II SA/Bd 472/20

Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy w składzie następującym: Przewodniczący Sędzia WSA Anna Klotz Sędziowie Sędzia WSA Jerzy Bortkiewicz (spr.) Asesor WSA Katarzyna Korycka Protokolant Starszy sekretarz sądowy Jakub Jagodziński po rozpoznaniu na rozprawie w dniu 15 września 2020 r. sprawy ze skargi T. H. na postanowienie Samorządowego Kolegium Odwoławczego z dnia [...] marca 2020 r. nr [...] w przedmiocie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania oddala skargę. U z a s a d n i e n i e: Naczelnik Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta w I., działający z upoważnienia Prezydenta I., decyzją Nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r. wymierzył T. H., tj. skarżącemu, prowadzącemu działalność gospodarczą pod nazwą [...], karę pieniężną w wysokości [...] zł za zajęcie bez wymaganego zezwolenia pasa drogowego drogi gminnej ul. [...] oraz ul. [...] w I., o łącznej powierzchni 531 m˛ w okresie od [...] grudnia 2017 r. do [...] marca 2018 r., tj. 73 dni, Z uzasadnienia decyzji wynika w szczególności, że strona nie dysponowała zezwoleniem zarządcy drogi na prowadzenie robót w pasie drogowym ul. [...] oraz ul. [...] w I. w ramach przebudowy gazociągu z przyłączami (decyzja nr [...] z dnia [...] grudnia 2017 r.). Z tego względu, nałożono na skarżącego karę pieniężną, której sposób ustalenia wysokości został szczegółowo przedstawiony w treści decyzji. Od powyższej decyzji skarżący wniósł w dniu [...] maja 2019 r. odwołanie do Samorządowego Kolegium Odwoławczego, w którym nie zgadzając się z decyzją organu I instancji domagał się uchylenia zaskarżonej decyzji w całości i umorzenia postępowania jako bezprzedmiotowego, ewentualnie uchylenia decyzji i przekazania sprawy do ponownego rozpatrzenia organowi I instancji. Ponadto z ostrożności procesowej skarżący wniósł o przywrócenie terminu do złożenia odwołania, wskazując iż nie otrzymał przedmiotowej decyzji, tzn. nie otrzymał ani przesyłki, ani pierwszego i drugiego awiza. Podniósł, że próba doręczenia przez organ I instancji decyzji na adres: [...] (poprzedni adres prowadzenia działalności gospodarczej przez stronę) okazała się nieskuteczna ze względu na niedopełnienie obowiązków operatora pocztowego - Poczty Polskiej S.A. Pokreślił, że o wydaniu decyzji przez organ I instancji dowiedział się z wiadomości mailowej od pracownika organu w dniu [...] kwietnia 2019 r. Zaznaczył przy tym, że będzie składać reklamację z tytułu niewykonania lub nienależytego wykonania usługi pocztowej w zakresie doręczenia decyzji organu I instancji. Mając powyższe na uwadze skarżący wskazał, że uchybienie terminowi nastąpiło bez jego winy, gdyż nie mając wiedzy o wydanej decyzji, nie mógł dokonać czynności w przypisanym terminie. Dodatkowo w piśmie z dnia [...] czerwca 2019 r., stanowiącym odpowiedź na wezwanie SKO do uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania, skarżący podniósł, że w dniu [...] listopada 2018 r. złożył w placówce Poczty Polskiej w Gnieźnie dokument "Żądanie dosłania", który stanowił podstawę do skierowania przesyłek pocztowych przychodzących na adres ul. [...] w G. na nowy adres [...] - załączając przedmiotowy dokument do pisma z dnia [...] czerwca 2019 r., oraz że wszystkie przesyłki były na nowy adres przekierowywane, w tym pisma Prezydenta Miasta I., pomimo iż "Żądanie dosłania" nie obejmowało m.in. pism w postępowaniu administracyjnym. Skarżący podkreślił też, że nadal tj. aż do połowy marca 2019 r. prowadził działalność gospodarczą pod adresem [...] i, że wobec tego niemożliwym było aby skarżący nie odebrał przesyłek pocztowych lub pominął dokument awizo lub powtórne awizo. Na potwierdzenie tej okoliczności skarżący załączył do pisma z dnia 21 czerwca 2019 r. umowę najmu lokalu przy ul. [...] w G. oraz print screen korespondencji mailowej z marca 2019 r. prowadzonej z wynajmującym lokal w celu zakończenia stosunku najmu. Zdaniem skarżącego w sprawie doszło do uchybienia w zakresie prawidłowego doręczenia przesyłki, skoro z jednej strony operator pocztowy nie przekierował przesyłki na nowy adres wskazany przez skarżącego, a z drugiej strony nie dopełni on czynności doręczenia przesyłki na adres ul. [...] w G.. Jednocześnie skarżący zaznaczył, że złożył w placówce Poczty Polskiej S.A. w G. skargę (pismo z dnia 19 czerwca 2019 r.) na usługi świadczone przez Pocztę Polską S.A. w zakresie braku doręczenia przedmiotowej przesyłki, załączając do pisma z dnia 21 czerwca 2019 r. przedmiotową skargę. Postanowieniem z dnia [...] czerwca 2019 r. [...] Samorządowe Kolegium Odwoławcze, zwane dalej również: "organem odwoławczym" lub "SKO", na podstawie art. 58 § 1 i art. 59 § 2 w zw. z art. 129 § 2 ustawy z dnia 14 czerwca 1960 r. Kodeks postępowania administracyjnego (t.j. Dz.U. z 2018 r. poz.2096 ze zm., dalej powoływanej jako "kpa"), odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu postanowienia organ odwoławczy wskazał, że w sprawie zaskarżona decyzja organu I instancji została wysłana skarżącemu w dniu 30 stycznia 2019 r. na aktualny jego adres, tj. na ul. [...] w G.. Z powodu niemożności doręczenia przesyłki adresatowi w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, w dniu 5 lutego 2019 r. listonosz pozostawił awizo na drzwiach lokalu adresata. Następnie w dniu 13 lutego 2019 r. sytuacja się powtórzyła i listonosz zostawił drugie awizo w tym samym miejscu. Przesyłka nie została odebrana przez skarżącego z placówki pocztowej, w związku z czym po upływie ustawowego terminu 14 dni - określonego w art. 44 § 1 kpa, została ona zwrócona do Urzędu Miasta I. w dniu 20 lutego 2019 r. Z uwagi więc na niepodjęcie w terminie przesyłki pozostawionej w urzędzie pocztowym, doręczenie uważa się za dokonane w dniu 19 lutego 2019 r. i od tej daty biegł 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji organu I instancji, który upłynął dnia 5 marca 2019 r. Skarżący złożył zaś odwołanie w dniu 6 maja 2019 r. (data stempla pocztowego), a zatem po upływie ustawowego terminu. Na powyższe postanowienie skarżący wniósł skargę do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy, domagając się jego uchylenia. WSA w Bydgoszczy wyrokiem z dnia 5 listopada 2019 r., w sprawie II SA/Bd 698/19, uchylił zaskarżone postanowienie. Jak wynika z uzasadnienia ww. wyroku, przyczyną uwzględnienia skargi była okoliczność, że skarżący w toku postępowania administracyjnego przedłożył SKO skargę do operatora pocztowego dotyczącą kwestionowanej czynności doręczenia przesyłki o nr [...], którą to okoliczność organ odwoławczy pominął. W ocenie WSA w Bydgoszczy, brak wyjaśnienia tej kwestii spowodowało, że zaskarżone postanowienie zapadło z naruszeniem przepisów postępowania tj. art. 58 § 1 w zw. z art. 6, art. 7, art. 8, art. 77 § 1, art. 80 i art. 107 § 3 kpa w stopniu w stopniu mogącym mieć istotny wpływ na wynik sprawy, i tym samym czyni koniecznym stało się uchylenie zaskarżonej decyzji. Po ponownym rozpoznaniu sprawy, Samorządowe Kolegium Odwoławcze Samorządowe Kolegium Odwoławcze, postanowieniem z dnia [...] marca 2020 r., nr.: [...], na podstawie art. 58 § 1, art. 59 § 2, w związku z art. 129 § 2 kpa, odmówiło przywrócenia terminu do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu podjętego rozstrzygnięcia, przytoczono tożsame ustalenia faktyczne, jak w postanowieniu SKO z dnia [...] czerwca 2019 r. Wskazano ponadto, że wobec niemożności doręczenia decyzji w sposób wskazany w art. 42 i 43 kpa, pozostawiono awizo dnia 5 lutego 2019r. Przesyłka nie została odebrana przez skarżącego we wskazanej placówce pocztowej, w związku z czym - po upływie ustawowego terminu 14 dni - określonego w art. 44 § 1 kpa - została ona zwrócona do Urzędu Miasta I. w dniu 21 lutego 2019r. W związku z niepodjęciem w terminie przesyłki pozostawionej w urzędzie pocztowym, doręczenie uważa się za dokonane w dniu 19 lutego 2019 r. i od tej daty biegnie 14-dniowy termin do złożenia odwołania od decyzji zgodnie z art. 129 § 2 kpa, który w niniejszej sprawie upłynął dnia 5 marca 2019r. Strona złożyła odwołanie po terminie w dniu 6 maja 2019r. (data stempla pocztowego). Stwierdzono, że niezachowanie terminu do wniesienia odwołania, spowodowane nieodebraniem zaskarżonej decyzji, wiąże się z niedbalstwem strony. Przedmiotowa sprawa toczy się już od co najmniej kilkunastu miesięcy. Pisma urzędowe były wysyłane do odwołującego na adres prowadzenia działalności przy ulicy [...] w G. wielokrotnie. W tej sytuacji, jeżeli strona była w trakcie przenoszenia swojej siedziby do innej miejscowości, to powinna we własnym interesie, bądź dokonać zmiany adresu do korespondencji, informując o tym urząd, bądź wykazać się należytą starannością i co kilka dni sprawdzać czy nie ma korespondencji przy w budynku przy ul. [...] w G., bowiem jak wskazuje także pełnomocnik strony była to aż do połowy marca 2019r. właściwa i znajdująca się w Centralnej Ewidencji i Informacji o Działalności Gospodarczej Rzeczpospolitej Polskiej, siedziba w której T. H. prowadził działalność firmy [...]. Wywodzono, że złożenie w placówce Poczty Polskiej w G. dokumentu "Żądanie dosłania", który stanowił podstawę do skierowania przesyłek pocztowych przychodzących na adres ul. [...] w G. na nowy adres [...] w żaden sposób nie spełnia obowiązku staranności we własnej sprawie, albowiem skarżący powinien to zrobić w stosunku do urzędu administracji, w którym toczyła się ważna dla niego sprawa, zwłaszcza, że "Żądanie dosłania" nie obejmowało m.in. pism w postępowaniu administracyjnym. Przytoczono wyrok Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Łodzi z dnia 9 września 2011 lr. sygn. akt II SA/Łd 503/11, w którym uznano, że uznanie za skuteczne doręczenie wezwania, które było prawidłowo dwukrotnie awizowane, powoduje, iż bez wpływu na skuteczność tego doręczenia pozostają wyjaśnienia skarżącej oparte na twierdzeniu, że żadne awizo do niej nie dotarło. Wobec powyższego organ odwoławczy uznał, że przyczyną uchybienia terminu do dokonania czynności było niewłaściwe postępowanie strony, która następnie nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu. Wskazano, że otrzymane pismo Poczty Polskiej z dnia [...] czerwca 2019r. potwierdziło tylko dokonane ustalenia i nie mogło mieć wpływu na zmianę stanowiska organu odwoławczego przy ponownym rozstrzygnięciu przedmiotowej sprawy. Podniesiono, że zgodnie z wyrokiem Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Bydgoszczy z dnia 20 stycznia 2010 r., sygn. akt Ił SA/Bd 100/09, odmowa przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego wyłącza potrzebę wydania odrębnego rozstrzygnięcia stwierdzającego uchybienie terminu do wniesienia tegoż środka zaskarżenia, skoro już samo rozstrzygnięcie o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia środka odwoławczego z przyczyn podawanych w jego uzasadnieniu wskazuje, że strona wniosła środek odwoławczy z uchybieniem terminu. W skardze złożonej do Sądu na powyższe postanowienie, skarżący wniósł o jego uchylenie i zasądzenie od organu kosztów postępowania. Zaskarżonemu orzeczeniu zarzucił naruszenie przepisów prawa procesowego, mających wpływ na wynik sprawy, tj.: 1/ art. 58 §1 k.p.a. poprzez wydanie postanowienia o odmowie przywrócenia terminu do wniesienia odwołania pomimo istnienia przesłanek do uwzględnienia takiego wniosku oraz błędne uznanie, iż strona skarżąca nie uprawdopodobniła braku winy w uchybieniu terminu do wniesienia odwołania, w konsekwencji czego organ błędnie uznał, iż Skarżący wniósł odwołanie po terminie, 2/ art. 8 i 9 k.p.a., poprzez wprowadzenie skarżącego w błąd co do daty pozostawienia Decyzji w aktach sprawy uznanych jako doręczonych, tym samym wprowadzenie Skarżącego w błąd co do możliwości wniesienia skutecznego odwołania od wydanej Decyzji, co spowodowało naruszenie zasady postępowania administracyjnego tj. zasady informowania stron oraz zasady pogłębiania zaufania obywateli, 3/ art. 7, 8, 77 §1, 80 k.p.a., poprzez niewywiązanie się przez organ rozpatrujący przedmiotową sprawę, z obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, a w szczególności poprzez nierozpatrzenie zebranego materiału dowodowego i niedokonanie jego wszechstronnej, całościowej oceny, 4/ art. 7, 75 §1 78 §1, 80, 84 §1 k.p.a., poprzez brak wyczerpującego odniesienia się do dokumentów przedstawionych przez skarżącego odnośnie uprawdopodobnienia braku winy w uchybieniu terminowi do wniesienia odwołania. W uzasadnieniu skargi podtrzymano stanowisko i argumenty zawarte we wniosku o przywrócenie terminu do wniesienia odwołania. Dodano, że zgodnie z informacjami przekazanymi przez pracownika Urzędu Miasta I., Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu organ uznał doręczenie decyzji za dokonane z dniem 19 kwietnia 2019 r. natomiast korespondencją została dołączona do akt sprawy zgodnie z art. 44 §4 k.p.a. Mając na uwadze powyższe, skarżący wniósł odwołanie w ustawowym terminie 14 dni od daty pozostawienia ze skutkiem doręczenia decyzji w aktach sprawy (tj. dnia 6 maja 2019 r., jednocześnie także w terminie 7 dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu (tj. w terminie 7 dni od dnia doręczenie korespondencji mailowej) z ostrożności wnosząc o przywrócenie terminu do złożenia odwołania od ww. decyzji. Zarzucono, że organ odwoławczy nie odniósł się do błędnej informacji udzielonej przez pracownika organu administracji skarżącemu, która wprowadziła w błąd co do możliwości wniesienia skutecznego odwołania od wydanej decyzji, co skutkowało okolicznością, że skarżący nabrał przekonania, że złożenie środka odwoławczego od przedmiotowej decyzji nadal jest możliwe i dopuszczalne, więc należy uznać to za brak winy w uchybieniu temu terminowi. Dodano, że w sytuacji, gdy do uchybienia terminu do złożenia odwołania dochodzi wskutek błędnego przekonania strony co do dokonania tej czynności w terminie, wywołanego działaniem pracownika organu, należy stwierdzić, że wykazanie takiej okoliczności stanowi wystarczające uprawdopodobnienie, że uchybienie w terminowym wniesieniu odwołania nastąpiło bez winy strony". Wywodzono, że skarżący nie otrzymał przedmiotowej decyzji. Próba doręczenia przez organ I instancji decyzji na adres: [...] okazała się nieskuteczna, ze względu na niedopełnienie obowiązków operatora pocztowego, albowiem skarżący nie otrzymał zarówno przesyłki pocztowej zawierającej decyzję jak i dokumentów awizo oraz dokumentów powtórnego awizo, pomimo adnotacji Poczty Polskiej o pozostawieniu awiza na drzwiach lokalu. Wskazano, że wbrew zarzutowi organu o niedbalstwie strony, przez cały okres toczącego się przedmiotowego postępowania, skarżący odbierał wszystkie przesyłki pocztowe skierowane na adres prowadzonej działalności gospodarczej i nie dopuściłby do sytuacji nieodebrania takiej przesyłki pocztowej. Wyjaśniono, że dokument "Żądanie dostania" został złożony w dniu 7 listopada 2018 r., jednakże po tym okresie przesyłki w przedmiotowej sprawie były wysyłane na adres: [...] i były skutecznie doręczone skarżącemu. Skarżący nadal prowadził działalność gospodarczą aż do połowy marca 2019 r. pod adresem [...]. Wskazano, że pismo Poczty Polskiej z dnia 28 czerwca 2019 r. nie jest wiarygodne, ponieważ, po pierwsze pod adresem ul. [...] w G. brak jest skrzynki pocztowej, więc listonosz doręczający przesyłkę nie mógł zostawić awiza w skrzynce, po drugie w ww. piśmie wskazano, że zawiadomienie wygenerowano z systemu w dniu 13 lutego 2019 r., brak jednak informacji, że powtórne zawiadomienie zostało doręczona w sposób poprawny skarżącemu na adres ul. [...] w G.. Ponadto stwierdzono, że z doświadczenia życiowego pracowników organów, sądów wynika, że sytuacją dość często spotykaną są uchybienia po stronie pracowników Poczty Polskiej, w tym uchybienia dotyczące nieskutecznego doręczenia korespondencji, braku pozostawienia zawiadomień (awiza) czy doręczenie korespondencji osobom do tego nieuprawnionym. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Bydgoszczy zważył, co następuje: Skarga okazała się niezasadna. Ocena zaskarżonej decyzji przeprowadzona w zakresie wynikającym z art. 1 § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. - Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz. U. Nr 153, poz. 1269 ze zm.) i art. 134 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. Nr 153, poz. 1270 ze zm.; dalej zwaną: "p.p.s.a.", nie potwierdza, aby w toku postępowania administracyjnego uchybiono prawu materialnemu, oraz prawu procesowemu, w sposób uzasadniający uchylenie zaskarżonej decyzji. Opisany przez organ odwoławczy stan faktyczny sprawy znajduje potwierdzenie w zgromadzonym materiale dowodowym i został ustalony zgodnie ze standardami wyznaczonymi przez art. 7, art. 77 i art. 80 k.p.a. Wobec materii zaskarżonego postanowienia, wskazać należy, że w myśl art. 129 § 2 k.p.a., odwołanie od decyzji organu pierwszej instancji wnosi się w terminie czternastu dni od dnia doręczenia decyzji stronie, a gdy decyzja została ogłoszona ustnie - od dnia jej ogłoszenia stronie. Spóźnione odwołanie może zostać uznane za skutecznie złożone, wskutek przywrócenia terminu do jego złożenia, co wynika z przepisu art. 58 kpa. Stanowi on, że w razie uchybienia terminu należy przywrócić termin na prośbę zainteresowanego, jeżeli uprawdopodobni, że uchybienie nastąpiło bez jego winy (art. 58 § 1). Prośbę o przywrócenie terminu należy wnieść w ciągu siedmiu dni od dnia ustania przyczyny uchybienia terminu. Jednocześnie z wniesieniem prośby należy dopełnić czynności, dla której określony był termin (art. 58 § 2). Przywrócenie terminu do złożenia prośby przewidzianej w § 2 jest niedopuszczalne. Organ przyjął, że decyzja Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta w I., działającego z upoważnienia Prezydenta I., nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., została doręczona skarżącemu dnia 19 lutego 2019 r., w trybie uregulowanym w art. 44 k.p.a. tj. tzw. doręczenia zastępczego. Domniemanie doręczenia stronom decyzji pierwszoinstancyjnej stanowi konsekwencję niepodjęcia przez stronę kierowanych do niej przesyłek pomimo ich prawidłowego, dwukrotnego awizowania. Przepisy dotyczące procedury doręczania pism w postępowaniu administracyjnym zostały uregulowane m.in. w art. 42 i 43 k.p.a. Przepis art. 42 § 1 stanowi zasadę doręczania pism osobom fizycznym w ich mieszkaniu lub miejscu pracy. Natomiast przepis art. 43 k.p.a., normuje instytucję doręczenia zastępczego dorosłemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu. W przedmiotowej sprawie z uwagi na niedoręczenie skarżącemu odpisu ww. decyzji w oparciu o ww. przepisy, zastosowanie miał przepis art. 44 § 1 pkt 1, § 2, § 3 oraz § 4 k.p.a. Zgodnie z tym przepisem, w razie niemożności doręczenia pisma w sposób wskazany w art. 42 i 43 tej ustawy: 1) operator pocztowy w rozumieniu ustawy z dnia 23 listopada 2012 r. - Prawo pocztowe przechowuje pismo przez okres 14 dni w swojej placówce pocztowej - w przypadku doręczania pisma przez operatora pocztowego (art. 44 § 1 pkt 1). Zawiadomienie o pozostawieniu pisma wraz z informacją o możliwości jego odbioru w terminie siedmiu dni, licząc od dnia pozostawienia zawiadomienia w miejscu określonym w § 1, umieszcza się w oddawczej skrzynce pocztowej lub, gdy nie jest to możliwe, na drzwiach mieszkania adresata, jego biura lub innego pomieszczenia, w którym adresat wykonuje swoje czynności zawodowe, bądź w widocznym miejscu przy wejściu na posesję adresata. (art. 44 § 2). W przypadku niepodjęcia przesyłki w terminie, o którym mowa w § 2, pozostawia się powtórne zawiadomienie o możliwości odbioru przesyłki w terminie nie dłuższym niż czternaście dni od daty pierwszego zawiadomienia (art. 44 § 3). Doręczenie uważa się za dokonane z upływem ostatniego dnia okresu, o którym mowa w § 1, a pismo pozostawia się w aktach sprawy (art. 44 § 4). Na zwrotnym potwierdzeniu odbioru przesyłki skierowanej na adres skarżącego, w pkt. 2, wskazano, że z powodu niemożności doręczenia przesyłki z przyczyn niemożności doręczenia adresatowi, pełnoletniemu domownikowi, który podjął się oddania pisma adresatowi, przesyłkę pozostawiono na okres 14 dni do dyspozycji adresata w UP w G. w dniu [...] lutego 2019 r., a zawiadomienie o pozostawieniu pisma w tym UP, umieszczono na drzwiach mieszkania adresata. Na ww. dokumencie widnieje również adnotacja, że z powodu niepodjęcia w terminie 7 dni, przesyłkę awizowano powtórnie w dniu [...].02.2019 r. (pkt 3) oraz, że przesyłkę zwrócono do nadawcy, gdyż adresat nie podjął awizowanej przesyłki (pkt 4). Z pieczęci pocztowej wynika, że zwrotu przesyłki dokonano 20 lutego 2019 r. (k. 18 akt administracyjnych organu I instancji). W świetle powyższego, należy stwierdzić, że zasadnie organ odwoławczy przyjął, że decyzja Naczelnika Wydziału Dróg i Transportu Urzędu Miasta w I., działającego z upoważnienia Prezydenta I., nr [...] z dnia [...] stycznia 2019 r., została skutecznie doręczona skarżącemu w dniu 19 lutego 2019 r. Konkluzja taka ma bowiem oparcie w cytowanym art. 44 k.p.a. W ocenie Sądu procedura zastępczego doręczenia przedmiotowej decyzji nastąpiła w zgodzie z powyższym przepisem. W wypełnionym przez podmiot doręczający potwierdzeniu doręczenia pisma oraz na kopercie zamieszczono wszystkie wymagane ustawą informacje, wobec czego dokumenty te nie budzą wątpliwości i spełniają wszystkie wymogi. Z dołączonej do akt koperty wraz ze zwrotnym potwierdzeniem odbioru przesyłki wynika przyczyna niedoręczenia przesyłki osobiście, a także to, że adresat został dwukrotnie zawiadomiony o pozostawieniu przesyłki do jego dyspozycji w konkretnej placówce pocztowej. Te dokumenty potwierdzają, że doręczyciel pocztowy nie zastał adresata w miejscu zamieszkania, nie miał również możliwości doręczenia przesyłki pełnoletniemu domownikowi, sąsiadowi lub dozorcy domu, tj. w sposób wskazany w art. 42 i 43 k.p.a. W tych okolicznościach zawiadomienie o pozostawieniu pisma na okres 14 dni do dyspozycji adresata w Urzędzie Pocztowym w G., doręczyciel umieścił w oddawczej skrzynce pocztowej adresata. Na druku potwierdzenia odbioru i kopercie wskazano daty pierwszego i powtórnego zawiadomienia adresata o pozostawaniu pisma w tej placówce pocztowej (drugie zawiadomienie po upływie 7 dni od pierwszego), a także datę zwrotu przesyłki do nadawcy (po upływie 14 dni od pierwszego zawiadomienia) z uwagi na niepodjęcie jej przez adresata. Trzeba zauważyć, że przy drugim zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki nie umieszczono informacji, gdzie pozostawiono awizo oraz gdzie została złożona przesyłka, co zarzuca skarżący. Wskazać jednak należy, że pkt 3 potwierdzenia odbioru przewiduje, iż w razie niepodjęcia przez adresata w ciągu 7 dni, doręczający wpisuje jedynie datę powtórnego zawiadomienia. Z powyższego wynika zatem, że na druku potwierdzenia odbioru informacje o miejscu pozostawienia awizo i miejscu złożenia przesyłki doręczyciel umieszcza tylko przy pierwszym zawiadomieniu o awizowaniu przesyłki (vide: wyrok NSA z dnia 8 kwietnia 2016 r., sygn. akt II FSK 993/14). Argumentacja skarżącego, nie zasługuje na uwzględnienie. Doręczenie zastępcze przewidziane w przytoczonym powyżej przepisie art. 44 k.p.a. stwarza domniemanie doręczenia poprzez tzw. fikcję doręczenia. W § 4 przewidziano bowiem klasyczne domniemanie prawne polegające na tym, że przepis ten w razie gdy zajdą przewidziane w nim tzw. przesłanki domniemania, nakazuje uznać fakty oznaczone we wniosku domniemania, i to bez przeprowadzania jakiegokolwiek postępowania dowodowego, które byłoby konieczne, gdyby dane domniemanie nie zostało ustanowione (por. J. Nowacki, O pojmowaniu domniemań prawnych [w:] J. Nowacki, Studia z teorii prawa, Kraków 2003, s. 494). Skoro więc zostały dopełnione wszystkie przesłanki domniemania zawarte w art. 44 k.p.a., to oznacza skuteczność fikcji doręczenia przesyłki, a więc zaistnienie domniemania jej doręczenia. Z uwagi na powyższe, to na stronie kwestionującej prawidłowość zaistnienia ww. domniemania spoczywa ciężar przynajmniej uprawdopodobnienia tego, że nie ponosi ona winy w uchybieniu terminu. Skarżący wskazywał na wadliwe działania organu, jak i Poczty Polskiej. W pierwszym rzędzie podniósł, że organ wprowadził go w błąd, albowiem zgodnie z informacją e-mailową przekazaną mu przez pracownika organu administracji, 29 kwietnia 2019 r., organ uznał doręczenie decyzji za dokonane z dniem 19 kwietnia 2019 r. Zarzut ten nie może zostać uznany za zasadny, albowiem nie dotyczy istotnej dla sprawy kwestii odnoszącej się do zachowania przez stronę terminu do złożenia odwołania. Błędna informacja, co do daty uznania korespondencji za doręczoną nie może przesądzać oceny w jakiej dacie nastąpiło doręczenie przesyłki. O tej dacie decydują konkretne, wykazane w sprawie fakty, lecz nie błędna informacja organu. Następne zarzuty dotyczyły działań Poczty Polskiej. Pierwszym z nich był zarzut, że omawiana korespondencja powinna była zostać doręczona skarżącemu na nowy adres: [...], na podstawie dokumentu: "Żądanie dosyłania". Dokument ten (sporządzony na druku Poczty Polskiej), podpisany przez skarżącego, a skierowany do Poczty Polskiej, zawierał informację, poprzedzoną sformułowaniem: "Uwaga !",że dosyłanie nie obejmuje pism w postępowaniu karnym, cywilnym, sądowo – administracyjnym, administracyjnym oraz pism w sprawach o naruszenie dyscypliny finansów publicznych. Wobec treści ww. dokumentu, powyższy zarzut jest bezzasadny. Należy dodać, że bez znaczenia jest, czy Poczta Polska skierowała do strony kiedykolwiek pismo, zawierające się w katalogu pism, które nie obejmuje ww. porozumienie, ponieważ skoro brzmienie ww. porozumienia (Żądania dosyłania), wyklucza doręczanie na wskazany w nim adres pism w ramach postępowania administracyjnego, to strona powinna była się liczyć z tym, że każde takie pismo nie będzie doręczane na adres, zawarty w ww. porozumieniu. Drugim zarzutem, co do działań Poczty Polskiej było twierdzenie strony, że wbrew adnotacjom na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia decyzji, w istocie nie otrzymał awiza, ani powtórnego awiza. Skarżący poparł ww. zarzut argumentacją, że - odbierał wszystkie przesyłki pocztowe skierowane na adres prowadzonej działalności gospodarczej i nie dopuściłby do sytuacji nieodebrania takiej przesyłki pocztowej, - pod adresem ul. [...] w G. brak jest skrzynki pocztowej, - brak na zwrotnym potwierdzeniu doręczenia informacji, że powtórne zawiadomienie zostało doręczona w sposób poprawny skarżącemu na adres ul. [...] w G. oraz że - z doświadczenia życiowego pracowników organów, sądów wynika, że sytuacją dość często spotykaną są uchybienia po stronie pracowników Poczty Polskiej. W ocenie Sądu, żaden z powyższych argumentów nie mógł odnieść skutku. Twierdzenie o odbieraniu każdej przesyłki pocztowej przez stronę pod adresem [...], nie może obalić omówionego wyżej domniemania doręczenia korespondencji. Wskazane działania skarżącego nie odnoszą się bowiem do faktów, na których oparto ww. domniemanie, lecz do zdarzeń wcześniejszych. Ponadto nie potwierdzają też tezy o niesolidności działań Poczty Polskiej, skoro wszystkie przesyłki na ww. adres skarżący – jak sam twierdzi – odbierał. Pismo Poczty Polskiej z dnia 28 czerwca 2019 r., odmownie załatwiło reklamację strony. Twierdzenie o braku skrzynki pocztowej pod adresem doręczenia, nic nie wnosi do sprawy, skoro z adnotacji doręczyciela wynika, że awizo pozostawiono na drzwiach mieszkania adresata. Zresztą, gdyby nawet fakt ten był istotny dla sprawy, to – dla swojej wiarygodności - winien był być zgłoszony od razu, w toku postępowania administracyjnego, lub w poprzednio skierowanej skardze do Sądu, jak i zostać uprawdopodobniony, poparty jakimikolwiek okolicznościami, by organ mógł odnieść się do niego. Co się natomiast tyczy zarzutu, że brak informacji, że powtórne zawiadomienie zostało doręczona w sposób poprawny skarżącemu na adres ul. [...] w G., to kwestia ta została już omówiona przez Sąd w powyżej przeprowadzonych rozważaniach. Nie mógł też odnieść skutku zarzut, że organ odwoławczy nie ustosunkował się do zarzutu o wprowadzeniu w błąd skarżącego poprzez informacją pracownika organu z 29 kwietnia 2019 r., że organ uznał doręczenie decyzji za dokonane z dniem 19 kwietnia 2019 r. Okoliczność ta nie miała znaczenia dla sprawy, albowiem, ani nie dotyczyła faktów, na podstawie których dokonano ustalenia dnia doręczenia przesyłki, ani też nie umożliwiła stronie złożenia wniosku o przywrócenie terminu do złożenia odwołania. Biorąc pod uwagę powyższe rozważania, Sąd nie uznał również zasadności pozostałych zarzutów skargi, tyczących się naruszenia wskazanych w niej przepisów postępowania, albowiem wbrew postawionym zarzutom, organ odwoławczy dopełnił obowiązku dokładnego wyjaśnienia stanu faktycznego sprawy, rozpatrując zebrany materiał dowodowy i poddając go wszechstronnej, całościowej ocenie. Organ ten odniósł się również do argumentacji dokumentów istotnych dla rozpatrzenia sprawy. Z tych wszystkich względów, na podstawie art. 151 p.p.s.a., orzeczono, jak sentencji.