opodatkowania podlegają wydatki poniesione na nabycie niezależnie od tego, czy wskazany składnik majątku stanowi środek trwały, czy też inny składnik majątku Spółki. Nie bez znaczenia, w ocenie sądu, jest fakt, iż za wskazaną powyżej wykładnią przepisów regulujących ulgę na robotyzację przemawia także ratio legis wskazanych przepisów, w których opisano potrzebę skokowego rozwoju gospodarki w tym zakresie. Takie rozumowanie powoduje, że za zasadne przyjąć należy stanowisko o specjalnym, preferencyjnym sposobie zaliczenia do kosztów wydatków na robotyzację i uprawnienia do jednorazowego w roku nabycia robotów potrącenia 50 % wydatków zgodnie z art. 38eb ustawy jako kosztów uzyskania przychodu poniesionych na robotyzację. Na potrzeby odliczenia w ramach ulgi, o której mowa w art. 38eb p.d.p., bez znaczenia pozostaje fakt, że roboty te będą stanowiły środki trwałe. W ramach omawianej ulgi odliczeniu podlegają bowiem koszty nabycia robotów, a nie dokonane od nich odpisy amortyzacyjne. W konsekwencji, bez znaczenia na potrzeby kalkulacji przedmiotowego odliczenia jest wartość dokonanych w roku odpisów amortyzacyjnych od robotów, ponieważ wskazane wartości nie odzwierciedlają kosztów ich nabycia. W ocenie sądu, brak jest racjonalnych powodów, aby wbrew brzmieniu ustawy oraz wbrew celowi wprowadzenia ulgi na robotyzację dokonywać wykładni przepisów ograniczających zakres zastosowania ulgi poprzez ograniczanie jej ogólnymi zasadami amortyzacji środków trwałych. Wszelkiego rodzaju ulgi i zwolnienia podatkowe będące odstępstwem od zasady powszechności opodatkowania, winny być interpretowane ściśle, z wyłączeniem wykładni rozszerzającej. Podobnie jak zakazana jest wykładnia rozszerzająca wyjątków, tak też niedopuszczalna jest wykładnia, która prowadzi do ich zawężenia. Nadto, zwolnienia i ulgi wprowadzone do ustawy podatkowej służą realizacji określonego, preferowanego przez ustawodawcę celu. Zatem wykładnia przepisu statuującego ulgę powinna być dokonywana w taki sposób, aby z jednej strony faktycznie nie dochodziło do rozszerzenia zakresu wykładanego przepisu, z drugiej jednak strony należy mieć na uwadze, aby w każdym przypadku faktyczny cel ulgi mógł zostać zrealizowany. W ocenie sądu, w przepisach regulujących ulgę na robotyzację brak wskazań odnoszących się do sposobu zaliczenia w koszty uzyskania 50% wydatków "poniesionych" w roku podatkowym na robotyzację. W szczególności brak wskazania, że należy dokonać rozliczenia ulgi poprzez zwiększenie odpisów amortyzacyjnych. Tym samym uznać należy, że organ postulując wbrew wykładni gramatycznej oraz celowościowej przepisów ustawy istnienie takiego wymogu dokonał w tym zakresie, w sposób nieuprawniony, wykładni zawężającej przepisów regulujących omawianą ulgę. Podkreślić należy, że podatnicy spełniający warunki zastosowania ulgi na robotyzację są uprawnieni do odliczenia od podstawy opodatkowania zgodnie z art. 38eb p.d.p. kosztów uzyskania przychodu poniesionych na robotyzację, 50% kosztów poniesionych na nabycie fabrycznie nowych robotów przemysłowych, maszyn, urządzeń peryferyjnych do robotów przemysłowych oraz innych urządzeń, systemów i usług funkcjonalnie z nimi związanych jednorazowo w roku nabycia tych przedmiotów. Na potrzeby odliczenia w ramach ulgi, o której mowa w art. 38eb p.d.p., bez znaczenia pozostaje fakt, że roboty, maszyny oraz urządzenia peryferyjne będą stanowiły środki trwałe, ponieważ w ramach przedmiotowej ulgi odliczeniu podlegają koszty nabycia tych przedmiotów, a nie dokonane od nich odpisy amortyzacyjne. Sąd pragnie wskazać, iż organ, dokonując analizy przedmiotowego stanu faktycznego opisanego we wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, wydaje się nie zauważać treści regulacji zawartej w ust. 6 przepisu art. 38eb p.d.p. Zgodnie z treścią tego przepisu podatnik, który zbył środki trwałe lub wartości niematerialne i prawne wymienione w ust. 2 pkt 1 i 2 przed końcem okresu ich amortyzacji, a w przypadku umowy leasingu, o którym mowa w art. 17f – przed końcem podstawowego okresu umowy leasingu, jest obowiązany w zeznaniu składanym za rok podatkowy, w którym nastąpiło to zbycie, do zwiększenia podstawy opodatkowania o kwotę odliczeń uprzednio dokonanych na podstawie ust. 1. W ocenie sądu, treść powyższej regulacji niezbicie dowodzi, iż racjonalny ustawodawca wprowadził ulgę na robotyzację jednocześnie nie pozbawiając podatników możliwości równoczesnego amortyzowania robotów, bez jakichkolwiek ograniczeń w stosunku do jednej jak i drugiej formy (ulgi oraz amortyzacji). Ustawodawca zatem nie tylko nie wyłączył możliwości korzystania przez podatników z ulgi na robotyzację przy równoczesnym amortyzowaniu zakupionych w odpowiednim okresie robotów lecz, co więcej, przewidział i uregulował sytuację zbycia środków trwałych lub wartości niematerialnych i prawnych przed końcem okresu ich amortyzacji, wskazując jak należy rozliczyć w zeznaniu rocznym kwotę odliczeń dokonanych uprzednio w oparciu o treść ust. 1. W tym stanie rzeczy, stanowisko Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej należy uznać za wadliwe, skutkujące błędną wykładnią przepisów ustawy o podatku dochodowym od osób prawnych regulujących ulgę na robotyzację. Okoliczność ta powoduje konieczność uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej zgodnie z regulacją zawartą w art. 146 § 1 p.p.s.a. O zwrocie kosztów postępowania sądowego orzeczono na podstawie art. 200 p.p.s.a. Przy ponownym załatwieniu wniosku Spółki o wydanie interpretacji indywidualnej, Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej zobowiązany będzie uwzględnić stanowisko sądu przedstawione powyżej. AKE.