II SA/Kr 913/24

Kraków, dnia 5 sierpnia 2024 r. Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie w składzie następującym: Przewodniczący: Sędzia WSA Mirosław Bator po rozpoznaniu w dniu 5 sierpnia 2024 r. na posiedzeniu niejawnym sprawy ze skargi Wojewody Małopolskiego na uchwałę Rady Gminy Gdów z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr LXIV/560/2023 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego postanawia: 1/ umorzyć postępowanie sądowe, 2/ zasądzić od Rady Gminy Gdów na rzecz Wojewody Małopolskiego kwotę 480 (czterysta osiemdziesiąt) złotych tytułem zwrotu kosztów postępowania Pismem z dnia 28 maja 2024 r. Wojewoda Małopolski wniósł do Wojewódzkiego Sądu Administracyjnego w Krakowie skargę na uchwałę Rady Gminy Gdów z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr LXIV/560/2023 w przedmiocie uchwalenia miejscowego planu zagospodarowania przestrzennego dla części sołectwa Fałkowice – obszar "Fałkowice – 2". Wojewoda wniósł o stwierdzenie nieważności części tekstowej uchwały § 6 ust. 6 pkt 1 lit. c w zakresie słów: "c) wszelkie działania, o których mowa w lit. b, stosownie do przepisów odrębnych, wymagają uzgodnienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków" oraz o zasądzenia kosztów zastępstwa procesowego według norm przepisanych. W odpowiedzi na skargę Rada Gminy Gdów wniosła o umorzenie postępowania jako bezprzedmiotowego. Organ wskazał, że działając na podstawie art. 54 § 3 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz.U. z 2024 r., poz. 935 – dalej powoływana jako P.p.s.a.) uwzględnił w całości skargę Wojewody Małopolskiego. Do odpowiedzi na skargę została załączona uchwała Rady Gminy Gdów nr IV/39/2024 z dnia 27 czerwca 2024 r., którą uwzględniono w całości skargę Wojewody Małopolskiego i stwierdzono nieważność § 6 ust. 6 pkt 1 lit. c uchwały z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr LXIV/560/2023 w zakresie słów: "c) wszelkie działania, o których mowa w lit. b, stosownie do przepisów odrębnych, wymagają uzgodnienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków". Wojewódzki Sąd Administracyjny w Krakowie zważył, co następuje: Stosownie do treści art. 161 § 1 ustawy z dnia 30 sierpnia 2002 r. Prawo o postępowaniu przed sądami administracyjnymi (Dz. U. z 2024 r. poz. 935, dalej: P.p.s.a.) Sąd wydaje postanowienie o umorzeniu postępowania w przypadku, gdy stało się ono bezprzedmiotowe. Sytuacja taka zachodzi w przypadku skutecznego cofnięcia skargi przez skarżącego (art. 161 § 1 pkt 1) oraz w przypadku śmierci strony, kiedy przedmiot postępowania odnosi się wyłącznie do praw i obowiązków ściśle związanych z osobą zmarłego (art. 161 § 1 pkt 2). Omawiany przepis nie ogranicza obowiązku umorzenia postępowania tylko do wskazanych wyżej sytuacji, ale nakazuje umorzenie postępowania także wtedy, gdy postępowanie stało się bezprzedmiotowe z innych przyczyn (art. 161 § 1 pkt 3). Do takich podstaw umorzenia postępowania sądowego należy zaliczyć sytuację, kiedy organ, którego działanie lub bezczynność zaskarżono, działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a., uwzględnia skargę w całości i uchyla zaskarżony akt. W rozpoznawanej sprawie postępowanie sądowoadministracyjne stało się bezprzedmiotowe, bowiem na skutek stwierdzenia nieważności § 6 ust. 6 pkt 1 lit. c uchwały z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr LXIV/560/2023 w zakresie słów: "c) wszelkie działania, o których mowa w lit. b, stosownie do przepisów odrębnych, wymagają uzgodnienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków", w postępowaniu autokontrolnym organu, brak jest przedmiotu zaskarżenia, a tym samym przedmiotu kontroli sądowej. W orzecznictwie sądowoadministracyjnym istnieją rozbieżności w zakresie oceny, czy przepis art. 54 § 3 P.p.s.a., określający uprawnienie do tzw. autokontroli, może stanowić samoistną podstawę prawną do stwierdzenia nieważności uchwały (bądź jej części) podjętej przez organy stanowiące jednostek samorządu terytorialnego. Sąd w niniejszej sprawie podziela w tej kwestii pogląd, w myśl którego organ stanowiący jednostki samorządu terytorialnego, którego uchwałę zaskarżono do sądu administracyjnego, może uwzględnić skargę na taką uchwałę i działając na podstawie art. 54 § 3 P.p.s.a. w zw. z art. 147 § 1 P.p.s.a. stwierdzić jej nieważność. Pogląd przeciwny prowadziłby bowiem do wyłączenia możliwości zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a. w przypadkach, gdy przedmiotem skargi jest uchwała rady gminy będąca aktem prawa miejscowego, czy też inne uchwały lub akty, których mowa w art. 3 § 2 pkt 5 i 6 P.p.s.a.. Tak szerokiego wyłączenia zastosowania art. 54 § 3 P.p.s.a. nie można natomiast wyprowadzać w drodze wykładni, lecz wymagałoby to wyraźnej regulacji ustawowej (por. postanowienie WSA w Lublinie z dnia 18 marca 2020 r., sygn. II SA/Lu 729/19, wyrok NSA z dnia 18 listopada 2014 r., sygn. akt II OSK. 2377/14; wyrok WSA w Gdańsku z dnia 22 września 2015 r., sygn. akt II SA/Gd 474/15; wyrok WSA w Gliwicach z dnia 18 stycznia 2007 r., sygn. akt II SA/Gl 385/06, tak również postanowienie WSA w Rzeszowie z 4 września 2020 r., II SA/Rz 856/20). Wobec powyższego jeśli postępowanie stanie się bezprzedmiotowe na skutek uwzględnienia przez organ wniesionej skargi w całości i stwierdzenia nieważności zaskarżonej uchwały, bądź jej części w trybie art. 54 § 3 P.p.s.a., podlega ono umorzeniu na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. Taka sytuacja zaistniała w niniejszej sprawie. Rada Gminy Gdów uchwałą nr IV/39/2024 z dnia 27 czerwca 2024 r., uwzględniła w całości skargę Wojewody Małopolskiego i stwierdziła nieważność § 6 ust. 6 pkt 1 lit. c uchwały z dnia 26 kwietnia 2023 r. nr LXIV/560/2023 w zakresie słów: "c) wszelkie działania, o których mowa w lit. b, stosownie do przepisów odrębnych, wymagają uzgodnienia z Małopolskim Wojewódzkim Konserwatorem Zabytków" – na podstawie art. 54 § 3 w zw. z art. 147 P.p.s.a. W związku z uwzględnieniem żądania skarżącego Wojewody przez organ, Sąd umorzył postępowanie, gdyż stało się ono bezprzedmiotowe z innych przyczyn, na podstawie art. 161 § 1 pkt 3 P.p.s.a. w zw. z art. 54 § 3 P.p.s.a. (pkt I postanowienia). O zasądzeniu kosztów zastępstwa procesowego (pkt II sentencji postanowienia) Sąd orzekł na podstawie art. 201 § 1 w zw. z § 14 ust. 1 pkt 1 lit. c rozporządzenia Ministra Sprawiedliwości z dnia 22 października 2015 r. w sprawie opłat za czynności radców prawnych.