I SA/Wr 415/24

Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu w składzie następującym: Przewodniczący: sędzia WSA Jarosław Horobiowski, Sędziowie: sędzia WSA Marta Semiczek (sprawozdawca), asesor WSA Iwona Solatycka, Protokolant: referent Izabela Kremza, po rozpoznaniu w Wydziale I na rozprawie w dniu 22 stycznia 2025 r. sprawy ze skargi P. Sp. z o.o. Sp. k. z siedzibą w W. na interpretację indywidualną Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej z dnia 21 marca 2024 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.45.2024.2.RG w przedmiocie podatku od towarów i usług I. uchyla zaskarżoną interpretację w części uznającej stanowisko strony skarżącej za nieprawidłowe; II. zasądza od Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej na rzecz strony skarżącej kwotę 697 (słownie: sześćset dziewięćdziesiąt siedem) zł tytułem zwrotu kosztów postępowania sądowego. Postępowanie przed organem administracji publicznej. Przedmiotem skargi P. Sp. z o.o. z siedzibą we W. (dalej: Strona, Wnioskodawca, Spółka, Skarżąca) jest interpretacja indywidualna Dyrektora Krajowej Informacji Skarbowej (dalej: DKIS, organ interpretujący, organ podatkowy) z dnia 21 marca 2024 r. nr 0113-KDIPT1-1.4012.45.2024.2.RG w przedmiocie podatku od towarów i usług (dalej VAT). W dniu 22 stycznia 2024 r., Spółka złożyła wniosek o wydanie interpretacji indywidualnej w zakresie opodatkowania VAT w wysokości 0% sprzedaży dla placówek oświatowych laptopów, drukarek do kart plastikowych oraz drukarek do etykiet, monitorów interaktywnych bez wbudowanego komputera PC i z wbudowanym komputerem PC, tablic interaktywnych. We wniosku przedstawiono następujący opis stanu faktycznego: Strona jest wiodącym producentem i dystrybutorem elementów eksploatacyjnych do urządzeń drukujących. Przedmiotem działalności Spółki jest również sprzedaż komputerów, komputerowych urządzeń peryferyjnych takich jak: drukarki, skanery, urządzenia wielofunkcyjne, urządzenia multimedialne. Nabywcami urządzeń są m.in. placówki oświatowe. W przypadku dokonywania dostawy dla ww. jednostek Wnioskodawca będzie posiadał dokumenty, o których mowa w art. 83 ust. 14 1 ustawy z dnia 11 marca 2004 r. o podatku od towarów i usług (dalej: ustawa o VAT). W tak opisanym zdarzeniu przyszłym Wnioskodawca zadał pytanie Czy w opisanym stanie faktycznym, prawidłowe będzie zastosowanie stawki 0% podatku od towarów i usług dla dostawy: laptopów, 2. drukarek do kart plastikowych oraz drukarek do etykiet, 3. monitorów interaktywnych bez wbudowanego komputera PC i z wbudowanym komputerem PC, 4. tablic interaktywnych realizowanych na rzecz placówek oświatowych? Zdaniem Spółki, dokonywana na rzecz placówki oświatowej, dostawa wymienionych urządzeń podlega opodatkowaniu podatkiem od towarów i usług przy zastosowaniu stawki w wysokości 0 %. Wnioskodawca podkreślił, że zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT, stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego dla placówek oświatowych, przy zachowaniu warunków, o których mowa w art. 83 ust. 13-15 ustawy o VAT, co – między innymi – oznacza, że stawka podatkowa w wysokości 0 % jest odnoszona do wartości podstawy opodatkowania wyłącznie w przypadku dostaw towarów wskazanych w załączniku nr 8 do tejże ustawy (por. art. 83 ust. 13 ustawy o VAT). W załączniku nr 8 do ustawy - "Wykaz towarów, których dostawa jest opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy" wymieniono: 1 Jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych. 2 Drukarki, 3 Skanery, 4 Urządzenia komputerowe do pism Braille'a (dla osób niewidomych i niedowidzących), 5 Urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery i modemy). W zakresie opodatkowania dostawy laptopów Strona wskazała, że komputer przenośny składa się w szczególności z jednostki centralnej, wyświetlacza oraz urządzeń peryferyjnych. Zgodnie z definicją słownikową jednostka centralna komputera to centralna część komputera cyfrowego https://sjp.pwn.pl/slowniki/jednostka%20centralna%20komputera.html). W ocenie Spółki laptop powinien zostać uznany za urządzenie łączące w sobie jednostkę centralną, wyświetlacz oraz urządzenia peryferyjne. Dostawa komputera przenośnego realizowana na rzecz placówek oświatowych jako dostawa urządzenia stanowiącego połączenie urządzeń wymienionych w załączniku nr 8 do ustawy o VAT powinna zatem być opodatkowana stawką 0%. W zakresie opodatkowania dostawy drukarek do kart plastikowych oraz drukarek do etykiet wskazać należy, że ustawodawca nie ograniczył zakresu zwolnienia do szczególnego rodzaju urządzeń. W ocenie Wnioskodawcy stawka 0% ma zastosowanie do wszystkich urządzeń drukujących w tym drukarek do kart plastikowych i etykiet. W zakresie opodatkowania dostawy monitorów interaktywnych bez wbudowanego komputera PC i z wbudowanym komputerem PC Strona wskazała, że poprawność jej stanowiska potwierdził Dyrektor Izby Skarbowej w Poznaniu w piśmie z dnia 2 stycznia 2017 r. [...]. W zakresie opodatkowania dostawy tablic interaktywnych Strona wskazała, że poprawność jej stanowiska potwierdził Dyrektor Krajowej Informacji Skarbowej 0111- w interpretacji z dnia 24 października 2017 r.KDIB3- 2.4012.460.2017.1.MN DKIS, w zaskarżonej interpretacji indywidualnej uznał, że stanowisko Strony, które przedstawiono we wniosku, jest nieprawidłowe w zakresie dostaw laptopów, tablic interaktywnych. . W uzasadnieniu swojego rozstrzygnięcia organ interpretujący na wstępie przytoczył treść poszczególnych przepisów prawa. Na ich podstawie wywiódł, że nie każdy sprzęt komputerowy, czy też nie każde urządzenie, będące przedmiotem dostawy dla placówek oświatowych, organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym, będzie opodatkowany stawką podatku w wysokości 0 %, lecz wyłącznie wymieniony w załączniku nr 8 do ustawy. Podkreślił, że przepisy ustawy o VAT przewidują warunki, jakie należy spełnić, aby móc zastosować preferencyjną stawkę podatku. Po pierwsze, dostawa musi być realizowana na rzecz placówki oświatowej. Na potrzeby art. 83 ustawy, w treści art. 43 ust. 9 ustawy, wymieniono zamknięty katalog placówek oświatowych. Po drugie, preferencyjną stawką objęta może być jedynie dostawa ściśle określonego sprzętu komputerowego, czy też urządzeń wymienionych w załączniku nr 8 do ustawy, w którym enumeratywnie wymienione są urządzenia objęte preferencyjną stawką VAT. Unormowania zawarte w art. 83 ust. 14 i 15 ustawy o VAT wskazują natomiast na warunki formalne do zastosowania stawki 0 %, poprzez obowiązek posiadania stosownych dokumentów, których następnie kopie dokonujący dostawy obowiązany jest przekazać do właściwego urzędu skarbowego. Zatem, dopiero łączne spełnienie wszystkich powyższych warunków uprawnia dostawcę do zastosowania obniżonej stawki do dostawy sprzętu komputerowego. Jak zaznaczył organ podatkowy, podstawą do zastosowania preferencyjnej stawki podatku w wysokości 0 % w przypadku dostaw sprzętu komputerowego czy też urządzeń (drukarki, skanery) na rzecz placówek oświatowych jest przede wszystkim zaliczenie dostarczanych towarów do określonych grup towarowych wymienionych w powołanym załączniku nr 8 do ustawy o VAT. DKIS stwierdził, że wprawdzie katalog towarów, co do których ma zastosowanie przepis art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT, został przez ustawodawcę określony w sposób szeroki, ponieważ wymieniono w nim grupy towarów bez podania szczegółowego oznaczenia PKWiU, jednakże jest to katalog zamknięty, co oznacza, że ustawodawca nie przewidział w tym przypadku jakichkolwiek wyjątków, ani interpretacji rozszerzających. Zatem, nie każdy sprzęt komputerowy, czy też nie każde urządzenie będzie opodatkowane 0 % stawką podatku, lecz wyłącznie takie, które zostało wymienione w załączniku nr 8 do ustawy o VAT. Wszystkie niewymienione w tym załączniku towary wchodzące w skład szeroko rozumianego sprzętu komputerowego, czy też wszystkie niewymienione w tym załączniku urządzenia będą opodatkowane stawką podstawową, to jest 23 %, niezależnie od spełnienia warunków formalnych wskazanych w art. 83 ust. 14 i 15 ustawy o VAT. DKIS podkreślił, że laptopy i tablice interaktywne nie zostały wprost wymienione w katalogu urządzeń mieszczących się w załączniku nr 8 do ustawy, do ich dostawy na rzecz placówek oświatowych nie ma zastosowania preferencyjna stawka podatku VAT w wysokości 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy. Postępowanie przed Sądem pierwszej instancji. Strona, w skardze do tutejszego Sądu, wnosząc o uchylenie zaskarżonej interpretacji w całości i zasądzenie kosztów postępowania, zarzuciła: 1 naruszenie przepisów prawa procesowego, mające istotny wpływ na wynik sprawy; 2 naruszenie przepisów prawa materialnego poprzez błędną wykładnię art. 83 ust. 13 w zw. z poz. 1 załącznika nr 8 do ustawy o VAT., w zakresie nieuznania, że laptopy oraz tablice interaktywne powinny zostać zakwalifikowane, jako wymienione przez ustawodawcę w załączniku nr 8, a w konsekwencji niewłaściwe zastosowanie (brak zastosowania) art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a) ustawy o VAT. poprzez stwierdzenie, że do opodatkowania dostawy ww. urządzeń dla placówek oświatowych nie ma zastosowania stawka podatku 0%. W uzasadnieniu powyższych zarzutów Skarżąca przytoczyła swoją dotychczasową argumentację. W odpowiedzi na skargę, DKIS wniósł o jej oddalenie, podtrzymując swoje dotychczasowe stanowisko, wyrażone w zaskarżonej interpretacji. Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, zważył, co następuje. Skarga jest zasadna. Na wstępie należy wskazać, że – zgodnie z art. 1 § 1 i § 2 ustawy z dnia 25 lipca 2002 r. Prawo o ustroju sądów administracyjnych (Dz.U. z 2024 r., poz. 1267 ze zm.) – sąd administracyjny sprawuje wymiar sprawiedliwości przez kontrolę działalności administracji publicznej. Kontrola ta sprawowana jest pod względem zgodności z prawem, jeżeli ustawy nie stanowią inaczej. Na mocy art. 3 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 ze zm.; dalej: p.p.s.a.), sądy administracyjne sprawują kontrolę działalności administracji publicznej i stosują środki określone w ustawie. Kontrola działalności administracji publicznej przez sądy administracyjne obejmuje orzekanie w sprawach skarg na pisemne interpretacje przepisów prawa podatkowego wydawane w indywidualnych sprawach (art. 3 § 2 pkt 4a p.p.s.a.). Zgodnie z art. 134 § 1 p.p.s.a., sąd rozstrzyga w granicach danej sprawy nie będąc jednak związany zarzutami i wnioskami skargi oraz powołaną podstawą prawną, z zastrzeżeniem art. 57a. W myśl art. 57a p.p.s.a. skarga na pisemną interpretację przepisów prawa podatkowego wydaną w indywidualnej sprawie może być oparta wyłącznie na zarzucie naruszenia przepisów postępowania, dopuszczeniu się błędu wykładni lub niewłaściwej oceny, co do zastosowania przepisu prawa materialnego, a sąd administracyjny jest związany zarzutami skargi oraz powołaną podstawą prawną. Stosownie do treści art. 146 § 1 p.p.s.a., sąd, uwzględniając skargę na akt lub czynność, o których mowa w art. 3 § 2 pkt 4 i 4a, uchyla ten akt, interpretację, opinię zabezpieczającą lub odmowę wydania opinii zabezpieczającej albo stwierdza bezskuteczność czynność. Stosując odpowiednio art. 145 § 1 pkt 1 p.p.s.a., sąd uchyla interpretację w całości albo w części, jeżeli stwierdzi: (a) naruszenie prawa materialnego, które miało wpływ na wynik sprawy, (b) naruszenie prawa dające podstawę do wznowienia postępowania administracyjnego lub (c) inne naruszenie przepisów postępowania, jeżeli mogło ono mieć istotny wpływ na wynik sprawy. W przypadku niestwierdzenia podstaw do uwzględnienia skargi na interpretację, skarga podlega oddaleniu na podstawie art. 151 p.p.s.a. Istota sporu w sprawie jest związana z ustaleniem, czy Spółka będzie mogła stosować zerową stawkę VAT na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT przy dokonywaniu dostaw do placówek oświatowych laptopów i tablic multimedialnych, w sytuacji, gdy jednocześnie spełnione będą warunki, o których mowa w art. 83 ust. 14 ustawy o VAT. Skarżąca uważa, że zerowa stawka VAT będzie miała wówczas zastosowanie, ponieważ urządzenia te spełniają w istocie funkcje komputera osobistego. W ocenie organ, skoro urządzenia te nie są z nazwy wymienione w załączniku 8, stawka obniżona nie ma do nich zastosowania. W tak zarysowanym sporze, zdaniem Sądu, rację ma Skarżąca. Prezentując ramy prawne sprawy, wskazać należy, że – zgodnie z art. 5 ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT – opodatkowaniu tym podatkiem, podlegają odpłatna dostawa towarów i odpłatne świadczenie usług na terytorium kraju. Stosownie do przepisu art. 7 ust. 1 ustawy o VAT, przez dostawę towarów, o której mowa w art. 5 ust. 1 pkt 1, rozumie się przeniesienie prawa do rozporządzania towarami jak właściciel (...). W myśl art. 2 pkt 6 ustawy o VAT, ilekroć w dalszych przepisach jest mowa o towarach – rozumie się przez to rzeczy oraz ich części, a także wszelkie postacie energii. W świetle dyspozycji art. 41 ust. 1 ustawy o VAT, stawka podatku wynosi 22 %, z zastrzeżeniem ust. 2-12c, art. 83, art. 119 ust. 7, art. 120 ust. 2 i 3, art. 122 i art. 129 ust. 1. Jak przy tym stanowi art. 146aa ust. 1 pkt 1 ustawy o VAT, w okresie od dnia 1 stycznia 2019 r. do końca roku następującego po roku, dla którego wartość relacji, o której mowa w art. 38a pkt 4 ustawy z dnia 27 sierpnia 2009 r. o finansach publicznych, jest nie większa niż 43 % oraz wartość, o której mowa w art. 112aa ust. 5 tej ustawy, jest nie mniejsza niż – 6 %: stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23 %. Zgodnie z art. 146ea ustawy o VAT, w roku 2023: 1) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 1 i 13, art. 109 ust. 2, art. 110 i art. 138i ust. 4, wynosi 23 %; 2) stawka podatku, o której mowa w art. 41 ust. 2, art. 120 ust. 2 i 3 oraz tytule załącznika nr 3, wynosi 8 %; 3) stawka zryczałtowanego zwrotu podatku, o której mowa w art. 115 ust. 2, wynosi 7 %; 4) stawka ryczałtu, o której mowa w art. 114 ust. 1, wynosi 4 %. W myśl art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy o VAT, stawkę podatku w wysokości 0 % stosuje się do dostaw sprzętu komputerowego: 1 dla placówek oświatowych, 2 dla organizacji humanitarnych, charytatywnych lub edukacyjnych w celu dalszego nieodpłatnego przekazania placówkom oświatowym - przy zachowaniu warunków, o których mowa w ust. 13-15. Stosownie do art. 83 ust. 13 ustawy o VAT, opodatkowaniu stawką podatku w wysokości 0 % podlegają towary wymienione w załączniku nr 8 do ustawy. W załączniku nr 8 do ustawy - "Wykaz towarów, których dostawa jest opodatkowana stawką 0% na podstawie art. 83 ust. 1 pkt 26 ustawy", wymieniono: 1 Jednostki centralne komputerów, serwery, monitory, zestawy komputerów stacjonarnych 2 Drukarki 3 Skanery 4 Urządzenia komputerowe do pism Braille'a (dla osób niewidomych i niedowidzących) 5 Urządzenia do transmisji danych cyfrowych (w tym koncentratory i switche sieciowe, routery i modemy). W myśl art. 83 ust. 14 ustawy o VAT, dokonujący dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26, stosuje stawkę podatku 0 %, pod warunkiem: 1 posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami – w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. a; 2 posiadania kopii umowy o nieodpłatnym przekazaniu sprzętu komputerowego placówce oświatowej oraz posiadania stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami - w przypadku dostawy, o której mowa w ust. 1 pkt 26 lit. b. Ponadto, stosownie do art. 83 ust. 15 ustawy o VAT, dostawca obowiązany jest przekazać kopię dokumentów, o których mowa w ust. 14, do właściwego urzędu skarbowego. Art. 43 ust. 9 ustawy o VAT stanowi, że przez placówki oświatowe, o których mowa w ust. 1 pkt 13 oraz w art. 83, rozumie się szkoły i przedszkola publiczne i niepubliczne, szkoły wyższe i placówki opiekuńczo-wychowawcze. Zgodnie z art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT, warunkiem zastosowania stawki podatku w wysokości 0 % dla dostawy sprzętu komputerowego czy też innych urządzeń dla placówek oświatowych jest posiadanie przez dostawcę stosownego zamówienia potwierdzonego przez organ nadzorujący daną placówkę oświatową, zgodnie z odrębnymi przepisami. W art. 131 rozdziału 1 tytułu IX (Zwolnienia) dyrektywy Rady 2006/112/WE z dnia 28 listopada 2006 r. w sprawie wspólnego systemu podatku od wartości dodanej (Dz.Urz. UE L Nr 347, poz. 1; dalej Dyrektywa VAT lub dyrektywa 112) sformułowano wskazania dla wykładni celowościowej dla zwolnień przewidzianych w rozdziałach 2-9, wskazując, że zwolnienia te stosuje się bez uszczerbku dla innych przepisów wspólnotowych i na warunkach ustalanych przez państwa członkowskie w celu zapewnienia prawidłowego i prostego stosowania tych zwolnień oraz zapobieżenia wszelkim możliwym przypadkom uchylania się od opodatkowania, unikania opodatkowania i nadużyć. W rozdziale 2 tytułu IX (Zwolnienia) Dyrektywy VAT uregulowano kwestię zwolnień dotyczących określonych czynności wykonywanych w interesie publicznym. Art. 132 ust. 1 stanowi, że państwa członkowskie zwalniają – między innymi – następujące transakcje: (...) i) kształcenie dzieci lub młodzieży, kształcenie powszechne lub wyższe, kształcenie zawodowe lub przekwalifikowanie, łącznie ze świadczeniem usług i dostawą towarów ściśle z taką działalnością związanych, prowadzone przez odpowiednie podmioty prawa publicznego lub inne instytucje działające w tej dziedzinie, których cele uznane są za podobne przez dane państwo członkowskie; (...) Zgodnie z art. 136 Dyrektywy VAT, państwa członkowskie zwalniają następujące transakcje: 1 dostawy towarów wykorzystywanych wyłącznie do celów działalności zwolnionej na podstawie art. 132, 135, 371, 375, 376 i 377, art. 378 ust. 2, art. 379 ust. 2 i art. 380-390b, jeżeli towary te nie dały prawa do odliczenia; 2 dostawy towarów, przy których nabyciu lub wykorzystaniu VAT nie podlegał odliczeniu zgodnie z art. 176. Dla potrzeb dalszych rozważań warto również przytoczyć treść: - art. 4 ust. 3 Traktatu o Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/30; dalej: TUE), który stanowi, że zgodnie z zasadą lojalnej współpracy Unia i Państwa Członkowskie wzajemnie się szanują i udzielają sobie wzajemnego wsparcia w wykonywaniu zadań wynikających z Traktatów. Państwa Członkowskie podejmują wszelkie środki ogólne lub szczególne właściwe dla zapewnienia wykonania zobowiązań wynikających z Traktatów lub aktów instytucji Unii. Państwa Członkowskie ułatwiają wypełnianie przez Unię jej zadań i powstrzymują się od podejmowania wszelkich środków, które mogłyby zagrażać urzeczywistnieniu celów Unii; - art. 288 zd. 3 Traktatu o Funkcjonowaniu Unii Europejskiej (Dz.U. z 2004 r., Nr 90, poz. 864/2; dalej: TFUE), który stanowi, że dyrektywa wiąże każde Państwo Członkowskie, do którego jest kierowana, w odniesieniu do rezultatu, który ma być osiągnięty, pozostawia jednak organom krajowym swobodę wyboru formy i środków; - motyw (4) dyrektywy 112, który stanowi, że realizacja celu zakładającego ustanowienie rynku wewnętrznego zakłada zastosowanie w państwach członkowskich ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych, które nie zakłócają warunków konkurencji ani nie utrudniają swobodnego przepływu towarów i usług. Niezbędna jest zatem taka harmonizacja ustawodawstw dotyczących podatków obrotowych poprzez system podatku od wartości dodanej (VAT), która wyeliminuje, w miarę możliwości, czynniki, które mogą zakłócać warunki konkurencji zarówno na poziomie krajowym, jak i wspólnotowym (unijnym); - motyw (7) dyrektywy 112, który stanowi, że nawet jeżeli stawki i zwolnienia nie zostaną całkowicie zharmonizowane, wspólny system VAT powinien pozwolić na osiągnięcie neutralnych warunków konkurencji, w takim znaczeniu, że na terytorium każdego państwa członkowskiego podobne towary i usługi podlegają takiemu samemu obciążeniu podatkowemu, bez względu na długość łańcucha produkcji i dystrybucji; - art. 1 ust. 1 dyrektywy 112, zgodnie z którym ustanawia ona wspólny system podatku od wartości dodanej (VAT);. - art. 1 ust. 2 dyrektywy 112, wedle, którego zasada wspólnego systemu VAT polega na zastosowaniu do towarów i usług ogólnego podatku konsumpcyjnego dokładnie proporcjonalnego do ceny towarów i usług, niezależnie od liczby transakcji, które mają miejsce w procesie produkcji i dystrybucji poprzedzającym etap obciążenia tym podatkiem (zd. 1); VAT, obliczony od ceny towaru lub usługi według stawki, która ma zastosowanie do takiego towaru lub usługi, jest wymagalny od każdej transakcji, po odjęciu kwoty podatku poniesionego bezpośrednio w różnych składnikach kosztów (zd. 2); wspólny system VAT stosuje się aż do etapu sprzedaży detalicznej włącznie (zd. 3). Sąd, badając zaskarżoną interpretację uznał, że jednak zasadny jest zarzut naruszenia przepisów prawa materialnego, ale tylko w takim zakresie, że w ocenie sądu organ nieprawidłowo odtworzył normę tego przepisu prawa. Sąd co do zasady zgadza się z tym, że prymat ma wykładnia językowa przepisów, szczególnie przepisów dotyczących zwolnień podatkowych. Jednakże wskazać należy, że w wypadku załącznika numer 8 do ustawy VAT ustawodawca odszedł od normalnie stosowanego w zakresie podatku VAT, odsyłania do klasyfikacji do statystycznych. Wymienił tylko, jakie urządzenia jego zdaniem podlegają stawce 0%. Natomiast organ, powołując się na wykładnię językową, w istocie odwołuje się do nazw handlowych poszczególnych urządzeń, a w istocie do tego, czy nazwa handlowa urządzenie zawiera słowo wymienione w załączniku nr 8. Tak wąskie rozumienie jest w ocenie sądu nieprawidłowe. Zaskarżona interpretacja nie zawiera pełnej oceny prawnej możliwości uznania spornych urządzeń za wyrób wymieniony w załączniku nr 8 do ustawy o VAT. Właściwości tego wyrobu wskazujące na to, że jest to urządzenie mające cechy komputera uzasadniają konieczność dokonania przez organ oceny, czy wyrób ten stanowi zestaw komputera stacjonarnego. Dla dokonania tej oceny konieczne jest wskazanie przez organ co oznacza użyte w załączniku nr 8 do ustawy o VAT. pojęcie zestawy komputerów stacjonarnych oraz jakie cechy mają urządzenia objęte zakresem tego pojęcia a następnie porównanie z nimi cech spornych urządzeń, które zostały wskazane przez skarżącą spółkę we wniosku o wydanie interpretacji. Spełnienie tych warunków jest niezbędne do dokonania pełnej oceny możliwości zastosowania do wyrobu opisanego przez skarżącą spółkę przepisu art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT., gdyż po spełnieniu tych warunków możliwe jest jednoznaczne wykazanie, że oceniany wyrób mieści się lub nie mieści się w zakresie załącznika nr 8 do ustawy o VAT. W niniejszej sprawie organ w ogóle takiego porównania nie przeprowadził, ograniczył się do stwierdzenia, że nie jest wymieniony wprost ani laptop, ani tablica interaktywna. Natomiast nie pokusił się nawet o zastanowienie, co to jest laptop, co to jest tablica interaktywna, co to jest jednostka centralna, Co to jest komputer stacjonarny. Nawet potocznych językowych definicji w interpretacji nie przytoczono. Po prostu stwierdzono, że załączniku nie wymieniono czegoś, co się nazywa laptop, czegoś, co się nazywa tablica interaktywna są to są to Wymaga ponownego podkreślenia, są to nazwy handlowe. Natomiast organ ma się odnieść do tego, jakie są funkcje tych urządzeń. Jak wskazano w orzecznictwie "Dla oceny możliwości zastosowania art. 83 ust. 1 pkt 26 lit. a ustawy o VAT. do wyrobu określanego przez sprzedawcę jako podłoga interaktywna nie jest wystarczające wskazanie, że załącznik nr 8 do ustawy o VAT. nie zwiera wyrobu o nazwie podłoga interaktywna. Sama nazwa wyrobu lub grupy wyrobów nie może przesądzać o tym, że nie są one zaliczane do wyrobów wskazanych w załączniku nr 8 do ustawy o VAT., gdyż nazwy handlowe lub kwalifikacje wyrobów w ramach danej branży, z której wyrób pochodzi, tworzone dla poszczególnych wyrobów lub grup wyrobów, mogą być przynależne do wyrobów kwalifikowanych do towarów wskazanych w załączniku nr 8 do ustawy o VAT., stanowiących w tym wypadku kategorię szerszą obejmującą wyroby, które w swej nazwie nie muszą zawierać treści wskazujących wprost, że pod tą nazwa kryje się towar wskazany w ww. załączniku." (Wyrok NSA z 17.01.2023 r., I FSK 1362/19, LEX nr 3511777), "Wyrok NSA z 17.01.2023 r., I FSK 1362/19, LEX nr 3511777." (Wyrok WSA w Szczecinie z 6.12.2023 r., I SA/Sz 371/23, LEX nr 3646551.). Wskazywano także, że "Elementy zestawu komputerowego (ich rodzaj) są uzależnione od jego przeznaczenia. Innego zestawu potrzebuje zwykły użytkownik, zaś innego grafik komputerowy lub osoba zajmująca się obróbką i montażem filmów. Przeznaczenie zestawu komputerowego wpływa zatem nie tylko na wydajność jednostki centralnej, ale również na rodzaj podłączonych do tej jednostki urządzeń peryferyjnych. Ustawodawca uznał natomiast, że warunkiem zastosowania stawki preferencyjnej jest, aby zestaw był dostarczany do placówek oświatowych, które z uwagi na profil kształcenia mogą potrzebować mniej lub bardziej rozbudowanego i specjalistycznego sprzętu. Ustawodawca nie ograniczył preferencji podatkowej tylko do zestawów podstawowych zawierających, np. wyłącznie jednostki główne o podstawowych parametrach, wyposażone w monitor, klawiaturę i mysz."( Wyrok NSA z 11.09.2024 r., I FSK 513/24, LEX nr 3836034.) Ponadto, dokonując wykładni ww. przepisów ustawy o VAT, organ podatkowy pominął zupełnie aspekt wykładni celowościowej, wynikającej z prawa unijnego i to w sytuacji, gdy VAT pozostaje podatkiem całkowicie zharmonizowanym. Skarżąca z kolei aspekt wykładni celowościowej akcentowała, lecz nie powiązała go z prawem unijnym i odnośnym orzecznictwem Trybunału Sprawiedliwości Unii Europejskiej (dalej TSUE, Trybunał). Tymczasem na tle opisanego zdarzenia przyszłego i zaprezentowanego w zaskarżonej interpretacji stanowiska DKIS wyłania się w oczywisty sposób kwestia różnego traktowania produktów podobnych takich jak – z jednej strony – komputery, a z drugiej – laptopów i tablic multimedialnych, które mogą pełnić funkcje podobne. Z utrwalonego orzecznictwa TSUE wynika, że wspólny system VAT ustanowiony przez dyrektywę 112 opiera się na zasadzie neutralności podatkowej, sprzeciwiającej się w szczególności temu, by podmioty gospodarcze, które dokonują takich samych transakcji, były traktowane odmiennie w zakresie poboru VAT (zob. wyrok TSUE z dnia 13 marca 2014 r., ATP PensionService, C 464/12, EU:C:2014:139, pkt 42, 44 i przytoczone tam orzecznictwo). Powyższe wyraźnie wynika z treści art. 1 ust. 2 dyrektywy 112 oraz motywu 4 i 7 tej dyrektywy. Stąd też przepis prawa podatkowego powinien być skonstruowany tak, aby nie być barierą dla prowadzenia przez przedsiębiorców działalności gospodarczej na terytorium Polski (zarówno polskich jak i zagranicznych). Pojęcie podobieństwa należy oceniać poprzez zbadanie, czy dane produkty mają podobne właściwości i zaspokajają te same potrzeby konsumentów, ale nie na zasadzie ścisłej identyczności, lecz na zasadzie analogii i porównania w użyciu (por. wyrok TSUE z dnia 11 sierpnia 1995 r., F. G. Roders BV i inni, C-367/93 do C-377/93, EU:C:1995:261, pkt 27). W orzecznictwie TSUE zwracano uwagę, że ocena podobieństwa towarów w rozumieniu zasady neutralności jest wyrazem zasady eliminacji zakłóceń konkurencji (por. wyrok TSUE z dnia 3 maja 2001 r., Komisja/Francja, C-481/98, pkt 22). A zatem koniecznym jest zbadanie czy określone towary są względem siebie konkurencyjne i czy odmienne ich traktowanie pod względem podatkowym pociąga za sobą ryzyko zakłócenia konkurencji (por. ww. wyrok TSUE, pkt 27 i 28). Jak wskazał Trybunał, ocena podobieństwa świadczeń (towarów) ostatecznie należy do sądu krajowego, przy czym sąd jest co do zasady w stanie poznać punkt widzenia przeciętnego konsumenta dzięki własnej wiedzy (por. wyrok TSUE z dnia 9 września 2021 r., Phantasialand, C-406/20, EU:C:2021:720, pkt 43 i 46 oraz powołane w nich orzecznictwo). W konsekwencji za zasadne należało uznać sformułowane w skardze zarzuty naruszenia przepisów prawa materialnego. Zaskarżona interpretacja w pierwszej kolejności narusza art. 83 ust. 13 w związku z pozycją 1 załącznika nr 8 do ustawy o VAT – przez ich błędną wykładnię. DKIS bowiem nieprawidłowo przyjął, że dla oceny zastosowania ma znaczenie wyłącznie nazwa handlowa pod jaką oferowany jest towar, nie zaś jego funkcjonalność. Naruszenia te były także skutkiem nieuwzględnienia pro unijnej wykładni przepisów ustawy o VAT transponujących przepisy Dyrektywy VAT oraz odnoszącego się do nich orzecznictwa TSUE wraz z wiążącą polskie sądy administracyjne i organy podatkowe wykładnią przyjętą przez Trybunał. Powyższe naruszenia prawa materialnego wprost przełożyły się na wadliwe rozstrzygnięcie DKIS, wyrażone w zaskarżonej interpretacji. To z kolei stanowi podstawę do zastosowania art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) w związku z art. 146 § 1 p.p.s.a. i uchylenia zaskarżonej interpretacji indywidualnej. Przy ponownym rozpoznaniu wniosku o wydanie interpretacji indywidualnej, DKIS winien uwzględnić ocenę Sądu zawartą w niniejszym wyroku, a wspartą powołanymi wyżej orzeczeniami sądów administracyjnych. Natomiast dokonywanie przez sąd oceny czy sporne urządzenia mają cechy zestawów komputerowych, jest na obecnym etapie przedwczesne. Było, bo to, bowiem zastępowanie organu, co nie jest rolą sądu. Natomiast zarzuty naruszenia przepisów o postępowaniu nie zostały w żaden sposób uzasadnione. W istocie nie zostały nawet sformułowane, ponieważ strona nie wskazuje, jakie przepisy zostały naruszone. Mając powyższe na uwadze Wojewódzki Sąd Administracyjny we Wrocławiu, na podstawie art. 146 § 1 w związku z art. 145 § 1 pkt 1 lit. a) p.p.s.a. uchylił interpretację indywidualną. W kwestii kosztów postępowania podstawą wyroku był art. 200 w zw. z art. 205 § 2 i § 4 p.p.s.a. Na koszty te (697 zł) złożył się uiszczony wpis od skargi (200 zł), opłata skarbowa od pełnomocnictwa (17 zł) oraz wynagrodzenie doradcy podatkowego (480 zł) ustalone na podstawie § 2 ust. 1 pkt 2) rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 16 sierpnia 2018 r. w sprawie wynagrodzenia za czynności doradcy podatkowego w postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. poz. 1687).